Evelien Torfs
Amin

Griet: Ben je er klaar voor? Dan zijn we vertrokken. We zitten hier in Mechelen, in de gezellige living van Evelien en Amine. Met zicht op een parkje, een park, een groot park eigenlijk. Voilà, wie zijn Evelien en Amine, waar zijn wij beland? Welkom. Amine: Jelle, welkom bij onze. Griet: Wil je? Amine: Jelle, welkom bij onze. Griet: Ja, dank je. Koen: Dank je wel. Ja, merci. Evenlien: Wie zijn wij? Dat is een moeilijke vraag. We zijn een pasgehuwd koppel. Koen: Ja, provincia trouwens. Echt letterlijk pasgehuwd. Evenlien: Eergisteren. Griet: Eergisteren. Ja. Wauw. Precies. Evenlien: En we hebben een dochtertje samen van één jaar, Yamina. Amine: 1,1. Evenlien: Ja, inderdaad, al een jaar en een maand. Ikzelf ben zelfstandige ondernemer, eerder freelancer misschien dan echt ondernemer, hoewel, er zit ook wel een ondernemingsgoesting, maar voorlopig werk ik vooral als freelancer, veel in verschillende samenwerkingen, maar wel met de goesting om ook voor mijn eigen meer echt iets te gaan doen. Koen: En Amin? Amine: Ik ben Amin. Ik werk als assistenteamleader. Expeditie. Ik ben verantwoordelijk voor chauffeurs en zo. Inderdaad, zoals mijn vrouw zei, we hebben een dochtertje. Een theïst. Een theïst. Koen: Dat is wel mooi, hoe je vrouw zei, Amin, en dat zou de oogjes van Evelien oplichten. Is dat nieuw dat je vrouw zegt, of is dat al lang gewoond? Amine: De laatste maanden. Koen: Ah ja. Amine: Ja, de laatste maanden of twee. Normaal ben ik een partner, maar dan ben ik met een vrouw. Koen: Ja, nu begint het echt vrouw te worden. Amine: En hoe voelt dat? Evenlien: Ja, leuk. Heel leuk. Het was zo'n mooie dag. Het was echt heel fijn. Amine: Gezellig met de familie. Evenlien: Ja, echt heel fijn. Griet: En wat betekent trouwen voor jullie? Amine: Ik zal antwoorden. Bij ons, ja... Ik ben Marokkaan. dus bij ons betekent trouwen is heel veel betekenis want je trouwt niet alleen voor de liefde maar je trouwt ook voor, Hoe kan ik dat zeggen? Kwaadheid? Voor, ja, niet alleen gelukkig zijn. Trouwen is ook soms wenen. En daarom eigenlijk, zoals ik tegen Evelien altijd zeg, ik is iets met een vrouw, dat betekent niet altijd dat ik positief ga zijn. Maar dat kan ook soms negatief zijn. Ik kan ook, want soms ben ik kwaad zijn, soms kan ik lachen. maar je moet me kunnen dragen, kunnen verdragen. Of als ik blij ben, ben ik Amin. Als ik kwaad ben, ben ik Amin. Maar op het einde van de avond ben ik nog altijd je man. En bij ons, trouwen is echt iets heiligs. Je vrouw is je vriendin, je zus, je ma, je dochter, alles. Want bij ons heb je altijd normaal in ma en dan de rest maar als u trouwt dan is eigenlijk uw vrouw u maar en dan de rest en. Koen: Al die rollen dus. Amine: Vroeger kunt gewenen bij uw mama en zo nu is je bij haar wenen ze pakt een beetje van uw van de mama af en de rol van daarom is dat soms zeggen ze altijd dat de mama's een beetje jaloers van worden. Koen: Ja, ze worden vervangen tussen aanhalingstruppels of van de troon gestoten. Amine: Dat je eigenlijk haar zo'n beetje pikt. Dat gaat niet altijd simpel zijn. Maar dat is een goed gevoel. Koen: Zijn jij de eerste, Amin, bij jou? Amine: Ik ben de enigste en de eerste. Koen: Dus voor jouw mama ook de eerste keer dat het gebeurt. Amine: Ik heb haar ogen gestolen. Zullen we het zo zeggen. Griet: En hoe is het voor jouw mama? Vertel daar iets over, dat jij getrouwd bent. Amine: Dat begon eigenlijk toen ik weg van thuis was. Voor de eerste keer dat ik... met mijn vriendin samen wonen. We gaan samen wonen. Oei, moet dat? Koen: Moet dat? Amine: Moet dat? Ja, het is niet gemakkelijk. Ik ben haar enigste kind. Mijn ma is nooit getrouwd. Ze wou dat niet. Ze zegt, ik heb mijn zoon. Dat is mijn zoon, mijn man, mijn broer, mijn alles. En ik heb één keer getrouwd. Ik wil dat niet meer. Ik wil geen schoon broers voor hem. ik wil geen steef pa dat ik tegen hem iets verkeerd kan zeggen. Griet: Dus je was heel close? Ja. Amine: Op een andere manier close. Mijn oma is twee jaar geleden overleden. Ik had eigenlijk meer banden met mijn oma dan met mijn ma. Ik heb meer gegroeid met mijn oma. In Marokko kunnen kinderen groeien met hun oma en zo. En die was één keer bij ons op vakantie geweest. Drie jaar vakantie bij ons. Koen: Drie jaar op vakantie. Ben ik, ben ik. Amine: Ze noemt ons altijd Tom en Jerry. Koen: Tom en Jerry. Amine: Ze weten waarom. Evenlien: Dat is wel echt een goede beschrijving. Koen: En wie is dan Tom en wie is dan Jerry? Amine: Ja, ik en mijn ma zijn Tom en Jerry. Mijn ma is soms Tom, ik de Jerry. Koen: Ah ja, het wisselt wel eens. Amine: We kunnen, maar daar staat liefde achter. Bij mij voel ik het nog altijd zo raar als ik tegen mijn ma zeg, ik hou van jou. ik ken dat niet ik knuffel die zo maar die weet wel dat ik van haar hou ik weet wel dat ze van mij houd maar op onze manier, dus dat is voor mij kortaf trouw, mama, ja en ik zeg het nu heb ik een andere mama, min wijs naar Evelien, die ja die eigenlijk de rol van mijn ma ook speelt eerlijk gezegd die ook op mij soms zorgt altijd, En lief is. En dat was ook eigenlijk wat me makkelijk heeft gemaakt om ja te zeggen. En dat ik voor haar heb gekozen. Bij iedereen, ik heb haar ja, op zijn dans zeker. Griet: Zeker. Amine: Maar we hebben eigenlijk echt heel zelden ruzie. Evenlien: Dat is waar. Amine: Echt heel zelden. Ruzie is gewoon van, doe maar. Doe maar. En ik denk, uit mijn perspectief, is dat gewoon door het liefde. Want je kunt niet iemand verdragen als je niet van hem houdt. Of niet van haar houdt. Ik laat het aan u nu. Koen: Mooi. Zie je er zowat glummeren op de bank? Evenlien: Ja, dat is waar. We maken weinig ruzie en inderdaad, ik denk dat dat ook is omdat er gewoon zoveel liefde is. En dat we elkaar zoveel gunnen en elkaar ook altijd goed willen begrijpen. en aan elkaar luisteren. En elkaar ook al wel goed kennen ondertussen. Koen: Toen waren jullie samen ondertussen? Amine: Samen. We kennen elkaar van 2015. Koen: Ja, snel rekenen. Een jaar of acht zo. Ja, negen. Amine: Dus we kennen elkaar. Officieel samen was het na een jaar of zo. Maar voor mij blijft officieel van de dag dat ik haar heb gezien, dat is de dag dat ik haar ken, dat is voor mij de dag dat ik samen met haar ben. Evenlien: Ja, er waren de hele tijd twee data in het spel. En dat we elkaar voor de eerste keer hebben gezien en dan zijn we heel lang in een casual relatie geweest. Omdat ik vooral echt niet klaar was om terug in een relatie te stappen. Dus ik zei, dat is gewoon casual en dan bleven we elkaar zien en zien en zien. En dan ben ik heel blij dat het van iets casual naar iets helemaal niet meer casual uitgegroeid is. Koen: En hoe is dat dan gebeurd, mag ik dat vragen? Wat maakt het dan niet meer casual? Evenlien: Ja, wel, eigenlijk, als ik er nu zo op terugdenk Ik was gewoon heel bang om nog eens liefdesverdriet te hebben Dus ik dacht, ik los het op door mij niet meer echt aan iemand te binden, En als het dan casual is, is het ook niet zo erg als het dan voorbij is Een beetje zelfbescherming Ja, en dat is natuurlijk niet gelukt Want ik dacht ineens, ja lap, ik ben er natuurlijk wel verliefd op geworden En of we nu een relatie hebben of geen relatie hebben, als het nu ineens niet meer is, dan ga ik daar even verdrietig van zijn. Griet: Uw hart was veroverd. Evenlien: Ja, mijn hart was wel veroverd. En dan zei ik dat ik toch verliefd ben geworden op jou. En dan zei jij even nog, je hebt het nu zo vaak gezegd, dit kan nooit iets worden, dit kan nooit iets worden. Nu is mijn knop al uitgezet. En dan dacht ik, oei. En dan zei ik, oké, want ik ga jou ook echt niet verliezen. Dus dan zijn wij nog een jaar in die casual... Nog een cirkel rond de zon gemaakt in de casual way. En dan heb ik het nog eens een keer... gezegd. En dan zei je van, weer opnieuw? Nee. En dan dacht ik wel van, oké, nu moet ik wel doorspreken. En dan zei ik van, oké, maar dan stopt het voor mij, want ik ben wel klaar om terug een commitment aan te gaan. En dan zijn we denk ik een paar dagen uit elkaar geweest. Amine: Kerst. Evenlien: Rond de kerstdagen. Heel leuk. Amine: Ja, en dan heb ik gestuurd, hè. Ik mis je kop. Oh. Dat was het enigste woord op de sms. Ik mis je kop. Koen: Oh, heerlijk. Zo romantisch. Ik mis je kop. Ik mis je kop. Evenlien: En dan, dat we wilden, was de eerste keer, want ja, als we zo casual aan het daten waren, het was niet daten, maar gewoon elkaar zagen, dan gingen