Joyce Fias

Griet Alice: We zijn vertrokken, Joyce. Joyce: Inderdaad, we zijn vertrokken. Mijn allereerste podcast en dat met jou. Griet Alice: Niet tenminste. Ja, je bent hier op deze maandagavond van Hasselt naar Brugge gereden. Je bent hier beland aan mijn keukentafel. Kijken uit op het bos. En ja, je bent hier niet alleen voor de podcastopname deze avond. Wij gaan morgen samenwerken. Joyce: Morgen verwachten wij een prachtige groep van acht vrouwen. Echt ondernemende vrouwen die bij ons in het traject zitten. Waar we al de hele lenzen mee op weg zijn. En we kijken er heel erg naar uit. Griet Alice: Ja, ik heb ook echt wel zin om hen terug te zien. Er is weer veel bewogen. Nog bij je weken. Joyce: Het belooft ook een heel bijzondere dag te worden. Dus ook telkens heel anders. Dus ik ben heel benieuwd wat het gaat brengen. Griet Alice: Ja, en... Ik moet eventjes iets delen over wat er vandaag gebeurd is, omdat we morgen ook gaan werken rond de godin Kali. En dan ga ik over naar jou, Joyce, want ik wil heel graag jou interviewen. Maar ik moet er plots aan denken, dus morgen gaan we werken rond hoede, rond kwaadheid, rond dingen loslaten die je niet meer dienen. En vandaag is Kali hier al gepasseerd in mijn voortuin, ja, er was hier plots een brandje in de haak ja, het was wel verschieten wauw maar goed, ik moest dat eigenlijk nog even uitspreken voordat ik leerde ouder heen. Joyce: We hebben toch een grote engelbewaarder. Griet Alice: Ja, dat voelde ook zo een paar minuten later het kon helemaal anders zijn het huis is beschermd, ja, voilà dus dank u, Joyce, we kennen elkaar al even en sinds de winter werken we ook heel in dance samen, en ja ik vind u zo'n inspirerende fantastische madame, u aan mijn zijde dat geeft enorm veel vertrouwen en bedding en tegelijkertijd ook u aan mijn zijde als sister Het is niet alleen samenwerken, het is ook delen over het dagelijks leven, waarbij ik bij jou terecht kan. We kunnen ook heel goed plezier maken samen. Joyce: Zeker. Griet Alice: En ja, we hebben ook zoveel jaar terug. Dezelfde achtergrond qua... Het antrapad en dezelfde, allebei bij Sofia Sundari in de leer geweest, als ik dat mag zeggen. En elkaar ook daar ontmoet. Niet in een retreat bij haar, maar in Portugal. Jij had één retreat en dan ik het andere. Zo hebben we elkaar precies gevonden. Ja, klip. Maar dus, kan je iets over... Wie is Joyce? Joyce, wat komt er op als ik die vraag stel? Wie ben jij Joyce? Joyce: Ik ben een vrouw. Dat is iets wat volmondig komt en wat misschien lang niet altijd zo geweest is, om dat zo te voelen. Dus voor mij vrouw zijn is een belangrijk thema. Ja, en wat komt er nog bij wie is Joyce? Ik ben diep. Het woord diep komt. Voor mij gaat het heel diep. Bewustzijn, de visie, verbinding, connectie met de natuur is voor mij allemaal heel diep. En spiritualiteit is ook wel een thema, een belangrijk thema voor mij. Omdat ik ook echt voel dat je in de verschillende thema's van het leven daar heel spiritueel kan instaan. Dus dat vind ik heel mooi. En inderdaad... Ja, de moment dat ik u heb leren kennen, dat weet ik nog heel duidelijk, had ik echt zoiets van, wauw, dat klikt. Dat was direct voor mij, alle barrières waren weg. Ja, dat was een heel open connectie. En dat maakte het ook zo fijn om samen te werken. Griet Alice: Ja. Joyce: Dus waarover vrouw zijn, ik vertelde zo net al eventjes dat dat voor mij niet altijd een heel evidente keuze is geweest. Want ik ben geboren als meisje met twee fantastische zussen. Van een mama die ook twee zussen heeft. Dus echt een vrouwenbad. Een warm vrouwenbad. En een heel vrouwelijke grootmoeder ook. Mijn meter, Leontien. Ja, dus echt heel veel vrouwenenergie rondom mij. Maar toch, ik herinner me wel nog in mijn prille jaren. Als tiener dat ik me heel graag mooi maakte als meisje. En me heel graag klede als een meisje. Dat wel. Heel zeker wel. Maar als ik dan ouder werd, is er voor mij wel een heel invasieve gebeurtenis ontstaan. Waardoor ze mijn vrouwelijke organen, ik zal zeggen mijn