Nadine Ringoot
Rudi Cleymans

Griet: Oké. Hij staat hem op. Drie seconden, vier seconden, ja. Goedemiddag allemaal. Koen: Hallo. We zijn vertrokken. Ja, we zijn vertrokken. We waren eigenlijk al een uurtje op dreef. Griet: Toen we het hadden over eerlijkheid, moest ik het gewoon eerlijk bekennen. Dat ik vergeten was om op de rekknop te drukken. Man, man. Dus welkom Nadine, welkom Rudy. Rudi: Dus wie zijn Rudy en Nadine? Dus ja, ik ben een geboren en getogen Pursenaar. Tot mijn 18 jaar hier ook naar school geweest. Altijd rond de kerktoren gedraaid. Grote voorstander van Klein Brabant. Dus de fusie gemeden die hier wel er aanzal komen tussen Bornem, Sint-Hemans en Purs. Het was een tijd van de crisis, werkloosheid. Toen ben ik naar de militair school in Brussel gegaan, samen met Frank de Winne, die in mijn jaar zat, en dus het jaar ervoor was de koning Philip. Na die opleiding van de universiteit in het leger, dus de sociale en militaire wetenschap, ben ik naar Duitsland gegaan. Omdat men toen zei, ja, we gaan in de eerste fase van je carrière naar het buitenland, zodanig dat je er vanaf bent en dat je dan later, als je geen gezin hebt, terug naar België kan komen. Ben ik naar Duitsland gegaan, in Aken, juist over de grens. Heb ik heel snel gezien dat de militia's toen heel veel van informatica kenden. Ik was een mainframe-man, dus van de grotere computers, dat was in de tijd nog van de militaire school, met pondskaarten en zo. Zij kwamen met pc's af en ben ik dan heel snel overgeschakeld naar de pc-wereld, de Apple-wereld. En bij kom de studies gaan doen in Brussel, aan de VUB. Je zag de vlakke toekomst was. Ja, heel snel, en Nadine ook, die was toen aan het studeren aan de Nesel. Nadine: Hij was jaloers omdat ik kon programmeren in een dos, hè. En hij kon dat niet. Dus no way dat ik achterblijf. Rudi: Dus ik ben dan specialist geworden in het Belgisch leger van qua IT, dus één nog in het land ter blinde. Major geworden, hoger officier, gespecialiseerd in informatica. Maar in 1996 hebben we dan een accountenkantoor overgenomen, het accountenkantoor van het IN. En ben ik huisman geworden, in de tijd van de Mieke Voors, die zei, kijk, het is niet de vrouw die haar carrière af en toe moet opgeven, maar het mag ook de man zijn. En ik heb dan mijn carrière opgegeven. Ik ben huisman geworden voor ons twee kleine dochters, die wel naar school gedaan en zo, maar heel snel gezien in het accountskantoor, dat er nog een enorme zaak, opportuniteit lag om het accountskantoor te automatiseren. Dat is het ondernemer die je bedoelt, die je bedoelt, ja. Kijk, hola mannen, hoe werken jullie in godsnaam? Dus informatiseer dat, samen met mijn venoot, dat was vroeger mijn adjunct in het leger, Orswin van Leuven, de echte techneuts. Ik was meer de algemene marketeer of verkoper. Salesguy. Salesguy. Ik heb nooit de deal op mij gezet, maar ik probeerde mensen te helpen, want het ging over die accountes te helpen, want in godsnaam, hoe waren die bezig met hun kantoorautomatisatie, uregistratie, facturatie. Dus heel snel groeit. 80% van de markt in België en Luxemburg werkte met onze oplossing. En twee jaar geleden heb ik het dan verkocht aan Visma, een Noorse IT-bedrijf die heel veel, ja, alle cloud-oplossingen zoals Team Leader enzo, hebben die ook overgenomen. En dat is het verhaal van Rudy Kleimans, ja. Van eigenlijk iemand dat heel dicht bij zijn karakteren bleef wonen, nu nog hé. Want als ik wakker word, dan zie ik die karakteren. En dan, dat is heel goed. Dan word je eens aan het blijken. Ja, want het staat er nog, het staat er nog. Er heeft nog niemand op de knop gedrukt dan. Dus je ziet toch de kerktoren, nu staat het met zelfs in de Stijgers. Maar naar een wereldburger, want momenteel reizen wij de wereld rond om nog zoveel mogelijk te zien van de wereld, want de wereld is een dorp, he. Nadine: Voilà. Voilà, ik ben Nadine, ik ben accountant, de tegenpool van Rudi. Ik heb altijd gestudeerd, ik ben van Sint Ammans afkomstig, Ik heb gestudeerd in Dendermonde. Als je van Sint Ammans bent, dan studeer je ofwel in Purs ofwel in Dendermonde voor de Numaniora. Dus ik had de keuze gemaakt Dendermonde, dus ik kende geen mensen in Purs, of weinig mensen in Purs. En ben toevallig op Rudy gebotst op een feestje waar ik alleen naartoe ging. Dus een zus van mijn schootszus die dan in Purs studeerde, die kende dan de groep van Rudy. En zo ben ik aan die tafel terechtgekomen. Wat ik toen dacht, waar ben ik hier terechtgekomen? Hoe kan ik zo snel mogelijk naar huis zonder dat dat opvalt? Het is geen liefde op het eerste gezicht. Toen niet? Griet: Ja, tegen het einde van de avond wel. Tegen het einde van de avond wel. Nadine: Tegen het einde van de avond wel. We zullen maar niet zeggen hoe hij mij verdient heeft, als wetenschap. Ja, ik heb hem nog verdiend. Twintig frank gewonnen. Rudi: Oké, dus even terzijde. Dat wil ik nu precies heel graag weten. Allee, vertel maar. Ja, nee. De militaire school, dat is een groot verschil met de universiteiten in de normale zin van het woord, is dat je na de uren ben je ook nog continu bezig. Dus morgens, dat begint om zes uur, zes uur kwart na zes opstaan, je bed maken, dat is echt, ja, Spartaanse opleiding. Dus je studeert ook. S'avonds ook, je moet studeren, in het weekend moet je studeren, elke week heb je daar testen, mondelingexamens, schriftlegexamens, elke week. En dan, wanneer iemand anders verlof heeft, zitten wij op manoeuvre. Ik kwam dus naar huis, totaal kapot. Soms lag ik gewoon te slapen op een feest, omdat wij totaal moe waren. En ik was dus vrijdag weggeweest, met mijn vrienden hier, naar een feest. En zaterdag kwamen ze me terug uit nodig om terug te gaan. Ik zei, no way, ik ben echt kapot. Maar, dat was dus een wetenschap, als je drie tragers met een vrouw danst, want bij ons was dat... We waren gewoon... De eerste uur moesten we tien pinten drinken, dan waren we goed zat en dan konden we feesten. Koen: Dat was de bedoeling. Rudi: Ik weet niet of je dat nooit met jezelf hebt gedaan, maar wij deden dat. De groep vrienden, tien man. Zo zot als dat. En dat was ons feest altijd. Maar ik zeg, ik zal dat eens doen. Twee keer twintig euro. Twintig frank, geloof ik. Een euro in totaal. En ik kan niet tegen mijn verlies, dus als ik een wedstrijd aan ga, dan wil ik dat ook winnen. En dus ja, echt voor twaalf uur, tien minuten