Carolina
Reinhard

Reinhart: Amai, zeg je wel een vraag. Ja, dat komt goed, ja. Nee, nee, ik wil het niet. Carolina: Jelena, dat is al goed. Reinhart: Dat is speciaal. Wij horen zelf niet dat we een micro ophouden. Dus daar staat die aan. Dat is gek. Koen: Het zal misschien even praktisch zijn. Carolina: Dus ik wil u geen schrik aan. Nee, nee, nee. Koen: Dat heb ik vooral niet gedaan. Carolina: Oh, dat heb ik niet gefilmd. Maar dat is niks. Koen: Dat van die goede micro spreken is voor mij vooral het. Reinhart: Gemak voor de kwaliteit achterin. Ja, ja. Carolina: Als je hoest, als er een nood binnenkomt, als kinderen binnenwandelen, dat is allemaal niet gebeurd. Reinhart: Dat is ook bij het leven, dat is ook hoe we erin zitten. Dus voor ons is het gewoon een gebrek dat we koffie, kakao, ballonjes en veeje, een muurtje, vooral in de gammal. Griet: Dat doet ook geen antwoordjes te vragen maar in één lijst de. Carolina: Vragen die we hebben ah ja, dat is goed ja, als er dus iets misloopt dan wordt. Reinhart: Als het echt fout loopt dan wordt het nog op de woning dan kan ik niet het dan wordt het nog op de woning als er dingen zijn misschien is dat belangrijk dat, Maar als er dingen gezegd worden, pro-mogelijk, dan ga ik niet zeggen wat dat wou ik niet zeggen. Carolina: Nou, ik sta, ik denk al niks, niet mag gezegd worden. Soms zijn er mensen bijvoorbeeld vanuit een politieën. Griet: Bedrijfjes en verkocht. Dus ik moet wel opvassen, dat we daar niet. Carolina: Veel over zijn. Ah zo, ja, ja. Koen: Dan soms in het enthousiasme komen er nog anekdotes uit. Carolina: Dan zullen we dat zeggen. Zolang je zelf niet aan het woord bent. Reinhart: Dan ga je het allemaal uitgeven. Carolina: Maar praten en onderuit halen dat gaat. Ah nee, dat zou wel. We gaan ons best doen. Relax. Wel, je moet vooral niet je best doen. Jawel, ja. Te relaxen. Koen: Essentie. Carolina: Zit daar ook op stil? Reinhart: Ja, ik kan dat. Carolina: Vliegt, hè. Koen: Vind jij ook goed met je? Ja. Griet: Ik ga. Carolina: Dat even wat dichter zijn. Koen: Dat is de meest gemakkelijke beweging gewoon zo als hem los komt kunnen we hier wat bijdragen. Reinhart: Dank jullie wel voor jullie aanwezigheid mooi ja zeker. Griet: Misschien kunnen we starten met ons kopje cacao vast te nemen, het is ruiken het is een cacao uit Guatemala vanuit een vrouwentribe en misschien wel fijn om, de cacao op te drinken met een intentie voor onszelf vandaag, je mag je naam even uit spreken en uitspreken waar je op drinkt vandaag. Carolina: Ik ben Carolina en ik drink vandaag op de zachtheid. Griet: Mocht drinken, Carolina. Reinhart: De zon begint ervan te schijnen ik ben Reinhard en ik drink op opening, wat dat ook mag zijn opening. Griet: Ja Ik ben Griet Alice en ik drink vandaag op lechtheid. Koen: En ik ben Koen en ik drink op speelsheid. Griet: We zijn hier vandaag beland bij Carolina en Reinaert. Ik vind het wel bijzonder. We zijn vandaag de 13e juli. En de kachel brandt. Het is kil, wat regenachtig. Precies een herfstdag. En toch staat het hier vol prachtige bloemen. Ja, voilà. Het is heel bijzonder om hier te zijn vandaag. En we gaan de podcast in met een wit blad. We hebben eigenlijk nooit iets concreet voorbereid waar we heen willen. Dus, voilà. Welkom, Reinaard. Welkom, Carolina. Carolina: Dank je. En jullie ook welkom hier. Griet: Dank je. Het is heel bijzonder om hier te mogen zijn. Koen: En de luisteraars kunnen dat niet zien, maar we zitten op een fantastisch mooie plek. Het heelend land, in een prachtige ruimte. Het is alsof we in een andere wereld binnengewandeld zijn, eigenlijk. Griet: Ja. Met heerlijke cakejes. Carolina: Die ruimte is onlangs gedoopt, ook doordat ze een beetje een nieuwe koesverf gekregen heeft. En ze heeft een naam gekregen. En deze ruimte is de pijnappelklier van Bernheim Helendland. Koen: De pijnappelklier van? Carolina: Bernheim Helendland, van ons land. Koen: Mooi, wauw. Reinhart: Ja, de pijnappelklier als een soort... Iets waar alles samenkomt. Alles waar alle verbindingen samen komen. Zichtbaar, onzichtbaar. Tussen mensen, tussen dieren, tussen planten. Dat gebeurt hier in deze ruimte. Op dit eigenste moment met jullie. Ik ben blij dat jullie niks hebben voorbereid. En dat jullie vanuit een wit blad vertrekken. Want zo bereiden wij ons eigenlijk ook altijd voor. Om gewoon te laten ontvouwen wat wenst ontvouwen te worden. Koen: Wat komt. Dat is mooi. Dank je. Griet: Ik word er precies stil van. Ja. Koen: Misschien is het wel fijn om iets over de plek te vertellen, om te starten. Omdat je dan zegt, de ruimte, maar de ruimte staat natuurlijk in een groter geheel. Carolina: Ja, hier ontvangen wij in deze ruimte de gasten die hier aankomen. De poort tussen het zichtbare en het onzichtbare. De poort tussen de materie en wat onzichtbaar is, energetisch. Deze plek is hier waarschijnlijk al heel lang. waar mijn papa en mijn mama hebben die aangekocht bij mijn geboorte. En sindsdien is het land door hen helemaal ingevuld met groen en rust. Dat was voor hen heel belangrijk. En