Morgane Gielen
Sander Miesse

Griet: Openen, wat zouden we willen? Morgane: Dat zou raar zijn met mijn no-beefsverhaal dat ik het niet ben, dus... Griet: Dat je nu je maskertje even opzet. Morgane: Kan dat ook niet. Is het belangrijk dat je je gsm bij de hand hebt? Nee. Griet: Dan zou ik voor je vragen... Ik zal hem ook op stil zetten. Beter dan zoals vroeger, dat je dan zo... In de box gewoon... Koen: Dan is dat alles een sms. Griet: Het gaat binnenkomen, wacht. Sander: Ja, dat is voor mij. Koen: Ik wil misschien technisch kort... De vier micro's staan alle vier apart, dus ik neem elke stem apart op. Dat wil zeggen, als je niet aan het woord bent, dan mag je eigenlijk aan je micro prutsen zoveel als je wilt, als ze niet goed staan of rechtzetten ofzo, dat maakt allemaal niet uit. Dan kan ik dat gemakkelijk uithalen. Als je dat doet terwijl je aan het praten bent, dan is dat lastig, want dan is er een broepbroepbroep en je stem heet dat samen. Feel free van... Sander: Dus als je straks niet meer leuk vindt, dan beginnen we gewoon te prutsten. Koen: Dat gebeurt regelmatig. Sander: Nee, maar dat komt goed. Maar qua sier van af en naar door. Koen: Is dat prima. Morgane: Als je praat, dan ga je niet... Koen: Dat gebeurt ook soms, omdat je misschien al wat... De micro's wat tussen jullie kunt zetten. Je bent dan over Sander bezig en je praat dan naar Sander. Dus je probeert dan een beetje in de buurt te blijven. Sander: Het gaat mij al zo zijn. Koen: De technologie laat ons wel toe van op de kuis. Dus don't worry. Don't worry. Griet: Mies. Mies. Mies. Oké. Morgane: Mies. Nee? Griet: Mies. Mies. Morgane: Allee, Bollie. Griet: Allee, Bollie. Morgane: Ik zeg Sander Mies. Sander: Ja, maar dat is de vervlaamste, bijna juiste manier. Koen: Voor mij is dat Sander McKnives. Sander: Ja, dat is ook goed. Koen: McKnives. Morgane: McKnives. Koen: Nee, nee, maar ik mag er altijd McKnives van maken. Griet: Ja, ik ook. Ja, ik mag iedereen. Morgane: Iedereen. Griet: McKnives. Morgane: McKnives. Mr. Sander: Knives. Koen: De Schotse Salom Mcnives. Ja, zo, hè. En wat ik daar nog over wou zeggen, is dat we dus ook... Mocht er iets zijn dat je zegt van oei, dat had ik niet mogen zeggen, dan wou ik het eigenlijk liever niet zeggen. Griet: Dan kan het er ook altijd achteraf uit. Koen: We hebben sowieso mensen gehad die over een overname bezig waren en daar iets hadden gezegd dat ze eigenlijk nog niet mochten vrijgeven. Zo van die klein detailjes is dat soms. Ik denk inderdaad dat jullie voor de rest... Sander: Probeer er eens een over die bankoverval. Koen: Wel. Griet: Ja, het liefst niet. Koen: Voilà. Of laat ons een stukje mee in de waaien. En we mikken nog ongeveer een uurtje. Dat schuift een beetje. Sommige mensen hebben uren te vertellen. Griet: Is dat oké voor jullie qua timing? Morgane: Ja, we moeten gewoon om vier uur door, maar we hebben anderhalf uur, dus dat lukt wel. Koen: Dat kan. Griet: Hij tijmt me nog. Koen: Ik heb dat hier, dat loopt hier. Ik ga er af en toe eens naar neusen en dan komt dat goed. Ik heb ook op Rik gedrukt, dat is ook al eens misgelopen. Ah ja. Sander: Shit, na een half uur zo. Koen: Na een uur. Na een uur. Oh mannetjes, ik ging juist over eerlijkheid. Ah ja, ja. Sander: Moet je iets toegeven. Griet: Ja, ik moet iets toegeven. Morgane: Ik ben hier al een kwartier aan het doen. Sander: Al zo. Koen: Dat ik niet heb. Zoiets, zoiets. Griet: We starten de opnames eigenlijk altijd met het drinken van cacao als hartopend medicijn om zo het openhartig gesprek in te gaan. Is dat goed voor jullie? Kijk, het is met havermelk. Morgane: The more the merrier. Griet: Ja. Morgane: Ja, dat is chocola, wat wil je? Chocola zonder lactose. Ja, perfect. Griet: Voilà. Morgane: De glazen zijn wel niet echt even... Griet: Nee, helemaal prima. Sander: Ja. Koen: Het was het leven. Morgane: Oh, wij krijgen de grote neus. Koen: Tuurlijk. Griet: Die schijnt ook wel heel mooi. Koen: Die twee. Morgane: Ja, heel kitsch, hè. Zo van die bommaglazen. Koen: Ja, maar dat is weer terug mooi en cool, vind ik. Morgane: Ja, vintage. Koen: Als dat van je eigen bomma is, vind ik dat ouderwets. En als dat van iemand anders een bomma is, dan is dat cool. Griet: Santé op Morgan Gielen. en Sander Miesc, zeg ik het juist? Ja, ja. Welkom in onze podcast. Koen: Ik zie. Griet: Met de cacao als hartopenend medicijn. En misschien kunnen we gewoon starten met wie is Morgan en wie is Sander? Morgane: Begin jij maar, Bol. Met wie is Morgan of met wie is... Nee, nee, wie ben jij? Sander: Ja, dus ik ben Sander. Ik ben een ambachtelijke messenmaker. Het was eigenlijk mijn passie dat ik omgetoverd heb naar mijn beroep, ondertussen al meer dan een decennia. Ja, ik ben heel sportief. Ik hou van alles dat een kick heeft, een avontuur heeft. Ik denk dat ik eigenlijk hou van risico. Hetzelfde met mijn bedrijf, toen ik gestart ben, dat was een gigantisch risico. Risico... Klimmen wordt aanschouwd als een groot risico voor veel mensen, maar ik zou evengoed parachutespringen kunnen doen of zoiets. Skiën, snowboard, al zo'n ding vind ik allemaal de max. Griet: Risico opzoeken? Sander: Ja, adrenaline. Griet: Ja, adrenaline. Sander: Ik denk dat adrenaline in het ondernemen risico noemt, maar in het algemeen adrenaline. Koen: Denk ik. En samen zijn we morgen al niet, is dat ook adrenaline? Sander: Ja, eigenlijk wel. Ik denk dat je dat misschien niet zo raar hoort. Morgane: Nee, zeg maar. Sander: Dat is zeker niet saai geweest tot nu toe. Positief en negatief. Het is sowieso een challenge in de relatie. Maar dat is ook hetgeen dat ik opzoek. Dat het niet een saai huisje, tuintje is. Morgane is echt iemand die altijd wil verbeteren en het beste wil hebben. Terwijl ik dat ook wil. Maar in een relatie heb ik daar nog niet zo bij stilgestaan. maar gaan veel meer, dus dat geeft mij dan echt wel dagelijks challenge toch, om aan de relatie te werken en om het voor haar ook spannend te houden, niet saai te laten lijken. Morgane: Ja, dat is wel waar. Ik ben gewoon iemand die graag altijd beter wordt als persoon. Ik ben veel bezig met zelfontwikkeling, dus ook in de relatie zelf wil ik altijd vooruit en elkaar beter leren kennen. Ik vind het gewoon belangrijk dat ik in mijn volgend leven alweer een stapje verder sta. Ja. Maar ja, wie ben ik? Ik ben Morgane. Ik ben nu 29 jaar en ik heb twee bedrijven. Ik ben een freelance mode- en lifestylefotograaf, maar ik specialiseer mij in diversiteit en inclusiviteit. En dan heb ik doorgetrokken naar het opstarten van een modellenbureau. Eigenlijk het eerste modellenbureau in België, dat Inclusive Cast. Dus we kijken niet naar maten, vormen, whatever it is. En dan noem ik No Babes. Maar No Babes is eigenlijk eerst ontstaan als fotoproject. In 2019. Waar ik mensen mijn taboe doorbrek en het verhaal voor mijn land zette. En dat is eigenlijk vrij hard geboomd. Ik heb daar dan een fotoboek van gemaakt. In samenwerking met Borger van Lambrecht. Ik heb een rubriek gehad op Iedereen Beroemd. Ik heb veel media gehaald daarmee. Wat eigenlijk wel heel leuk is, want dat is zo authentiek en dicht bij mezelf. Dat ik wel blij ben dat dat heeft geresoneerd bij zoveel mensen. en door al die mensen te shooten met keiveel talent voor de lens maar die kregen nooit een kans in klassieke bureaus of in de industrie in het algemeen zei ik van, fuck it, come to mama, ik weet totaal niet wat het is om een agency te runnen but I'll do it gewoon als fuck you, als activisme om te zeggen, het kan ook anders en nu zijn we twee jaar verder, en we werken al nationaal en internationaal, Dus workholic ben ik wel. Koen: Het is heerlijk, want we kennen het boek. No Babes ligt bij ons ook op de salontafel. En de kinderen bladeren daar regelmatig in. Ik vind het heel fijn om te weten dat we dan op een of andere manier toch een boodschap meegeven, door zoiets op het salontafeltje te hebben liggen. Morgane: Sowieso. Koen: In plaats van de voogd of de cosmo. Griet: Soms als er vriendjes komen spelen. Ja, het is wel bijzonder wat er dan ontstaat. Sander: Dat is allemaal nieuw voor hen. Griet: En dat is leuk. Sander: Want ze leren iets bij. En ze leren ook dat het niet per se taboe hoeft te zijn. Koen: Maar het is interessant dat het nieuw is. Want eigenlijk zijn dat mensen. Het klassieke modebeeld is artificieel. Absoluut. En dat is eigenlijk het punt. Dus het is interessant