voor twaalf uur, ik zeg ik ga dat hier straks verliezen en dan ben ik begonnen te dansen, maar ja. Nadine: En ja, dat is blijven plakken. En zo zijn we aan de babbel geraakt, hè. Koen: En ja, dat bepaalde mij. Nadine: Maar zo romantisch. Rudi: Ja, romantisch, ja. Nadine: Ik heb er veel geld mee gewonnen. En dan inderdaad ons gegevens uitgewisseld, want dan heb ik je de eerste maanden meer gezien, je waart van de aardbodem verdwenen, maar ja, was toen op manoeuvres. Ja, dus elkaar niet meer gezien. Rudi: Dus in principe is het zeker en vast. Het is daarom dat wij misschien wel te gewond zijn om elkaar los te laten. Want ik zit hier soms, als jij hier nog bezig bent in Bornem... Ik zat in Marbella, of in Dubai, weken na... Maar dat was toen ook zo, dus ik zat in Duitsland. Drie weken kwam ik niet naar huis. En ja, we waren daar van in begonnen. Ik denk dat we de eerste drie maanden dat we begonnen waren, hebben elkaar misschien vier of vijf keer gezien. Nadine: Ja, je ging naar Duitsland. Ja, ik was in Duitsland. Ja, toen nog niet. Rudi: Je was gewoon nog in de militaire school. Ja, militaire school, maar dan manoeuvres en zo. Nadine: Ja, we waren op stage, maar nooit in de week was ik in de buurt. Jullie mochten ook niet elke week buiten, hè? Ja, we waren echt opgesloten. Rudi: Ja, jij mocht niet elke week naar huis komen. Koen: Ik vond dat heel slecht. Hoe ik het gedaan had, ik weet het niet. Rudi: Maar ja, dat was zo. Nadine: Al de rest van je leven is compensatie geweest. Ja, waarschijnlijk wel. Ik ga even verder gaan. We zijn helemaal afgeweken, dus ik heb dan inderdaad een manioren gedaan in Dendermonde. Ik ben dan daarna gaan studeren in Mechelen, boekhouden, en dan Rudy ondertussen tegenkomen. Na de militair school is Rudy dan naar Aken gecaserneerd. En ik ben dan thuisgebleven, als echtgenote van. In de weekends ging ik naar Aken of kwam Rudy af. Dat was zo'n beetje, of dan vertrok ik maandagmorgens van Aken om in Mechelen te gaan werken. Hoe wordt dat allemaal gewoon? Dat was zo helemaal anders. En dan terug beginnen studeren, omdat ik dan in de week toch hier thuis zat. Toen heb ik nog twee licenties gedaan, accountancy en daarna de licentie fiscale wetenschappen. En dan zo zijn we dan in feite een bepaald moment in de nakijken. kwam het akkaanskantoor te koop, wegens gezondheidsredenen van de eigenaar toen. En hebben wij de keuze gemaakt om het akkaanskantoor over te nemen. Maar dat was niet evident, twee klein kinderen hebben, Laura was denk ik één of twee jaar als wij het akkaanskantoor overgenomen hebben. Twee klein kinderen, alle twee in carrière, want Rudy ging ook volop voor zijn carrière. En ja, het akkaanskantoor met twintig dames, dat was toch niet altijd even evident. En dan hebben we tegen Rudy gezegd van oké, wat gaan we doen? Ofwel verkoop ik terug, ofwel, hoe gaan we dat oplossen? Maar één van de twee gaat toch moeten zien wat we doen, en heeft Rudy de keuze gemaakt om een stap achteruit te doen. En zijn we volop voor het Akkaanskantoor gegaan. Rudy is dan een paar keer in echt komen helpen. Rudi: Niet evident. Niet evident omwille van het kantoor, omwille van die vrouwen of omwille van de... Vrouwen, maar nee, die zitten in het kantoor zelf. En dus, ja, die gebruiken dus tilpbannetjes. Ken je dat nog? Nee, nee. Ik had dat nooit gekend. Koen: Dat zijn dus rekenmachines waarin er... Telbannetjes zitten. Griet: En ik werkte met Excel. Rudi: Met zo'n papier... Koen: Dat was ook... En ik zat daar bij en ik deed die berekening met Excel, natuurlijk. Rudi: Maar die telden dat dus na op die telbannetjes, op die reken... Griet: Die vertrouwden de Excel niet. Rudi: Want ik was de man van de baas. Nadine: Dus dat was heel raar. Rudi: Ik probeerde die echt te helpen en toch had die geen vertrouwen in mij. Omdat die dachten, ja, die zit hier, ik weet het nog heel goed, die zit hier om ons te controleren. Wat absoluut niet de bedoeling was. Ik zat er gewoon bij om die te helpen. Nadine: En om ze sneller die technologie aan te leren en zo. En dan een bepaald moment uit noodzaak voor automatisatie, want ja, als ik het kantoor overnam, dat was nog veel manueel, maar dat was ook zoveel jaren geleden, was nog veel manueel en als ik dan moest factureren, het einde van de maand, dan kwam ik vrijdagavond naar huis met een koffer vol fichebakken en dan moesten wij de uren vermerigvuldigen, uitrekenen, de lijst maken. Ik begon vrijdagavond tot zondag, namiddag, mijn facturatie klaar te maken. Had ik een hele lijst, dan moesten bedienden allemaal die facturen maken op de computer. En we hebben op een bepaald moment tegen Rudy gezegd, dat moet toch anders kunnen, kunnen we dat niet automatiseren? En zo zijn we er inderdaad toegekomen, is Sineton ontstaan, uit noodzake een stukje om ons kantoor, beheer van ons kantoor te automatiseren. is begonnen als tijdsregistratiefacturatie. En op een bepaald moment was ik gaan kijken naar een programma dat op de markt kwam, maar dat er ook op niks. En toen zei ik tegen Rudy, ja, maar ja, wij hebben nu een eigen pakket. Dat is veel beter dan al wat er op de markt is, waarom verkoopt het niet? En zo is Synetonify te beginnen boomen, dat was een gat in de markt. Want ja, al onze collega's hadden nood aan hetzelfde en het was er niet op de markt. Het is ook ontstaan vanuit ons accountskantoor, dus dat werkte ook wel. Dan de eerste klanten hebben ook heel veel feedback gegeven, ook over task flows en zo, en dat maakt dat dat dus echt gegroeid is. En ondertussen liepen daar dan twee kleine kinderen rond? Ja, omdat dat niet altijd even evident was. Koen: Ja, en dat loopt in de weg. Hoe doe je dat? Rudi: Ja, hoe doe je dat dan? Twee bedrijven ronden... Nadine: Ja, maar ze gingen dus mee naar Mechelen. Rudi: In de weekenden, hè? Ja. En ik was er wel altijd voor die kinderen op te halen van school en zo. Dus mijn uren waren heel flexibel, dus dat heb ik wel gedaan, hè. Nadine: Dat heb ik wel gedaan. Rudi: Zelfs al als sinaton, begin sinaton, de opstart, ja, ik was er wel voor die kinderen. Nadine: En je landde mee ook. Ja, we hebben wel veel geluk gehad met onze ontaalmoeder, hé. We hadden een super ontaalmoeder, waar dat me toch wel vroeg en laat, En ja, toen was dat nog niet, dat je tot twaalf jaar naar een taalmoeder mocht of kon. Dat was beperkt tot als kleuterschool. De eerste uitmoeting dan toch