we ook nooit uit of op restaurant of zo. En dat weet ik nog goed, dat was toen, we hadden speciaal een nieuw wit hemd gaan kopen en zo echt helemaal opgekleed. Amine: Nooit een hemd hadden we geheten, hè? Evenlien: Nee, inderdaad. Dat is zo'n sportieve kleren, dan speciaal een wit hemd gaan kopen om met mij op restaurant te gaan. Hier naar de Marokkaans restaurant in Mechelen. Het was ineens heel officieel, formeel, terwijl we elkaar al twee jaar kenden, voelde dat ook echt wel als een eerste date. Koen: Aan, zo in ieder geval. En dat was aan. Ja, heerlijk. Amine: Begin dit zegt. Evenlien: Dat was aan. Dat was ook familie van elkaar leren kennen en de vrienden leren kennen. En dat was ineens all the way. Koen: Heerlijk. Evenlien: Ja. Griet: En hoe ging dat dan, de familie leren kennen? Evenlien: Ja, vooral voor jou, want je hebt hier alleen je mama. Amine: Ja. Ja, voor mij, om haar familie te lukken, was het ook een beetje... Ja, ik was altijd nerveus. Ik weet niet wat je verwacht. Maar ze zegt altijd tegen mij, be yourself gewoon, zit je eigen gewoon en zie maar. De eerste keer dat ik je ouders heb leren kennen, was een birlaar. Was een feestje. Ik probeer me te herinneren. Evenlien: Ja, ik weet het, het is niet meer goed. Amine: Het was kaat, het was iedereen speciaal gekomen om mij te zien. Koen: Dat was een bezienswaardigheid. Griet: Van de avond? Evenlien: Ja, een feestje, een avondetentje waarschijnlijk. Amine: Dat was zoiets. Dat was, ja, ik ken het. Ik ken de papa niet, ik ken de mama niet. Griet: Alle ogen op. Evenlien: Ineens iedereen. Ja, wij zijn daar. Amine: Iedereen was daar. Maar ik ben eigenlijk ontvangen met open armen. Ze hebben veel over mij gehoord. Dus ja, dat was niet direct dat. Dat was direct knuffelen. En ik zo van, oké, ja. Je hebt een knuffelfamilie nog. Ja, ik zie dat ook. Ik heb dat ook graag, dus ja, ik knuffel terug. Griet: Ja, zoals daarnet. Amine: Dus zo zijn we vertrokken. Griet: Ja. Amine: Het was... Griet: Heel hartelijk. Amine: Ja, heel hartelijk welkom. Je voelt direct de warmte toen ik binnenkwam. Ik heb er wel miserie mee gehad vroeger, dat ik echt haar oude racist was. Koen: Dat haar baan echt racistisch was. Amine: Dus voor mij toen, dat was voor mij echt speciaal. Dan voel ik me zo thuis. Koen: Echt welkom voelen. Amine: Dat is familie. Dat is dat gevoel. Dus sindsdien ben ik niet meer naar buiten geweest. Altijd in die huizen verbleven hangen. Ja, dat was leuk om een nieuwe familie bij te hebben. Sindsdien. Ik durf die nog altijd niet hun namen te noemen. Griet: In welke zin? Wat zeg je dan? Amine: Ja, vroeger zeg ik altijd aan mijn vrouw... Evenlien: Ja, helemaal in het begin. Amine: Mama, soms zeg ik altijd... Dat heb ik ook tegen mijn mama gezegd. Evenlien: Zeg je tegen je mama niet anemie? Amine: In het begin niet. Evenlien: In het begin niet. Amine: En dan zegt ze, je moet anemie zeggen. Ik zeg, nee, dat kan niet. Griet: Dat lukt nog niet. Evenlien: Uit respect gewoon. Amine: Bij ons hebben we geleerd... Griet: Heel veel respect. Amine: Mensen die ouder zijn dan ons, moeten we altijd met respect behandelen. Ook als we die niet kennen, gewoon uit respect blijven luisteren. en bij mij, ik weet dat altijd tegen mijn oma, ik ben de enigste kind dat ik mijn oma haar naam mocht zeggen want dat mag niet bij onze cultuur mag dat gewoon niet en ja, onze kleintje noemt Yamina en mijn oma noemt Yamina dus eigenlijk op haar naam genoemd supermooi het. Koen: Hangt hier ook een heel mooi. Amine: Schilderijtje dat is getekend. Evenlien: Door mijn schoonbroer ja. Koen: Fantastisch Ja, dus ja. Amine: Dat was echt een superleuk gevoel om een nieuwe familie te hebben, want ja, ik heb mijn pa nooit gekend. Eén keer of twee, zou ik het zo zeggen. En... Ik heb die nu op het einde vorig jaar nog eens gezien. Terwijl hij contact doet. Maar voor mij is het niet nodig. Het is genoeg geweest. Want ik heb de warmte gekregen van mijn oma, van mijn tante, van mijn ma, van mijn nichten, van mijn andere tante. Dus ik kon niks meer betekenen in mijn leven. En nu voel ik dat ook. Ik kan niks meer betekenen. Maar mijn oma zegt altijd voor het sterven, je blijft je vader. Koen: Dat is waar. Je blijft je vader. Je kunt de lijn niet doorknippen. Amine: Je kunt hard zijn maar als ik thuis kom met mijn kop zeg ik van tja ik kon lief zijn maar ik kan dat niet ik kan dat me nog niet geven zet. Griet: Iets aan de weg je. Amine: Kunt vriendelijk zijn ik ben een persoon dat als ik je niet graag heb ik kan niet in je gezicht lachen snap je dat ik kan een dag zeggen meer blijft en ja, ooit zal dat veranderen maar ik zou zeggen, ik heb een extra pappetje, extra mama extra zussen, extra broer dus ik heb een familie hier in België dat zijn mijn familie en, ik ben blij daarvoor. Koen: Ik vier op ja. Evenlien: Mooi ik vind dat jij ongelooflijk zo nu papa bent al meer dan een jaar, terwijl je zelf nooit een papa gehad hebt, die er was. Amine: Ja, bij mij is dat gewoon... Dat is door de liefde dat ik van mijn oma, mijn tante, mijn ma enzo gekregen heb. Dus die hebben mij nooit iets slechts over mijn pa gezegd. Of nooit iets... Die hebben me altijd omgekeerde gezegd. Dus ik heb de beeld van papa heb ik wel gekregen mee. Die was er niet bij, maar ik heb de beeld van je moet altijd voor je kinderen zijn. Je moet altijd lief zijn. En door hen, wat die aan mij hebben aangegeven, wat die met mij hebben behandeld, wat die liefde aan mij hebben gegeven, probeer ik nu aan kleintjes door te geven. En dan hopen dat ze ooit aan haar kinderen geeft en hopen dat dat zo blijft gaan. Dus, ja, dat kon misschien iets veranderen met je leven, maar dat weet ik niet. Koen: Nee. En ik ga het anders doen. Amine: Ik zal voor haar zijn, altijd voor haar zijn. Ja, dat zeg je altijd bij ons, als we maar één dadelslet, dat kan op tien mensen gedeeld worden. Dus eten, en zeker als vader, je wilt dat je kind eet voor dat jij eet. Snap je? En dat heb ik ook van thuis gekregen. Je kind gaat voor alles. En daar ook... Ik kwam van een familie... We hebben ook geleefd in kastdierenhuizen. Geen existentie thuis, met gewoon kaarsen en zo. Evenlien: Kastdieren is golfplaten voor mensen die niet eten. Amine: Ja, dus echt geen betonnen huizen. En als ik water moest halen, moest ik drie kilometer gaan en zo. En toch blijf je de warmte krijgen, de liefde krijgen. Die kopen alles voor jou, maar die kopen niks voor hun eigen. Dus dat heb ik gekregen voor mij, dat mij maakt zoals ik nu ben. Dat ik probeer aan jou een beetje te geven, alles wat ik krijg door te geven. En altijd voor haar zijn. Ook als je moe bent, je moet het voordoen. Je moet lachen en voor haar zijn, want... Ja, op zevende geld was ik er niet. Dus geniet van het moment dat je er bent. Ik heb dat niet gehad, dus ik probeer dat met haar te maken. Koen: Dat is het mooiste cadeau dat je kunt geven. Ja, dat klopt. Evenlien: En dat gaat u zo goed af. Dat is zo'n lieve en een leuke papa. Jamina ziet hem of die hoort nog maar de deur en die begint al te schaterlachen, omdat die weet van, ze biedt zich feest. Griet: Hij is erop hierachter. Evenlien: Dat er muur voor schijnt en dan is het heel dat spelen en vechten en lachen en doen. Amine: Ook als je moe bent, ja. Je ziet haar en dan is het, ja. Allez, ik zal beginnen. En dan komt de energie naar boven, met de tijd komt het naar boven. Want soms, nu besef ik dat altijd, wat mijn ma zegt, ook tegen mij vroeger. Wacht tot je een kindje krijgt. Ik zeg het, ik en mijn ma is pommagerie, dus we hebben altijd ruzie altijd. Ze zegt altijd tegen mij, wacht tot je een kindje krijgt. Wacht tot je een kindje krijgt. je moet dat doen, nee, waarom niet wacht tot je kindje krijgt. Koen: Nu kun je het zien dat is wel mooi, zeg maar jullie zijn wel, jonge ouders als in zin van het kindje is jong, maar jullie zijn zelf ook nog relatief jong begin van carrière zoekende van wat ga ik doen enzo dat is toch geen simpele combinatie. Evenlien: Ik ben niet meer zo jong ik zie er vooral heel jong uit maar ik heb redelijk bewust vrij lang gewacht ik word 37 deze zomer en ons dochtertje is 1 dus ik was 36, dat was wel bewust want ik heb als pedagoog 9 jaar gezinnen begeleid waar er opvoedingsmoeilijkheden waren bij de kinderen, bij de jonge kinderen kwam ik in die gezinnen aan huis, en daar zag ik, ik was 23 jaar en ik wou heel graag kindjes maar toen, dag in dag uit, kreeg ik te horen hoe zwaar het