sinds dat wij hier wonen, willen wij onze plek delen met gasten die ook op zoek zijn naar rust, ontspanningen. Zichzelf terug te vinden vanuit de materie in de rust naar de energie te komen bij zichzelf, naar hun terugcontact leggen met hun eigen natuur, hier in de natuur. Reinhart: Dat is mooi gezegd, ja. Dat is altijd anders gezegd en altijd vernieuwend. Omdat het echt soms moeilijk is om deze ruimte te beschrijven. Wat is het juist? Wat doet het met mensen? maar dat is essentie wel dat we daar een mens willen uitnodigen dat wij het ook niet weten maar dat het gecreëerd is uit schoonheid, en wie ben je als je in de schoonheid komt en jezelf daarin ontmoet. Griet: Als ik daar iets op mag zeggen, omdat de voorbije weken komt dat weer heel fel naar boven. Schoonheid. Ik herinner mij tien jaar geleden. Voor mij is dat een heel belangrijke waarde, schoonheid. Maar ik dacht altijd, ja, wat is de wereld daarmee? Je moet efficiënt, je kunt daar niet succesvol van worden. Allee, zo. Terwijl, schoonheid is een enorm belangrijke voeding. Voedingsbron. En ik vind het wel mooi dat je het woord schoonheid uitspreekt. Omdat, ja, ik vind dat we die waarden daar soms te weinig van beseffen. Carolina: Ja, het is mooi dat je zegt de voeding, want dat is het eigenlijk. De voeding tot productiviteit, creativiteit, is openstaan voor de schoonheid van heel de creatie. En wat wij hier doen is toewijding schenken aan die schoonheid, zodat je kan openstaan. En dan komt er van alles binnen schoonheid. Het is een echte voedingsbodem voor. Als je er durft naar kijken, want we zijn soms zo hectisch bezig, dat we daar niet bij stilstaan. Koen: Dat katapulteert mij een beetje terug naar mijn bedrijfsverleden. En dan werd er heel veel rond innovatie gesproken en zo. En dan zit je in zo'n heel verlichte vergaderzaal voor een whiteboard en dan moeten er ideeën komen. Dat is niet hoe het werkt. Maar hier de tuin in en even niks moeten. En dan gaat dat open. En dan begint dat te bruisen natuurlijk. Carolina: Ja, dat is mooi. Dat is een heel mooi contract. Koen: Daar is het een fantastische plek voor, absoluut. Ik vind het ook interessant dat je zo zegt, eigenlijk weten we niet goed wat het hier doet of brengt of moet brengen. Het is gewoon. Reinhart: Het is heel moeilijk in woorden uit te leggen. Je komt in de natuur. En wat is dat juist, in de natuur komen? In je eigen natuur komen, ja, dat is geen mentaal verhaal niet meer. Dat is zakt dieper. Die schoonheid, dat brengt ontroering, dat brengt verwondering en dat brengt je automatisch. En eigenlijk weet ik niks, maar ik ben hier. En ik ben er een deel van. Als je gewoon naar die natuur kijkt, dat kan je niet uitleggen, dat is…, En daarin vertoeven, dat brengt je in die heerlijke wereld van het niet begrijpen, maar er wel in aanwezig zijn. Je hoeft het niet te begrijpen. Dat is vaak zeldzaam in de drukke mensenwereld. Dat we alles willen begrijpen en zo zitten en dan in. Ja, dat... Er is een ruimte die niet hoeft begrepen te worden. En daar een mensen ontvangen is fijn. Want mensen herkennen dat op een of andere manier. Ze voelen zich allemaal ergens... het is herkenbaar en toch soms zo moeilijk bereikbaar. Koen: Ja, maar het is een van de van onze primaire gevoelens, een verwondering. Als kind doet u niks anders, loopt u de hele tijd verwonderd door de wereld. Op een bepaald moment neemt u dat begrijpen in dat hoofd over en dan is het... Dus terug verbinding maken met die verwondering is zoiets misschien. Reinhart: Hij heeft bronnen, hij heeft bronnen, terug in in mogen zijn. Carolina: Ja, en dan stromen, dat mag zijn. Reinhart: Ja. Carolina: Ja, dan kom je in die verwondering bij een kind, is een en al creativiteit dat daaruit opborrelt. Dus als we dat kunnen meenemen binnen onszelf 24-7, dan zien we in feite de magie die het leven gewoon totaal is. Want wij denken soms, als er magische momenten zijn, van oh, dat is magie, of zo, oh, dat is speciaal, dat is synchroniciteit, of dat is... Maar eigenlijk is dat constant aanwezig in ons leven, maar wij zijn ons niet van bewust. En als je die verwondering meedraagt in je leven, dan voel je dat veel meer. Dan besef je dat heel het leven eigenlijk magisch is. ook als het niet fijn is ook als er een donkere periode is is daar een ontsteking of een voeding voor magie. Griet: Ja en donkert kan ook veel schoonheid dat is het wel, Ik ben dan ook benieuwd hoe jullie hier samen geland zijn. Want jij vertelde, Carolina, je ouders. En hoe zijn jullie hier samen beland? Carolina: Ik ben hier opgegroeid als kind. En dan ben ik een tijdje, zeg ik dan, maar dat is dertig jaar, ergens anders gaan wonen met mijn gezin, dat toen gesticht is. Maar ik werkte hier wel al, met ondernemende vrouwen. Door de natuur natuurlijk ook om de rust hier te brengen, ik was mentor voor onderneemsters op het gebied van energie en vitaliteit, en op een gegeven moment kon ik dat niet meer verder doen omdat ik voelde er is iets binnen mezelf dat niet klopt mijn leven klopte niet meer ik ben altijd een