wel, was niet zo heel lang. We hebben dan daar nog, en dan school, voor- en na-schoolse opvang. We hebben dan in feite een school gekozen waar ze een vrij goede voor- en na-schoolse opvang hadden. Dat was niet de keuze die ik zou gemaakt hebben als een... Ik had ze persoonlijk liever in een andere school gehad. Maar uiteindelijk altijd heel tevreden geweest, hè. Ik heb nooit kunnen zeggen van zie dit, het was niet mijn keuze van school, dus dat was perfect. In de weekend namen de kinderen regelmatig mee naar Mechelen. En hoe was dat voor hen? Rudi: Ja, ze zagen wat wij deden en ik denk dat dat ook een beetje hen gevormd heeft, van zelfstandig werken, hun passie volgen. Nadine: Ik denk misschien niet altijd even leuk, want uiteindelijk als kind wil je misschien buitenspelen of met vriendjes spelen en dan moesten ze mee naar het kantoor. Ze speelden daar ook wel, want ze speelden dan een lastingcontroleur, en dan moet je maar net een keer binnenkomen. Het was grappig, ja. Maar ze hebben daar niet echt over geklaagd. Misschien vonden ze dat niet altijd even leuk, maar het geeft twee mogelijkheden. Heel veel doe je dan de kinderen in de weekend ook weg naar ouders of schoonouders. Of veel neemden ze mee. We namen ze liever mee bij ons. Dan konden we wel te samen eten, dus middags en s'avonds. En dan hadden we ze toch nog wel kortom. Waren ook wel nabij. Ja. Ja, op zich is dat wel verbindend met de kinderen. Koen: Dan weten ze ook wat mama en papa doen eigenlijk, want dat is soms zo heel abstract, dat is... Zij wisten wel wat dat voor tjeet is. Nadine: Soms kom je wel van die rare situaties tegen. Ik herinner me nog, we waren op skiverlof met vrienden en op een bepaald moment zei die vriend tegen ons Nadiem, je moet van jou toch echt iets horen. Nu was er gebeurd, wij gingen skiën en ik had een afspraak met een klant en die man had dat geannuleerd en die zei, ja, weet je, ik kan nu niet, maar die afspraak moest doorgaan op een avond. Ik had toen gezegd, ja, weet je, ik heb wel een probleem, dat kan s'avonds, maar dan moet ik mijn kinderen meebrengen van thuis, mijn kinderen zitten hier dan. En ik had dan met hen, dat was aan de Kwik in de buurt, en dat de Kwik zo in de kinderbox, de kinderen in de keuken met hun kinderbox, en ik in een bureau met mijn klantsmeeting. En Laura was toen drie of drie jaar, denk ik. Die zei tegen die monetrice van ja, mijn mama die werkt hard en die ontvangt s'avonds klanten en dan moeten wij altijd in de keuken gaan. Koen: Hahaha! Nadine: En die man die zegt, ja, ik weet niet wat jij doet hé, maar als je dat zo hoort, dan denk ik van oké. Context is belangrijk. Ja, de context heb ik dan wel even gaan uitklaren. Koen: Maar dat was dus wel, ja, dat was zo hé, de kinderen moesten dan mee. Ja, dat was noodoplossing, hè. Maar dat was soms wel een leuke tijd ook. Griet: Ja, maar ze wisten ook wel wat jullie deden en wat er gebeurde in het bedrijf en hoe het liep en... Koen: Ja. Griet: Klinkt allemaal als heel succesvol, bloeiend, vanzelfsprekend. Zijn er ook perioden geweest in jullie ondernemerschap waar het spannender werd? Nadine: Ja, ja, het is niet altijd roze geur en maneschijn geweest, he. Het verhaal van de bouw hier, we hebben de bouw hier gezet net voor de crisis, he, 2009. Acht beginnen bouwen, 2009. Eind 2009, 2010 komt dan de financiële crisis, de bankencrisis, he. Waar dat wij als accountskantoor de stabiele factor waren, maar Sineton dan helemaal niet. toen het elk jaar groeide en bleef groeien, valt in één keer stil. Wat de banken dan toch wel een paniekreactie veroorzaakt heeft bij de bank. Rudi: En dan was Rudy in één keer de boeman. Ja, van Hiltz naar Zero, naar Bandiet, dat is echt ongelooflijk geweest dat gevoel je aan deze tafel. Voor de crisis echt al hetzelfde, omdat je dan onderneemt en dat je crisiskosten neemt. En dat ze ook het geld kunnen voorschieten. Maar daarna echt helemaal anders bekeken, omdat je eigenlijk onverantwoord... Maar het komt van een externe factor en dat is wat er nu ook nog altijd kan gebeuren. Externe factoren, je bent aan het ondernemen, je bent gezond en je neemt risico's. Zoals nu de oorlog, daarvoor corona. Het is zo'n volatiele wereld. En dat hebben wij ook ondervonden. En dat was heel frightening, ja. Dat was wel spannend om dat mee te maken. Maar we zijn er doorgeraakt, dus ja. Koen: Wat doet dat met jullie als koppel op zo'n moment? Rudi: Je bent er heel open voor geweest, over gediscussieerd, maar je moest een oplossing, je kon niet anders, je moest wel een oplossing proberen te vinden, en dat is gelukt. We hebben nooit echt ruzie rondgemaakt, want ik was dan echt de ondernemer, dus de dromer, die hier dat gebouw, ook altijd zonder enige gedachte van dit kan hier verkeerd gaan, want misschien was het aan het groeien. En ik zag ons zeggen, dit gebouw is zo groot mogelijk, zo breed mogelijk gebouwd, en wat druk moest nog veranderen, en zo hoog mogelijk. En ik was aan de voorzichtige. Ik had dat gebouw nooit gezet. Want ik had al een huis aangepast voor 140 man. Want dat gebouw is hier gezet voor 140 man. We zijn dus nooit geraakt aan 140 man. Zelfs de derde verdieping is nog altijd in Casco. Maar ja, dat was een risiconemen en zij is dan volledig tegenovergestelde van mij. Ik ben haar Instagram en zij is haar Excel, zo noem ik het altijd. Dat is mooi. Nadine: En ja, dat was onverantwoord. Op dat moment had ik dan de keuze, want ik had het gebouw waarschijnlijk nooit gezet, had ik alleen geweest. En op dat moment heb je dan de keuze van oké, ofwel ga ik beginnen met verwijten maken en zeggen Je ziet het nu, het is jouw fout, want jij wou dat precies, ik had dat nooit gedaan. Maar met verwijten maken aan elkaar kom je niet ver, we hebben dan in feite de klik gemaakt. Ik had voor mijn eigen de klik gemaakt, oké, als het fout afloopt, ja, weetje, we zijn op dat moment nog jong, we zijn misschien alles kwijt, maar je hebt twee handen aan je lijf, hè. Jongens, we lopen hier, want we waren vanacht in de veertig. Nou ja, bon, toch nog, toch nog, je hebt twee handen aan je lijf, je hebt twee handen aan je lijf, je hebt een kop, En je kunt werken. En gelijk, welk werk, als je wil werken... En ik had gewoon opnieuw begonnen. Ik had gewoon gezegd, oké, dan is dat zo. We starten opnieuw, we beginnen opnieuw, we zien wat we komen. Gelukkig heeft dat moment helemaal beginnen keren