vooral was, en als ze het hadden geweten hadden ze er misschien nooit aan begonnen dus ik dacht, oei, mijn ouders vonden het altijd precies zo fijn en wij zijn met vier thuis en dat leek altijd gewoon, leuk en gezellig en ineens van, ai, dat kan ook wel heel zwaar zijn en dan heb ik wel bedacht van, ik wil toch tenminste eerst heel goed ook genieten van mijn jonge leven en van de vrijheid die dat met zich meebrengt en ook van elkaar als koppel, omdat ik ook wel wist hoe soort persoon ik ben ben, als ik dan een kind heb of aan kinderbegin, dan wil ik er ook wel echt voor mijn kind zijn. En ik heb het genoeg gezien bij vriendinnen die jonger waren, of in de familie, ja, dat dan zo je eigen behoefte, van ik wil nog uitgaan, ik wil met vriendinnen, en dan heb ik ook wel een kind of kinderen, maar dat ik ook wel voor mijn thuis ben. Dat het toen niet altijd zo gemakkelijk was om dat te combineren. Terwijl ik was bijna de laatste van onze vriendinnengroep. En ook in ons gezin, mijn oudste zus en mijn broer hadden alle twee al een kindje. Dus alles werd er zo wel op voorzien. Dus dacht ik van, oké, nu ga ik ook niks meer missen. Ja, ik voelde nog wel van minder afspreken met vriendinnen. Er was op een gegeven moment echt ruimte. In mijn leven, wij schillen wel drie jaar. Want jij ging toen nog wel mee. Maar ja, nog iets meer uit met vrienden. Maar mijn vriendinnen zaten gewoon allemaal thuis bij hun kinderen. Dus ik dacht... Koen: Je hebt toch niks te beleven? Evenlien: Nee, maar ik dacht, dan kan ik er beter wel aan beginnen. Maar jij zei altijd zo van, laat me weten als je er klaar voor bent. Je weet, ik ben klaar. Griet: Ah, mooi. Evenlien: En dan zei ik soms van, ja, maar ik weet niet of ik dat wel wil nog. Met al die verhalen te horen van het CKG. En dan weet nog jij in een auto zo heel rustig. Want ik weet dat je heel graag kinderen wilt. En dat ik daar zo naast zat. en ik zeg, maar ik weet zelfs niet of ik het nog wel wil. En als het omgekeerd zou zijn, zou ik daar direct een probleem van maken. Zou ik zeggen, ja, maar ik heb wel een kinderwijze. En als jij ineens zegt, ik wil het niet meer, wat zegt dat dan over onze relatie? Mag jij zo heel rustig in de auto blijven doorrijden? Of misschien ook met je job te maken? Maar je ziet daar ook wel vooral gezinnen waar er problemen zijn. En de gezinnen waar het goed gaat, die komen natuurlijk niet naar jullie. Griet: Het was wel een heel bewuste keuze. Ja. Dat is ook wel mooi, veel mensen starten aan kinderen zonder daar... Evenlien: Ja, die fout wou ik dus niet maken, omdat ik dat zo vaak zag. En dat ik van sommige mensen ook dacht, zeker dan professioneel, dat ik dacht van misschien... pasten er in je leven niet per se kinderen. Maar dat is gewoon al zo de evidentie zelf. En dat zei ik toen ook tegen jou. Het zou eigenlijk omgekeerd moeten zijn dat je zegt tegen iemand van, amai, gaan jullie voor kinderen gaan? Amai. Dappere moedige keuze in plaats van oei, gaan jullie dan geen kinderen krijgen? Wat het nu dan wat is. Koen: Er zit een beetje een stigma op. Geen kinderen krijgen, dat klopt. Evenlien: Het zou omgekeerd moeten zijn. Het is standaard. Zijn er zeker? Ja, dat je daar gewoon bewust voor kiest. Griet: En dat bij alle twee een volle ja is. Evenlien: Alle twee met een volle ja. Griet: En niet om de ander te kiezen of zo. Want dat is heel mooi, jullie basis was heel zuiver. Evenlien: Was heel sterk, ja. Amine: Zeker, want bij ons mochten we... Wouden we kinderen? Want mijn ouders, wouden we alleen kinderen? Evenlien: Ja, dat is ook nog... Amine: Dus bij ons, je kent dat bij ons, de cultuur is ja, kinderen... Bij ons zeggen ze altijd, wie zorgt er op je als je ouder bent? Griet: Dat zijn kinderen. Koen: Ja. Amine: Want ja, stel dat je alleen, je bent oud, alleen, je gaat iemand komen bezoeken. Je kan zeggen, mijn zus, mijn nicht, maar ja, dat is niet... Koen: Die zijn dan ook oud, hè? Amine: Dat is, dus bij ons is dat altijd met kinderen. Dus wat jij krijgt, geef je door. En ik zeg het, mocht ik, mocht ik, wat we al lang willen, had ik al lang een kind van een jaar of twee, drie, dat we elkaar kennen. Evenlien: Maar je hebt niet echt een idee waar je aan begon, hè? Amine: Nee, dat is niet als gewoon, ik wil keigraag kinderen, ik wil een leven beginnen en ik wil die liefde geven en zo. En ze zegt, ik had dat altijd tegen haar vroeger gezegd, kijk naar je ouders, kijk naar je ouders. Hoe lang zijn ze getrouwd? Ze hebben toch vier kinderen, ze zijn supergelukkig. Er zijn families die echte kinderen hebben en gelukkig zijn. En dat was bij haar begonnen eigenlijk. En dan haar kaat, haar zus, heeft ook een kindje gekregen. En dan begint ze dat meer te voelen en te zien. Vriendinnen en zo. En dan zegt ze, laat het gewoon komen. Evenlien: En toen, op het moment dat ik dat zei, ik weet nog dat we daarover bezig waren, misschien cultureel gezien, eerst trouwen. Toen dacht ik, eerst trouwen, en dan een trouwfest in Marokko. En dan waren we daarover bezig, hoe we dat gingen doen. Maar achteraf gezien, tijdens die gesprekken was ik dus al zwanger. Dus vanaf het moment dat ik in mijn hoofd ergens zat van... Oké, ik ben er klaar voor, dan was je zwanger. Dus dat was ook wel goed eigenlijk. Want anders had ik altijd nog wel redenen gevonden om het toch nog wat uit te stellen. Omdat ik vind dat zo'n grote, levensveranderende keuze. En ik kan al niet zo heel goed kiezen en beslissingen maken. Dus ik ben eigenlijk blij. Mijn oud-zus zei dat ook. Bij haar was het ook een verrassing. Bij haar kindje. En ze zei, bij jou gaat dat ook zo moeten zijn. Dat je dat niet echt heel bewust plant, maar dat dat daar ineens is. En dan ben je blij en dan gaan we ervoor. Dus daarmee is een trouw dus nu pas, in plaats van ervoor. Griet: Een trouwfest in Marokko? Evenlien: Dat komt er wel nog aan. Griet: Dat komt er nog aan. Evenlien: Dat is zeker de bedoeling. Amine: Dat is de eerste keer nu, deze jaar, deze maand, nee, juni gaan we naar Marokko voor het eerste keer met Yamina bij. Koen: Oh, zo tof. Amine: Kunnen ze ook gaan zien. Dus iedereen kijkt superhard naar uit om haar te zien. Ja. Dus dat is... Ja. Griet: En hoe lang is het geleden dat jullie samen in Marokko waren? Amine: Mijn tante is overleden... Evenlien: Twee jaar. Amine: Twee jaar geleden. In juni, mei, eind mei, zoiets. Evenlien: Ja, bijna twee jaar geleden. Koen: Dus het is een big deal wanneer jullie nog eens langskomen. Amine: Dat is... Koen: Ja. Amine: Want onze bedoeling om daar te... Het was voor de eerste keer dat we meegingen naar Marokko. Dat was de eerste keer... En we waren daar en plots, mijn tante, twee dagen daarvoor naar het ziekenhuis moest gaan. Ze is niet meer uit het ziekenhuis gekomen. Dus van onze vakantie hadden we alles gepland, toer, alles, huis, huur, alles. Wat gaan we doen en zo? En ja, we komen eraan, we dachten gewoon dat dat zieken... Dat was er niet. Evenlien: Operatie, en dat het al mee opgelost zou zijn. Amine: Opgelost zou zijn, maar dat was er niet. Dus na acht dagen was hij overleden. dus we waren daar en dan zei ik tegen Evelien, ik weet dat nog, ik zei tegen haar ik heb niemand hier meer want ik heb nog tante en nichten maar mijn oma, en die tante van mijn Rabia waren de dichtste bij mij Rabia is ook nooit getrouwd, die wou dat niet die heeft geen kinderen, die wou altijd op ons zorgen mijn opa is over want die werkte normaal vroeger met mijn ma in Libië die werkte keiveel in het buitenland, voor ons te zorgen wat om een opa is overleden ja is niemand is geen man thuis ik was nog zes of zo die zijn straat je zegt ja dan ga ik naar marokko dan ga ik op mijn ma zorgen en op mijn, kleine kinderen en zo dus is gewoon hele leven voor ons de waarom wil veel mensen die haar handen komen vragen, maar die wou dat niet. Die zegt, ja, ik ben getrouwd. Met mijn ma, met mijn kind. Griet: En zo. Koen: Ik heb mijn handen vol eigenlijk. Ja, ik heb mijn gezin. Amine: Altijd de mensen dat komen haar van, ik ben getrouwd. Met mijn ma, met mijn dinges, en zo. En ze heeft me echt opgevoed. Ik weet dat nog. Zo verslagen van haar gekregen. Koen: Dat is ook cultureel. Amine: Maar van haar... De eerste keer dat je me zag gaan poelen, de eerste keer, dat vergeet ik nooit. Het is echt niks, die kan je mij gewoon halen, thuis. Die komt thuis, een borstel, die pakt gewoon de stok. Griet: Amai. Amine: Ja, want bij onze poel, de tafels enzo, dan