dat je dat dan benoemt als... Het is nieuw, terwijl het eigenlijk gewoon zou kunnen zijn. Sander: Ja, hij gaat met de hoogkleppen door de maatschappij. En de kindjes volgen dan natuurlijk. Morgane: Ja, het is gewoon de bedoeling om een gespreksopener te zijn, want heel veel mensen hebben schrik van dingen dat ze niet kennen. En door die verhalen te delen hoop ik dat het drempelverlagend kan zijn en voor minder discriminatie kan zorgen. Want dat gebeurt vaak, hè. Als ze kijken naar iemand die, ik weet niet, ik zeg maar iets, borstkanker heeft gehad, gewoon die gesprekken daarmee durven aangaan. Of iemand die door transitie gaat, van man naar vrouw, ik zeg maar iets. Want hoe kun je daarmee omgaan? Of ik heb dat nog nooit gezien, ik ben daar wel benieuwd naar. En in dat boek zie je dat dan ook echt staan. Dus ik vind het gewoon leuk om de mensen een beetje te shockeren. Maar anderzijds ook gewoon te tonen hoe het anders kan. Griet: Het is ook realiteit. Morgane: Ja, het is ook realiteit. Absoluut. Koen: Maar is shockeren op zich ook belangrijk voor je orgaan? Griet: Daarnet zat het aan haar middelvinger aan tafel. Koen: Ik ben gewoon zo. Morgane: Ik ben echt een rebel van mijn eigen... Binnen de lijntjes van de maatschappij. Ik vind het gewoon belangrijk om mensen een stem te geven die geen stem krijgen. Sander: Ik vind het wel leuk om rebels te zijn. Gewoon, sowieso. Koen: Als schoppen tegen de gevestigde. Griet: Maar vanuit je hart, die heel puur en zuiver is. Morgane: Ja, dat wel. Griet: Ik heb nooit aan knieën om te shockeren. Morgane: Ja, dat vlak, maar gewoon in mijn job wil ik... Het is gewoon te absurd als je in die industrie werkt. Ik heb gewoon gevoeld wat het doet met mij als jonge vrouw, de brainwashing, mijn beeld over mezelf. Ik vind mezelf nu nog altijd te dik en weet ik veel wat, gewoon door die jaren van multimiljonairsbedrijven die ons brainwashen om, ah, je moet die crème kopen of die dieetpillen omdat je niet mooi genoeg bent. En dan denk ik van, dit moet gewoon stoppen. Ik heb gisteren nog video's opgenomen voor mijn social media rond dingen dat wij accepteren in de fashion industry dat eigenlijk gewoon te absurd voor woorden zijn. Zoals bijvoorbeeld, hoe raar is het dat je mocht photoshoppen, dat dat zo gewoon is, dat dat gebeurt. Koen: Ah ja, dat je iemand artificieel aanpast om te voldoen aan hoe je wilt dat ze eruit zien. Morgane: Ja, of bijvoorbeeld, ik ben niet over de fashion aan het praten, omdat ik daar niet af en in zit, maar op de catwalk in Milan Fashion Week, Paris Fashion Week, misschien 10, 20 procent van alle modellen zijn van kleur. En nog minder die plus-size zijn of mid-size. Dat is gewoon allemaal sociaal geaccepteerd. En dan denk ik... Dat is zo raar, gewoon. Koen: En als er dan iemand komt die een beetje dikker is, of die wat stevigere wenkbrauwen heeft, ik herinner me nog Cara Delevingne in het begin, dat is dan plots wereldnieuws. Dat is dan alles genant, eigenlijk. Morgane: Dus ja, daar ben ik veel mee bezig. En los daarvan, ja, renoveren wij een huis, proberen we onze relatie levend te houden. En speel ik ook taiko, dat is Japanse drum. Supercrucie op grote trommels. Ja, daar staat er een kleintje. en doe ik ook aan yoga en ik heb ook heel mijn leven lang gevechtsport gedaan ik ben tijdelijk gestopt door mijn endometriose is klachten, mijn lichaam kan het even niet aan, maar ja, ik heb die discipline wel meegekregen door heel mijn leven lang karate en Braziliaanse jiu-jitsu enzo te doen ik ben een vechter. Koen: Letterlijk ze heeft een gigantische glimlach op haar gezicht fantastisch en als je dan. Griet: Zegt van Mijn lichaam kan het even niet aan. Is het luisteren naar je lijf iets belangrijk voor je? Morgane: Dat is mijn moeilijkste strijd, zelfzorg. Ik wil heel veel anderen helpen, maar ik moet soms niet vergeten mezelf ook te helpen. Dus ik struggle met, sinds geboorte eigenlijk al, met chronische darmproblemen. Nu is dat gezakt naar de baarmoeder. Dus ik ben al twee jaar aan het wachten op een diagnose. Is het endometriose? Is het iets anders? Ik word van de een naar de ander gestuurd. Ik moet het jullie niet zeggen, er komt veel van in het nieuws tegenwoordig. En om het rioze, het feit dat er gewoon een lek is aan knowledge daarover. En dat veel vrouwen niet serieus worden genomen. Dat is bij mij ook het geval. Maar ik ga elke maand KO. Dat is niet fijn. Dus ja, hopelijk meer duidelijkheid. Maar ik probeer mij natuurgeneeskundig te ondersteunen en mijn stressniveau wat te kalmeren en een gezonde voedingslevenstijl aan te houden. Maar ik geloof ook in vorige levens en trauma en dat je dat ook kunt meepakken. Dus ik ben ook op spiritueel niveau daarnaar aan het kijken. Hoe kan ik daarmee omgaan in dit leven en daaruit groeien? Griet: En wat komt jou dat vertellen? Zo ook of niet? Morgane: Ja. Griet: Begrijp ik het verkeerd? Morgane: Ja, want ik heb ook al shamanistische rituelen gedaan, dat ik met die kleine kaalkopjes rituelen doe. Eigenlijk een trip van drie uur. Maar dat was de zotste ervaring in heel mijn leven. Dat was echt... Ik voelde mijn moeder, de universe. Dat was de eerste keer in mijn leven dat ik daar contact mee had. Dat was zo magisch. Ik weet dat dat supervaag is voor mensen die dat nog nooit hebben meegemaakt, Maar dat voelde ze als thuiskomen. En die zeiden, voor die reden ben je hier op aarde gezet en je moet dat doen. Het was eigenlijk een heel duidelijke lijst van, dit moet je doen om verder te evolueren in het leven. Terwijl er andere mensen misschien andere, meer vagere ervaringen hadden. Maar bij mij was het zoals ik zelf ben. Tak, tak, tak, dat moet je doen, Morgan. Om er te komen in dit leven. En daar probeer ik nu mee aan de slag te gaan, basically. Koen: Wat wil dat zeggen voor u, Morgan? Er komen in dit leven. Sander: Een goeie vraag. Morgane: Ja, daar komen, dat is misschien een fout verwoord, want je hebt meerdere levens en dat is gewoon een evolutie. Maar ik denk gewoon tot de hoogste graad van emotionele maturiteit, spiritualiteit, in contact komen met je hogere zelf. Sander: Zo, je levensdoel een beetje bereiken eigenlijk? De reden waarom je hier op aarde gezet geweest bent? Morgane: Ja, maar het is me heel duidelijk meegegeven. Koen: Je missie vervullen. Griet: En wat is je heel duidelijk meegegeven? Morgane: Dat mijn missie is om andere mensen een stem te geven. Koen: Mooi, amai. En als je dat zo helder kunt voelen. Griet: Dat is fantastisch. Morgane: Je hebt eigenlijk bevestigd wat ik dacht. Van mijn trippy, hogere moeder-universe-zelf. Ik overtuig Sander om het ook een keer te doen, maar ik wil hem niet pushen daarin. Dat moet van zijn eigen komen. Koen: Ja, en misschien is het wel Sander zijn missie niet. Sander: Ik wil het zeker doen, maar het gaat wel op mijn pad komen. Koen: Wat is je missie, Sander? Sander: Goeie vraag. Dat weet ik nog niet, want ik heb dat dus nog niet gedaan. Nee, mijn missie... Griet: Heb je een missie? Dat hoeft misschien ook niet. Sander: Wel... Nee, ik weet het niet. Ik denk dat... Ik denk dat ik voornamelijk eigenlijk rustig op deze aarde wil zijn zonder in de rush van de maatschappij te leven. Want je bent daar heel gemakkelijk in meegesleurd. Als ik zeg tegen mensen van ik ben messemaker en ambachtsman en het is zalig. Hoe cool is dat? Je doet je passie, je moet nooit werken. Wat? Griet: Je moet nooit? Sander: Je moet nooit werken. Griet: Omdat je passie is? Sander: Omdat het je passie is. Ja, maar niets is minder waar, gewoon omdat je wordt zodanig gepusht, er zijn zodanig veel andere dingen dat je wilt en moet bereiken van de maatschappij eigenlijk. Dus ik denk dat mijn droom is eigenlijk om, misschien is dat wat cliché, maar om te kunnen reizen, en niet per se reizen, maar eigenlijk om vrij te zijn. Ik zie mezelf... Dat messenmaken zit er altijd in, ik weet niet hoe ik dat praktisch zou waarkrijgen, maar in een 4x4, een busje, gewoon de hippie life praktisch eigenlijk. Of in een hutje in Canada ergens, of in Zweden. Gewoon, laat mij allemaal maar gerust, ik doe mijn ding, en ik trek mijn eigen plan wel. Ik hoef geen social security in toestand. Koen: Echt zover, ja. Sander: Ja, ja, echt. Ik bedoel, ik ben vorige maand gaan skiën, maar niet in een resort, maar echt gewoon de berg opwandelen en dan naar beneden skiën. En ik had tegen Morane ook gezegd van, als ik op kom in een