en is dat heel goed afgelopen. Maar voor het zijn van die heren En dan kom je dan als koppel beter uit. Als je op dat moment begint verwijt te maken, een ruzie maken, dan lost het niet op en dan gaat dat koppel uit elkaar, denk ik, hè. is het hartstikke slecht. Dat zie je toch veel regelmatig gebeuren. En dat was iets dat we dan ook niet wouden. We hebben er ook met de kinderen altijd heel open over geweest. Kinderen hebben het ook altijd van dichtbij meegemaakt. Koen: Je wist van de zorgen en dingen. Griet: Wat deelden jullie dan? Of wat wisten zij dan? Nadine: Alles. Alles. Als we zich moeten betalen. De moeilijkheid om de loon te betalen. Rudi: Wij hebben het moeilijk om de lonen uit te betalen. Nadine: Die hoorden ons gesprekken ook wel. Rudi: En wij konden ook niet nergens naar het toilet, moesten we wel besparen ook hé. Dus die voelden dat ook? Griet: Ja. De prioriteit gaat wel naar je medewerkers. Rudi: Als je geld binnenkrijgt, moet je op die eerste instantie naar dingen. Griet: Ja, inderdaad. Nadine: Dus dat is gewoon reemdoen, niet op reis. Maar die hebben dat, ja... Rudi: Of, ja, wij wonen hier boven, boven is veel minder... Ja, daar konden wij bepaalde zaken niet afwerken. Nadine: Dat was niet afgericht. Ja, voilà. Rudi: Trouwens, het enige dat nog overblijft is die parking. Die parking is nog altijd niet afgewerkt, voor de rest is alles afgemerkt, maar de parking niet. Griet: En dat is toch nog altijd een gevolg van die crisis, eigenlijk. Rudi: Is dat iets dat jullie ook andere ondernemers zouden aanraden, omdat het spannend is, ook met kinderen met mekaar? Radicale eerlijkheid en radicaal vertrouwen vind ik heel belangrijk in een relatie. Dat je daarover kan spreken in je gezin. En zelfs met de mensen, want de medewerkers wisten ook wel dat het tamelijk moeilijk was. Dat hebben wij altijd gedaan. Nadine: Het heeft wel onze kinderen gevormd tot waar ze zijn nu. Ze hebben ook meegemaakt dat het moeilijk kan gaan in het leven. Vandaag goed kan gaan, maar morgen of overmorgen komt er iets dat moeilijk is. Die staan met beide voetjes op de grond en die weten wat het is om op een bepaald moment het moeilijk te hebben. Griet: Dat is ook belangrijk, dat ze dat leren in het leven. Veertracht. Ja, absoluut. Dat is mooi. En dan als je zegt van vertrouwen, is dat dan vertrouwen in mekaar, vertrouwen dat het goed komt? Hoe definieer je dat? Rudi: Ja, ja. Maar in mekaar ook, ja. Dat is echt alles op tafel leggen. Nadine: Ik denk ons levensmotto, want als we naar beneden kwamen hier, had ik gezegd van oké, wat is nu ons geheim? En Rudi zei twee woorden, dat ook mijn twee woorden zijn, dat is eerlijkheid en vertrouwen, en dat is heel belangrijk. Kinderen zijn ook zo opgevoed, moeten altijd eerlijk zijn. Mochten van mij niet liegen, want daar kunnen we niet tegen. En dat is wel heel belangrijk, bij ons is dat een belangrijke factor geweest. En dat blijft ook wel, hé. Koen: Is dat iets dat jullie ook meegekregen hebben van thuis, of waar komt dat vandaan? Rudi: Voor ons wel, absoluut. Van mijn moeder nog. Nadine: Die kan ook meekrijgen. Rudi: Ja, bij ons ook. Nadine: Dat is wel belangrijk. Waar zijn jullie als couple het meest trots op? Rudi: Als je het ruikt, inderdaad. De kinderen, denk ik wel, ja. Maar anderzijds ook op het gebouw. Griet: Ja, als ze nu moesten vragen, waar lig je dan? Rudi: Want kinderen, ja, iedereen kan echt denken. Nee, nee, nee. Maar het is natuurlijk wel, ja, kinderen, onze kinderen, daar ben ik wel heel trots op. Nadine: Maar anderzijds, hetgeen dat we verwezenlijk hebben, als koppel. Op de mens die de kinderen geworden zijn, hé. Dat is belangrijk. Maar ook op hetgeen... Wie ze zijn. Ja, ook op hetgeen dat we gerealiseerd hebben. Want wij zijn allebei van niks vertrokken. We hebben het samen opgebouwd, samen keihard gewerkt. Rudi: Op bepaald momenten de ene harder dan de andere. Ja, we hebben dat nooit ... Want tegenwoordig, dikwijls gesplitste inkomens en zo. Bij ons is het alles ... Dus de ene keer ... Wij werden betaald in de militair school. Dus achttien jaar en je wordt betaald om te studeren. Ik wist dat zelfs niet in het begin. Maar ik vond dat wel tof dat dat werd gedaan. Dus in het begin had ik wel wat geld. Zeker en vast iemand die militair school vloog of militair carrière. Tot je dertig jaar zit je echt voorop de roest van een of de wie, als je niet zelfstandig bent. Maar na je dertig jaar, ja, bij ons is dat een platte carrière, zeker en vast qua betaling of weddens, of lonen. En bij de anderen, als je universiteit gedaan hebt, dan na je dertig jaar, begin je wel van meus te groeien. Dus in het begin had ik meer geld, dan zij daarna met het accountenkantoor. En dan was ik dan weer huisman, had ik weer minder. Dan Sinenton, had ik weer meer. Koen: Maar dat had het niet gelukt. Rudi: Dat was altijd, nooit of nooit of nooit. Dat gaf nooit spanning. Zakenpartners, krijg ik hetzelfde, Wordwin, nooit of nooit een woord gehad. We hebben twintig jaar samengewerkt, nooit een discussie gehad. Want eigenlijk gaat het over hetzelfde. Het gaat over hier een overnuwelijk. Maar met een zakenpartner moet je ook heel goed overeen komen. Ja, en dat was ook 100% vertrouwen. Dat is heel belangrijk, dat je dat hebt. En nooit... De ene keer kocht ik dan eens een duurdere wagen, de andere keer hij, of een moto, of ik weet niet wat. Nooit is daarover gediscussieerd geweest. En als je die personen, die zorgen allemaal niet meer hebt, om in een bedrijf iets te verwezenlijken... Dat geeft... Anders is dat energie die verloren gaat. Dus ook in je zakenpartner is dat heel duidelijk van 100% vertrouwend in me. En dat is ook complimentair, want hij was ook helemaal anders. De Ordwin is een ongelooflijke analytische geest, heel snel in alles te begrijpen. Maar die moet je dus niet vragen om ergens te gaan spreken voor... Hij kan dat wel, hé. Maar doet hij niet vragen? Nee, hij zit alleen, hij geeft af en toe eten. Dat ga je misschien horen nu, maar het was zo. De ortwinkel houdt echt niet van te verkopen. Hij deed dat ook wel heel goed, maar hij hield dat niet van. Terwijl ik meer... Koen: Als je mij op het podium zet... Rudi: Jij zet de mensen mensen. Dat is heel bijzonder. Zelfs in Zambia, ik was ambassadeur. We komen nu juist van Zambia. Ik heb daar een briefing moeten geven voor honderd mensen van Zambia en ik was daar niet