heb je mensen die gaan smoren enzo, daar waren ze bang voor. Griet: Ja. Amine: Want die wisten, die zeggen dat altijd tegen mij, mijn oma, mijn rabbi zegt dat ook, voor die overleden, die zegt altijd, ik is niet een man, we zijn allemaal vrouwen thuis, er is geen man thuis, ik was de enigste man, mijn nichten zijn allemaal vrouwen. Ja, echt niet zo'n vrouw. Die zegt, we weten sowieso, als je ouder wordt, je gaat groter dan ons zijn. Dus, we moeten de respect creëren. Koen: Ja, ja. Amine: En nu, ik zeg dat altijd tegen Evelien, van alle die slagen, ik ben er blij voor. Want die hebben het gemaakt zoals ik nu ben. Want je krijgt niet alleen slagen, je krijgt ook het liefde. En die slagen je, maar achter hun hart, die wenen. Die willen dat niet doen, maar die moeten dat doen. Want als die dat niet doen, die weten dat je een man bent. Je kunt gaan smoren, gaan beginnen. Wat kunnen ze tegen je zeggen? Binnen een jaar of twee is ik even groot als hen. Dus dat moeten ze doen om je toch bij hen te houden, om je toch te leren op een harde manier. Dat is hun manier. Het is niet altijd de juiste manier, maar dat is hun manier. En ik zeg dan nog altijd, ik ben er blij voor. Koen: Het heeft voor jou duidelijk iets gedaan. Amine: Ja, het heeft mij veranderd, het heeft mij gemaakt zoals ik ben. Evenlien: Omdat er zoveel liefde was, en dat je ook wist waarom ze dat deden. Ze wouden het heel goed doen, en er was inderdaad geen man om te disciplineren. Dus dan denk ik dat zij het gevoel hadden, dan moeten wij extra streng zijn. Amine: Ja, dan moet je extra streng zijn, want hij is een man. Ik kan groot zijn, ik kan tegen ons dealen, we kunnen niks tegen hem doen. Dus we moeten aan hem die liefde creëren. Koen: Volg de redenering wel, ja. Amine: De liefde creëren op een harde manier, maar toch... En nu zie, ik heb nooit, nooit mijn mond tegen haar open gedaan. Je wordt ouder, alleen respect. Want je zegt, wacht maar tot ik oud word, man. Dat is totaal niet waar. Dan begin je te zien wat hij voor u heeft gedaan. Evenlien: Ja, gezegd dat ze alles, alles voor mij zou doen. Amine: Dus, en daar spijt ze wel dat hij weg is, maar van de ene kant blij dat hij in mijn leven was. Want ze heeft meegemaakt zoals ik ben. En door haar was ik hier misschien niet. Door haar heb ik even niet geleerd, maar door haar heb ik meegemaakt. Dus dat zijn altijd iemand in je leven die keiveel voor je betekent. Evenlien: Maar het was wel heel heftig, het was heel plots. wat ik totaal niet verwacht, ze was ook nog jong. Amine: Want bij ons, ja mijn ma heeft meegekregen toen ze 18 is dus mijn ma is nu 54. Griet: Ook nog jong. Amine: Ja en mijn tante is 55, een verleden dus ja, dus dat doet kei toen ik haar zag, was echt zo van dat je kunt je eigen nu beelden dat is maar je tante maar voor mij was dat is de mama Dat is eigenlijk mijn papa. Koen: Papa, ja. Amine: Mama was de mama. Mama eigenlijk was mijn oma. En de harde man was mijn papa, dat was zij eigenlijk. En die twee jaar tijd was ze alle twee weg. En ik ga eerlijk zijn, dat is niet omdat ze naast mij zit of zo. Ik ben blij dat ik haar had, dat ik Evelien had naast mij toen. Koen: Dat je er niet alleen doorheen moest. Ja, dat snap ik wel. Amine: Want dat zijn twee belangrijkste mensen van mijn leven. Ja, mijn ma. Koen: Je nieuwe ma. Amine: Ja. Mijn nieuwe ma. Maar die twee waren echt... Zoals je zegt, papa en mama verliezen voor hun momenten. Griet: Ja, tuurlijk. Amine: Dus daar ben ik denkbaar voor. Dat Evelien echt voor mij altijd heeft gezorgd toen. zegt neem uw tijd en het gewene ween maar wat je roep roep maar en ik zijn altijd voor u en dat heeft mij echt een beetje wat op mijn voeten laten staan kan ik eerlijk zijn en zeker met ook daarna met dat kindje dat hij zwanger is dat is ook zo want dat was niet lang daarnaast dat je in het nieuwe leven komt ja ja ja dan is ook dat. Koen: He het afscheid aan de ene kant en het begin aan de Dan. Amine: Zeg je alle liefde. Evenlien: Kijk het oor schuiven. Koen: Dat is echt mooi. Amine: Sorry dat ik een beetje triestig was of zo, maar dat is, ja. Evenlien: En nu gaan we terug naar Marokko, want het is van toen geleden. Amine: Ja, toen heb ik gezegd, ik kan niet meer. Evenlien: Nee, dat zei ik je. Amine: Ik heb mijn tante nog, mijn nichten, maar... Evenlien: Ja, dat je mis of die leegte nog meer opvalt als je daar komt en oma is er niet en Rabia is er niet. Amine: Dat is anders. Koen: Maar nu kom je met een nieuw leven het zal ook anders zijn in de familie bij zijn drie nichten. Evenlien: Twee van die nichten hebben ook een kindje gekregen dus er zijn nog drie kindjes geboren in het afgelopen jaar. Koen: Dus dat is een beetje de spiegel eigenlijk van hier. Evenlien: Systemisch is dat wel interessant dat is. Amine: Echt wel we geloven dat. Evenlien: Als Allah iets neemt. Amine: Geeft hij zo iets anders dus nee, mijn twee mijn oma en mijn tante is weg ik heb jamina gekregen snap je? dus ja ja, blijf waar dankbaar zijn gewoon meer kan er niet zijn, ja Griet: Ik had eigenlijk twee vragen nog ja ja ik wou ook even zo terug naar het moederschap gaan, omdat ik dat, Op een bepaalde manier is dat voor mij wel zo'n spiegel. Je zit ook letterlijk tegenover mij hier, Evelien. Ik was, ik denk, 28. Direct zwanger. Drie kindjes in drie jaar. Ik was aan het werken in Brussel. Gaan. Ik kon dat allemaal combineren. Mijzelf eigenlijk keihard voorbijgestoken. En dan een bom ontploft in ons gezin. En we zijn uit elkaar gespat. En ja, ik sta hier wel zo vol verwondering en respect en inspiratie voor andere jonge mamas. Omdat de rust die hij uitstraalt als een jonge moeder... Ja, kan je daar iets meer over vertellen? Koen: Hoe doe je dat? Dat is echt niet de eerste. Griet: Hoe doe je dat? Evenlien: Dat is echt op verre toegekomen. Griet: Want je bent ook ondernemer, freelancer, dus hoe combineer je dat op zo'n rustige manier? Evenlien: Mooie vraag. Ja, dat rustig zijn, dat is iets dat ik al heel mijn leven wil terugkrijgen. En dat moederschap, ik had dat nooit gedacht. Ik zag dus vooral problemen aankomen, en druk en veel en zwaar. maar dan al met die zwangerschap ik vond dat direct eigenlijk onverwacht als ik klein was zou ik altijd heel graag kinderen maar dan was er een hele periode dat ik dacht, het gaat wel eens voor mij zijn gaat dat niet te veel zijn, maar vanaf dat ik zwanger was, ik heb daar al zoveel van genoten ik weet niet wat dat was, die hormonen. Dat moedergevoel kwam toen al zo naar boven, ik heb ook een prachtige bevalling gehad Het was ook echt een heerlijk gevoel dat ik zo echt in mijn kracht stond en in mijn rust en ook in mijn wijsheid zo helemaal afgestemd op mijn lichaam. En dus dat was eigenlijk een hele mooie bevalling en een hele fijne start. Dus die chance hebben we dan ook wel gehad. Hoewel dat niet altijd, want Yamina had ook wel krampen, dus die heeft ook wel wat geweend. Maar ja, er was zo een golf van liefde, waar wij op aan het surfen waren en dat echt zo samen doen en ook gewoon zo zot zijn van dat kind, gewoon dat gevoel. Ik was constant zo superverliefd, van de smorgels dat ik opstond en gewoon zo. Echt een roze wolk. Echt een roze wolk. Toestand zo, ja, waar heel veel vrouwen echt benenigd. Koen: Tikjaloers op zijn. Evenlien: Ja, en ik had dat zo niet verwacht. Griet: Dat dat echt zo'n verrassing was. Even als je het loslaat van wat dat moet zijn, dat het dan eigenlijk... Ja, ik dacht van wow. Evenlien: En ik was echt verliefd op ons met drie. Ja, dat was echt heerlijk. Ik ben vijf maanden thuis geweest. Ik werk heel graag, dus ik dacht, ga ik dat wel kunnen missen? Ook zo die inhoud en diepgang. En gaat dat niet te eentonig en te saai zijn? Zo gewoon zorgen? Maar ik vond dat eigenlijk heerlijk. Ik had nu wel geluk, het was in de zomer. Griet: Je hebt ook alles kunnen uitschakelen. Evenlien: Ik heb alles heel goed kunnen uitschakelen. Amine: Super goed van genoten. Evenlien: Heel goed. Ik heb niet naar mijn mails gekeken. Ik ben echt naar een ander planeet gegaan. Ik ben ook wel iemand die... Ik richt mijn aandacht graag op iets. En als dat mijn werk is, dan richt ik dat op mijn werk. En als dat dan op ons gezin en op onze dochter was, dan was dat ook echt zo, die volle aandacht. En daar was geen ruimte voor. En gelukkig was ik dan maar freelancer en geen ondernemer. En heeft mijn collega Maarten dat in ons bedrijfje, of in zijn bedrijf, waar ik dus vaste freelancer