lawine, dan moet het zo geweest zijn. En ik ben op dat moment gelukkig. En dat is gewoon het universum die zegt van, kijk, dat is je pad. Ik ben niet omgekomen, dus dat was niet mijn pad. Morgane: Chance. Sander: Maar nee, dat is echt mijn visie. En als ik in de rots ga klimmen, ik kan 200 meter van de grond, ja, er kan van alles gebeuren. En als dat moet gebeuren, dan gaat dat gebeuren. hetzelfde met mijn messen ik ben in MNUIS gestart, ik ben in hoofdberoep gestart ik denk 11 jaar geleden en toen verdiende ik met MNUIS 200 euro per maand en dan heb ik gezegd, nu is het het moment let's go, Marjan heeft mij daar wel hard in gestund, we hebben dat samen gedaan maar dat zijn zoals ik daarnet zei de risico's dat ik dan neem en gewoon, ik word eigenlijk geleid, laten we zeggen in enorm vertrouwen Het leven. Griet: Dat het leven je wel zal brengen waar je moet zijn. Ja, absoluut. En dat geeft wel een enorme rust in jezelf, precies, als ik zo naar je kijk. Sander: Als ik dat kan volgen, wel, ja. Als ik dan zo echt in de rush van de wereld zit, om niet het woord leven te gebruiken, dan voel ik dat ik niet gelukkig ben. Dat wringt enorm bij mij. Dus ja, een missie, ik weet het niet waar dat de rivier mij brengt. Koen: Dat is ook mooi. Zijn. Zijn. Griet: En vanwaar de passie voor messen? Sander: Ja, moeilijk. Ik ben daarmee geboren, denk ik. Toen ik klein was... Koen: Was dat met een keizersnede? Sander: Nee, eigenlijk niet. Ik was een heel kleine baby, dus mijn mama heeft eigenlijk niet veel... Allee, ze heeft nooit geklaagd dat het een moeilijke bevalling was of zo. Een heel kleine, bruine, haarige baby was ik. Dat is wat ze zei. Bij deze die informatie... Morgane: We hebben altijd even haarig genoeg. Sander: Ja, dank u. Het eerste verhaal is dan dat de directeur van mijn school, mijn mama, belde, ik denk in de tweede kleuterklasje of zoiets. Ja, mevrouw, uw zoon heeft een mes mee op school. Ja, hoe oud is hij dan, tweede kleuter? Vier jaar of zo? Koen: Ja, hoe oud? Sander: Dus mijn mama zo, oh my, oei. Ja, ik zal hem komen halen en een keer vragen hoe dat was. Het bleek dat het echt zo'n mini-kuttermesje was, die zo bij mijn kleurpotloon zat, net genoeg om een puntje aan de potlood te doen. Ja, dat was het. En sindsdien zijn messen eigenlijk altijd naar mij toegekomen. Dat is opnieuw zo het leven. Ik neem gewoon wat het leven mij geeft. Ik vond messen... We leven op de boerenbuiten, dus in de goot, van tonkruid uit te doen. In het veld vond ik messen. Ik had een hele collectie vol met messen, nooit iets gekocht. Of er gaf een keer iemand een opineel of zoiets. Dan maakte ik dat in hout, dan maakte ik zwaren. en toestanden, tot het punt dat mijn mama zoiets zei van ik als ADHD'er toen en mijn broer als autist dat clasht een beetje, mijn broer was zo rustig in zijn wereldje zitten en ik wou de wereld veroveren en ik sprong van alle kanten adrenaline op zoek ja voilà, steken met mezelf maakte zwaar. Energie volop, Toen had mijn man gezegd, stop maar een beetje met die messen, want ik zie hier het moment dat het niet met een houten zwaard gaat zijn, maar dat het met een van die keukenmessen gaat zijn dat je gevonden hebt ofzo. Was dat gelijk, hé? Maar dat is wel blijven borrelen bij mij. Ik was altijd heel impulsief, dus later, toen ik tien jaar was, maar fast forward zes jaar, toen ik zestien was, wou ik dan kitesurfen. Mijn moeder vond dat weer veel te gevaarlijk en toen stond, zeker met mijn impulsiviteit, je vliegt dan 15 meter de lucht in en waar gaat dat landen? Maar ja, ik had het dan gewoon gekocht en ik was weg naar de zee. Dus constant zo'n verhaal en dan een keer dat ik alleen gaan wonen ben, dus aan mijn 17,5, 17 heb ik mijn eigen studio gebouwd, gerenoveerd en dan aan mijn 18 was ik weg uit huis. En dan mijn 12 jaar zei ik tegen mijn mama, als ik 16 ben mag ik wettelijk alleen gaan Gewoon, hoef ik niet meer bij u te zijn. Dat is niet omdat ik mijn mama niet graag had of zo, maar dat was gewoon mijn eigen zelfstandigheid. Griet: Vrijheid. Sander: Vrijheid, ja. Vrijheid. Exact, exact. Dus twee jaar later dan mijn geplande planning, was ik alleen en dan had ik zoiets van, mama heeft nu echt niets meer te zeggen, ze ziet zelf niet waarmee ik doe, ik ga een mes kopen. En dan ben ik gaan zoeken en had ik echt zo'n supermooie mes gevonden, van een ambacht. Ik wist nog niets van de messenwereld. ik wist niet dat dat met de hand gemaakt werd ik wist niet hoe dat gemaakt werd en ik stuur naar die kerel want er stond geen prijs bij een aantal jaar later snap je al, als er geen prijs bij staat is dat meestal geen goed ding. Een teken dat kwaliteit is ja ja, absoluut ik stuur haar naar die kerel ik zou heel graag dat mes kopen van u hoeveel kost het? 4.600 dollar voor een zakmesje van 10 centimeter groot ofzo ik ga nog even moeten sparen het is binnenkort mijn verjaardag ik krijg misschien wat centjes ik stuur u terug en dan eigenlijk, beginnen maken gewoon gedacht van, mannetje van 18, ik heb mechanica gestudeerd in school ik herinner me nog iets, staal opwarmen en in olie kappen en dan is het hard en dan kun je het doen het is veel moeilijker dan dat dus ik pak gewoon een stukje staal Ik warm dat op in mijn barbecue, ik kap dat in olie en dan begin ik eraan en dan besef ik van ja, die zei nog iets dat er een bepaald component in dat staal moet zitten zodanig dat dat hard kan worden. Ja, dat staal dat ik nu gepakt heb, dat is gewoon een roeste keizer, dus dat klopt niet. En dan begin opzoeken. En eigenlijk nooit gestopt. Griet: Je hebt je eigen proces gezocht eigenlijk. Sander: Ja, alles zelf opgezocht, want er bestaat daar geen school van. Dus alles zelf opgezocht. Ontdek dat ik echt zeer perfectionistisch was. Dus ik wou alles perfect doen. Beste stijlsoorten, beste processen, dergelijke. Begonnen met een barbecue, dan een pottenbak, een oventje gevonden. Maar dat was dan niet precies genoeg, dat de temperatuur was tussen de... We hadden een schommeling van twintig graden, laten we zeggen. Wat best wel goed is, maar voor messen moet je eigenlijk een schommeling van drie graden hebben. Dus dat was niet goed genoeg. En dan echt constant van het ene mes verkopen om dan een stukje van die oven te kunnen sponsoren en de volgende machine enzovoort. Allemaal met de bedoeling om nog altijd dat zakmesje te kopen. Maar dan uiteindelijk, ja, meer dan dixien jaar later heb ik nog altijd mijn zakmesje. Koen: Je hebt het altijd niet gekocht. Sander: Maar je verkoopt ze nu zelf. Ja, ik verkocht ze toen ook. Maar ja, nu, ja, dan de mooie grote atelier en dergelijke. Dus het blijft altijd wel groeien in de droom van dat ene startpunt zeker. En dan de beste daarin zijn. En misschien zelf zakje mesjes maken, maar dan dacht ik van, ik maak eerst keukenmessen, want dat is simpeler. Maar dan bleek heel snel dat dat eigenlijk de moeilijkste messen waren om te maken, omdat die zo dun zijn. Allee, die moeten extreem scherp zijn. zijn. Dus ja, misschien ooit maak ik mijn eigen mesje of koop ik het dan uiteindelijk, dat weet ik nog niet. Koen: Dat is wel mooi, omdat je daar straks ook zei van die ADHD, en het klinkt alsof je eigenlijk bijna van een soort van hyperfocus je passie en je carrière hebt kunnen maken. Sander: Ja, maar dat is typisch ADHD, hyperfocus. Koen: Ja, maar eraan blijven hangen is dan de grote uitdaging voor een ADHD'er. Die beu zijn na zes maanden, als je daar een atelier van goed geriet. Sander: Jawel, maar dat is echt mijn passie geweest, Ja, hetzelfde met windsurf, kitesurf en al die dingen. Ik heb dat even gedaan. Meestal raak je daar wel redelijk hoog niveau op. Bij mijn ski heb ik dan ook competitie gedaan. Maar de keer dat je dan het niveau behaald hebt, Ben je uitgespeeld? Ja, ben ik uitgespeeld. Dus dat is misschien hetgeen waarom ik dat mesje niet koop. Dat is dan uiteindelijk het doel. Dus als ik dat dan behaald heb, dan is dat zo... Koen: Dat is de prinses in het kasteel voor jou. Sander: Ja, ja. Morgane: Maar ik vind dat echt zot. Ik bewonder hem daar zo hard in. Dat ook voor de taai, want die verkoopt aan het Hof van Kleven, aan de topsterrenrestaurant, na tien jaar. Geen diploma, niks. Allee, ik vind dat echt... Koen: Maar zijn jullie daarin niet allebei ongeveer hetzelfde? Want de fotograaf in u is ook iemand met enorm veel over detail en hoe moet het zijn. Griet: Twee perfectionisten aan