enthousiaste bruisende vrouw en toch was er één ding in mijn leven dat niet werkte en, je blijft voortdoen natuurlijk en zo natuurlijk is dat niet dat was toen natuurlijk niet ga, niet bestaan je komt uit een ondernemersgezin dus je blijft altijd voortrijven en dan op een gegeven moment, ja dacht ik dat ik een burn-out had, en heb ik tien dagen in de zetel gelegen in mijn in mijn praktijk, in mijn ruimte waar ik de onderneemsters ontvangde en ik dacht, ah, ik heb een burn-out hoe kan dat nou? Ik heb een burn-out maar eigenlijk had ik gewoon grip, dus dat heeft mij gewoon platgelegd en die dagen, die tien dagen dat ik daar in, alleen lag een soort vision quest eigenlijk benaderd terwijl de allergeliefden rondom mij waren. Besef ik, dit is niet meer het leven dat ik wil verder leiden. En dan heb ik dat ook ineens uitgesproken. En dan is alles veranderd. Alles veranderd. Dus ik heb ook alles vrijgelaten. Griet: En wat is alles voor jou? Carolina: Het huwelijk. Vriendenrelaties ook, die niet meer echt hards gebonden voelden. Werk. Ik heb geen nieuwe klanten niet meer aangenomen en ik heb alles, hoe dat ik in het leven stond, ook vrijgelaten. Dus echt gaan kijken van wie ben ik nu eigenlijk, wat ben ik hier eigenlijk aan het doen, welke, dat voelde als een soort niet-echtheid ofzo, maar dat was mijn, zo ben ik opgegroeid en in een stroom van het leven gekomen om... Ja, door de situaties dat je denkt van ik ben goed bezig. Maar dat was helemaal niet. En dan heeft op een gegeven moment mijn ziel waarschijnlijk iets ingefluisterd. Dat ik misschien nog niet goed begreep, maar ik wist wel, dit is het niet. Laat het gewoon allemaal achter. En dat was een hele bijzondere periode. Maar ik was wel heel kordaat en in die zin van ja, ik doe het gewoon. Ik doe het gewoon, wat men ook zegt. Ze hebben mij al dikwijls gezegd, je bent zo zot als je het. Heel mijn leven al en ik zeg altijd, als ik elke dag een beetje zot ben, dan leef ik. Koen: Wie wil er gewoon zijn? Carolina: Ja, maar ik weer leefde in een wereld die echt gewoon wilde zijn. En volgens al de conservatieve normen en standaarden. En ja, dan waren er twee vriendinnen van mij. Die hadden een online programma. En pas samen gestart. En die deden een driedaagse challenge via Facebook. Want het was toen in heel corona nog zo van, ja, je kunt niet komen live. Dus we doen een online programma. Doe je niet mee? Ik zeg wel, ik doe mee. Ik steun altijd ondernemende vrouwen. En dat was een driedaagse challenge. En jij was ook in die challenge. En ik kende Reinhardt niet. En daarna volgde een tien-weken-programma. Ook online. En daar was Reinhardt ook in dat programma. Maar ja, er waren veel gezichten. Op een of andere manier hadden wij nooit contact in dat programma. Want soms doen ze zo breakout rooms. Nooit niet eigenlijk met elkaar gesproken? Het moment dat zij vroegen, Mieke en Zoë, kunnen we de live afsluitendag bij jou doen, na het online programma. En ik zeg, natuurlijk, ik kook graag, ik ontvang graag gasten. Doe niet liever. En dat was al zo lang geleden eigenlijk. Ik was eigenlijk in een tribe terechtgekomen waar ik echt mezelf kon zijn. Dat was heel fijn. En dat was 18 april 2022. Dan stapte Reinaard hier binnen, hier in de orangerie. Reinhart: En hier ben ik nog steeds. Koen: Ja, maar dat klinkt wel als een heel belangrijk moment. Carolina: Ja. Koen: Het voelt een soort van... Carolina: Ja, dat was heel speciaal. Reinhart: Dat was speciaal. Ik kwam hier binnen en... Er was nog veel volk, we waren met twintig. En Carolina duwde echt letterlijk iedereen op het zijn. Die kwam rechtstreeks naar mij en zei van, eindelijk zit hier. Dat was echt heel raar. Die was zo gericht op mij. We hadden nog nooit een woord met elkaar gesproken. Koen: Eindelijk zit hier. Reinhart: Kom hier, ik was vastpak. Dat was van, oké. Ik was al sowieso helemaal overweld door die plaats hier. en dan gedurende die dag ook op een moment gingen wij wandelen op de middag en die bracht mij naar een speciale plek hier op het land en toen had ik ook zoiets van tjj, hier zijn toch nog twintig andere mensen, en dan zijn wij op een bankje dat was echt zo heel intens, ja, na die dag had ik zoiets van oké, ik ga inpakken en ik kom naar hier, dat was echt ik sprak dat ook uit naar haar dat was zo van, ja, ik kon alles organiseren, ik kom naar hier ik voelde heel die dag hier van wat is dat hier, ik voel me hier zoet alles wat ik hier zag was precies één fragment uit mijn leven maar hier kwam alles samen en nog veel grootser. Koen: Dus jij had eigenlijk ook iets van eindelijk ben ik hier. Reinhart: Ja, ja, ik had zoiets van dat dat bestaat Ik kon dat zelf niet bedenken, durven of maar dromen. Maar toen ik op weg naar huis kom ik terug in mijn oude wereld en dat gevoel was dan voor een stuk weg, dat werd dan overroepen door mentale beelden. Griet: Uw hoofd. Reinhart: Ja. En dat heeft dan toch echt geduurd, dat conflict tussen dat mentale en dat echt gevoelsmatig hier willen zijn, om daar echt te durven voor kiezen. Want hiervoor kiezen, ja, dat