ben, bij Slowify, heeft hij dat helemaal recht gehouden. En het leuke is ook wel, want we deden alle begeleiding met twee, dat in die tijd, omdat ik er dan dus helemaal niet was, zijn er twee nieuwe collega's bijgekomen. Sindsdien zijn we met vier en is het voor mij eigenlijk nog leuker. Er is nog meer team. Ik heb terug zo mijn team dat ik vroeger had en dat ik heel hard miste. En nu zijn we met vier en heb ik dat terug. Griet: Door de beweging erachter te maken en het systeem los te laten. En krijg je zelfs iets mooier in de plaats. Evenlien: Ja, dat was fantastisch. En dan beginnen werken, dat was wel pittig. Die eerste weken had ik dacht dan van oké. Ook een beetje zoals jij zegt. Vrouwen die kunnen dat. Van dan ineens te gaan werken en je staat op en het is ineens maandag. De dag dat je gaat werken, je dropt die kleinaf op de crash en je doet gewoon je ding zoals je dat altijd gedaan hebt. Dat dacht ik dus dat dat zo ging zijn. Ik denk, als iedereen dat kan, dan moet ik dat ook kunnen. Maar ja, dat was toch wel een stuk pittiger dan ik dacht. Ik heb dat nooit gedacht, want in het CKG waar ik gezinsbegeleidster was, daar was ook een dagopvang aan verbonden. Ik heb ook altijd vakantiewerk gedaan in Crash, dus ik ben helemaal pro-Crash. Dat was ook echt mijn idee om maar naar de Crash te laten gaan. Maar ik ben daar de eerste week zeker... Elke keer ben ik die lege buggy echt zo wenend over de straat naar huis gegaan. Terwijl, dat ik niet zo gemakkelijk ween en al zeker niet op straat. Ik kon dat niet tegenhouden. Ik zette die af en ik zag die lege buggy. En die tranen stroomden gewoon over mijn gezicht. En dan probeerde ik hier thuis... Want ik had dan natuurlijk geen werk om naartoe te gaan. Ik moest gewoon met een enorme berg meels proberen door te ploeteren. En dat ging niet, want ineens voelde ik mij zo, zo moe. Ik had mij in die vijf maanden niks moe gevoeld. Ik was heel de tijd zo happy moeder in die roze wolk. En ineens was dat mailbox. En ik was zo kapot moe. Ik kon eigenlijk alleen precies maar slapen en wenen. Dat heb ik niet gedaan, terwijl mijn vriendinnen zeiden, misschien moet je dat dan doen. Maar ik dacht, nee, ik ga haar naar de kerstje brengen om te kunnen werken. Griet: Ik ga toch geen tijd pakken voor mezelf. Evenlien: Ja, zeker niet. Ik leg mijn pen neer en ik spuurt naar die kerstje. En ik kwam hier dan thuis en alles van mijn werk, mijn bureau lag nog helemaal vol. omdat ik zeker maar geen minuut hier wou zijn zonder dat ik aan het werken was en zonder dat zij er was. Dat was niet ideaal. Ja, ook omdat ik dat wel... Ik wou die ook graag hier. En ik wou inderdaad ook... Ik weet niet of het een schuldgevoel was, maar dat was toch in mijn hoofd. Ik wil die zoveel mogelijk bij mij. En als ik dus niet werk, dan ga ik ze halen. En dat is ondertussen wel gelukkig veranderd. Ik kan er wel van genieten om bijvoorbeeld, als mijn nacht in dat toe laat, om s'morgens zo, dat is echt nog maar iets nieuws, een uur of anderhalf uur even gewoon dat huis te houden. Dat kan ik dat s'morgens doen, zonder dat zij alles weer terug... Als ik aan het opperhammen ben, dan trekt ze alles weer terug uit de kast. En dan voel ik mij ook wel echt geprivilegeerd, omdat ik denk, ja, de meeste mensen kunnen dat niet, want die moeten crash en direct doorrijden. En ik kom gewoon thuis, dat huis is hier ontploft, na de ochtend, ik kan op mijn gemak mijn cornflakes eten. Ik lees dan nog iets wat ik dan inspirerend vind. Ik pak mij een douche, ik ruim hier het huis wat op, als een agenda toelaat, en dan begin ik aan mijn werkdag. En sinds ik mij dat meer toelaat, om gewoon ook die momenten wat voor mezelf te nemen, van rustig te ontbijten of zelfs met yoga te starten ja, dat heeft de kwaliteit van mijn leven en ook de kwaliteit van mijn werk enorm doen. Toenemen en nu probeer ik het echt gewoon meer te zien als één leven en minder van ik heb gewerkt, ik heb het huishouden gedaan, ik heb voor Yamina gezorgd, we hebben iets met Yamin gedaan, ik heb iets voor mezelf gedaan, dat ik denk, dat is gewoon één leven en ik zal wel voelen welk deeltje daarvan dat er nu het meeste aandacht nodig heeft. En gelukkig is er nergens een baas die zegt van, jij bent nu vandaag maar een uur aan je computer gezeten. En zei ik dat, van werk, niet werk, dat ik dat helemaal op loslaat, dat ik denk, ja. Koen: Ja, want pas op, vaak zit die stem nog op ons schouder ook. Evenlien: Hè. Koen: Je had een baas te zijn, dat is... Evenlien: Ja, ja, ik was toch zelfs de ergste baas die ik ooit gehad heb. Dat ik denk van, wow, oh ja, ja. En ik heb die spiegel van andere mensen gekregen. Van... Allee, je bent zo streng voor jezelf. En het was wel mooi, want ik had een heel mooi boekje gelezen. Groots heette het, over bevallen vanuit in je eigen kracht en wijsheid en rust. En ik had dat gelezen, ik had er enorm veel aan gehad. En dan heel toevallig deed die vrouw daarna, niet enkel voor zwangere vrouwen, maar ook voor niet-zwangere vrouwen, een retreatdag in Nederlandse Nederlandse. En dat kwam zo heel goed uit, dat was het eind van mijn eerste werkweek. nog goed, dat was op 11 september als ik die maandag begonnen was dacht ik, maanden op voorhand ik ga dat zo inplannen. En ik kwam eraan, en dat was natuurlijk ook een beetje mijn idool, want dat was de schrijfstof van dat boek waar ik zoveel aan had gehad, en ik vertelde, hij was dan heel geïnteresseerd ik vertelde mijn verhaal en dan in die een dag, en ineens besefte ik en ook met dat ik dat vandaar ook wel wat terugkreeg, ze zeiden van je hebt zo'n prachtige vijf maanden in flow en in je kracht en in je wijsheid en in je rust en alles Alles ging als vanzelf en nu ineens zijn ze terug aan het werken en dan moeten ze allemaal ineens zo terug in die vakjes en in die hokjes en met die zweep erop. En ze zegt alleen, zonder enige overgang, het was gewoon zondag, maandag, bam. En ze zegt alleen, kijk eens of je zoiets van die flow en ook van die empowerende ervaring van die bevalling en van dat moederschap, dat je dat kunt meenemen in de manier waarop je werkt. en dan dacht ik, ja en dan heb ik dat echt wel geprobeerd en ik denk daar nog dikwijls aan, dat ik denk van het kan en het mag ook wel anders en nu, als ik dan dat kan toelaten van meer in die flow te gaan en, op een andere manier werk in te vullen, ja, dat ik daar gewoon zoveel meer van geniet en dat ik ook voel dat dat ons gezin ook echt wel ten goede komt, maar dat is wel een zoektocht, ik ben er ook wel bewust Eerst bewust mee bezig. Want dan hebben we natuurlijk nog ons als koppel. Want op een gegeven moment was het Yamina, werk. En dan zat eigenlijk alles proppenvol. En dan Amine en Evelien. En dan zeker ook Evelien als individu. Die waren eigenlijk gewoon van de lijst afgevallen. Griet: Dat is interessant, want wij gaan echt voor de omgekeerde hiërarchie. En dat heb je waarschijnlijk ook mogen ervaren. Eerst jezelf, dan je als koppel, dan pas je kind en dan pas je job. Evenlien: Ja, dat was dus compleet op zijn kop. En jij hebt mij daar ook wel een beetje op patent gemaakt. Koen: Ik begreep dat je toen aan mijn mama daar nog ergens onderweg tussen zit. Amine: Zeker. Koen: Sorry, Evelien. Evenlien: Maar het was jij die mij daar op patent maakte en dan dacht ik van, dat is waar. Ik ben u uit het oog verloren, maar ik ben ook mezelf uit het oog verloren. En ik kom precies, en iemand heeft me dat gezegd, ik weet dat niet meer wie, Maar dat klopt wel, je gaat pas terug kunnen geven en ontvangen in die relatie als je terug zelf bij jezelf kunt zijn. Griet: Oplaad. Evenlien: Ja. Want ook zelfs gewoon fysiek nabij zijn. Ik heb lang borstvoeding gegeven en Jamina ook veel gedragen. Dus dat is al heel fysiek, er zit constant iemand in je space. En ik hou daarvan. Maar ik ben ook wel iemand die ook wel... Ik hou ook wel van mijn eigen ruimte. Ik ben ook soms wel graag op mezelf. Koen: Soms is het genoeg. Evenlien: Soms is het gewoon even... Ja, wat ik even wil, is alleen in bad. Of even alleen gewoon een boekje lezen. Maar dat is eigenlijk wel mooi. Want met dat ik je dat heb uitgesproken, van, ja, ik laat ook mijn eigen in de kou staan. Omdat ik mij ook soms aan verlies in dat huis houde. Dan heb jij dan wel gezegd van, oké, hoe kan ik daar dan meer in helpen? Dat was niet zo'n gemakkelijk gesprek, maar dat heeft voor mij wel veel in beweging gebracht. Dat ik meer ook een klein thematje