voorplantingsorganen, mijn baarmoeder, hebben moeten wegnemen operatief. En dat heeft mij heel veel in vraag doen stellen. Op dat moment is dat nog altijd een heel toonaangevende ervaring voor mij geweest is, die ik nog altijd meedraag en waar nog wel heel wat zaken rond geheeld geworden zijn en nog wat zaken te heelen zijn misschien. Maar dat heeft mijn zoektocht naar vrouw zijn zeker extra vuur gegeven. Griet Alice: Ja, omdat je net in je essentie als vrouw... Ja, geraakt geweest zijn. Joyce: Ja, want dat was ook een moment dat ik me heel goed herinner dat ik met mijn vriendinnen van het middelbaar werd het ook echt gevierd, jouw moontime, de eerste moment dat je zou bloeden. En ik was echt heel erg aan het wachten om te mogen bloeden. Ik keek daar heel erg naar uit. En ja, dus de ene vriendin na de andere werd gevierd. En met mij bleef het uit. En dan bleek er van alles aan de hand. En ja, van het een kwam het ander. Dus dat was voor mij direct, dat zette mijn vrouwelijk gevoel een beetje op de helling. En dat heeft mij heel lang doen zoeken naar vrouw zijn. En ik denk dat ook heel veel groepen of trajecten waar ik aan heb deelgenomen, dat facilitatoren daar ook zoiets hadden van, maar allee, vrouw, zie jezelf, voel, je bent een vrouw. En ik bleef toch heel vaak daar in een zoektocht. Het was juist alsof ik bleef zoeken. Dat ik het niet kon vinden. Maar natuurlijk is dat ook te verklaren. Dat is best een proces geweest. Griet Alice: En hoe is dat dan vandaag? Want we hebben vorig weekend samen ook een retreat. Ja. Georganiseerd en begeleid en dan gaat dat ook over moontime en, cyclus en hoe ga je daar dan vandaag mee om als je dat, als het dan in je werk ook heel dichtbij komt, je hebt nooit gebloed nee. Joyce: Ik heb nooit gebloed dus. Griet Alice: Ja wat doet dat vandaag met jou? Joyce: Dat heeft mij heel veel proces in de hele tijd ja, had ik daar wel zo'n onzekerheid rond, omdat ik dat ook, ik had er zoveel bewondering voor vrouwen die bloeden, ik vind dat echt prachtig en ja, dat heeft mij een tijdje onzeker gemaakt vooral in de jonge jaren, maar dan ben ik me daar ook meer in gaan verdiepen en dan heb ik ook mijn eigen cyclus ook wel ontdekt. Stel, ja, mij ook verbonden met de energie van mijn baarmoeder, verbonden met de energie van mijn eierstokken en echt ook gaan voelen hoe dat ik eigenlijk, Ja, ook een heel cyclus wezen ben, een cyclus vrouw. En dat die cycli, die verschillende cycli, kon ik terugvinden in mijn energieniveau, in de manier hoe ik in het leven stond, hoe dat ik kon werken, hoe dat ik in mijn gezinsleven stond. Dus voor mij was dat ook al snel duidelijk, dat die wel er nog altijd zijn. En dan kon ik daar ook mee verbinden door in te voelen. Of op momenten dat ik bijvoorbeeld heel erg druk was, dan ging ik me ook al eens verbinden met de maancycli. Dus de cyclus van de maan, daar verbond ik mij dan mee. En vaak was dat ook wel in sync met hoe ik mij werkelijk voelde. Maar als ik dan heel goed begon te luisteren naar mijn lichaam en echt naar die diepere lagen ging, want zoals ik al zei, diep is voor mij een belangrijk thema, dan kon ik eigenlijk heel goed invoelen zelf, waar ik wou zijn, hoe ik mij voelde. Maar dat is ook niet lang altijd zo geweest in mijn professionele carrière voorheen ben ik vaker voluit gegaan met fysieke klachten als gevolg dus, maar nu dat ik echt wel meer tijd aan ruimte maak en echt kan invoelen bij mezelf ja dan wordt het voor mij al snel duidelijk wanneer iets teveel is en dan luister ik daarnaar. Griet Alice: Naar je lichaam. Joyce: Ik heb momenten dat ik ook nog puur vanuit goesting of vanuit gedrevenheid te ver ga, en dan krijg ik wel signalen. Dus ik geloof daar wel echt heilig in, in de wijsheid van mijn lichaam. Griet Alice: Het is ook mooi dat je dit benoemt, Joyce, dat van veel vrouwen, Die ik tegenkom, ook professioneel, in begeleiding. Als ze niet bloeden, omwille van spiraal bijvoorbeeld, bloedingen blijven uit. Of perimenopauze, postmenopauze. Stel een vraag, maar hoe kan ik dan nog? Cyclisch, ik