tafel. Koen: Gepassioneerde perfectionisten. Morgane: Ja, toch wel. En ik ben dan nog een horoscoopmaagd, dus dat is nog zo kritischer en perfectionistischer dan de meeste. Maar ik ben ook niet gediplomeerd. Ik ben ziek geworden in mijn eerste jaar hogeschool. Dus we zitten zo in hetzelfde schuitje op dat vlak. Gewoon blijven gaan, blijven zelf kritisch zijn en van daaruit groeien. en je omringen door mensen die je daar goed in kunnen begeleiden op businesscoaching of op marketing of branding. En gewoon informeepakken van waar je dat kunt, maar gewoon blijven gaan. Griet: Is dat jullie sleutel? Blijven gaan? Sander: Ja, blijven gaan. Allee, jij ook, hè. Ik ben een enorme doorzetter. Ik ga nooit opgeven. Tenzij dat dat gewoon niet anders kan, maar niet opgeven om op te geven van het is te moeilijk, ik zal iets anders doen. of het is niet voor mij weggelegd. Drie jaar geleden met mijn reuma, dat zeg ik wel duidelijk, ik ben zes maanden ziek geweest, heel veel geluk gehad dat ik snel gediagnosticeerd was en een oplossing kon vinden. Maar ik ben zes maanden kou geweest, ik kon mezelf niet meer aankleden, mijn hand moest me aankleden, ik kon mij niet draaien in mijn bed, de deken was te zwaar. En En dan nog doorgedaan en doorgewerkt eigenlijk, gewoon gedaan wat dat kon in mijn brakke lichaam op dat moment. Maar ja, echt altijd doordoen. En om maar te zeggen dat ik zelf dan niet opgegeven heb. Morgane: Heeft de ziekte van Bergdreff? Sander: Auto-immuunziekte die ontsteking veroorzaakt langs de ruggenwervels en de gewrichten in contact met de ruggenwervels. In extreme gevallen kan dat tot aan andere gewrichten raken. Mijn immuunsysteem is eigenlijk overactief. Een beetje de ADHD-trend, hoor. Koen: Hyperactief. Sander: In je lichaam. Ja, dus ik verteel heel snel, dat is een voordeel. Ik raak niet gemakkelijk ziek, want mijn auto-immuunsysteem is daar direct. Maar als ik bijvoorbeeld een klein wondje heb of een krasje, dan steekt dat ook direct. Dan is dat direct zo in mijn... Koen: Al hands on deck. Sander: Al hands on deck voor mijn lichaam. En dat is hetzelfde in mijn vruchten. Morgane: Maar ik denk dat dat ook een beetje het probleem is van neurodivergent zijn, of zo gepassioneerd zijn. Een beetje een combinatie van alles. We gaan vaak de grenzen van ons eigen lichaam over. En wij moeten leren om ook te stoppen. Koen: En is dat iets waar je elkaar in kunt helpen, zien, dragen? Griet: Want wat is de realiteit vandaag? Om dan even Koen zijn vraag te beantwoorden. Want daarnet zei je workaholic. Wat moet ik me daarbij voorstellen bij jullie? Zijn jullie alle twee workaholic? Wel... Morgane: Ik meer dan u, maar... Sander: Ik heb eigenlijk mijn slag gehad met mijn ziekte. Want toen had ik een nieuw project, was toen COVID ook, had ik een nieuw project, moustache. Ik had het idee om duizend messen te maken, maar dan aan een goedkopere prijs, omdat ik het in zo'n grote batch kon doen. Ik had tussen de 400 en de 600 messen verkocht in pre-order. En heel veel vertraging had. had en eigenlijk alles in de maand november, december moeten maken. Dus dat is gigantisch veel werk en eigenlijk gemakkelijk dagen maar 16 à 20 uur gedraaid. Maar dagen, weken, maanden, die twee maanden dan een stuk eigenlijk. En dan ervoor al de voorbereidingen, al de financiële leningen en dergelijke aangaan om dat te kunnen realiseren. En dan heb ik eigenlijk, daarna heb ik besef van, oh, ik heb eigenlijk maar één lichaam. Ik kan erover gaan, Ik kan mijn discipline zodanig opvoeren dat mijn lichaam en mijn emoties en mijn gevoelens geen bepaalde factor meer zijn in mijn daden. En op die tijd had ik ook een coach die zei van, zin hebben. Maar ja, zin hebben, dat is voor mensen die tijd hebben. Dat is niet iets dat, wat moet er gedaan worden? Heb je zin om te gaan rusten? Of moet je die klant binnenhalen? Dat was wel de mindset waar ik in zat, oké, dat moet gedaan worden, dat moet gedaan worden, dat moet gedaan worden, ah, Russen, ah, ze zijn moe, wel, doe het dan iets minder intensief, maar doe het toch door, snap je? Ja, dat was heel hard. en sindsdien dat is over een periode van hoe lang is covid nu gepasseerd? 3 jaar? over een periode van 3 jaar heb ik mij afgebouwd naar. Ondertussen probeer ik maar 6 uur per dag te werken, maar ik zeg probeer, soms is dat minder, maar soms is dat ook meer, maar ik voel echt het verschil door minder te werken en eigenlijk efficiënter te zijn en de dingen doen die ertoe doen, dat je energie oplevert, en energie is niet altijd geld en soms krijg ik dan zo'n brief van klant van a kijk de mes mogen slepen worden en dan krijgt een avi erbij van dank u dat die mooie mensen gemaakt en we snijden er iedere dag mee en echt zo en dan heb ik gewoon zin om die gemessen te onderhouden zonder geld te vragen want dat was gewoon mijn mijn vervulling dat was wat heen dan mijn energie af en daarnaartoe wil ik dat Dat terugkrijgen. Het is evenveel waard als... Ja, terwijl als echt ondernemer werkt, dan is dat... Massa is kassa, bam, bam, bam, geef mij je geld. Maar geld is zo leeg. Het is nieuw drijfveer. Ja. Ja. Heb het nodig, hè? Koen: Heb het nodig. Griet: Ja, natuurlijk. Sander: Maar de balans terugvinden is wel een goeie. Morgane: Maar je hebt nu gewoon ook meer manieren gevonden om bijvoorbeeld te investeren in crypto, waardoor je misschien een passief inkomstentermijn kunt krijgen. Dat geeft ook meer rust. Want ik weet dat het financieel nu veel stress heeft gegeven. En door zo dingen te doen, dat is ook eigenlijk een vorm van zelfzorg. Sander: Maar aan ons huis kopen, die Airbnb verhuren, ons bedrijf die dan huurt aan onze privé, dergelijke. Griet: Ook zo slim te zijn. Sander: Ja, eigenlijk slim werken. Geld is leeg. Geld kan voor zichzelf werken en geld opleveren. Daarvoor moet je je ziel, je leven en je tijd niet verkopen. Koen: En je lichaam. Sander: En mijn lichaam te verkopen om... Om aan geld te gaan. Eigenlijk, ja, heel de maatschappij is eigenlijk gewoon prostitutie. Als het zo bekijkt. Iedereen verkoopt zijn lichaam, zijn tijd, voor een beetje geld. En je krijgt net voldoende geld om een beetje te proeven van het leven, maar toch iedere weekend opnieuw terug de maandag op je werk te zijn. En dat vind ik zo absurd. Want als ik kijk naar de middeleeuwen, ja, de mensen werkten heel hard toen. Ja, drie weken in het jaar werkten ze tien uur per dag, en de rest werkten ze twee à drie uur. En dat was voldoende. En dat is... Ik vind dat een heel groot taboe. Koen: En ook meer voor zichzelf dan voor een ander, heel vaak. Sander: Ja, ja, ja. Je werkt voor jezelf en voor de familie eigenlijk. Voor de kleine community. Dat vind ik een heel groot taboe, rond geld. We leren daar niets van op school. We worden daar echt dom in gehouden. Zodat de maatschappij blijft ronddraaien. Griet: Om hard te werken. Sander: Om hard te werken. Ja, we willen worker bees. Dat is hetgeen dat ze willen. Griet: En jij, Morgane, hard werken? Veel uren? Of heb je daar ook een evolutie in doorgemaakt? Morgane: Bij mij gaat het iets trager, omdat ik nog heel hard mijn eigen waarde link aan hoe ik het doe in mijn job. Dus ik probeer manieren te vinden dat ik dat kan counteren. dat mijn uurtje, factuurtje niet te maken heeft met hoe goed ik ben als persoon. Want vaak voel ik me schuldig als ik dan een uur yoga doe of een klant een dag laat wachten of zo. Dus ik weet dat ik soms echt wat egoïstischer in het leven moet leren staan en moet zeggen van, het leven is wat meer als alleen werken. Koen: Ja, en egoïstisch is daar eigenlijk al een beetje zelfoordeel. Het gebruik van dat woord is al een zelfoordeel. Morgane: Het is echt een struggle voor mij. Ik heb ook veel anxiety rond mijn werk. Ik doe het heel graag, maar het gaat altijd om andere mensen helpen. En zoals ik zei, ik moet ook echt voor mezelf leren zorgen. Want ik geloof ook dat elk fysiek symptoom, daar ligt iets emotioneel onder. Dat wilt u iets zeggen, uw lichaam spreekt tegen u. Ik vind het dan niet fijn dat ik nu een diagnose zit voor endometriose. Ik heb de hoogste graad afwijkende cellen in mijn baarmoeder zitten. Dus dat kan leiden tot baarmoederkanker. Ik heb eigenlijk het hoogste risico van iedereen om dat te krijgen. Ik ben 28 en dokters maken me heel bang. En stress is een killer. En dan denk ik, ja, maar ik doe zo graag wat ik doe. En stress is daar zo wat hand in hand mee of