ook die consequenties van alles loslaten. Ik woonde met mijn kinderen in het huis van mijn vader. Ik had gewoon een vrij rustig, gecontroleerd leven. Koen: Simpel. Reinhart: Het arbeidersmilieu, ja, simpel. Carolina: Maar er is toch ook ervoor dat je hier kwam? Reinhart: Ja, voor dat ik hier kwam, enkele maanden ervoor, had ik een vuur aangestoken waar ik mensen op had uitgenodigd. En niemand kon. Ik zeg, ja, ik ga toch dat vuur aansteken. En op dat vuur was dat heel duidelijk van, kijk, vanaf nu verandert het hele leven. Je stopt met alles wat je gedaan hebt. Er zit geen groei meer in. Dat is een transformatie die je nog nooit in meegemaakt. En je gaat dat vuur nodig hebben om daardoor te komen. En ik heb dat vertrouwd, die stem. Dus ik heb een dag nadien mijn werk opgezegd. Niet dat er iets verkeerd was met dat werk, maar ik vertrouwde van, oké, er is geen groei meer. Dat was echt ook heel beangstigend. Want ja, je zegt van alles op en je hebt geen alternatieven. Koen: De leegte instappen eigenlijk. Reinhart: Ik wou die stem eens vertrouwen. Kijk, als dat niks wordt, dan weet ik van oké, ik moet dat nooit meer vertrouwen. Maar als dat wel iets is, dan weet ik van oké, dat is iets zuiver. Dus dat was een periode, een paar maanden van niet weten. En ergens een heel gerust gevoel hebben dat ik... Griet: Wauw, ja. Ergens… Een diep vertrouwen mee. Reinhart: Ja. En dan kwamen we, gelijk dat Carolina zei, die challenge en die tien weeks, en dan begon er een nieuwe wereld echt te openen. Maar die periode van die oude wereld achterlaten, dan is dat echt alles dient opgelost te worden in uw eigen wezen, van heel het denkpatroon, al die…, Vervetuigingen, al die... Ja, loskomen, echt loskomen van jezelf. Van de gedachten over jezelf. Nu lijkt het allemaal heel evident van, dat is niet moeilijk om die stap te zijn, maar toen was het echt wauw. Carolina: We hebben het zo eigenlijk allebei gedaan, zonder te weten van elkaar. Die leegte ingestapt. en met een heel diep vertrouw totdat we op een gegeven moment, als je hier kwam, het Reinaard kwam regelmatig op bezoeker, was ook veel eventie dat we zo stilletjes aan deden dat we op een gegeven moment onder de eik zaten samen, en na een wandeling en dan was daar zo een klein, vleermuisje ging in op die stam. En jij vertelde, voilà, dat is het teken van wedergeboorte. En dan, ja, dan sinds dan, daar krijg je nog kippenvel van, is de wedergeboorte, hier van het land ook helemaal, heeft dat de ruimte gekregen. Het land heeft ook beginnen spreken. Tegen Reinaert ook. Ja, ik kwam hier bijna nooit niet verder dan de brug. Ik kwam hier bijna nooit niet. Reinhart: En... Ik was echt aangetrokken door het land. Ik haalde het graag in de natuur. Dat was echt thuiskomen. Ook door de combinatie van het is niet alleen natuur, het is ook deze ruimte. De overvloed aan materiële comfort is hier ook. Die combinatie was echt iets dat ik nog niet ervaren had. Deze wereld kende ik niet, maar die wereld kende ik heel goed. Maar het verlangen ook om in deze wereld te vertoeven, was er ook. Maar daar vond ik nooit ingang toe. Carolina: En voor mij was het hier mijn wereld en daar niet. Koen: Ja, de hier is ingewest naar het huis, naar de orangerie en daar de natuur. Carolina: Ja, meer de materiële wereld en weinig connectie met de natuur en de spiegelingen van de natuur en de geheimen die er dan uit ontstaan, die zich ontvouwen. En dat is zo in elkaar gestroomd precies dat dat zo moest zijn. Griet: En die twee energieën had het land hier nodig. Reinhart: De complementariteit. Om echt helemaal te kunnen stromen en te openen. Carolina: Ik zeg altijd, Reinaard is de levensbrenger hier op het land. Als Reinaard iets aanraakt, komt het tot leven. Met mij was dat ook een beetje. Ik was eigenlijk helemaal verdord. als jij hier aankwam verdort mijn leven stroomde niet zelf stroomde niet, het leven is hier terug op het land gekomen en dat is ook mede dankzij het vuur dat jij hier brengt ja. Reinhart: Maar het land brengt ook ons tot leven het is een wisselwerking ik stond ook eigenlijk stil, Alles was veilig en onder controle. Zo van, ja, dat had ik nog twintig, dertig jaar kunnen doen, maar zonder prankel. Koen: Want het voelt alsof jij, als ik Caroline ook zou horen, als je een soort van geleider bent voor de energie van het land die dan kan stromen. Een beetje zoiets, zo voelt het aan. Dat het land je nodig had om... Reinhart: Ja, dat land was echt... Dat werd door niemand betreden. Dat was eigenlijk heel zuiver. Dat is heel zuiver. Maar er zit zoveel rijkdom in dat land, dat deze plek miste voor een stuk. De glans was hier van, alles was hier, maar er was hier geen glans. En het is door die natuurlijke stroom dat alles terug is beginnen glanzen en stralen. Carolina: Ja, en ook de liefde natuurlijk. Reinhart: Ja. Carolina: Ja, dat toelaten ook, dat was ook heel bijzonder voor mij. Er was altijd mannetjes staan in ondernemerswereld. Het was heel mijn vrouwelijkheid totaal afgesloten. Dat was hier echt zo één lijn. En ja, jij hebt mij