bloed niet meer, dus ik weet ook niet meer wanneer dat tijd is om te knallen, wanneer dat tijd is om te rusten. Het is heel inspirerend, jouw verhaal, om dan ook te horen van, ja, je kan daar wel nog iets bij voelen. En misschien is het net de uitnodiging om nog meer naar je lichaam te luisteren of afstemmen. Met het cyclus van de maan kan ook gewoon symbolisch heel... Heel mooi zijn om toch dat cyclische in je leven mee te pakken. Of de ritme van de seizoenen. Joyce: Ja. Nee, zeker. Het is gewoon ook heel fijn om jezelf dat te gunnen. Om niet altijd voluit te willen gaan. En dat ook niet van jezelf te verwachten. En ja, dan kan het soms zijn als je je verbindt bijvoorbeeld met de nieuwe maan. Of met jouw innerlijke winter. En je voelt wel in jezelf dat er heel veel energie is. ook daarnaar te luisteren en eigenlijk dat mooi te vervlechten met de natuur, jouw eigen natuur. En op die manier creëer je iets heel moois, want het is ook niet zo dat wanneer we met z'n allen in de nieuwe maan zitten, dat de hele wereld daardoor in de winter gaat. Dus er zijn ook mensen die op een heel andere manier daarin staan en elke persoon is uniek en heeft een eigen cyclus. En ik zelf ook, ik ben nu postmenopausaal zeg maar, al een hele tijd. Door mijn conditie ook. Het is ook een zoektocht geweest voor mij om helemaal op punt te zijn. Maar ik kan nu echt wel voelen dat ik door cycli blijf gaan. Ik heb daar ook meer en meer begrip voor. Mijn lichaam heeft veel rust nodig. Ik heb ook graag tijd en ruimte. Dat is ook natuurlijk niet alleen de cyclus, maar ook wie dat ik ben als persoon. Als vrouw. Iedere persoon is ook echt uniek. Dus ja, voor mij als ik daarnaar luister en dat allemaal ook ga respecteren, dan wordt het voor mij ook heel helder wat ik te doen heb of hoe ik in het leven mag gaan staan en ja het is steeds veranderlijk eigenlijk, ja. Griet Alice: En dan het moederschap Joyce, want het. Joyce: Het is zeker voor mij een heel mooie initiatie een vrouw zijn geweest. Ik wist al heel jong, dus dat ik natuurlijk geen moeder kon worden. Ik kon dat eerst nog niet direct geloven. Ik heb verschillende paden daarin ook bewandeld, om dat toch mogelijk te maken samen met mijn man, Christophe, met wie ik ook al dertig jaar samen ben. Dus we hebben daarin een heel pad bewandeld. Griet Alice: Ja. Joyce: Dus dat is ook met momenten wel heel intens geweest, maar ook heel vervullend en heel mooi. En ja, het moederschap. Ja, dat is een initiatie op alle vlakken. Dat is niet alleen in vrouw zijn, maar in mens zijn, in kunnen openen, durven openen, voor vertrouwen. Ja, dus ik zal zeggen, onze zoon Julien is zeker een van mijn grote leermeesters. Griet Alice: Ja, en je hebt ook lang moeten wachten op Julien. Joyce: Ja. Griet Alice: Mag ik dat zo zeggen? Joyce: Ja, zeker. Ja, de adoptieprocedure, daar is momenteel ook wel heel veel over te doen. Over interlandelijke adoptie krijg je daar best wel wat respons over, dat het minder en minder mogelijk is. Ja, bij ons is het een hele intense, mooie ervaring geweest. Ook heel mooi om zijn cultuur uit de Filipijnen te beleven. En ja, dat is gewoon een levenservaring die uniek is En dat is zeker allemaal heel fijn verlopen daar en heel goed geregeld. Dus wij zijn heel dankbaar dat wij ons als ouder en ik mij als vrouw en moeder zo moeder kan voelen van een stevige, sterke jongen met een groot hart. Dus wij voelen ook op heel veel vlakken, we zeggen dat vaak tegen elkaar, dat wij wel echt samen horen. Dat dat ook wel echt zo bedoeld is. Griet Alice: Dat klopt. Joyce: En dat is dan ook weer het spirituele luik van ouderschap dat je zelfs als je niet van hetzelfde vlies en bloed bent dat je toch echt kan voelen van dit is mijn kind, het is alsof je uit mijn lijf komt eigenlijk, maar het is dat niet maar toch voelt het echt wel kloppend en zeker hebben wij ook uitdagingen maar we hebben ook heel veel schoonheid en dat is gewoon heel fijn om te ervaren en dat voelt echt als thuiskomen ook mooi. Griet Alice: Ja, want ik ging je net een vraag