zo. Sander: Jij hebt ergens wel graag stress. Morgane: Ja, ik heb dat nodig om ook... Koen: Het drijft je vooruit. Morgane: Dus ik zit zo in een vicieuze cirkel en ik ben manieren aan het zoeken hoe ik daar langzaam uit kan geraken zonder aan zelf sabotage te doen. Griet: En wat helpt jou om te stoppen? Behalve als je lichaam jou stopt. Morgane: Ja, echt aan de andere kant van de wereld zitten. Ja? Andere tijdzonen gewoon. Griet: Andere tijdzonen. Morgane: Weg. Koen: Dat het niet meer kan. Morgane: Ja. Koen: Uzelf letterlijk ontdekken. Griet: Weggehaald worden. Sander: Maar zelf dan nog is het nog lastig. Morgane: Ja. Sander: Maar om te zeggen hoe diep dat het zit. Morgane: Ja, want ik speel dan ook taiko. Dan ben ik drie, vier uur aan het trainen. Maar dan vermoei ik mijn lichaam eigenlijk nog meer. Griet: Ja. Morgane: Eigenlijk zit ik altijd zo'n randje burn-out, omdat ik in mijn vrije tijd... Ik ben ook aan het wachten op mijn diagnose qua ADLD-autisme. What's happening? Ik sta op de wachtlijst, ik ben benieuwd. Maar ik denk dat ik ook zo'n ADAD-neiging heb. Ik wil altijd bezig zijn. Ik ging dan vroeger hard gevechtssport doen, competitie, nog naast die werkuren. Ik ben daar dus nu mee gestopt, ook al wil ik niet stoppen. Maar mijn lichaam zei echt van, we gaan stoppen ermee. Dus ik doe nu taiko, dat is heel hard slagen op trommel, dat kan zo wat. De frustratie eruit klopt, maar dat is ook heel intensief. Koen: En je wilt dat dan... Ik voel aan je uitstraling dat je dat dan ook goed wilt doen. Het is niet gewoon, ik ga wat taiko doen. Griet: Ik ga taiko doen. Ik wil de beste zijn. Sander: Ja, maar exact. Na drie maanden kwam hij al toe van... Ja, Sander, weet je wat? Ze hebben mij gevraagd om in de optredengroep te gaan. Normaal gezien is dat na drie, vier jaar... Na drie maanden zei hij zo... Ja, die heeft er gewoon talent voor. Maar dat is gewoon haar drijfkracht ook. Dat is supermooi en superzot dat ze dat kunt. Morgane: Ja, gewoon in alles wil ik heel perfectionistisch zijn. Griet: En zinloos doen. Sander: Nee, dat kan niet. Onmogelijk, onmogelijk. In het begin van onze relatie... Griet: Ik vraag het aan Morgan. Sander: Oh, sorry. Zeg maar, zeg maar. Morgane: Het is leuk om uw kant iets te horen. Sander: Morgan was zo van... In het begin is alles leuk, maar zo na een jaar of twee van... we zijn zo saai, we zitten altijd in de zetel en we doen niet en dit en dat. En ik zo van, ja, maar kom, we zullen een fietstochtje doen of gaan wandelen. Ja, maar ik doe dat niet graag. Oeh, man, waarom doe je dat niet graag? Wat is er daar mis mee? Ja, dat is doelloos. Gewoon blokjes rond zo wandelingen schijnen. Dus dan moest ik dingen verzinnen zoals, we zullen tien kilometer fietsen, want daar is er een ijssalon, dan kun je een ijsje eten. En dan was dat voldoende motivatie Maar dan konden we... Zo recht mogelijk eigenlijk. Net niet op de grote band. En dan kan je een speedstartje doen. Morgane: Ik vind het moeilijk om gewoon te zijn. Ik heb doelen nodig om iets te doen of zo. Koen: Ja, maar het is dan interessant omdat het doel van zijn is net opladen en tot rust komen en je lichaam de ruimte geven om te herstellen. Maar dat zien we niet vaak, dat dat ook een doel heeft. Morgane: Nee, ik zit zo in die constante opgefoktheid. Maar presteren, presteren. Ik ben eigenlijk echt een van de grootste slaven van de maatschappij, denk ik. Maar ik zet het in voor het goede doel, hoop ik dan toch. Maar ik moet een manier vinden om meer tot rust te komen. En als ik dingen vind, want ik doe heel veel aan therapie en zelfontwikkeling en ik weet eigenlijk wat ik moet doen, maar ik zelf saboteer dan ook dat wat ik moet doen. Griet: Het lijkt alsof er precies angst is om echt stil te vallen. Morgane: Ja, omdat ik dan echt stilstaan bij mezelf en alles ga voelen. En ik weet dat ik heel veel trauma heb van vroeger. Griet: Wat gaat daar dan boven komen? Morgane: Ja. En het is niet dat ik die dingen weggeduw, want ik ben daar heel open over. Ik heb daar al veel rond gewerkt, maar toch is er nog inderdaad die angst in mij van... Wat als... Koen: Nou ja, er is ook een verschil tussen er open over zijn, in de zin van ik praat erover en ik deel erover, en het durven doorvoelen. Dat is heel anders. Morgane: Ja, want zelfs dat denk ik dat ik doe door retreats te doen, meditatie, yoga. te zakken in mijn eigen lijf. Maar ik denk dat ik daar ergens nog in maskeer of zo. Dat niet echt... Ik weet het niet. Ik ben nog heel zoekend op dat vlak. Koen: Ja, dat is goed. Griet: En hoe doen jullie dat dan als koppel? Alle twee gedreven mensen gaan voor jullie business. Koen: Zestien uur per dag. Sander: Nu wat minder, iets minder. Koen: Maar toch, twaalf uur per dag. Wanneer kom je elkaar tegen, bijvoorbeeld? Griet: Waar kom je elkaar tegen? Sander: We hebben daar wel lang niets aan gedaan. En gewoon, ja, oké, het is live, we moeten alle twee werken. Een half uur voordat we gaan slapen, moeten werken, ja, exact. En dan sinds kort, het laatste jaar, een jaar en een half ongeveer, hebben we zoiets van, oké, we moeten echt een quality day doen. doen ik moet toegeven ik moet al vaker organiseren allee ik zou dat wakker moeten organiseren voor morgan morgan is beter in organisatie dat we nou echt zo een koppel die hem dat daar in balans is maar sowieso hebben de zondag al, vastgezet voor ons. Want vroeger was dat geen gegeven. Hoeveel dagen zijn er in de week? Zeven. Oké, bam, zeven dagen in de week. Koen: Je doet op zaterdag een shoot en dan moeten die foto's op zondag afwerken. Sander: Ja, voilà. En dan deed ik een workshop op vrijdag. Morgane: Zaterdag, zondag. Nee, maar ik denk, we checken wel elke dag in. Onze bureaus zijn naast elkaar. Dus we vinden wel altijd momenten om elkaar even te vinden. We doen ook yoga samen als het kan, één keer per week. Sander: En vaak ook Ook proberen we samen te koken, als het kan. Want soms koken we gewoon voor de nannen, zodat hij kan doorwerken. En dan proberen we wel toch samen te eten. Terwijl vroeger zaten we dan gewoon aan de computer of zo'n taakmodel snel binnen. Op de baan tussen hier en mijn atelier. Ja, maar ja, dat is toch zo? Koen: Confronteerend om het zo expliciet te horen, voorgaan. Sander: Maar ik vind dat wel leuk, want ik zie die evolutie dat we... In ons nieuwhuis gaan we een eettafel hebben. Dat klinkt superstoem, maar wij leven al tien jaar zonder eettafel. Dus wij eten eigenlijk nooit samen. Wij zitten nooit samen aan een tafel. Wij eten, kijken naar elkaar, praten met elkaar. Morgane: Maar toch heb ik geen tekort aan aandacht of zo. En hij ook niet. We vinden elkaar wel elke dag. We steunen elkaar en we doen veel vakanties samen. Griet: Er is heel veel liefde en stroming tussen jullie. Dat is supervoelbaar. Sander: We zijn sowieso heel... Griet: Aan tafel, by the way. Een klaptafel. Sander: We zijn een heel vurig koppel. Mm-hmm. Als er iets niet gaat, wordt het ook op tafel gelegd dan. En ja, soms zijn die ruzies wel hevig, maar ik denk dat we, ook al vinden we onszelf best wel slecht in communicatie, omdat we dan die ruzies hebben omdat we eigenlijk niet voldoende gecommuniceerd hebben door de tijd heen, communiceren we wel redelijk goed onze behoeftes en luisteren we wel relatief goed naar elkaar, van wat er nodig is, hoe we elkaar aandacht kunnen geven. Morgane: Ja, ik spreek dat gewoon uit, van ik wil nu aandacht. Of ik wil aandacht, ik heb een tekort. Sander: Maar ook zoals Moran haar aandacht geven is in haar ogen kijken voor vijf of tien minuten of vijftien minuten. Morgane: Ik vind oogcontact heel intiem. Koen: Dat is ook. Sander: Ik vind dat heel awkward. Griet: Dat was heel raar. Sander: Ik vond dat heel raar om te doen in het begin. Maar als je dat een keer snapt, is dat dan van oké, ik doe dat voor jou. En ik doe dat omdat ik jou dan vervul in je gevoelens. En ja, hoe zeg je dat? Oplaad. Koen: Dat is supermooi om te horen. Zowel het stukje van jou, Margoan, van ik heb aandacht nodig, dus ik zeg dat gewoon. De bochten waar mensen zich soms in wringen om toch maar niet te moeten zeggen dat ze eigenlijk aandacht moeten hebben. Dat is fantastisch. En dat het zo eenvoudig kan zijn als, ik weet dat ik moet dan in haar ogen kijken en dan is dat, dat kost vijf minuten tijd, dat kost geen een euro. Sander: Nee, nee, niet. Koen: Zo simpel, dat is zo prachtig. Ik zie het hier ook