ook die ruimte geschonken om dat te ontdekken. En mijn vrouwelijkheid te tonen. En terug tot leven te brengen, want die zat er altijd. En ja, sindsdien... Ja, stroomt het gewoon. Ja, dat is iets heel speciaal dat wij samen voelen. Reinhart: Ja, jij eert mijn mannelijkheid, dat was voor mij ook nieuw om op zo'n manier gezien te worden. Ik zie u als mijn man. Oké, dat doet wel iets, zo van…, Zonder daar een spanning of een druk bij te leggen. Gewoon dat gevoel, dat komt echt van heel diep van, oké, ik mag dat gewoon laten ontstaan. En er is geen bepaald beeld dat ik dat moet ophangen van, een man moet zo zijn. Maar gewoon helemaal jezelf kunnen zijn in het niet weten, in kwetsbaarheid en toch altijd die man zijn. Koen: Ah, mooi. Reinhart: Dat vind ik echt heel bevrijdend, vernieuwend. We kunnen ons toch soms druk opleggen dat we bepaalde ideeën hebben over man zijn of vrouw zijn en we gaan daar dan naar. Dat was allemaal weg, dat ging allemaal heel natuurlijk. Carolina: Ja, de aanwezigheid van Reinaard is zo bijzonder. Altijd aanwezig. En dat vind ik fijn, want ik ben dan zo in koningin, bij wijze van spreken, op het schaakborst. Dat van hier naar daar vliegt. Koen: De Shakti zo. Carolina: En dan is Reinert altijd aanwezig. En er spreekt mij niemand aan als ik zo ben. Dat krijgt heel de ruimte, dat is mooi. En dat geeft een enorme vrijheid om jezelf te zijn. Als iemand zo sterk in zijn kracht aanwezig is. Koen: Ik vind het wel interessant dat je dat woord sterk gebruikt, omdat dat, voor mij roept sterk ook vaak een soort associatie met hardheid en met starheid op, maar ik zie Rijnard hier naast mij zitten, dat is gewoon, ja, die is hier gewoon. In het zijn ben ik hier, je bent helemaal geen, nee, je bent hier niet. Het archetype van sterk zou ik op Reinhardt niet plakken, maar ik zie het wel. Ik zie zijn kracht wel. Carolina: Het is eigenlijk geworteld. Koen: Ja, wel ja. Carolina: Geworteld. Als je zo heel diep geworteld bent, dan zijn de sterken. Ik noem dat sterker, want ja, die eik symboliseert dat ook. Die is heel statig, rustig, aanwezig. Die wortels zijn heel diep. Koen: En in de levensloop van die eik, honderden jaren, gebeurt er van alles rond. En die staat daar gewoon te staan. Ja, zoiets. Als baken. Ja, dat is wel mooi. Griet: Het is mooi om vanuit Antra de Shiva-energie en de Shakti samen in de zetel te... Reinhart: Shakti-Shiva, ja. Carolina: Ja, ja. Koen: De Shiva is het dragende, het gestructureerde, maar dat klinkt dan... Maar zo de... Ik ben hier. En de Shakti is de... Wat dacht jij daarnet ook? De handbeweging, het water, de wind, het wervelende, het oncontroleerbare, het ongrijpbare. Carolina: We hebben daar nog niet bij stilgestaan. Reinhart: Van een haak op een tak. Griet: Maar het is ook een kracht in de twee richtingen. Ook als man om aanwezig te zijn bij die wervelende vrouwelijke energie en dat niet te beknotten. En omgekeerd ook om zoals jij ook zegt, je zegt eigenlijk alle twee, we kunnen alle twee helemaal onszelf zijn. En ik word gezien in mijn mannelijkheid, in mijn vrouwelijkheid. Reinhart: En heel veel respect voor elkaar dan ga ik nog meer wervelen dan ga ik nog meer aanwezig zijn dus ik ben echt heel dankbaar dat die eik dat is een grote oude boom die hier staat ik ga er elke morgend langs dat is mijn beste leermeester erop, ik sta hier al 200 jaar ja. Griet: Bring it on Ik bleef staan. Reinhart: Ja. Ik heb dat ook nooit geweten. Ik heb dat misschien wel eens mentaal gelezen. Aanwezigheid. Dat het dat is. Maar het echt doorvoelen van. Daarvoor deed ik van alles om mijn mannelijkheid te proberen. Vorm te geven. Maar nooit echt aanwezig zijn. Vooral doen. Altijd in een bepaalde doen. En daarbij voel ik dat je eigenlijk altijd tekort schiet. En de vrouw die dan teleurgesteld is, heel ingewikkeld. Terwijl aanwezigheid, als ik dat voelde, dat ik van, oh is het dat, oké. Dat kan ik overal. Griet: Ja, dat kan je overal. Reinhart: En daar heb ik geen... Opleidingen, geen technieken. Niks moeten doen, geen snelheden, krachten, kunde gewoon. Dat gaf al een hele ontspanning voor mij. Carolina: En voor mij is dat dan een heel veilig gevoel. Koen: Hij is er. Carolina: Hij is er, altijd. No matter what. Griet: Ja, en ik ben niet zot. Carolina: Ja, ik ben een beetje zot. Griet: Ja, maar ik bedoel, hij ziet mij en mijn zottigheid. Ja, absoluut. Koen: Geen oordeel, geen... Carolina: Ik ben goed zot. Koen: Ik mag zot zijn. Griet: Ik ben goed zot. Carolina: Ja, ik ben goed zot en het mag. Nee, ja, zeker, zeker. Want dat maakt weer dat alles... Ja, het blijft stromen. Zoals je zegt, beknot. Dat is echt het woord dat vaak gebeurt. ik heb het heel vaak meegemaakt in mijn vroegere leven, dat je u echt stopt met stromen, omdat je echt beknot wordt, omdat je, veroordeeld voelt maar eens dat je voelt dat je die ruimte hebt en die vrijheid hebt om, zelfs als er oordelen komen dat dat ook oké is, dan. Koen: Ik zou graag zo even advocaat van de duivel. We krijgen soms van mensen van, ja, het is allemaal wel heel zweverig en