stellen van hoe Linky dan in het begin van de opname zei van spiritualiteit, maar ook net het mooie dat spiritualiteit ook net in de realiteit, soms denken van spiritualiteit, spiriwiri is net weg, de realiteit ontvluchten. Maar het is net, dat is ook wat tantra voor mij is, je botten aan en door de shit gaan, je stukken aankijken. Is dat ook op die manier dat jij het bedoelde? Joyce: Ja, zeker. Ik heb wel een meditatie practice, een dagelijkse practice. Dus dat is zeker ook voor mij spiritualiteit, is echt die tijd maken om te zijn, om te verbinden met die diepere lagen van mijn zijn. Aan de hand van een stilte practice, bewegingspractice ik schrijf ook dagelijks en ja, elke ochtend eigenlijk dus dat is zeker ook spiritualiteit voor mij om echt die lege ruimte te kunnen creëren om alles er te laten zijn maar anderzijds is echt spiritualiteit natuurlijk met je voeten in het leven ja, recht in het moederschap, in die relatiecrisis of in het verkeer bijvoorbeeld Al die verschillende momenten zijn een uitdaging om echt te kunnen verbinden met die diepere laag in onszelf. En eigenlijk zijn wij allemaal vanuit een goede intentie en worden wij geprikkeld en geraakt in alles wat in het leven aan ons blijft kleven. Zo zie ik het ook wel. Het is een continue oefening. Het is zoals Ram Dass zegt, we are walking each other home. En zo kunnen we elkaar helpen door triggers, door te ondersteunen met elkaar. Elkaar. Dus zo kijk ik er ook echt wel naar. Ja, daar is heel veel over te vertellen natuurlijk. Griet Alice: En Ja, het stukje raakt mij ook dat je vertelde van dertig jaar getrouwd. Joyce: Dertig jaar samen? Griet Alice: Samen, samen, voilà. Joyce: Van 1996 zijn wij samen. Griet Alice: Dertig jaar samen op pad. Ja, ik denk, als ik dat zo hoor en daar even op invoel, ja, dat is prachtig. een, Is dat vandaag voor jullie, wacht hè, hoe doe je dat? En is dat dan vandaag, veel koppels, na dertig jaar, zijn jullie nog verliefd op mekaar? Mag ik die vraag stellen? Joyce: Jazeker. Maar dertig jaar, echt waar, dat is een vingerknip, dat gaat zo snel. Ik herinner mij echt nog de eerste moment en dat was echt de verliefdheid zoals ze hoort te zijn. Met veel hartkloppingen en blozen en heatflushes. Dus die verliefdheid was er echt. En natuurlijk met de jaren verandert een relatie. En daar zijn wij ook door verschillende fases gegaan. Ja, hoe zal ik zeggen? Ja, ik voel echt de liefde voor hem. En nog altijd kan ik er echt naar verlangen om hem te zien en te horen. En ja, het is heel speciaal gewoon dat al dertig jaar, en er zijn zeker ook fases geweest waar dat het niet makkelijk was, en dat we elkaar tegenkwamen. Ja, heel verwijderd van elkaar. Dat de ene persoon buiten zat en de andere binnen, en dat we echt niet dezelfde mening hadden, en dat er van alles gebeurd was ook wat eigenlijk de andere persoon gekwetst had, waar we elkaar gekwetst hadden en dat we eigenlijk ieder in ons front stonden. En ja, echt waar, daar kan ik ook heel veel over vertellen. Ja, gewoon ieder vanuit zijn eigen defensie en vanuit zijn eigen beeld en zijn eigen verlangens en zijn eigen triggers begon te schermen naar elkaar. Maar op dat moment waren we natuurlijk de verbinding helemaal kwijt. En konden we eigenlijk de schoonheid met momenten niet zien. Maar goddank dat wij ook het pad bewandeld hebben van meerdere verbindende trajecten waar we elkaar zijn beginnen zien, waar we echt zijn beginnen relaten met elkaar en niet gewoon elkaars liefje zijn, maar dat we echt een relatie aangingen en gingen verbinden met elkaar als mens vanuit gelijkheid, als man, als vrouw, maar vooral ook als mens en als spiegel voor elkaar. Dus ook daar is er die diepere spirituele lage in een relatie, is wanneer je echt gaat zien wat eigenlijk related echt is, is wanneer je eigenlijk echt gaat leren dat al die triggers en die prikkels in een relatie eigenlijk zoveel unieke kansen zijn voor jou om te groeien als mens en te verbinden met elkaar. Dus dat hebben wij ook op vele fronten gedaan. Veel