van hulp te vragen. In plaats van, wat doe jij ook gewoon zo heel... Ik zie je dan rondlopen. In plaats van mij in de zetel te komen zitten, ben je dan heel de tijd rondlopen. Wat doe jij dan eigenlijk? Ik zeg altijd, de volgende keer als je dat afvraagt, mag je dat ook gewoon vragen. Waarschijnlijk zijn er wel dingen waar je kunt bij helpen. Dat is niet voor mijn plezier meestal, dat ik zo s'avonds nog zit rond te lopen. Altijd bezig, wat is dat? Ik heb mijn vriendinnen ook niet zo... Opruimen, klein, altijd bezig, ja. Maar dan ben je wel meer voor dat soort dingen mee beginnen doen. Amine: En meer hulp vragen. Evenlien: Meer hulp vragen. Gewoon vragen van, kun jij even wat oplooien? Amine: Sowieso, want je zit altijd in een relatie, zeker met een kindje, met tweeën. Het is niet meer eentje zijn. Want je kunt zeggen van, mijn vrouw zal dat oplossen. Maar als je nadenkt, ja, de vrouw kan dat oplossen, maar daarna is je vrouw ook weg. Koen: Dan sta je ook alleen dan. Amine: Dus ja, of wil je iets meedoen? Als je zegt, ik mis mijn vrouw, dus ik kan helpen, dat je alles in orde kunt krijgen, dat je nog tijd voor elkaar kunt hebben, gewoon chipske tv te kunnen zien. Maar op hetzelfde geld kun je zeggen, ik blijf gewoon op zetel liggen, dus ik kan alles opruimen, doe maar verder de was, bla bla bla. Die zeggen dan is het tien uur. Komt Schetivik. Ik zeg, moe, ik moet slapen. Ja, Mitch, je moet morgen uit bed. Koen: Ja, tuurlijk. Amine: Dus daarom heb ik het van thuis ook geleerd te zeggen. Evenlien: Maar ja, thuis, want uw mama slaagt daar dus wel in. Koen: Wat in de zetel liggen of het helpen? Evenlien: Goeie vraag. Want uw mama slaagt daar dus wel op een of andere manier. Die komt ons veel helpen. Met heel grote dank. En zij slaagt er op een of andere manier wel in om in voor jamina te zorgen en hier dat huis op te rammen en te koken en af te wassen. Amine: Energie dus energie dat. Evenlien: Niet wat dat is ja. Amine: Zoals u zegt ik heb energie als je dichter kreeg ik die zoveel energie en voor haar haar kleine dochter eerste kleine dochter naar enigste is nooit iemand gehad dus nu voor haar ik denk ik denk het zelf die nu is die houdt van jamina meer dan mij zelfs nu je ze moet je niet aan jamina komen ze dus alles moet voor haar hoeveel keren die gaat komen haar naar de winkel, die moet elke keer als die naar de winkel gaan, een spultje meekopen, iets kopen voor haar. Die kan niet naar de winkel gaan en komen ze op de reeks. Wordt lekker verwend. Veel keren zelfs, die meema, die zou nooit durven komen met haar handen leeg. Dus elke keer dat die komt, neemt ze altijd iets voor hem. Ik kan dat niet. Ik kan dat niet. Dus ja, dat liefde, gewoon als zij dat liefde heeft voor haar, ja, dus vanwege kreeg ik die liefde dan. Dus dat komt van haar, van mijn ander, dus Dus ik vind gewoon dat mensen ook soms aan hun eigen moeten denken eerst. Kun ik dat? Kan ik dat? Vind ik mijn vrouw de rust? Kan ik mijn eigen kwartier gewoon afwassen? Terwijl mijn vrouw gewoon haar benen kan streken. Koen: Niks doet. Amine: Ja, want er zijn sommigen die kunnen zeggen, mijn vrouw kan dat doen, ik zal gewoon even tv of ik zal het doen. Maar wat komt er daarna? Als u de afwas doet en zij even aan het rusten, Daarna een kwartier kun je ook bijzitten. Koen: Dan heb je elkaar. Ik vind het heel mooi. Als je wilt dat je vrouw of je partner meer aanwezig is, zorg dan dat ze ruimte krijgen. En maak dan meer ruimte. En zorg ook voor echte aanwezigheid. Echt supermooi. Amine: Dat is een bak. Dan kun je haar steunen. En zeker dat ook aan de tijden beginnen te denken, aan jou ook. Die doet zijn best. Ik mag ook eens één keer mijn best doen. Evenlien: Want je hebt dat nooit echt gezien, denk ik. Want als je met je mama hier in Leuven woonde, Ik denk niet dat je al te veel hebt moeten in het huis houden helpen, hé? Amine: Nada. Niks. Dat was... Mijn mama... Ik kan zelf denken aan mijn mama. Koen: Als ik eerlijk ben, ik was wat bang dat je straks zei van ja, nu is Evelien mijn mama, en dacht ik van oei, oei, oei. Griet: Nee, nee, nee. Koen: Dat heb ik direct gezegd. Evenlien: Zo, schat, ik ben uw moeder en ik kan niet zo zijn. Amine: Dat heb ik thuis gekregen. Koen: Of de betekenis mama en joh. Amine: Ja, de liefde voor mama. Evenlien: De liefde voor een mama die veel liefde kan geven, maar zo. Amine: De liefde en de warmte van mama. Evenlien: Fruitjes snijden, fruit slaan maken voor mij naar het werk te nemen, dat gaat nooit gebeuren. Amine: Want dat zijn dingen die ik ook van thuis heb geleerd. Als jij gelukkig wilt zijn in je relatie, moet je ook helpen. Koen: Kunnen helpen. Amine: Soms kunnen ze zeggen, ga zitten gewoon. Ik zal het wel doen. Ik zal dat oplossen. Want je zit niet voor vandaag of zo. Je zit getrouwd. Dus eigenlijk bij ons is trouwen voor heel je leven. Koen: Het is gedaan. Amine: Dus als jij wilt dat die vrouw voor jou altijd zo blijft, dan moet je ook effort doen. Dan moet je ook helpen. Wat kost het om een paar glazen te afwassen? Evenlien: Want jij doet al veel, nu lijkt dat misschien, maar jij kookt bijvoorbeeld altijd. Amine: Ja, maar wie staat het meeste wakker? Mia en Mitcha? Evenlien: Jij gaat altijd naar de winkel. Amine: S'nachts. Evenlien: Ja, dat is nog van die borstvoeding, ja. Amine: Snap je dat? Dus ja... Koen: Maar als ervaren ouders kunnen wij ook meegeven, dat fluctueert hé. Evenlien: Dat fluctueert, ja. Koen: Een vrouw natuurlijk, dat gaat in je leven en ook op andere momenten verbind je op andere manieren met je kinderen, dus je pakt die plek ook anders in. Amine: Sowieso. En uit mijn ervaring zeg ik, als je je vrouw kunt helpen, doe dat. Want je gaat er gewoon blij van zijn. Evenlien: Ik heb dat ook wel moeten leren om hulp te vragen en te aanvaren. Want in mijn hoofd zat zo, terwijl ik dat echt niet wou, maar toch heel onbewust zit dat er dan toch ergens in, dat je dat als vrouw allemaal maar moet kunnen. Dat allemaal rond te krijgen. Succesvol op je werk, thuiskomen, zien dat er allemaal eten in huis is, dat er dan gekookt is, dat alles netjes is. Dat is zo het beeld dat ik dan ergens, terwijl ik dat niet onderschrijf, dat ik van in het begin dacht van nee, dat wil ik niet. Amine: Dat is ongekeerd wat je zei. Evenlien: Dat toch ergens bewijzen van, ik wil het misschien niet, maar ik wil wel blij zijn dat ik het ook kan. Amine: Terwijl aan het begin zegt hij altijd, ik kan niet op mama zijn, ik kan niet voor jou afwas doen, ik kan niet de was voor jou doen, ik kan dat niet doen, ik kan dat niet doen. Dat was heel duidelijk van in het begin. Duidelijk, maar na een tijdje, pas op, na een tijdje, die deed dat wel. Dat is in je zicht. Die begon alles zelf te doen. En dan zeg ik tegen hem, wat is je allemaal aan het doen? Ja, ik moet de was oplogen. Ik zeg, maar je kunt het toch vragen? Ik zit toch al hier op mijn gat. TV te kijken. Koen: Moet ik, moet ik, moet ik. Evenlien: Ja, ik dacht van, dat komt ook, die scheeftrukking. en dacht ik, potverdekken, zo sluipt dat erin. Bevallingsverlof. Oké, Amine gaat werken een hele dag. Dat is natuurlijk, heeft een hele dag gewerkt en s'nachts die nacht onderbroken. Griet: In ons systeem sluipt het er op die manier eigenlijk al in. Evenlien: Ja, en je denkt, als nu mij weet, is nu het huis. Maar ja, dan ineens zet je zelf wel terug. Maar dat blijft, denk ik, dan ingeslopen. Dat ik denk, ik ben nu thuis, en voelt het kindje terug en voelt het huis aan. En dat is dan al zo, ineens, ja, was ik... Amine: Bestaat je daarvan? Bij mij persoonlijk, wat maakt dat ook uit, als je je vrouw houdt en je wilt meer tijd met je vrouw, kan je meer moeite doen. Griet: Kan je meer helpen. Amine: Maar na een tijdje, als je zegt, het interesseert me niet, ik ga gewoon zitten, ze gaat met het kindje bezig, dan is dat. Maar als je echt van je vrouw houdt en je wilt die altijd bij je hebben zoals vroeger en de mid-time nog altijd hebben, geloof me, ook als je het nooit gedaan hebt kan je gewoon beginnen doen gewoon omdat je haar dat geunt, eerste tweede omdat je die vijf minuten of tien minuten voor het slapen wil je met haar hebben, en ik doe mijn best, ik probeer dat altijd ik zeg het, ik ben niet altijd perfect, maar ik doe mijn best wel ik probeer de tijd te creëren met ons twee want als je de tijd verliest dat is gedaan ik. Koen: Vind het wel mooi, maar er is zelfs een soort van, egoïsme is niet het juiste woord, maar