alleen, want ik ben meestal duvelambassadeur, maar ik was daar de ambassadeur van België, zo heb ik me geïntroduceerd. En dan heb ik daar een hele speech gedaan over België, want de meesten kennen België niet. Nee, absoluut niet. Absoluut niet, hè. Dus ja, je zit op het podium en je bent vertrokken. Dus je moet toch wel in een bedrijf verschillende dingen hebben. Koen: Verschillende profielen hebben. Rudi: En dat maakt het echt... Dat kan je gemakkelijk recruëren. Want alleen ondernemen en geen klankbord... Want je moet ook een klankbord hebben. En dat is ook... Ja, eigenlijk is er nu een... Dat is wat ik in mijn klankbieden... Griet: Dat zei ik ook al. Rudi: Ik heb een boek geschreven over de accounts, de helden van de toekomst of de... Griet: O, het is daaruit. Rudi: Diegenen die mee evolueren naar de moderne wereld, waarin de accountants als adviseur of klankbord dient voor de ondernemer, Ja, die ga ik ook doen. te niet gaan. Dus een ondernemer heeft zeker en vast een klankbord nodig en dat kan, ja, dat ben jij nu, alleen als accountant, want dat is natuurlijk gemakkelijk, een accountant als klankbord hebben. En dat heeft het ook wel gemaakt hier. Dus wees complementair en volg je passie en wat kan ik allemaal zeggen? Ja, en de network always wins. Er zijn zo verschillende zaken... Van de diputades. Ja, ja. Het netwerk is wat mij ook geholpen heeft. Het netwerk, he. Koen: Netwerk, ja. Griet: Ook als het moeilijk gaat? Rudi: Ook als het moeilijk gaat, ja. Dus in die hogeschool dat ik ga spreken, de eerste slide is dus over passie, je volgt je passie. Maar een van die zaken is ook wel het kan slecht gaan. En ik geef altijd voorbeeld met dat gebouw. Altijd. Want mensen denken, ja, het is de Rudy, en dat is succesvol. Dat is niet waar. Op een bepaald moment kun je echt miseren hebben. Gelukkig, in de eerste plaats, is er de gezondheid. Het is daarom dat ik ook gestopt ben in het leger en de prioriteit gegeven heb aan het accountkantoor, want dat kan je zelf uitbouwen, het is jouw zaak in het leger. Oké. Het eerste wat ze mij gezegd hebben in het leger, als ik daar binnenkwam, dat was nog heel goed, je wordt niet rijk door officier te worden. Echt hé, dat was die majoren die daarvoor stonden. Want bij ons was dat sociaal promotie, ik kwam van mijn vader was lastig, mijn moeder huisvrouw. Dus we hadden echt niet, we hadden geen auto, we hadden zelfs geen telefoon. Dus ik kwam van nul. Nadine: En daar zeggen ze mij, ik dacht, wow... Rudi: Het was al moeilijk om er binnen te geraken, want er waren 1500 kandidaten. Je had maar een keer... Ik heb vameus moeten studeren om daar binnen te geraken. Ik kom daar binnen en het eerste wat ze zeggen is ja, je gaat nu rijk worden. Dus ja, dat geeft niet. Maar anderzijds was dat toch, je doet dan sociaal promotie, je denkt toch ja, ik ga er... En dat was het eerste. Maar als je gezond blijft en je kunt je eigen business uitbouwen, we hebben ondernemers nodig. Ik spreek heel even in China geweest. Ook een raad, ga naar China, ga naar Dubai, ga buiten Europa en zie wat er daar gebeurt. En blijf niet binnen dit grijzere woorden Europa. Dat zijn de zakken die ik zeg in die scholen. Hey jongeren, ga buiten Europa, zie wat er gebeurt. En ja, we zijn van dezelfde mening, ik ben daar nog heel extreem in. Papier, ja. Papier, dat mangeert niet meer bij mij. Dus ik verscheur alles wat hier binnenkomt van papier. Maar je moet zo extreem zijn. Als wij verhuisd zijn naar hier, dan gaf ik iedereen twee schermen. Nu is het al dries. En de mensen begrepen niet waarom ze twee schermen nodig hadden. Ik spreek nu van dertien jaar geleden. Ze zeiden, waarom hebben wij nu twee schermen nodig? En als je het nu zou afpakken... Ja, klopt. Nu kunnen we op de internet meer werken. Koen: En wij hadden dan een telefooncentrale. Rudi: Ik zeg, no way, dat hier nog een telefoon met een hoorn zo, dat dat nog binnenkomt hier. Nadine: Je hebt die allemaal op de container gesmeten. Rudi: Ja, ik heb die allemaal expliciet op de container gesmeten. Je had er precies veel plezier aan. Anders veranderde het nooit. En je weet, je gaat hier zo traag vooruit. Koen: Wat ik wel voelde, is dat jij heel erg, wacht hé, je hebt zo heel goed contact met dit is hoe ik de dingen zie, of waar je heel sterk in gelooft, en dan eigenlijk gewoon gaat hé. Nadine: Dat moet je, ja... Griet: Af en toe moet ik wel met koren kunnen, dan mag dat niet. Rudi: En is dat dan voor jou als je afgeruimd wordt? Koen: Bah, ik kan dat gemakkelijk relativeren. Maar je laat je door, Nadine. Ik bedoel, tussen jullie, iedereen zal je mogen tegenhouden, denk ik. Rudi: Maar Nadine is... Nee, maar ze weten wel... Ik weet ook wel hoe ik overkom. Je moet het wel jezelf kennen, hé. Want, ik ben van... Gisteren was het afscheid. Ik was voorzitter van de lokale Voca-afdeling hier, Klein Brabant-Vaartland, en gisteren hadden ze mij een fantastische verrassing aangeboden. Het is de eerste keer dat ik gelopen heb, hé? De eerste keer, ik ging voor iets heel anders, en opeens zat mijn bestuursleden daar. Griet: Dat is mooi. Rudi: Ja, ik vond dat fantastisch. En de avond ervoor was dan het comité van de Rotterdammer, ik ben daar ook vooruiter van, ik word zo'n één jaar vooruiter van zo'n serviceclub. En dat was de tweede keer dat ik dat deed, want de vorige keer waren er geen kandidaten, dus ik had mij terug aangeboden. Maar ondertussen ben ik al zoveel op reis geweest, dat mijn aanwezigheid al wat minder was. Maar het comité was hier terug samengekomen, en dat was ook een afscheid van als vooruiterschap. En het een na het ander... Want op een bepaald moment in je leven ben je dus van alles voor je terug. Ik ben hier van de VLD voor geweest, gedurende jaren en jaar. En op een bepaald moment dus van alles, alles voor je terug. En dan komt een tijd dat je begint af te bouwen. En daar zitten wij momenteel in, omdat we veel te veel in het buitenland zijn. En dan neem je afscheid, maar het gaat wel overgeven. Ik heb vanmorgen nog een WhatsApp gekregen van iemand die zei, kijk, bedankt dat je er waart. Het is fantastisch wat je probeert te geven. Maar ik kan hem niet laten lezen, want het is zo ongelofelijk. Ik heb het doorgegeven, ook naar onze kinderen. En dat was hetzelfde gevoel in Zambia. Die persoonlijk dan Chachibiti, ik heb daar echt mee samengezeten. Ik heb dat gezegd tijdens die vijftien