therapie, gesprekstherapie, lichamelijke therapie. We zijn dan ook het pad van tantra gaan bewandelen. Dat was voor mij al enkele jaren een serieuze world-opener of eye-opener, hoe je het wil zeggen. Dus hoe ver en hoe spannend het ook leek van ver, toch voelde ik die diepere kolding om er naartoe te gaan. en ja, ik was gewoon direct, ik voelde het als thuiskomen. Griet Alice: En bij mij ook helemaal, dat was iets in je dat wakker voelde van, oké, maar hier heb ik te zijn. Joyce: De essentie gewoon, dat voelde echt zo kloppend en zo spannend dat ik dat vond. Ik kon het bijna niet geloven achteraf dat datgene wat ik zo spannend had gevonden, eigenlijk net datgene was waar ik me zo goed ging. Dus daar ik heb Christophe daar ook in kunnen inspireren, Eerste instantie heb ik hem willen pushen om erin te gaan. Omdat ik echt zo vol daarvan was en zo heel graag met hem dat zou willen beleven. Maar dat werkte niet, hem pushen. Daar ben ik soms misschien te ver in willen gaan. Of ja, uiteindelijk is alles mijn to be. Maar als ik daarop terugblik, dan denk ik wel van ja, dat had ik niet zo goed aangepakt. Maar dan is hij zelf ook geïnspireerd geraakt. En heeft hij zelf ook keuzes gemaakt. En zijn we zelf ook samen in meerdere trajecten gegaan. Onder andere ook bij jullie hebben we heel mooie ervaringen. Ja, en dat heeft gewoon heel veel geopend. En ja, dat is in golven. Dan gaan we weer eens ergens nieuw in. Dan leren we nieuwe stukken over onszelf. En op andere momenten nemen we de tijd om het weer thuis te verkennen. In onze eigen warme cocoon. Griet Alice: Ja, het raakt me ook dat je zegt van beginnen relaten. Als het moeilijk gaat, of als het moeilijk begint. Veel koppels gaan net in dat punt tevreden. In die verwijdering. De afstand wordt groter en laten elkaar los. Terwijl het goud net ligt in de spiegel kijken. En daar begint eigenlijk de echte intimiteit. Joyce: Zeker, ja. Want sowieso zitten we ook met de hechtingspatronen, de verschillende hechtingspatronen. Hoe dat een partner gekozen wordt of zal kiezen. Ook daar is er een heel verschillende stijl in omgaan met elkaar wanneer het moeilijk gaat en de ene partner loopt weg, de andere partner wil het echt bijhouden en dat was bij ons ook niet anders. Dus dat vraagt om een commitment, dat vraagt echt om wanneer er iets is, blijven we staan, blijven we tijd en ruimte maken om naar elkaar te luisteren. De self-disclosure practice is daarin heel mooi, om gewoon elkaar de ruimte te geven om te luisteren en om het cadeau te geven van volle aanwezigheid, is gewoon het mooiste wat je kan doen want wij zijn elk uniek we hebben ons eigen verhaal, onze eigen achtergrond onze eigen triggers, traumas, dus ja, dat is gewoon cruciaal om dan op dat moment nog met een open hart er voor de anderen te zijn en daarin heel authentiek te zijn ook, elkaar niet te willen sparen of zo, verantwoordelijkheid te nemen voor de ander wat hij wel of niet zou kunnen dragen dus echt, ja, gewoon verantwoordelijkheid nemen voor jezelf eigenlijk. Griet Alice: Ja, mooi. En ja, koppels die al zo langer onderweg zijn samen, maar die zo voelen van, is dit het nu? Wat zou je hen aanraden? Of wat zou je hen vertellen? Joyce: Ja, ik vind zo de kunst van blijven een hele schone. Ja, ik heb echt sowieso genoeg redenen gehad, of hebben wij alle twee genoeg redenen gehad, die je officieel zou klasseren onder, voilà, this is it. We moeten uit elkaar gaan. Of er is te veel gebeurd. We zijn te gekwetst. Dus daar heb ik wel een heel speciale mening in. Ik ben heel dankbaar dat ik die keuzes niet gemaakt heb. En Christophe ook. Dus we hebben samen heel wat watertjes doorzwommen. En echt rechtlijnig tegenover elkaar gestaan. En dat was niet het fraaiste. Maar echt ook echt momenten gehad van, this is it. Gewoon huilen. En het gevoel dat je niet meer verder kan. En dan toch de moed gehad om het vast te pakken en verder te gaan. En nu ben ik zo dankbaar en zo blij met waar we nu staan. Geloof me, het is niet elke dag rozegeur en maanenschijn. We hebben zeker onze momenten