je doet het bijna voor jezelf. Ik wil heel lang tijd met mijn partner, dus ik neem de verantwoordelijkheid om te zorgen dat ik die ook heb. Maar door het egoïsme... Evenlien: Dat is echt zo. Amine: ...leert je ook iets nieuws. Je leert je ook te helpen. En dan is het ook, je maakt haar ook blij. Dus je zit egoïstisch, maar je maakt haar wel blij. Koen: Ja, natuurlijk. Dat is ook het egoïsme, niet aan het juiste woord. Amine: Dat is het egoïst, maar je maakt Ik maak twee. Ik maak twee. Ik ben blij. En ik maak twee. Ik ben ook blij. Griet: Mooi. Amine: Ja. Je kunt niet, want een relatie is met twee. Griet: Tuurlijk. Amine: Ik heb een kind, als zij niet blij is, die kan niet 24 op 24, op 7 op 7, op haar voeten staan. Dat komt op het moment dat hij crasht gewoon. Maar wie heb je dan? Die vier miljoen die rond je draaien. Koen: Dat is ook wat we daarnet al zeiden. Eerst voor jezelf zorgen, dan voor de relatie zorgen, en dan komt de rest vanzelf. En door die beweging die je vertelt, zorg je voor jezelf, maar zorg je eigenlijk ook voor de relatie. En dus daar komt dan energie uit, daar komt ruimte vrij. En van die tien minuutjes het avond nog voor je je bed kruipt. Amine: Wat was er op je dag? Koen: Wat was er op je werk? En dan kun je weer verhoord samen. Amine: Dan voel je die liefde nog, die interesse nog. Maar na een tijdje, als je dan niet hoort van madame, hoe is het met jou? Dan denk je, houdt ze nog van mij? Is ze nog geïnteresseerd aan mij? Of omgekeerd, zei ze ook van, wilt u nog met mij zitten? Wilt u nog met mij praten? Ook als je dan, is het niet zo, maar na een tijdje komt het zo. Koen: Je sluipt er ook in. Amine: Je sluipt erin, terwijl dat niet de bedoeling is, maar je sluipt erin door gewoon afwezigheid van elkaar. Evenlien: Belasten, dus ik wou je dan ontzien. En dan dacht jij... Ik denk ook in een patroontrecht, ik zal het allemaal wel zelf doen. Dan denk je, ik weet niet wat dat aan het doen is, maar zal ik me dan wel wat bezighouden? Wat op mijn gsm kijken? En dan denk ik, dan zit ze op zijn gsm. Koen: Wil je daar een professioneel antwoord op? Dat is door niet te praten. Doordat je dus niet uitspreekt waar je zit. Dat was essentieel. Evenlien: En ik zei tegen haar. Amine: Vraag het hulpgoed. Zeg het wat je wilt. Ja. En krijgt het, hé. Griet: Ja, inderdaad. Evenlien: Het is zo voorhanden, maar... Amine: Dat is, maar sommige mensen kijken dat niet meer. Griet: Ja, vaak op mijn openaal, mokkend rond. Evenlien: Ja, ja, ja, vanweer op zijn gezicht. Griet: Ja, ik moet de afwas doen. Amine: Terwijl hij zegt, ik wacht gewoon dat hij iets vraagt. Griet: Ja, hij zegt, wacht. Evenlien: Als hij bij mij komt zitten. Ja, die komt niet bij mij zitten. Griet: Ik hoor geen vraag. Amine: Dus dan is het eigenlijk, alle twee op elkaar zot te maken, voor niks. Terwijl je gewoon iets kunt zeggen, en dan is het opgelost, en dan is het een orde. Griet: Ah... Amine: Het is leven, zeker. Griet: Ja. Ik ben hier eigenlijk binnengewandeld, ook met een vraag voor jou, Amine, over Evelien. Amine: Zeg die maar. Griet: Ja. Hier komt-ie. Ik moest er daarnet aan denken als ik binnenkwam. We waren enkele weken geleden op de crossing, waar Evelien ook haar schouders mee onderzet. Een fantastisch gebeuren, die mij ook heel diep geraakt heeft. Het was niet alleen plezier, Evelien. Het is in tegendeel, ik ben er eigenlijk door mekaar geschud geweest. De pijn in de wereld mogen voelen, heeft mij heel diep geraakt. En op het einde werd er een, ik denk dat het James was, die jouw naam even vermeldde, Evelien. En zei, ja, en Evelien is ook heel spiritueel. En dus mijn vraag aan jou, Amine, is Evelien spiritueel? En ja, hoe... Koen: Hoe toont hij dat? Griet: Ja. Koen: Zoiets? Griet: Wat moet ik mij daarbij voorstellen? Ja. Dan gaan we over naar Evelien. Evenlien: Ik ben heel benieuwd. Griet: Ja. Amine: Bij mij, ik probeer te zeggen... Griet: Klopt dat? Ja. Is Evelien spiritueel? Amine: Maar wat is spiritueel? Waar begint het eigenlijk? En waar eindigt het? Voor mij is spiritueel laten voelen. Ik voel Evelien altijd. Ik ga eerlijk zijn. ook als ze kwaad is, voel ik haar gewoon en ze is altijd zo rustig en ze probeert altijd, te ademen en je kunt alles met haar klappen en ze gaat niet kwaad zijn, en dat is iets wat mij ook aan haar verbonden is ik zeg het u, in het begin we hebben zelden ruzie gemaakt, En ik ben dankbaar voor daarom ook die boeken die hij gelezen heeft, met wat hij bezig is, die stenen die hij heeft, dat die een betekenis hebben. In het begin, ik ga eerlijk zijn, ik heb dat ook tegen haar gezegd, voor mij, wat blief stenen die een betekenis hebben, daar liggen buiten vijf of zes stenen. Koen: Die kunnen ook een betekenis hebben. Amine: Maar met de tijd, met de jaren Toen ik samen met haar was Ik kende yoga Van horen Maar niet meer Ik kan mediteren Van horen, maar niet meer, Ik heb de eerste keer in de joeke mijn leven gedaan met haar. Mediteren met haar. Ik heb veel dingen door haar geleerd. En ik heb mijn eigen... Kunnen jullie dat weten? Kunnen ze zien of weten? Ze weten, ik kan zo kwaad worden. Ik ben iemand die vroeger agressief was. Ik kan... Ik ben lief, maar als je mee iets doet... Ik kan direct iemand anders zijn. Door het jaren met haar te brengen, heb ik geleerd... om... Eigenlijk, elke jaar neemt hij iets van mij af. Elke jaar neemt hij van mij iets af. Griet: Je verliest het aan gretige bewegingen te maken. Amine: Dus elke jaar pakt hij van mij iets af. Griet: Die stuurt iets uit naar jou. Amine: Nee, ik zweer het je. En dat was... Ik heb dat ook tegen mijn vrienden gezegd, je weet dat niet. Dat was vorige week aan de zaal. En we waren tegen een ploeg aan het spelen. Die waren ambitant aan het doen. Maar ik was altijd aan het lachen, aan het spelen en zo. En de kleedkamer, we komen daaraan. Ik zweer het, ik zeg tegen mijn vrienden, piet, je bent braaf geworden. Koen: Je bent braaf geworden. Amine: En dan vrienden van mijn handen zeggen zo, eigenlijk vroeger had ik niet gedacht, er kan iets gebeuren, maar hoe komt dat? Ik zeg jou, ik zeg jou, oud worden, misschien. Maar ik kan dat niet zeggen tegen mijn vrienden, misschien door mijn vraag, door de liefde die ik thuis krijg en zo, de warmte. En ze heeft mij echt goed geholpen door te luisteren door te lezen ik heb geprobeerd ooit te lezen, ik lees niet veel ik zeg het je ik heb dat ooit gedaan, ze leest supergraag ik wil dat wel ook kunnen maar. Griet: Dat trekt me niet veel aan en zag je dan daarbij dat voor jou het spiritueel stuk in Evelien ja spijtelijk was, spijtig genoeg ja zonder dat je erin moet verdiepen zonder dat je dat moet verdiepen, zonder dat je dat moet weten ik ga op een andere manier iets uitstralen in je omgeving. Amine: Dat kalmt dat gewoon. Want hoeveel keren zit ik aan het rijden en nu zelfs, ik word kwaad en zij zegt maar rustig, rustig. En na een tijd soms rijd ik zelf, ik zeg het nu smorgens, rijd ik altijd alleen. Ik zeg, dat gaat niet weg, krijg gewoon rustig. Koen: Tegen jezelf. Evenlien: Ja, tegen andere chauffeurs, ja. Amine: Soms als ze naar mij wordt, word ik ambitant, dan als ik mee alleen ben. Dan denk ik aan haar nog van ah ja, ze zegt altijd rustig, rustig. En daar denk ik, ben ik dankbaar voor, eerlijk gezegd. Ja, spijt dat je dat zegt, want normaal zeg ik dat niet. Wil ik dat niet zeggen? Ik wil dat niet zeggen. Ik hou dat voor mezelf. Maar nu, omdat u dat vraagt, zal ik het zeggen, verkundigen. Ja. Griet: Evelien, ben jij... Hoe? Koen: Hoe je dat zegt. Evenlien: Ja, dat is een heel interessant gesprek, want ik vind dat ook heel mooi, dat woord, spiritueel, en wat betekent dat dan? Dus ik vind het heel leuk om dat van u te horen en hoe je dat dan zegt. En dat is voor mij ook wel... Dat is inderdaad wel een ding. En op de crossing was dat effectief naar boven gekomen... Omdat ik ergens voel dat daar voor mij, en dat is niet nieuw, maar ik vergeet het altijd, dus het lijkt altijd nieuw. Maar ik ben net weer iets notas tegengekomen van twee, drie jaar geleden, daar stond dat dus ook al in, dus het is zeker niet nieuw. Dat ik wel voel dat ik iets te doen heb rond spiritualiteit in de wereld. Maar mijn eigen, ja, wat ik hier dan moet aan denken, heel simpel, en jij hebt daar ook een heel belangrijke rol in gesproken, is spiritualiteit in de zin van het geloof of het vertrouwen of het aanvoelen dat er iets meer is dan wat we kunnen waarnemen. Dat er iets