spiritueel. Griet: Ik ga ertussen een keksje pakken. Koen: En als ik het even heel zwart-wit stel, Caroline, jij zegt van, ik mag hier gewoon zijn en rondzweven. En Reinaert zegt, ik ben. Maar het hele land blijft wel een bedrijf, dat moet gerund worden. Er is hier geregel, er komen hier mensen, er moeten groepen, er moeten inkomsten zijn. Dus er moeten ook wel dingen, als ik het zo mag uitdrukken. In a way. Ik gebruik dan het woord moeten in gesnapt wat ik bedoel. Carolina: Vanuit die wereld moet er van alles. Dat is correct. Van onze wereld, de aanwezigheid en de werveling, dat is de basis van waar we alles hier doen. en wat voor ons maakt dat ons bedrijf zo stroomt is de toewijding en dat is iets totaal anders dan moeten, dus alles gebeurt hier vanuit toewijding dus wij weten dat er gasten komen dan zou er van alles moeten in orde gebracht worden dan begint er al een beetje een soort stressreactie te komen wat normaal zou zijn hoe kunnen we op de beste manier deze gasten ontvangen, Waarom komen ze? Wat is hun verlangen? Hoe kunnen wij daarop afstemmen? Wat zegt het land soms dat fijn is om te doen voor die mensen, om te zijn? En dan komt er ineens een creatie van... Ja, Reinhard gaat dan op het land, maakt connectie met onze gasten. En dan gebeurt er van alles zonder dat het moet. Dus dat is één zaak. het voorbereiden van, De komst van onze gasten met toewijding. En alles wat daaruit voorsvloeit, is ook toewijding. Er wordt gekookt met toewijding. Er wordt administratie gedaan met toewijding. Ja. Alles met toewijding maakt dat er niks moet en alles kan stromen. Vorige week bijvoorbeeld, met de herschildering van hier van onze plek, van de orangerie. was er van alles uit precies moest. En dat hebben we dan gevoeld van, ah ja, dat is niet de manier hoe we het wensen. Zo kan het niet laten stromen. Dus dat was een mooie ervaring. Als het heel druk wordt, dat we dan voelen, oh, we gaan terug in die vertraging. Terug in die toewijding voor onszelf. En dat is belangrijk voor de stroming van het bedrijf, dat wij ook de ontspanning altijd voelen. Dus veel minder gasten, maar op een hogere frequentie en dat er voor ons heel veel ruimte is om die ruimte voor te bereiden om voor ons genoeg ruimte te hebben om te leven, te zijn de dagelijkse dingen van het leven te doen. Koen: Dus eigenlijk net weg van de efficiëntie kpi's. Carolina: Absoluut, dat kennen wij niet kpi's maar dat is heel efficiënt omdat je durft eruit stappen in de totale ontspanning het gaat efficiënter. Koen: Om met je eigen energie Ja. Reinhart: Dat wou ik net zeggen, er is wel efficiëntie, een hele sterke focus. Koen: Maar niet in de klassieke zin? Reinhart: Nee, efficiënt met onze energie, van oké, dat doen we. Want wij doen ook heel veel, wij zijn eigenlijk constant bezig, maar in dat doen, toch goed voeling halen met jezelf, met je energie. Het is net door daar aanwezig bij te blijven, dat je niet begint te zweven in allerlei ideeën die je dan na loopt. Koen: Na jagen, ja. Reinhart: Dus het is echt elk moment. Het ligt niet morgen of overmorgen. Het ligt hier van, oké, hoe voelen we ons nu en hier? En van daaruit ontstaan de ideeën die we echt willen realiseren en dan gaan we die ook doen. Koen: Ja, echt vanuit een soort van goesting in de buik die zegt, ah ja, ik heb hier zin in. En niet een van de managementboek dat zegt wat je zou moeten doen. Reinhart: Nee, nee. Of een cursus. Of een goeroe. Daar worden we heel gestresseerd van en krijgen we ook heel veel angst en zorgen. Want dan zijn we in de toekomst aan het denken van, oei, en hoe gaan we dat allemaal doen? En dan zijn we de plannetjes aan het maken, omdat dan... Dan zijn we vertrokken en dat gebeurt, die momenten hebben wij ook. En dan voelen we echt van, wow, maar zoveel stress zouden we nu al krijgen. En het is eigenlijk gebaseerd op angst dan. Om ons daar elke keer in terug te roepen. Daarvoor hebben we dan dat land. We komen daar uit dat rust. Dus we hebben wel die omgeving die ons daar echt ook helpt. om uit ons hoofd terug te komen. Carolina: Dat is veel vanuit het hoofd, dat moeten. Griet: Ik vind het woord toewijding ook heel mooi. Ik denk dat dat ook iets heel inspirerends is voor andere ondernemers. Die less is more. Dat merken wij ook in ons werk. Vroeger heel veel verschillende losse sessies. Veel meer klanten naar minder klanten. Maar wel de Shiva-energie, waarin je met je volle aandacht, volle aanwezigheid er helemaal kunt zijn. En niet, hup, volgende sessie. Maar oké, er is ruimte om... En dan is de inhoud, de kwaliteit die je levert, gaat veel dieper. Reinhart: Ja. Griet: Dus ja. Maar het is durven, naar die leeg te gaan, durven ruimte in je agenda te maken, en is dat dan wel goed, ben ik dan wel hard genoeg aan het werk zo'n stemmeke dat dan hier vaak mijn schouder komt kloppen ja. Koen: Maakt het ook simpel gaan. Griet: Ja, mag het ook. Carolina: Zo is het echt het is echt een keuze dat je maakt we hebben hier ook veel gedaan, dat er hier elke week heel veel volk over de vloer kwam dat was ook fijn om te