gebeuren. Griet: Ik moet niet direct een koppelsdag organiseren, maar ik kan het ook zo. Sander: Ja, maar dat heeft ook moeten groeien, want ik ben, Morgana is ex of affirmation, is dat uw loodlanguage? Morgane: Nee, ex of service en in. Sander: De ogen kijken. Koen: In de liefdestaal, ja. Morgane: Hij is meer physical touch. Sander: En ik ben meer physical touch, dus voor mij was dat een heel vreemd concept, dat haar een knof wil geven, haar niet opladen. Dus daarin heb ik moeten leren en heb ik uiteindelijk, ja, ik ben heel koppig en misschien wel bedweerterig, moeten openstaan naar haar toe van... Ja, echt een ding. Is dat echt? Het is zo in je ogen kijken. Laat dat je op. Want voor mij doet dat echt niets. Allee, ik vind dat ook wel oké, maar dat laat men niet zo op. Dat is wel... Morgane: Maar ik ben keiblij als hij voor mij kookt of zo. Ik kom thuis na tien uur werken. Ah, er is eten. Dat vind ik echt zalig. Dat doet mij geliefd. Koen: Maar het hele concept van love languages is zo simpel. Maar mensen werken heel vaak naast elkaar om te laten zien dat je je eigenlijk zacht ziet. Sander: En we hebben echt een... Wanneer was dat? Een jaar geleden, denk ik. Een zware ruzie had daarover. En we wisten niet hoe dat kwam. We zaten echt naast elkaar, maar we hadden het gevoel dat ze mijn mama was. Ik had het gevoel dat ik het kindje was, wat ik niet leuk vond. En dan hebben we dat eigenlijk... Hij had dat gegoogeld, dat dat iets ADHD-achtig was. Dat ADHD'ers bepaalde dingen niet zien of niet doen, waardoor de partner het gevoel heeft dat hij de mama of de papa wordt. Morgane: Ja, we hadden niet door gewoon de ADAD ook zo hard in onze relatie doorzijpelde. En ik ben dat dan echt gaan opzoeken. Er zijn echt wel dingen waar ik echt tegenaan loop. En dat konden we dan allemaal relateren daaraan. En we hadden er allebei geen idee van. En door dat te lezen en daarmee aan de slag te gaan, heeft dat echt wel veel veranderd. Want dat bemoederende, ik denk dat dat in veel relaties sowieso gebeurt. Maar zeker met mensen die ADAD hebben, dat de partner vaak in die bemoederende rol gaat. Omdat er misschien dingen minder makkelijk zijn voor hem om te doen. en door dat gevonden te hebben is hij geklikt en is hij daar echt heel actief mee aan de slag gegaan dat. Sander: Was echt een hele grote lijst maar een stomme ding de navels doen, koken je sokken opkuisen de stoemste ding gewoon niet. Koen: Zien dat dat eigenlijk. Sander: Hoort te gebeuren voor mij stoort dat niet dat die sokken daar liggen, maar voor mijn partner wel en dat zijn zo kleine dingen waar ik nu op let die gigantisch verschil maken ja absoluut. Koen: Het is wel mooi dat je daar zo samen naar kunt kijken. Dat is een enorm niveau van maturiteit. Dat samen naar te zien, dat in je ego niet ingeraakt te worden, dat dan vast te pakken en te zeggen, ik ga daar iets aan doen. Het voelt nu vanzelfsprekend. Ik ben er zeker van dat het niet zo was. Sander: Het is niet zo... Een jaar geleden waren we zes jaar samen. Het heeft wel even moeten rijpen, als het ware, voor alleen een dag. Morgane: Het is een doorzetter in de zin dat hij zich altijd wel aanpast en open staat voor te leren. en ik ook, en ik denk dat dat ervoor zorgt dat we nu al zeven jaar samen zijn. Koen: De liefde is ook supersterk, dat voelen we wel. Ja. Morgane: We hebben het al gezegd, na onze tweede meeting, allee, meeting, nee, geen meeting, afspraak, date. God. Sander: Online meeting, want dat moest je na. Morgane: Werk, werk, date. Sander: Ja, dat noemen we een date. Morgane: Dat we echt een zielsconnectie zijn. Dat wij voelen dat we elkaar al veel langer kennen. En dat geloof ik wel, dat hij met mij mee is gereisd, en ik met hem. En ja, dat klikt gewoon. Want ik kom van een achtergrond van bindingsangst, gescheiden ouders, traumatische relaties. Ik dacht, ik ga nooit een freaking normale relatie kunnen hebben. En ja, nu zijn we zeven jaar verder. Dus ik denk van, oké, chill, nice, het kan. Maar dat is door die connectie dat we hebben, denk ik, dat dat is gelukt. Dus ja. Koen: Ja, fantastisch. Zeg, misschien een vraagje. Wat heb jij met messen, Morgan? En wat heb jij met modellen en diversiteit? Sander: Wil jij eerst antwoorden? Morgane: Ik heb niks met messen. Ik heb hem gewoon keihard geholpen in het begin door zijn website te maken, zijn foto's te maken. Ik vind zijn messen heel esthetisch. En I love esthetische dingen. Dus ik vind dat heel leuk om in beeld te brengen. Ja. Dus zo heb ik hem in het begin heel veel op de kaart kunnen zetten en kunnen helpen. Koen: Ah, tof, ja. Morgane: Dus het esthetische, het kunstige van wat hij doet. Het is kunst. En ik maak ook kunst. Dat is de link. Sander: De passie die hij erin legt. Koen: Denk ik. Morgane: Ja, ja, ja. Sander: Ja. Maar... We zijn ook geïnteresseerd geraakt in elkaar, omdat we alle twee bezig waren met fotografie. Dus voordat ik... Toen ik Morgan leerde kennen, was ik een sportcentrum aan het uitbaten, een klimzaal in Kortrijk. En was ik toen aan het twijfelen van, ga ik fotograaf worden of ga ik messenmaker doen? En fotograaf was zo de veilige keuze en ik vond dat wel leuk en zo. En dan ben ik Morgan tegengekomen. En eerlijk gezegd, Morgana is daar nog goed. Griet: Heb daar... Sander: Dat ik zoiets had van... Koen: Dat kan ik nooit bereiken. Sander: Kan ik nooit bereiken. Morgane: Dat is wel stom. Dat is wel stom. Griet: Ik ga maar de tweede optie kiezen. Sander: Dat is echt geen tweede optie, maar dat was ook zo. Griet: Nee, nee. Sander: Ik zat totaal in een ander sector. Ik deed vooral sport, ja, uiteraard. Sport en natuurfoto... Landschapfotografie. En dan... Morgana had gewoon zo... Zei tegen mij van... kijk Sander, luister naar jezelf wat wil je doen? Wil je hier in de sport verder doen? Wil je je fotografie verder doen? Wil je je messen verder doen? Waar ligt je hart eigenlijk echt? En dan denk je na aan het verhaal dat ik jullie vertelde van toen ik in kleurkje zat, dan de messen al bij mij zaten dat was niet met fotografie dat was niet met sport kinderdroom eigenlijk verder voeden, onbewuste kinderdroom dus dan heb ik dat gedaan Dus qua diversiteit en modellen, absoluut niets. Fotografie een beetje dan, met Morgan. Ja. Dus ja, eigenlijk is er weinig connectie buiten de passie voor onze beide projecten. Griet: En ook wel mooi hoe jullie elkaar ook wel steunen in mekaars business. Als je zegt van ja, ik ga mij meehelpen, en dat hij haar ook dan de ruimte geeft om haar ding te doen, dat voel ik ook, al is dat ook een noodzaak. Sander: Ja, van in het begin was dat echt... Eigenlijk ook... Onze eerste twee dates had ik zoiets van, mijn vorige relatie is nog niet lang geleden gestopt, dus misschien ben ik nog niet klaar voor een relatie. Ik had daar wel zin in. Maar ik had eerst voor een goede relatie, staat eigenlijk op vriendschap. Dat is eigenlijk je aller aller aller beste vriend, vriendin. En die mensen zijn mensen die je steunen ten aller tijden. Dus ik zag ons altijd als de Griekse gebouwen, echt zo van die dikke pilaren. wij zijn elk één zuil en apart kunnen we bestaan maar tezamen houden we dat dak hierboven dat is echt het beeld dat ik al altijd in mijn hoofd maar dat is vooral. Morgane: Omdat we een vorige relatie deden die alles samen en ik ben een heel, vrij mens ik heb mijn ruimte nodig en ik denk, doordat we die vrijheid aan elkaar geven hij heeft zijn hobby's, hij heeft zijn vrienden ik heb mijn hobby's vrienden wat voor hem heel chockerend was Maar we moeten alles samen doen. En dan dacht ik, nee. Be you, be your own strong self. I got myself, so don't bother me. En ik denk dat die vrijheid ons dat zo sterk heeft gemaakt. Dat als hij dan iets wat minder daarin heeft, dat ik die rots ben waar hij op kan steunen en omgekeerd ook. Sander: Ja, absoluut. Koen: Het is mooi dat... Ik vind je metafoor prachtig. Ieder op zichzelf en dan samen. En dat er ook een samen is. Want het risico van ieder op zichzelf is dat je ieder op zichzelf bent. Dat er geen wij is. Sander: Maar als de andere niet ondersteunt, dan valt het ook in. Griet: Snap je? Koen: Ze zijn samen, maar toch. En was dat lastig voor jou in het begin, Sander? Want ik kan me inbeelden dat je vanuit zo'n symbiotische relatie hierin stapt en dan plots is daar iemand die zegt... Griet: I need my own space. Koen: Ik heb je eigenlijk niet nodig, dat blijft gerust. Sander: Ik ben een enorme plakbeer. Ik ben echt een physical touch persoon. En dat was inderdaad wel een beetje aanpassen. Maar tegelijkertijd wou ik het ook rustig... Want ik wist dat dat verstikkend kon zijn. En ik was daar bewust van, dus wou ik... Ja, ik was daar zelf al aan aan het werken. En Morgane duidde het goed aan, dus dat maakte het eigenlijk iets gemakkelijker voor mij, denk ik. Dat heeft mij nooit gestoord of zo. Allee, soms wel zo van... Allee, kom, ik wil u nu een knuffel geven, waarom wil je niet? Maar niet meer dan dat. Morgane: Ja, ik kan soms heel hard zijn. Ik ben dan zo wat omgekeerd. Koen: Ja, echt fysiek, laat mij echt... Morgane: Ja, ja, ja. Griet: Bijna wegduwen. Morgane: Ja, ja, ja. Ik ben zo van toxische vorige relaties heel hard in dat aantrek-afstootpatroon terechtgekomen. En dat heb ik echt moeten afleren in deze relatie. Dus ook soms gewoon toegeven aan... Ah, die knuffel voelt fijn, ik ga er even niet mee. In plaats van, nee, nee, ik heb er nu geen tijd voor. Zo gewoon even... Griet: Geef me eraan over. Morgane: Want het stoort hem ook vaak dat ik niet vaak op zijn borst kom liggen. Hij komt meer als een klein molletje altijd bij mij liggen. Koen: Zo zalig. Griet: Leggen jullie zo in bed? Morgane: Ja, hij komt zo eerlijk in. Kleine plakbeer. Maar soms wil hij dat ik ook meer... Griet: In zijn armen. Morgane: Maar ik ben... Ik ben zo waar. Koen: Je hebt dat niet nodig. Sander: Nee, vooral omdat... Dat is aan mijn manier om aandacht te kunnen geven. Het beeld dat je in bed ligt, eigenlijk alles op je rug, vind ik heel koud. En daarom kom ik dan bij haar, omdat ik dat dan zo... Ik vind dat warmer en ik geniet wel van de knuffels. Morgane: Maar ik vind het wel leuk. Sander: Hè, ter info. Morgane: Ik ben gewoon minder degene die zelf... Griet: Ik ben beweging. Morgane: De beschermer of zo. Sander: Wel, maar als man in de relatie wil ik dan graag de beschermer zijn. En wil ik graag mijn vrouwtje vast houden en haar strelen en doen. Maar dat is voor haar niet opladend. Dat is zo een balans dat we aan het vinden zijn nog altijd, denk ik. Morgane: Ja, we leren wel soms iets aan elkaar. We hoeven de stuurt te geven. Koen: Ja, want dat is de andere kant van de love language. Je hebt wel de taal... Je zegt, dit is hoe ik uitdruk dat ik je graag zie, maar dit is hoe ik graag zou willen ontvangen. Morgane: Inderdaad. Je zit daar ook in. Koen: En soms geeft je op een manier die dan voor jou niet allemaal klopt, maar die voor de anderen wel een geschenk is. Morgane: Wat is die van jullie? Koen: Bij mij is dat ook absoluut aanraking. Griet: Bij mij ook. Maar ik heb ook wel, bijvoorbeeld als Koen voor mij kookt, dat kan ik ook wel heel erg waarderen. Als er voor mij gezorgd wordt. Koen: En samen is voor mij ook eentje. Samen zijn. Je moet zelfs niet samen iets doen, maar gewoon bijvoorbeeld met z'n tweeën in de zetel. Elk een boek of samen aan een film kijken. Maar het samen zijn is voor mij ook eentje. Sander: Ik vind dat ook heel leuk. Koen: En dan betrap ik mezelf er vaak op dat ik kleine cadeautjes voor jou koop. Maar dat is eigenlijk niet dat ik er bewust mee bezig ben. Dan kom ik iets tegen en denk ik van, ah, dat is iets voor Griet. En dan impuls aankopen gebeurt. Sander: En is dat dan omdat dat jouw plezier doet of omdat dat Griet plezier doet? Koen: Omdat ik iets zie passeren waarvan ik denk, dat zou echt iets voor haar zijn. En dat vind ik dan fijn omdat die geven. Je kan zo online een kleed kopen voor mij. Griet: Dat dan toekomt. Koen: Ja, ja, ja. Griet: Een zwart kleed bijvoorbeeld. Of ik heb het lingeriewenkeltje gepasseerd. Koen: En kijk, ik zag iets hangen en dan loop ik binnen. Griet: Dan ligt dat op mijn bureau, een cadeautje. Koen: Je hebt er een doosje aan en dan denk je, ah, dat is voor jou. Griet: Ja, ik pak het gewoon aan en kwam het voor mij. Top, top. Een boekje, ja. Ik ben daar minder alert voor. Koen: Ja, maar ik mis dat ook niet per se, dus dat is... Sander: Ik denk dat jij dat wel graag zou hebben ook. Ik doe dat totaal niet, trouwens. Ik zou dat misschien moeten doen vandaag. Griet: Moeten. Sander: Allee, moeten. Morgane: Mogen. Koen: Willen. Morgane: Willen. Griet: Wat meer willen doen. Morgane: Wat in cadeaus geven, is hij heel materialistisch. En ik ben meer ervarings... Ik heb liever een dag sauna samen of whatever. En hij geeft dan... Koen: Tot dat doel, Morgan. Morgane: Ja. En hij geeft dan liever iets als een horloge of zo. Dus daarin hebben we een beetje moeten omdraaien. Want ik weet dat hij graag wat materialistischer is. Dus dan heb ik hem al zijn horloge gegeven of iets anders. en hij weet dat hij voor mij meer misschien een massage moet boeken, dat ik kan ontspannen, dat dat mij veel meer doet dan een leuke pul of zo. materiaal zegt me echt niet veel. Koen: Maar het is ook fijn van elkaar daarin dan in te leren kennen en te zoeken en te snuffelen van, hoe maak ik de ander blij? Sander: Ik vind het ook heel leuk dat zij mij haar manier van cadeaus geeft, in de zin van dat ze mij dan ervaring geeft. Dat was iets volledig nieuw voor mij. Griet: Ja, ja, om jou mee te nemen in wat zij... En dat dat dan iets opent voor jou, om elkaar te inspireren eigenlijk. Sander: Ja, ja, voilà. En dat is echt mijn doel. Morgane: Elke verjaardag van Sander doe ik echt iets epic. Ik vind het echt leuk om echt zo hem te verraten met een citytrip of een huurterrein. Griet: Moet het beter zijn? Ja. Morgane: Mag het dit jaar een beetje minder zijn? Ja. Maar dan verontschuldig ik mij echt, want ik weet dat ik dit jaar wel weinig energie rond zijn verjaardag heb. Dat was niet zo zot als het jaar daarvoor. Koen: Wat was het dit jaar? Griet: Wat was het meest zotte dat je al gedaan hebt? Morgane: Ik heb hem al eens meegepakt naar Winterberg, om een weekend te gaan snowboarden in december. Dat was echt zalig, want dat was net een weekend waar er keiveel sneeuw was. Sander: Ja, het was echt zesde centimeter poedersneeuw. Echt geniaal. Morgane: Ik heb vorig jaar tien van zijn vrienden meegepakt naar Danny in Derby om een huisje te huren, om dan zo naar een adventurepark te gaan. Allee, echt zo... En mee te pakken in ervaringen. Dat vind ik leuk om te doen. Griet: Voordat hij keks krijgt. Ja, inderdaad. Sander: Ja, want dat is waar. Morgane: Ik probeer me aan te passen aan wat hij leuk zou vinden. Griet: En hem helemaal in te leven en zo in uw echt heel fijn bent. Morgane: Ja, want hij zegt altijd van ik mis dat en hij organiseert dat dan zelf niet, dan denk ik één keer per jaar ga ik die shit voor u organiseren. Sander: En dat bedoel ik, dat vind ik kei leuk. Je hebt dit jaar zo wat meer materialistische dingen gegeven, wat ik heel leuk vind. Morgane: Ik weet zelfs niet meer wat dit jaar was. Sander: Ik denk dat je deze kettingske gegeven hebt van uw oma en dan de pull-up bar. In de gaming chair. Maar dat zijn wel dingen die ik constant gebruik en ik vind dat wel leuk. Daar heb ik altijd bij. Griet: Ja, dat is ook emotioneel eigenlijk. Ja, voilà. Sander: Het is niet gewoon het stukje materiaal dat dat is voor mij. Ik vind dat dan heel jammer. Ah ja, een uur, of was dat het jaar ervoor? Dan vond ik dat heel jammer dat het niet geraveerd was, bijvoorbeeld. Dat er niet iets in stond, want dat vind ik dan zo het speciale. maar tegelijkertijd tien jaar geleden, voordat ik u kende zou ik niet gedacht hebben aan een activiteit van mijn verjaardag maar sinds dat ik dat ervaren heb heb ik wel zoiets van ik kijk daar wel naar uit en eigenlijk als ik het vergelijk dan moet er weer een activiteit, ja maar hij begon. Morgane: Dan op mijn verjaardag met een bongopel en zo dat. Sander: Begint van het einde Dat begint altijd. Heel sterk begonnen. Maar ik ben wel gegroeid. Morgane: Ja, hij is gegroeid. We zijn al eens naar Portugal geweest voor mijn verjaardag. Sander: Strategisch laag begonnen. Griet: Ah ja? Nee, dat was een bong. Sander: Nee, dat was geen strategie, maar bong. Morgane: Ik zei, omdat ik het altijd zo hoog maak, verwacht ik op het termijn ook wel hetzelfde terug of zo. Dan ben ik zo van... Dat is een valkuil. Ik verjaar ook. Koen: Dat is een valkuil, ja. Griet: Ja, ik snap dat. Als hij zo helemaal probeert in te leven in hem en daarvan alles, En dan krijg je een bongo-bon terug. Morgane: Ja, maar het was het eerste jaar. Dat is vergeven en vergeten. Griet: En voor hem is het ook