nog en onze groeispurtjes of groeisprongetjes, zoals we dat zeggen. Maar ik ben daar toch wel heel dankbaar voor dus wat ik tegen koppels zou zeggen is, Je moet het niet alleen doen. Ga rijk uit. Laat je begeleiden. En voel ook tegelijk waar je je laat begeleiden. Want er zijn heel veel begeleiders. Er is heel veel verschil. Dus ik heb daar wel het duidelijke advies van ga niet naar de eerste, de beste random therapeut om dan toch je gelijk te hebben van we moeten uit elkaar gaan. Soms zijn we ook op zoek naar iemand die het voor jou wil verwoorden. Griet Alice: Omdat we zelf niet durven. Joyce: Omdat je zelf niet durft. Ja, ik herinner mij nog een moment wat me nu heel helder, en de therapeut die ons toen begeleid heeft, die zal weten dat het over hem gaat. Of dat hij degene was die daar getuige van was. Ik moet er plots aan denken in dat moment dat wij al meer dan twintig jaar samen waren en dat ons intiem leven wat minder juicy liep als ik had gewild, of als wij hadden gewild. En dat ik daar recht stond bij die therapeut, schermend van, ik ben nu toch geen lilleke vrouw, ik zie er toch goed uit, wat is er nu mis met mij? Ik kom toch in aanmerking hiervoor. En die moet echt gedacht hebben van, wow, wow, wow. Dat was echt ik die aan het schermen was, die mij niet gezien voelde. Zo zou ik natuurlijk nooit meer reageren. Maar ik herinner me dat moment, dat was een heel intens moment. Griet Alice: Heel confronterend. Joyce: Heel kwetsbaar en heel kwetsend ook eigenlijk. Ja, daar ben ik misschien ook niet altijd even... Ik zal zeggen, dat is een spirituele groei. Ik zie daar ook mijn ego stuk. Ik denk dat wij allemaal met ons ego soms serieuze toeren uithalen. Dus ik zou zeker zeggen aan koppels, laat je omringen bij de juiste persoon. Vraag ervaring aan andere koppels. En anderzijds is het soms ook zo dat er meer liefde kan gevoeld worden wanneer er iets meer afstand is. En dan kan wel het moment gekomen zijn dat je als koppel uit elkaar gegroeid bent, dat is heel specifiek afhankelijk je hebt toegang. Griet Alice: Dat het te ver gekomen is uit elkaar gegroeid zijn. Joyce: Of is het voor. Griet Alice: Jou nooit te ver gekomen? Joyce: Nee, dat zou ik niet zeggen ik denk dat er echt wel dat punt kan zijn waar je veel meer liefde voor elkaar kan voelen wanneer er een beslissing genomen wordt. Griet Alice: Om los te. Joyce: Laten Ja, om los te laten of op een andere manier in een relatie te staan. Ik denk dat dat soms zelfs, als er ook heel veel ruzie is, dan denk ik dat dat soms zelfs goed is. Zeker als er ook kleine kinderen zijn die daar heel veel last van zouden hebben. Maar ik sta nu natuurlijk aan de andere kant van een koppel van dertig jaar. Door diekend doen en door moeilijkere momenten, door adoptieprocedure, door zware operaties. Ja, door serieuze relatiecrisissen, door bedrog, meermaals, langs twee kanten eigenlijk. Ja... Toch gelukkig te zijn. Dat we die keuze hebben gemaakt om te blijven investeren in elkaar. En niks menselijk is ons vreemd, dus we hebben allemaal verschillende gevoelens, ervaringen gehad. En we hebben er allemaal ook we hebben er elk ook verantwoordelijkheid voor genomen. Dat voel ik wel. En tegelijk ben ik super dankbaar. En zo voeden wij ook onze zoon op. Wij zeggen ook van, ja, dat gebeurt. Je wordt verliefd op iemand anders. Na al die tijd Gebeurt dat? En voel je je anders? Ja, voel je bepaalde stukken in je die wakker worden? Wanneer je dan die verliefdheid hebt? En dat is anders dan de relatie die je al jaren hebt gehad. En ja, daar zijn we heel eerlijk over. Ook naar onze zoon. Wij willen hem daarin ook heel open op voeden. Dat een relatie is gelijk. Een kostbaar, levend. Een lievende entiteit die je leven houdt door intiem te zijn met elkaar, door aandacht te hebben, door te verbinden, door eerlijk te zijn, ook een heel belangrijke, door veel mooie momenten samen te delen. Griet Alice: Ja, en door ook zorg te dragen voor een relatie. Soms kun je zorg dragen voor jezelf, je kunt zorg dragen voor de partner, of