leren voelen hoe gaat dat en hoe is onze samenwerking enzo, We hebben op een gegeven moment gezegd, kijk, het belangrijkste is de, voor de gasten hier, is de ontspanning. Vanuit ontspanning kan er alles geboren worden. Zijn er oneindige mogelijkheden. En dat is heel belangrijk. Dus ze durven de keuze maken minder, maar vele dieper, vele, ja, die toewijding zit dan in alles. En dat begint bij toewijding voor onszelf. Als wij, geen toewijding voor onszelf. dragen. Kunnen we dat ook niet uitdragen. Koen: En hoe zorg je daarvoor? Hoe zorg je voor jezelf? Carolina: Hoe doen we dat eigenlijk? Want wij denken dat is evident wat wij doen. We hebben dat nog, wanneer was dat? Daarover gesproken, dat is precies voor ons evident hoe wij leven. Hoe wij voor ons zelf zorgen, voor elkaar zorgen. Maar misschien kunnen we dat ook wat meer delen. Want voor andere mensen denken dat is misschien onbereikbaar of zo. Maar het is een bewuste keuze om tijd te nemen voor jezelf, ruimte te nemen voor elkaar. Ruimte te nemen voor de energie van het leven, om daar ook bij stil te staan. Reinhart: Ik moet dagelijks op het land zijn zeker morgens maar, daar even zijn en dan kan ik ook we hebben ook mentale de administratie de social media al die dingen die doen wij ook maar als ik dat te lang doe dan voel ik van ik word heel geprikkeld heel. En dan dien ik naar die natuur te gaan en terug van, oh ja, oké. Dus dat is voor mij zelfzorg. Als ik te lang binnen blijf, dan voel ik van hmm. Carolina: Ik moet vooral in beweging blijven. Ik ga smorgens dansen. Dus elke morgens in de dojo, hier in onze plek, dan ga ik ik dansen. Dan alles losmaken. En ja, dat is. Griet: Je Shakti wakker maken ja ja ja echt ja dat is mooi en de Shiva naar de eik het is mooi om het zo te en. Carolina: Dan komen we samen hier. Griet: Hier in de zetel? Carolina: Ja en dan drinken we koffie en dan begint het te stromen ja we hebben soms echt heel lange gesprekken diepgaande gesprekken die ons echt heel veel deugd doen. Griet: Dus zo starten jullie de ochtend elk jullie eigen. Eerst verbinding met jezelf. En dan verbinding met elkaar. Carolina: Eerst met elkaar natuurlijk. Want je wordt samen wakker. Dat is het leukste wat er is. De dag samen beginnen. Wakker te worden. Met je geliefde. Want s'avonds als we gaan slapen. Dan is dat ook zo van goede reis. Want je gaat. Koen: Ieder zijn weg. Carolina: Ieder zijn weg in je eigen dromenwereld. Of eigen wereld. En dan, ah ja, hij is terug. Het is morgens. We zijn er terug. Koen: Dat is grappig, wij doen dat soms, want wij zijn niet altijd samen. Ik ben soms in Thames en ik riet soms in Brugge. En dan sturen we een berichtje. Ik zie u vannacht misschien wel. Dat is het omgekeerde beweging. Misschien komen we elkaar vannacht wel even tegen. Dat is mooi. Reinhart: Ja, en dat is zo eenvoudig. Maar dat is toch dat uitspreken elke morgen naar elkaar toe. Die dankbaarheid. Dat zet u in een moment van, we weten het niet voor vandaag. Maar we zijn nu al dankbaar voor dat u wakker bent, dat we zijn. Ja, het zit vaak in heel eenvoudige gebaren die je gewoon doet aan elkaar. Niet vanuit een routine, maar echt vanuit een gemeente van, oh wauw. Carolina: Ja, en s'avonds laten we ook altijd de dag af. We hebben een plek op onze kamer waar we zo voor het slapen gaan tot rust komen. En dan is er altijd een moment, een diepgaand moment van te kijken wat er geweest is, wat er gespeeld heeft. Dingen die je misschien niet durfde delen ofzo, daar echt een plek krijgt. Dus er kan alles gedeeld worden. De diepste angst, het grootste verlangen kan daar gedeeld worden. En dat is zo fijn om ook aanwezig te zijn dan voor elkaar, om daarnaar te luisteren. En dan, oh, dat opent de verbinding. Koen: Ja, dat is een practice die wij zelf ook aan onze koppels meegeven. En we noemen dat het Shiva-Shakti-moment. Dus de Shakti mag dan delen waar hij of zij zit en wat er allemaal is. En Shiva is aanwezig en luistert. Griet: En nodig het ook uit. Is er nog meer? Breng maar, bring it on. Koen: Dus dat is mooi om te horen dat dat bij jullie ook zo... Ja, make sense. Carolina: Ja, en dat is een heilig moment. Elke dag. Wij doen dat. We waren eergisteren een tweedaagse bezoek bij vrienden in Nederland. en dan zijn we ergens gaan logeren ook. En wij zorgen altijd dat er een plek is in die ruimte waar we logeren, dat dat mogelijk is. Ook al hoe klein dat die plek is, we nemen dan de essentie mee van... Van ons samen zijn. Koen: Dat is eigenlijk ook die toewijding aan uzelf. Dus zelfs op een ander... Griet: En aan uw relatie. Koen: Aan elkaar, aan uzelf, aan elkaar. Dan hebben we zo toegewijd. Mooi, wauw. Carolina: Ja, overal. Reinhart: Ja, je brengt je energie dan op die andere plaats. En dat helpt om dat via zo'n klein rietenweelje echt je aanwezigheid daar te zetten. En dat is niet altijd serieus. Soms liggen we echt in een deuk van het lachen. Dat kan alle kanten uit gaan. Vreugdevol of dritig. En dat is het schone dat je het leven helemaal toelaat. En dan de nacht in. Koen: En dat je dat zegt