minuten dat ik daar sprak. Ik zeg ja, bekijk dat, want er waren nog maar drie of vier mensen van die honderd dat ooit wisten dat chat-gpd of AI bestond. En ik heb dan uitgelegd, doe het eerste wat je doet nu vanavond als je thuis komt, bekijk dat, hè, bekijk dat, want het zal je leven veranderen. Wat er momenteel gebeurt in AI is ongelooflijk. Dat is hetzelfde als in 1995, 1994, de eerste keer dat ik op internet zat. Koen: Ja, dus krijg ik het zo van. Rudi: Maar de meeste mensen beseffen nog niet wat er gaat gebeuren. Dus ik geef dat mee naar die mensen, en dat was fantastisch. Allee, de reacties die ik teruggekregen heb, van diegene die dat dan echt geprobeerd heeft, Bedankt voor het kijken! Ik kom het niet binnen. Maar s'avonds zaten wij aan de tafel met een van de lokale kamer van Koopman, dan mijn moeder Theresa daar. Maar die is dertig jaar, en ik heb haar echt geleerd hoe ze dat moest doen. Koen: Die is nog altijd, van de morgendochtend, die is nog altijd heel erkendelijk van het gegeven dat ik daar gegeven heb. En hoe dat die... Rudi: Want wij zijn dat school gaan bezoeken, dat die zit daar met die leraar van vroeger. Dat kan dus zo. Ze kunnen een generatie overspringen. Door gewoon een smartphone te geven. Ze hebben internetconnectie, want ze hebben geen landlines nodig. Wij hebben nog die vaste telefoon. Dat kunnen ze gewoon overschakelen, overspringen. Koen: En ze kunnen dus zoveel verder geraken. De moeilijkheden zijn enorm. Maar ik denk, ik heb jullie ook zo leren kennen als gevers. Ik herinner me ook dat ik medeoprichter was van Coder Dojo België, waarin we kinderen leerden programmeren. En we hadden nood aan plekken, en de synethon-building, kom maar af, er mochten hier twintig, dertig kinderen binnenvallen, die kregen dan cake en koekjes en dat was... Rudi: Maar dat was een fantastisch initiatief, hé. Door de jongeren, alleen voornamelijk de communicatie, jongeren het kunnen uitleggen en iets bouwen in informatica, hardware en software, en dan... Onze voortdragen. Ja, dat kunnen uitleggen en vooral die kinderen... Koen: Ja, maar die gevers ook in jullie, ik zie dat eigenlijk, dus het soort iets in de wereld willen... Nadine: Ik vind dat wel belangrijk. Het is veel leuker om te geven dan te krijgen. En als je dan de dankbaarheid of de vreugde ziet, we hebben nu in Zambia, we hadden daar een fietsfabriek bezocht, omdat in Zambia zijn weinig wegen, mensen doen daar meestal te goed, dus ze hebben daar echt nood aan fietsen. Zware, stevige fietsen, waar honderden kilo's op kunnen, want je wil niet weten, op zo'n bagagereek, wat er allemaal op ligt. Dat is enorm. En we hebben daar dan, met de groep waar we waren, allemaal ons dollar samengelicht. en we hebben daar fietsen gekocht voor die arme mensen, voor aan de stam te gaan geven. De fabriek heeft dan zelf ook nog bijgelegd, want die vonden dat zo tof dat wij dat gewoon spontaan deden. Die hebben nog een paar fietsen bijgegeven. We zijn dan naar de stam geweest. De dankbaarheid die dames, ja, hoe je daar gewoon ontvangen werd, dat is toch zalig. Het geluk dat je ziet bij die mensen dat die... Toortgegeven. Een beetje ingeneerd, want dat was precies zoals een missionaire. Ja, we waren precies misgenomen. Want dat we dan nog harme vijf fietsen gegeven hebben. Allee, dan vind ik vijf fietsen een druppel op een etenplaat. Ik vond het dan al weinig, we hadden nog veel liever meer gegeven. Maar inderdaad, dat is toch kunnen geven, is toch... Dat geeft warmte. Natuurlijk. Het is veel plezanter dan je moet krijgen. En als je die dame dan ziet, want die heeft dan... We hebben dan haar levensweg ook even gevraagd en gehoord. Die had de pech, de mama was overleden, papa keek naar de kinderen niet, zij was zeven jaar, moest voor zusken en broertjes zorgen, Kon niet naar school omdat er geen geld was om school te betalen. Heeft dan het geluk gehad dat er een Brit op een bepaald moment haar leven kruist. Is dan mee naar Londen gegaan. Heeft daar mogen studeren. Is zo dankbaar als Zambiaanse dat ze die kans gekregen heeft. En die wil dat nu aan die mensen allemaal teruggeven. Dat is enorm, maar dat je die ziet toen, dat was moeder Teresa in het kwadraat, dat is enorm. En als je dat ziet, hoe dan de mensen daar dankbaar voor zijn, omdat ze een brood krijgen, hoe gaan we een brood? Dat is toch wel de moeite. Dus ja. Koen: Wat ik wel hoor is een koppel dat superdruk bezet is en bezig en van alles en nog wat. En zeker nu is het misschien iets minder, maar hoe vind je daar tijd voor mekaar? Rudi: In zo'n druk bezette leven. Wij zijn continu bij je. In Mechelen zaten we in hetzelfde kantoor, maar we deden twee verschillende zaken. Want ik denk, als je hetzelfde doet, dat dat dan misschien wel moeilijker is. Maar als je in één onderneming heel goed aflijnt wat je doet, er zijn zoveel mogelijkheden om te delen, dat dat dan geen enkel probleem geeft. En wij zaten dan in hetzelfde lokaal. Hier zitten we in twee verschillende bureaus, maar wij zien elkaar wel heel veel, hé. Nadine: We hadden ook momenten dat we elkaar niet veel zagen, hé. Rudi: En dat we dan inderdaad via mail... Ja, we kunnen wel... Dat hebben we ook wel. Griet: Dat we via mail met elkaar communiceren. En wij nodigen elkaar uit via Outlook. En is dat al, hé? Maar hoe maken jullie echt tijd voor jullie liefdesrelatie? Koen: Ja, want je hebt 10.000. Rudi: Momenten, maar je hebt ook diegene al in. Ja, maar voor ons is dat zo verweven. Het is helemaal verweven. Je hebt het gezegd, dat werk is niet echt werk. Dat is een passie die je volgt en wij zijn daarover bezig. Want als we in Bodnum zijn, dan zitten we in ons kantoor eigenlijk. Wij wonen hierboven, fantastische penthouse, maar eigenlijk zitten we daar niet veel. Wij komen er naar beneden. Het is daarom dat we momenteel veel op reis zijn. Maar soms zit ik alleen in Spanje of in Dubai. Allee, wanneer je dat in Dubai doet... Voor mijn golde visa heb ik daar twee maanden moeten zitten, in december, januari. En hij was hier, we hebben er ook wel een paar weken samen gezeten. Nadine: In januari ben ik hier geweest. Rudi: Maar dat kan dus ook... Je mag me er loslaten, vind ik wel. Dat je zegt, kijk, ik ben nu weg. Griet: Daar hebben we geen probleem mee. Rudi: Het is een belangrijke sleutel bij jullie, is ook afstand nemen, elkaar loslaten. Griet: Ja, maar dan totaal vertrouwen. Rudi: Dus ja, niks... Allee, ik ga daar... Als je mijn foto's ziet op Facebook, daar is dat ik was met vrouwen en zo. Griet: Maar, no way! Rudi: Maar het is fantastisch om nieuwe mensen te ontmoeten. Zoals nu ook met die reis. De helft kennen we, maar de helft kennen we niet. Griet: Nu gaan we naar Noorwegen, daar kennen we niemand. Dus we zijn op dat vlak ook wel people... Open om... Om nieuwe mensen te leren kennen. En stel dat ik jullie een blanco dag geef, met jullie tweetjes. Koen: Ja? Griet: Waar gaan jullie... Rudi: Werken. Hoe gaan jullie... Nee! Dat was het verkeerde antwoord. Griet: De kans is groot. De kans is groot. Ja, dat kan wel. Als het niet werken is, hoe laden jullie op? Rudi: Of is dat echt het werk waarin jullie opladen aan elkaar? Nadine: Meestal werken we, of we gaan eens eten of zoiets. Rudi: Zelfs als we in Spanje zijn, dan werken wij. Ik doe heel veel sport. Nadine: Dus ik ben nog heel... Werken, we sporten. Samen ook? Of... Rudi: Ja en nee. We hebben samen marathons gelopen, zelfs met de kinderen. Met de meisjes, jawel. We hebben een marathon in Japan gelopen, met de kinderen. Dat is fantastisch, dat moet je doen. Dus met de kinderen. Ze wilden meegaan naar Japan, Tokyo, om een marathon te lopen. We zijn bij de MMC, Marathon Managers Club, dat zijn allemaal die gasten van 40 jaar, die te dik worden. En dan willen die, die doen dan geen normaal sport. Ja, die willen dan, als ondernemer willen ze dat. Koen: Ja, direct. Rudi: Of een triathlon, want dat was ook de triathlonmanager daar, of de Ironmanager. Daar was ik eerst in bewonen. En dan de marathon. en MMC is zo'n club, en die gaan dus over heel de wereld marathons doen. Dus we gingen dan in Tokio, want je hebt zo de zes majors van die marathons over heel de wereld, en ze wilden mee. Nadine: De meisjes gingen altijd mee supporteren, als ze de marathon lieten. Rudi: Ja, Japan, dat is toch wel duur. En Tokio. Maar je mocht mee als je een marathon loopt. Dat is een mooi doel met de familie en gezinsgaving. Zijn wij over die uit meegekomen? Nadine: Laura was 17 en ik 19, denk ik. Rudi: Eigenlijk te jong om een marathon te doen, maar dat was een fantastische marathon. Koen: Ja, ongelofelijk. Rudi: Dus ja, wat zouden we doen als we een hele dag... Ik doe nog heel veel sport, je liep dan ook, maar we hebben een verschillend tempo. We hebben een verschillend tempo, dus we vertrekken samen op de lopen, maar we blijven samen lopen. Nadine: Dus dat is een beetje een ander tempo. Koen: Maar ik vind dat wel een mooie, dat is een beetje een rooie draad als ik het doorheel verhaal, dat is, je hebt de persoon Rudy en je hebt de persoon Nadine, En jullie zijn, eigenlijk, tussen andere stekens, je hebt elkaar niet echt nodig. Je bent perfect capabel vanop je, maar je vindt elkaar daar wel heel de tijd. Griet: Ja, en in de complementariteit, een enorme kracht. Ja, dat is prachtig om te zien eigenlijk. Rudi: Dat is wel heel erg mooi. Ja, een klankbord ook, dat is heel belangrijk. Als ik dan eens te zot doe... Maar ik kan dat dus wel plaatsen. Als ik dan zeg, voilà, Rudy, nu is het er helemaal over aan het gaan. Maar ik vind dat... Maar dat kunnen horen is ook belangrijk. Koen: Dat is niet vanzelfsprekend, dat je dat dan kunt pakken en zeggen, ah ja, dat is juist. Nadine: Ik kan hem nu altijd naar beneden trekken, maar als het moet, dan trek ik je wel echt naar beneden. Op een vriendelijke manier. En dan doet hem dat ook wel. Rudi: Ja. Nadine: Het is ook wel belangrijk dat je jezelf kent, hé. Rudi: Dat is ook wel zelfreflectie, en dat weet ik ook wel. In alle clubs waar ik voorzitter ben of was, ze weten dat dat Rudy is. Dus dat is ook wel erg. Zijn er ondernemerskoppels waar jullie ook naar opkijken, die jullie bewonderen? Ja, dat was Bill Gates en Melinda, maar... Griet: Ik herinner me trouwens, als ik mij niet vergis, dat het kantoor ook wat ingericht was naar Microsoft. Rudi: Ja, dat was Bill Gates. Koen: Ik ben een Microsoft-adept en ik ben heel blij dat nu Microsoft terug... Met Satya Nadella ongelooflijke zaken doen, maar ik was altijd een Microsoft-adept. Rudi: Maar dat gebeurde met Linda. Ja, dat was, maar spijtig genoeg is het daar verkeerd afgelopen nu ook. Maar ja, dat was echt een koppel dat ook heel veel goed deed als filantroop. Dat hé, dat was in de wegenstijl. Ja, ook heel veel gegeven. Dat was wel... En was dat voor jou ook Nadine of stel je die? We maken onze eigen weg, ja inderdaad. Ik ga nu niet mij spiegelen aan een andere koppel. Koen: Nee, nee, maar gewoon dat gezicht van mensen van... En Obama. Nadine: Dat vind ik ook al... Maar die was ook van 1961. Maar dat is een sterke vrouw. Koen: Nee, die is in het leger geweest. Nadine: Ja, want die sterke vrouw is ook belangrijk. Ja, dat vind ik ook. Griet: Dat moet het ook zo zijn. Koen: Dat is wel belangrijk. Dat ziet ook heel veel gelijkwaardigheid in dat koppel. Griet: Want zij wilden meegaan naar Duitsland. Rudi: De meeste mensen, de meeste vrouwen van officieren, die gingen allemaal mee naar Duitsland. Koen: En wat gebeurde er daar? Dat was een ghetto, je woont in een ghetto. Rudi: En de vrouwen zaten dan... Je had daar ook niks te doen als vrouw, waarschijnlijk. Nee, dus die zaten daar gewoon kakeklarsje. Sommigen kunnen werken, maar ik had daar misschien niet kunnen werken, ja. Dus ik wou altijd een sterke vrouw. Tegenwoordig is het ook een must, van een vrouw naast je te hebben. Nadine: Allee, je zit... Evenwaardig. Het woord sterk, voilà, evenwaardig. Evenwaardig. Het is niet dat we sterk... Het is evenwaardig zijn. En samen iets opbouwen, dat is heel belangrijk. Nu, als je ons als koppel ziet, Rudy neemt alle licht, Rudy neemt alle space. Staan we samen in een... Het gaat nergens naartoe, Rudy hebben ze allemaal gezien. Mij, Nadine. Koen: Nelef heeft mij misschien niet gezien. Moeilijk, hè. Dat is een kamer. Nadine: Nee, nee, maar jij bent sowieso iemand die alle lucht neemt als het ergens te voorkomt. Ja, ja, ja, inderdaad. Alle licht opneemt als we ergens zijn, maar achter de schermen mag ik wel zijn wie ik ben, en kan ik toch echt wel invloed uitoefenen op Rudy. Wat je misschien niet ziet als we als vast kop ergens komen. Griet: Ja, ja. Koen: Weet je dat soms pas? Er is zo'n uitdrukking van, als je macht wilt over Griekenland, dan moet je spreken met de koning van Griekenland, Maar eigenlijk heeft de vrouw