voor je kinderen, maar soms, wat heeft de relatie nodig om daar ook zo naar te kijken? Dat vind ik ook mooi. Joyce: Ja, of de vraag, wat zou liefde doen hier? Wat zou liefde doen? Wat zou de keuze van liefde zijn? Griet Alice: Ja. Joyce: Ja. Dat is een heel ruim thema, wat mij enorm fascineert. Dus dat is wel voor mij, ik zou zeggen, als er één zin zou zijn, zou het zeker ook wel die zijn. Wat zou liefde hierin doen? En ja. Griet Alice: En liefde aan het stuur laten. Joyce: Ja, voor mij is alles ook een uiting van liefde. Of wel eens de reactie en verlangen naar liefde. Of ja, is het gewoon iets wat je mist? Dus ja, op een bepaalde manier is dat voor mij een centraal thema. En die liefde wordt groter met de dag, voel ik. En natuurlijk, daarvoor moeten we een prillenverliefdheid plaatsmaken. Dat is een heel andere ervaring. Maar ja, we hebben toch ook heel veel moois weer ervaren het laatste jaar. Griet Alice: Ja, het is mooi dat na dertig jaar dat het steeds meer verdiepend kan evolueren en dat je elkaar echt op een diepere laag kunt ontmoeten. Joyce: Verdiepend en tegelijk versimpelend ook. Ik vind eigenlijk in die eenvoud elkaar kunnen ontmoeten zonder veel toeters en bellen. Maar echt in die eenvoud, in het moment, echt te kunnen verdiepen met elkaar, dat is gewoon, ja, dat is magisch. Dus, en die magie hebben wij meermaals mogen ervaren. En dat vraagt ook weer om, ja, om die momenten voor elkaar te nemen. Want het leven plakt, het leven plakt ook aan mij. We hebben heel veel leuke plannen en het leven als ondernemer, beide ondernemend, ja, dan neemt u ook mee. En dan moet je echt heel bewust veel daadkracht aan boord leggen om te kiezen van momenten voor elkaar te nemen. Griet Alice: Ja, ik redde nog een paar weken geleden dat je zei van ah ja, vandaag, op een vrijdag was dat, hebben we tijd voor elkaar geblokkeerd als lovers. Joyce: Ja, als lovers. Griet Alice: En dat is vervolgens zakelijk. Joyce: Ja, maar er zijn veel kapers om te kussen voor zo'n momenten. Dus het is eigenlijk boeiend hoe datgene wat je toch zo diep naar verlangt, Dat werk of een bezoekje van familie of gewoon iets anders, dat gemakkelijk er komt tussen fietsen. Het vraagt echt veel daadkracht om te zeggen van, wij nemen nu drie uurtjes samen. Want ook als ouder ook, er gaat ook heel veel aandacht naar onze zoon en naar ons gezin samen. Maar om zo echt die koppeltijd te hebben en te verbinden vanuit je eigen verbinding met jezelf, dat is gewoon zo belangrijk. Dat is cruciaal om een diep vervullende relatie te hebben. Griet Alice: Ja, mooi. Ja, jouw werk is gelinkt aan het werken met vrouwen. Is daar zoiets dat je opvalt de laatste, Het laatste jaar of zo? In het werken met vrouwen? Thema's die veel meer naar boven komen? Joyce: Ja. Ik werk nu 15 jaar met vrouwen in mijn praktijk in Hasselt. En sowieso voel ik dat heel veel vrouwen op zoek zijn naar ontspanning. Ze zitten vaak met een overprikkeld zenuwstelsel. Dus daar kan ik ook weer, Opnieuw redelijk veel over delen, maar als er iets is wat mij opvalt, is het zeker wel dat veel vrouwen toch wel echt zoveel duugd hebben om gewoon vrouw te kunnen zijn. En daarin te kunnen zakken in die bedding, ook van sisterhood. Of ja, er is gewoon een groot verlangen om te mogen ontspannen in vrouw zijn. En ja, dat is zeker iets wat mij heel erg opvalt. En dat is ook hetgeen, ik zal zeggen, waar wij rond werken. Dus echt om te kunnen ontspannen, het omarmen van het vrouwenlichaam. Maar ook het omarmen van de cyclie van vrouw zijn. En de kunst van ontspannen. Want ja, gelijk ooit een van mijn teachers zei, we're not a human doing, we're a human being. Dus ja, om daar naartoe te gaan. Griet Alice: Om te zijn. Joyce: Om die beweging te maken vanuit ons knappe hoofd naar het lichaam, naar het hart. Om daar aandacht aan te geven hetgeen wat er zich in ons lichaam afspeelt in ons vrouwenlichaam en daarmee te verbinden ook eigenlijk dus ja het moederen van onszelf ook want. Griet Alice: Ook het laten dragen dan. Joyce: Ja, het laten dragen niet