iets helemaal nieuws. Inderdaad. Sander: Dat was trouwens de eerste verjaardag ook. Griet: Ja, klopt. Sander: En dan voelde ik me echt schuldig. Toen ik mijn cadeau gekregen had. Toen dacht ik, oh shit, ik schaam mij dood dat ik een bongo-bon heb. Morgane: Wow, dat is oké. Griet: Er is mij iets al heel de tijd aan het fascineren. Die Japan op je t-shirt. Sander: Ja, we zijn in januari. We hebben eigenlijk... Vorige zomer beslist dat we minstens twee maanden per jaar op reis gaan gaan. Dus vorige zomer is dat wel mislukt. We wouden naar Italië gaan, naar een trouw van een vriend daar. En dan gingen we doorreizen, een retreat doen of naar Marokko gaan. Maar het was een hittehof. Het was 60 graden in Marokko, of zo, of 55 graden. Griet: Heel warm. Sander: En dan zijn we terug thuisgekomen en hebben we eigenlijk niet veel meer van onze vakantie gedaan. We hebben wel gerust. en dan dacht ik me van kom maar, een flop van vakantie had deze zomer, we gaan in januari naar Japan gaan dus zijn we full een maand wat dan wel heel moeilijk is voor workaholics, om echt een maand alles los te laten en naar Japan gaan even te kunnen relaxen, daar de taiko doen en de streek te ontdekken, we zijn enorme foodies dus dat was echt de eetervaring was heel belangrijk ook Ja en ook. Morgane: We wisten niet van elkaar, maar we hebben elkaar ten huwelijk gevraagd daar. We hebben daar allebei onze verrassing gepland om elkaar te vragen. Koen: Ja, maar zo schattig. Morgane: Dus ik heb hem gevraagd in een shoot. Dus ik heb hem eerst ten huwelijk gevraagd. Griet: Proficiat, ja. Morgane: En dan drie dagen later heeft hij op dezelfde manier mij ten huwelijk gevraagd op jouw verrassing-shoot. Griet: Oh my god. M'n cuties. Morgane: Ja. Want ik wou echt zijn trauma verwerken van Japan, want hij is haar gedumpt door zijn vorige vriendin, Alice en ex. Griet: Ah ja. Morgane: Maar ik wou heel graag naar Japan en hij had zoiets van... Daar zat heel veel emotionaliteit rond. Sander: Ja, dat was jaren dat jij wou gaan, hè? Morgane: Ja, maar hij was daar echt... Hij heeft er echt veel emotie rond getoond. Hij heeft me echt geraakt en ik weet niet of ik terug wil. En dan dacht ik, ik wil hem een goeie herinnering geven. Ik heb gekozen om hem dan ten huwelijk te vragen, om dat helemaal om te draaien. Nu als hij aan Japan denkt, is het zo... Japan, ja. Koen: Ja. Griet: En dan hebben jullie echt een maand verlof gepakt. Sander: Ja. Griet: Wauw. Sander: Wel, ja, wij zelf eigenlijk, laten we zeggen, 90% niet gewerkt. Onze collega's hebben nog altijd gewerkt. En als zaakvoerder moet je altijd een beetje bijsturen en doen. Maar grotendeels rolden vanzelf. Griet: Was dat de eerste keer dat jullie zo'n maand alles loslieten? Morgane: We zijn al naar Turkije geweest, drie weken. Maar dat is al een paar jaar geleden voor covid nog. Koen: We hebben het daar straks gehad over succes en over het maken in het leven. En zo een maand op congé kunnen gaan en dan je bad vanzelf draait. Is dat niet succes? Dat is wel zalig. Sander: Dat is wel nice. Morgane: Ik heb net twee mensen halftime geonboard, zo een maand of zo voor ik vertrok. Dus soms checkte ik nog wel in, hoe gaat het daar? Maar ze zeiden zelf van, we zijn dankbaar dat we een maand aan ons lot overgelaten zijn. Want nu weten we ook hoe het bedrijf werkt, wat er nog nodig is. Dus dat was eigenlijk een win-win. Maar het was niet makkelijk voor mij om los te laten. Het is uiteindelijk wel... Er was een tijdsverschil van acht uur. Dus voor ik ging slapen, checkte ik even in. Dan waren zij net wakker en dan omwekeer. Dus het was wel wel... Het was fijn. Zeker omdat ik taiko speel. Ik heb in een paar clubs kunnen trainen en zo. Koen: En vergis ik me als dat ook een messeland is? Of is dat... Sander: Ja, zeker. Het was eigenlijk niet de bedoeling om echt... Koen: Ik vergis me niet. Sander: Nee, nee. Vooral keukenmessen. Koen: Ja. Morgane: Ja, we zijn naar veel winkels geweest. Sander: Maar toevallig eigenlijk. Morgane: Ja, zo tegenvoel. Sander: Nee, want het was de derde keer dat ik naar Japan gegaan was. En de eerste keer probeerde ik echt binnen te geraken. Maar Japanners zijn daar vrij gesloten over hun traditie en hoe dat bepaalde dingen lopen. Plus, Engels is daar echt niet echt in... Allee, dat kunnen ze niet echt. Koen: Lost in Translation is een van mijn favoriete films. Sander: Ja, ken ik niet. Ah, nee, stek. Nee. Koen: Sorry. Sander: Het leek te linken met Japan, want dat was wel. Dus nu was ik gewoon van, oké, als ik iets tegenkom, dan kom ik het tegen. En nu ben ik Engelstalige messenwinkels tegengekomen. Drie na elkaar praktisch. Dus dat was echt wel zot eigenlijk en leuk. Leuk om te zien en dat heeft mij eigenlijk wel heel veel inspiratie en motivatie gegeven om verder in mijn artistieke richting van mijn onderneming te gaan. Koen: Ja, ook daar een soort van opladen en vernieuwen. Griet: Ja, durven stoppen en geïnspireerd worden op een onverwacht moment. Sander: Maar absoluut, absoluut. Want als je de hele tijd erin zit, dan verdrinkt het in je eigen creativiteit, waardoor je je creativiteit zo vervaagt. En als het er dan uitgaat, dan is dat van, oh shit, ik mis mijn atelier. En dan begin je te tekenen en dan, ah, daar kan ik maken en zo. Griet: Koudig. Sander: Dat was wel... Allee, voor mij was het echt goed. Morgane: We hebben veel linken met Japan, in general. Ook gewoon de spiritualiteit dat daar is. De manier van leven. De gereserveerdheid. Ik ben ergens ook zelf wel wat gereserveerder. Allee, niet met mijn bakjes, maar meer het zijn gewoon. Ik moet zeggen, ik ben hoog sensitief. Dat is daar heel prikkelarm. Op overvolle metro's wordt daar geen woord gezegd om dat beleefd is. Ja, dus de rust dat er is. En de natuur. Ik zou daar wel kunnen wonen, denk ik. Als ik Japans zou kunnen. Griet: Zijn jullie er ook? Koen: Is dat een... Morgane: We hebben altijd gezegd dat we ons niet echt helemaal thuis voelen in België. Maar we hebben nog niet echt een plek gevonden om te zeggen, daar willen we naartoe of zo. Daarmee dat we veel willen reizen, om te voelen van... Is er misschien een andere plek waar we meer onszelf kunnen laten openen? Koen: Een busje met een oven in, heb ik begrepen. Morgane: Voor een buurt, ja. Koen: En een lamp en een... Ik heb daar geen zin in. Griet: Een bus dan. Sander: Ik heb dat legit al bekeken en gedacht, om een camion te nemen met een 40-voetcontainer op, met daar heel mijn dingen op. Het probleem is dat dat de volledige natte leert, maar dat moet nog ergens leven. Dus dat moet maar gaan ook met een camion. Ja, dat is een raar ding. Nee, maar ik zou dat heel graag doen. Van hier door Europa te rijden richting China eigenlijk, en eigenlijk zo een wereldtour te doen, nu Oekraïne en Rusland is wel lastig maar die landen daarna Kazachstan en Nepal en heel die grensland met Rusland, En dan Azië naar beneden rijden en dan de auto op de boot zetten naar Australië. Door Australië rijden en dan de boot naar Zuid-Afrika. En dan Afrika naar boven. Griet: Terug naar IJsrein. Een man met een plan, Morgan. Morgane: Ja, dus ik ben al aan het zeggen, wanneer plannen we het in? Koen: Maar jullie kennenden, gaat dat ook gebeuren? Sander: Dat gaat hoogstwaarschijnlijk gebeuren. Koen: Op een of andere vorm gaat dat gebeuren. Morgane: Ik ben een planner, hij niet. Ik wacht zo'n beetje op het moment dat hij zegt, ik plan het in. Maar dat is voor hem moeilijk plannen. Sander: Bij mij, het gaat er plots zijn. Je. Koen: Gaat eens een camion tegenkomen en. Sander: Die gaat plots op een oprit staan en dan gaat het zijn van volgende maand zijn we weg. Morgane: Allee dan. Sander: Maar dat is echt een plan van dat gaan een jaar of twee jaar weg zijn. Dus dan moet echt alles heel goed lopen en moet echt heel op. Dat is niet zoals een maandje. Koen: Maar dan nodigen we jullie nog eens uit. Als onze micro wat in kan daarvan. Sander: Na de ervaring. Koen: Of misschien wel tijdens die ervaring. Griet: Dat is ook goed. Koen: Morgane en Sander, ik heb het gevoel dat wij hier nog uren kunnen doorgaan. Ik vind het superinteressant. Beide verhalen zijn geweldig. En dan het verhaal samen nog eens veel meer. Dus misschien dat we jullie nog wel eens een keer vragen voor een tweede aflevering. Maar ik denk dat we... Voor vandaag is dit heerlijk. Merci allebei. Griet: Dank je. Sander: Met heel veel plezier. GELACH.