de koning in de hand, dus je moet met de vrouw van de koning spreken. Rudi: Af en toe is dat bij ons ook wel zo. Maar ik vind het gelijkwaardig, dat vind ik wel belangrijk. Vroeger in het leger was het ook zo, een koningin en dan gaven ze een vrouw die bloemen. Maar ik vind het echt gelijkwaardig, je moet samen iets opbouwen. En dat heb ik ook altijd aan mijn dochters geleerd, want dat zijn sterke vrouwen. Je moet samen iets opbouwen. Ze zijn een heel sterke vrouw, ze hebben ook geen man nodig. Zo hebben ze opgevoed. Want ik wou ook altijd een zoon, maar eigenlijk zijn dat heel sterke vrouwen. Daar ben ik ook wel heel trots op. Ze zeggen wel een mannetje staan, maar eigenlijk is het een vrouw staan. Het zou moeten hetzelfde zijn. Ja, een vrouw staan. Ja, dat is belangrijk. Griet: Dus daar... Amai, nu zijn ze wat aan het kloppen. Koen: Dat jij nog iets had. Nee? Griet: Nee, ik ging daarnaast eigenlijk de vraag stellen aan Adine, van hoe is dat, omdat je zegt, hij staat in het licht of ... Is dat soms lastig voor u? Of lastig geweest? Nee, ik heb daar nooit een probleem mee gehad. Nadine: Dat is ook mijn aard, dat is ook de reden waarom we zo verschillend zijn. Ik heb daar nooit een probleem ... Ik ben ook niet een type dat op de voorgrond trekt, altijd in te staan. Ik doe veel achter de schermen en ik heb ook veel deugd om achter de schermen veel te doen. En Rudy is dan juist omgekeerd, die staat dan graag in de spotlights, dus we vullen elkaar daar heel goed aan. Dus ik heb daar nooit een probleem mee gehad, nee. Griet: Het is mooi, heel inspirerend. De versterking. Rudi: Ja, het is absoluut de versterking, ik denk dat wel. Maar ik hoop dat de meeste koppels zo op die manier zijn. Koen: Ja, maar ik denk dat je de vanzelfsprekendheid waarmee jullie daarin zitten, dat je dat niet mocht onderschatten. Ja, misschien wel. Rudi: Ik kan het ook bijdragen van de podcast om dat toch wel eens te laten horen. Is er nog iets dat jullie willen meegeven aan onze luisteraars? Griet: Nee, ik denk dat we zeker en vast hier in België en Vlaanderen nog heel veel ondernemerschap kunnen gebruiken. En er zijn nog... Rudi: De mensen... We hebben nooit een tijd gehad waarin er zoveel opportuniteiten waren. Ook zeker en vast voor de jongeren. Maar ze moeten het wel zien. Ze mogen niet blijven zitten in hun veiligheids, in hun cocon. Iedereen denkt dat het zal blijven. Als je buiten Europa gaat, wat er daar allemaal gebeurt, dus zie zeker, ook als koppel, ga zeker en vast eens, niet alleen naar Spanje lopen of aan een strand liggen, maar ga eens naar China, ga eens naar Indië, ga eens naar Dubai, ga eens naar... En zie wat er daar gebeurt. Plek verruimen door de wereld. Absoluut. En andere cultuur leren kennen. We hebben het ook eigenlijk maar later, we zijn beginnen te reizen, het is toch al 15, 16 jaar dat we nu heel veel reizen. Maar je doet dat vroeger, je kunt niet vroeg genoeg beginnen. Griet: Dus Etheon, doe dat maar eens samen. Rudi: Zullen we de link in de shownote zetten? Etheon, maar echt hé, en ook FOCA, prachtige reizen. Etheon is dan ethisch ondernemen, dus duurzaamheid. Dat is een echt heel toffe reis waarin je inleefreis doet, of ook georganiseerd ook wel, waarbij je andere cultuur leert kennen. En dan zie je dat er hier enorme opportuniteiten zijn als koppel, waarbij je elkaar dan versterkt. Waarbij inderdaad het belangrijkste nog altijd vertrouwen is in elkaar. Eerlijkheid en vertrouwen, dat blijft bij ons inderdaad. Ja, en die radicale oorlogs, sowieso, sowieso. Dat vind ik wel, absoluut. Ja. Maar dat is zo. Het enige nadeel is dat de tijd zo snel gaat. Voor alleen dat je het weet, je bent al 60 jaar, hé. Griet: En je blijft nog jong. Koen: Zeker en vast. Rudi: Je blijft dan nog jong, want je denkt nog altijd dat je 30 jaar bent. Ja, ik heb dat zeker en vast. Wij voelen ons nog jonger. Ja, maar dat zie je ook jullie. Ik zie hier twee echt jonge mensen voor me. Koen: Ja, maar we zijn, we kunnen dan niet meer... Rudi: Op een bepaald moment, je wordt ouder en je probeert nog zoveel mogelijk. Je zou het misschien anders... Nee, ik weet het niet. We zouden het terug hetzelfde gedaan hebben. Ik zou het terug hetzelfde... Ja, we zouden het zeker en vast terug hetzelfde gezet hebben. Nadine: Zou je alles hetzelfde gedaan hebben? Ja, ik zou het absoluut... Al wat we meegemaakt hebben, ook de crisis die we meegemaakt hebben, maakt ons wat we zijn. Rudi: Dat is misschien een vraag die je elke keer moet stellen. Zou je het zelf gedaan hebben? Ja, absoluut, ja. Maar het gaat over... Nooit het gevoel gehad van werken, gewoon je passie volgen, graag doen. Want je mag het ook nooit stoppen, dat is wat ik tegen haar zeg. Als je stopt met werken, het is daarom dat ik Awesome opgericht heb, proberen die accountants mee te trekken in de nieuwe wereld. Jongeren, dat zijn drie jonge vrouwen dan nu bij mij, dat is een zelfsturend systeem, dus ik ben meestal in het buitenland, en zij doen dat zelf. Zij krijgen de middelen, en als ze iets nodig hebben, doen zij alles van digital marketing voor die accountants en andere camo's. Maar ze doen dat zelf. En zij gebruiken mijn netwerk en zo. Maar het zijn ook drie sterke vrouwen die ik aan het vormen ben. Allee, ze doen dat zelf. Maar ze gebruiken mijn ervaring. Als ze iets nodig hebben, dan... Griet: Ik voel ook dat jullie twee mensen zijn die ook andere mensen echt willen laten groeien en ontwikkelen en kansen geven. Rudi: In het begin moet je leren. In het begin van je carrière moet je leren. En dan in een bepaald moment maakt je je carrière van je dertig tot je vijftig jaar, moet je iets opbouwen. Maar na je vijftig jaar moet je andere mensen laten groeien. Dat is de must. Allee, ik vind dat zo evident dat je... Na je vijftig moet je niet meer... Geef je kennis door. Nadine: Maar geef je kennis door en probeer andere mensen groter te maken. Rudi: En dat is heel belangrijk. En dat doen wij. Proberen we zoveel mogelijk mensen te doen, ja. Zowel binnen het akkauntskantoor als bij je buurnaamstroom, sowieso. Overal. En overal ter wereld. Nadine: Heerlijk. That's it. Merci, Rudi Kleijmans. Nadien Ringhout. Dankjewel. Rudi: Ik hoop dat je daar iets aan gehad hebt. Koen: Of dat andere mensen daar iets aan hebben. Rudi: Maar dat was ons verhaal. Dankjewel. Graag gedaan. Koen: Volgende keer. Volgende keer. Volgende keer. Haha!