is, ja, wat dan ook, maar de meeste mensen die ik ken, vroeger naar de kerk gegaan, vroeger communie gedaan, Daan en God en Jezus en al dat. En dan op een gegeven moment hadden mijn ouders gezegd van, het is toch wel heel veel God en Jezus. Dus we gaan dat kerkhoofdstuk afronden. En ik vond het eigenlijk ook best oké. Ik had er nog niet bepaald veel band mee. En dan heel zo mijn tienerjaren en zo dacht ik, nee, daar is allemaal niks van aan. Dat is gewoon een manier om de mensen braaf te houden en bang maken van de hel. Dus gewoon heel het God-vraagstuk, gewoon helemaal van, oké, nee, er is gewoon niks meer dan wij hier, dan de mensen. Maar dan, ja, met ouder te worden, ook meer persoonlijke ontwikkeling en meer te mediteren en andere mensen te leren kennen. Ja, toch af en toe een ervaring gehad, moeilijk te beschrijven, maar dat ik wel voelde van, goh, er is precies toch wel iets meer. En dan was dat zo mooi, toen heb ik Amine leren kennen, die gelovig is. en voor hem is dat gewoon zo de vanzelfsprekendste zaak van de wereld van natuurlijk, Allah is er, die is er altijd geweest die zal er altijd zijn, van, wat zit jij er nu over te denken van, zou er iets zijn, zou er niks zijn en dat is heel te over van gedachten veranderen, want dat is gewoon een gegeven en ja, dat was voor mij wel zo van ah ja, oké, dat is eigenlijk ook wel mooi en ook wel fijn dat je daar niet meer moet over twijfelen dat je gewoon kunt zeggen van, voor mij is dat zo En je kunt daar ook zo mooi over spreken, dat is voor jou ook niet zo iemand die daar op de wolken zit en onze god zit op die wolken en jullie god zit op die wolken, maar dat dat ook vooral gewoon in jezelf zit en ja, als een soort van onverwaardelijke liefde. En hoe meer ik dat probeer voor mezelf ook toe te laten, zonder dat dan te moeten helemaal verklaren en begrijpen, dat ik wel voel dat dingen ook anders... Ja, dat ik daar meer vertrouwen in heb op een of andere manier, dat er ook dingen gebeuren die ik nooit met mijn hoofd had kunnen bedenken. En door los te laten en te vertrouwen, dat er dan zo veel dingen ook gewoon precies naar mij toe komen en dat ik denk van, oh, dat mijn leven er nu uitziet, Dat is echt zo mooi en zo fijn. En dat is zeker meer en meer gekomen door die dimensie toe te laten. Koen: Als ik dat zo mag uitdrukken, als je een verbinding maakt met het universum, heb je dan het gevoel dat jullie over hetzelfde praten? Dat dat eigenlijk af van hetzelfde is? Eigenlijk wel. Amine: Eigenlijk wel, want het meeste wat zij zegt, ik herken dat wel. Snap je dat? dus voor mij zou ik zou zeggen, altijd naar haar luisteren dat is soms interessant vroeger vond ik dat niet soms was ik dan bezig maar met de tijd met haar te kennen en altijd te praten dan zeg ik, ja dat herken ik wel en dat vind ik meer en meer interessanter elke keer vind ik het interessanter en daarom, ik vind het zo leuk soms om daarover te praten, dat dat soms echt dat dat altijd klopt dat het altijd tegenkomt, dat we het tegen elkaar kunnen vinden ook. Griet: Op een dieper niveau. Amine: Verbonden zijn soms lijkt het op haar dat ik gewoon luister dat ik gewoon, dat zegt ze dat soms, ja, als je niet interesseert, zeg het maar en dan zoals nu en dan na een week of twee zeg ik iets en dan zeg ik, ah ja, die heeft dat wel aan het houden hij. Evenlien: Gaat wel echt aan het luisteren. Amine: Toen met de boom, toen met de wandel enzo die heeft me iets verteld, maar ik dacht totaal die heeft dat niet gehoord enzo, omdat ik met iets anders bezig was en dan heb ik dat gehoord en dan zeg ik ah, ik heb dat toch gehoord, dus ja, dus Dus ik hoor dat wel, misschien lijkt dat niet zo, maar ik snap dat wel. Tussen ons is dat gewoon, ja, ik ben moslim, dus... Ik geloof in keiveel dingen, wat echt waar zijn, waar iedereen zijn eigen geloof, zal ik het zo zeggen. Ik geloof wel dat dat waar is, zeker dat energie positief, energie negatief, energie goed zijn voor mensen, lezen, rusten. Want bij ons staat dat ook, je moet ook rusten, je moet ook luisteren naar je lichaam. Je moet ook soms kunnen zeggen, ik ga gewoon even naar mijn ogen toe en luister naar mijn lichaam. Dat is eigenlijk mediteren. Koen: Andere orde. Amine: Maar bij ons staat dat in onze geloof ook. Luister naar je lichaam. Je lichaam niet pijn doen. Dus we vinden elkaar keiveel. Blij of niet blij, ik vind het fijn dat je meer met spiritueel bezig bent, dat je dat ook kan iets zeggen. Als we iets praten, kan ik ook bij iets zeggen. Soms zit je met iemand iets anders bezig, dat je niks van weet. Tegen iemand praten, ja, ja. Koen: Je komt uit een andere nieuwvalshoek, maar eigenlijk zijn we hetzelfde. Ja. Amine: En nu kunnen we altijd mee communiceren. Je kunt zeggen, bij mij kan ik dat zo voelen, bij jou zo voelen en zo. Dus ik vind dat wel leuk dat hij dat... Dat hij spiritueel bij haar echt zo hoog zit en kan daarover praten. Soms zeg je, oké, ik heb daar geen zin in. Maar je beseft dat wel. Je weet wel over wat hij bezig is. Dus dat vind ik superleuk aan haar. En dan... Ik kan niet zeggen, doe dat veel. Maar ja, ik vind dat interessant. Evenlien: Ja, en ik vind dat ook wel belangrijk. Als ik dan zelf, zoals met de crossing of andere dingen, volg. Doe je voor mijn eigen persoonlijke ontwikkeling en die komt dan dingen tegen. Ja, dat is voor mij zo fundamenteel. Dat is mijn werk, dat is mijn persoon. En dat is wel het fijne, we hebben elkaar leren kennen toen ik er al mee bezig was. Dus je hebt ook nooit anders geweten dan dat dat voor mij een heel belangrijke plaats heeft. En ik vind het dan wel belangrijk dat ik daar wel over kan vertellen. Dat je wel mee blijft in wat er dan allemaal aan het gebeuren is. En dat ik een manier vind om dat wel allemaal te vertellen. Terwijl, ik heb ook geprobeerd van boeken te laten lezen en zo, maar dat is niet echt een ingang. Griet: Nee, maar dat raakt mij enorm in jullie verhaal hier, dat er een enorme interesse in elkaar is en toch een enorme vrijheid. Want wij zien vaak, in persoonlijke groei, spiritualiteit, één partner is er helemaal in mee en mijn partner wil niet mee. En terwijl dat is net zoals spiritualiteit niet is. Het is net... Amine: Open mind. Griet: Ja, en elkaar ook. ja, niet zo de ander en de ander laten, maar toch wel nieuwsgierig zijn blijven en dat is heel... Amine: En bij mij zou ik zeggen, ik heb dat geleerd bij mij door, ja, door Koran en zo zegt hij dat je moet luisteren, je moet je partner ook kunnen vragen, kunnen meepraten, kunnen voelen, kunnen... Alles wat bij mij heb ik geleerd toen ik jong was tot nu, hetzelfde wat hij zegt is op een andere manier. Dus dat maakt het voor ons misschien gemakkelijker. Voor anderen misschien moeilijk, maar voor ons maakt het gemakkelijker. En ik heb het gevoel dat dat u trekt. En door te luisteren... Is hij terug dichter bij jou? Koen: Ah ja, en hier hebben wij door het juk van de katholieke kerk af te gooien, hebben wij ze moeten ook losgelaten. Dus iemand die ons van buitenaf regels oplegt, dat pikken wij niet meer. Nou ja, dat is wat. En dus het is mooi om te voelen dat dat dan terug wakker wordt en dat die waarden universeel zijn. Dat is echt heerlijk. Ik merk dat wij al meer dan een uur bezig zijn. En dan zijn er nog een hele hoop dingen die wij eigenlijk heel graag wilden vragen. waar we het nog niet helemaal totaal nog niet aan geweest zijn en dat is ook hoe onze podcast in elkaar zit en dat is zoals het is helemaal zoals het is nee echt waar, merci dit was een super fijn gesprek en dankjewel om ons mee te pakken op plekken waar we niet hadden gedacht dat we gingen zijn ja. Evenlien: Dat was heel fijn hoe was het voor jullie. Griet: Misschien zo nog één woord hoe dit gesprek was voor jullie. Amine: Één woord nieuw leuk ja, verhaal invatbaar oké seizoen 2 ja. Evenlien: Ik vond het heel bijzonder het is echt een ander soort gesprek ja ja, dankjewel en dat in de week van onze trouw ja, drukke week speciaal week speciaal opname ja. Griet: Heel speciaal Eentje om mee te kaderen. Evenlien: Amai. Amine: Dat is echt wel. Koen: Ik vond het mooi en inspirerend. En merci om ook in deze week tijd te maken voor ons. Griet: Dank je. Evenlien: Met heel veel plezier. Amine: Ik had een merci om hier te zijn. Ik had een merci om ook jullie tijd te maken voor ons enzo. Griet: Een eer om hier te mogen zijn. Amine: Dank je wel. Dank je. Evenlien: Een eer om hier te hebben. Amine: Ik had ook merci.