altijd alles zelf te willen of te moeten doen maar ons hoofd zit daar heel vaak ook in de weg omdat we het idee hebben dat we dat wel allemaal te doen hebben, En ja, onze maatschappij ondersteunt ook wel een dergelijke manier van werken. Maar au fond komt het ook weer op iets heel simpel neer. En dat is, dit is ons leven. En tijd kunnen we ook niet kopen. Dus om echt die tijd te maken om er volledig te kunnen zijn. En daarmee te oefenen. Ook weer met die spier te oefenen van zijn. En ja, voor mij is dat zeker ook een hele reis geweest die ik daarin heb afgelegd. En er zijn ook momenten geweest waar ik zeker meer met het doen bezig was dan met het zijn. En dat is zeker nog een aandachtspunt, maar ik voel dat ik daar wel al een hele weg heb in afgelegd. Griet Alice: Ja, ik kan dat ook voelen en dat vind ik ook zo fijn in onze samenwerking, maar ook in ons sister zijn. Jouw aanwezigheid, jouw presence. Heel open, alles ontvangen. Er zijn. In het moment zijn. Joyce: Ja, er zijn zeker ook momenten dat dat minder is. Maar dat is zeker wel mijn betrachting en mijn oefening. En in die zin is het leven ook weer een spirituele practice. En ook mindset, werken met je mind, dat is een heel grote spirituele practice om daar te kunnen gaan anders kijken en naar hetgeen wat wij zo hard denken dat is. En ook durven een vraag te stellen. Dus ja, voor mij, ja, ik ben graag onderweg en het fascineert mij. Het leven fascineert mij. Mensen fascineren mij. Ik voel mij heel erg aangetrokken om te verbinden ook met anderen. En tegelijk heb ik ook wel dat stukje in mij wat heel veel rust nodig heeft. En wat dat ook wil eren, die momenten, om er voor mezelf te kunnen zijn. En dat misschien niet iedereen begrijpt, maar ja, ik heb ook echt wel graag de tijd in de natuur. Verbinden met mezelf. Echt zo, ja, mijn eigen ritme. Griet Alice: Ja. Je eigen flow, volgen en respecteren, hoor ik hier. Joyce: Ja, zeker. En dat stelt zeker ook soms misschien mensen teleur. Maar ik ben hier niet gekomen om de wereld om iedereen te pleasen, dus dat is ook iets wat ik onderweg wel heel goed geleerd heb. Dus je zal ongetwijfeld ook mensen teleurstellen. En daar ben ik ook heel bereid voor. Griet Alice: Mooi. Ja, ik vind het ook wel een mooie om af te ronden, Joyce. Bereid zijn om in eerste instantie voor jezelf te kiezen. Mag ik dat zo benoemen? Joyce: Ja, zeker. Ik besef ook het belang daarvan. Als je voor jezelf kiest, dan iedere persoon rondom jou ziet jou dan zo authentiek. En dan kan je ook op die manier echt gaan verbinden met anderen vanuit jezelf. Griet Alice: Ja. Joyce: En ja, het is een hele reis geweest. Griet Alice: En nog? Joyce: En we zijn onderweg, dus... Griet Alice: We blijven op reis gaan. Joyce: Heel graag. En samen ook, hè. Griet Alice: En samen, ja. Joyce: Kijk er al naar uit. Komt er eens. Om onze groep morgen te zien en te voelen. En telkens ook weer te zien hoe anders ze zijn aan het einde van de dag. Wat ze meegepikt hebben, dus ik ben heel benieuwd. Griet Alice: Ja, ik heb er ook echt superveel zin in om om ook naast het thema boosheid waar we rond gaan werken, ook echt wel ja, plezier gaan, inbrengen als, het hoeft ook niet allemaal zwaar en moeilijk en ik geloof ook heel hard dat plezier ook een toegangsspoort kan zijn tot beweging en ontwikkeling in je leven. En dus daar kijk ik ook vooral naar uit morgen, in de namiddag. Joyce: Zeker. Ja, en ook blijdschap te vieren en vreugde. Dus dat is zeker ook een heel belangrijke kwaliteit om dat te kunnen en echt dat toe te laten. Dus, kijk ernaar uit. Griet Alice: Ik ook. Joyce: Bedankt voor deze initiatie in podcast. Griet Alice: Graag gedaan. Ik vind het altijd super inspirerend om naar jou te luisteren, Joyce. Dus ik heb ook enorm genoten van dit babbeltje. Joyce: Dankjewel. Griet Alice: We kunnen nog wel even doorgaan. Joyce: Ja, wie weet een ander thema nog. Griet Alice: Ik heb altijd wel veel te vertellen. Voor vandaag zal ik nu op de knop drukken om af te ronden. Graag tot een volgende. Joyce: Heel graag. Merci. Doei.