eigenlijk, Renard. Want diepgang in spiritualiteit wordt vaak geassocieerd met serieus. Reinhart: Ah ja. Koen: De vrolijkheid en het plezier. Reinhart: Ja, dat is eigenlijk de barometer. Hoe veel plezier heb je. zoals dat niet is dan maak je zelf maar iets wijs dan, de spirits zijn dat zijn feesters er is hier geen regel er is hier gewoon energie en doet er iets mee ja spirits zijn feesters. Koen: Dat vind ik onderspronend om mee te pakken ja. Carolina: Maar wij hebben allemaal onze eigen ziel spirits, ja die zon komt helemaal door, die doen die liever dan ja die vreugde dat is ook de de levenskracht is vreugde. Reinhart: Het leven wenst. Carolina: Laat het gevoelen. Reinhart: Soms denken dat we gewoon niet serieus worden genomen als we niet serieus zijn ik denk dat het daar ook voor een stuk is van ja die lachen met alles, we moeten niet serieus nemen er is iets gebeurd met de mensheid dat er ineens iets serieus moest genomen worden ofzo en dan ja ik weet het niet, dat beperkt vanaf dat je het serieus voelt dan voel je je beperkt dan voel je je, dan ben je niet meer vrij ook. Griet: In het ondernemen als er niet mag gespeeld worden plezier, lichtheid dat blokt de flow op, wat je in de wereld wil zetten en je voelt je niet meer vrij dus ik denk dat dat inderdaad mooi is die link naar vrijheid Ja. Reinhart: Die is echt belangrijk. Ja, de vrijheid om te zijn en om niet te vergelijken met anderen. En toch niet uit die verbinding te gaan, want je wilt ook in de verbinding blijven. En toch in die vrijheid. Koen: Ik denk dat dat wel een belangrijke nuance is rond die speelsheid. Soms is het weglachen, dat is het niet. Het is in de verbinding lichtheid, of ook in het lastige stuk, toch de lichtheid kunnen vinden en erdoor ademen. en van die balans goed te vinden. Voor mij is dat heel herkenbaar, wat je nu zegt, Reinhard. Ik merk dat ook heel sterk, als ik dit werk in kwam, als ik dat zo mag uitdrukken, het mensenwerk. Ik kom vanuit de IT-wereld. Pas op, dat is ook veel met mensen, maar dat is heel anders. En dan in coaching en in sessies en zo, voel ik iets luchtig komen of iets licht, of een mopje of een kwinkslag. En dan, mag dat wel. mag dat wel. Moet het hier niet allemaal serieus zijn. En zo jezelf die vrijheid geven van ja, natuurlijk mag dat. Dat is trouwens mijn talent vanaf en toe zo is. Dat is waar, dat is waar. Maar ja, dat stemmeke dat hier dan zit mag. Griet: Het ook plezant zijn. Koen: Mag het ook gewoon plezant zijn, ja. Carolina: Het leven mag plezant zijn. Alstublieft, hè. Koen: Ik heb recent... Wanneer heb ik dat nu weer gezegd? Ik weet niet meer wanneer het bovengekomen is, maar er is zo'n mantra. Ah, in de crossing doen. Een mantra voor mezelf bovengekomen waarvan ik nu trouwens besef dat ik de laatste weken niet aan het leven ben. Dat is een hele goede reminder dit. Ik mag het leven gulzig met mijn handen eten. In plaats van mijn mes en vork mag ik echt gewoon zo'n meloen waarvan het sap van je afloopt en zo mag ik het leven eten. Merci om mij daar terug te doen aan het denken. Carolina: Hoe mooi dat je dat zegt van het vroeger. als een kind, dan mocht ik nooit niet met de handen eten. Koen: Ja, dat. Carolina: En dan, oh, dat zit terecht. Griet: Ja, bij mij ook. Ja, ja, schouder naar achter. Carolina: En zo kippenboutjes. Ik vind het lekkerste wat dat is, afknabbelen. En dat vond ik zo erg, hè. En ik heb echt met mijn kinderen geleerd van mijn handen te... Je mocht met je handen eten. Je mocht ook met je voeten eten, waar is een picknick? En dan, ik mocht zo eens proberen te pakken met je voeten. Koen: En dan zo'n picknick op het graf. Griet: Zalig. Carolina: Dat heb ik nog niet geprobeerd. Griet: Merci voor de tip. Reinhart: Carolina. Carolina: Ja, want dat is het eigenlijk. Als je proberen voeten hebt en proberen handen, is dat prima. Koen: Ik herken dat ook bij de kinderen die dan soms mee, en zeker de jongste kinderen, eten regelmatig met hun handen en dan zit er een stemmetje dat zegt dat ze dan niet mogen. Maar dan zit er een stemmetje tussen dat zegt, maar waarom eigenlijk niet? Ah ja, inderdaad. dan zeg ik, ja, geen verspilling, maar voor de rest go ahead ja. Griet: Dus ja, en kun je stop als je smost ja. Koen: Dat is ook mijn regel, ja, je kun je stop als je smost oh ja, dat is prima, hè ja. Carolina: Dat kan het toch zo plezant zijn ja. Koen: Ja, zeker dat brengt me eigenlijk wel bij een vraag waar ik er juist een beetje mee zat en, ik weet niet of het is iets van mezelf maar misschien is het ook wel van de luisteraars wat jullie nu allemaal vertellen is heerlijk en klinkt fantastisch en zo in het zijn en tijd voor mekaar en de plekken, maar hier lopen geen vijf kinderen tussen acht en vijftien rond ja. Carolina: Dat is waar. Koen: Is dan is dat is dat realistisch om dezelfde manier in het leven te staan als er dan nog een hoop kinderen rondlopen of is het feit dat jullie kinderen hier niet zijn een voorwaarde geweest om zo te kunnen zijn? Carolina: Ik denk dat het vooral gaat om een keuze. Je moet niet heel de tijd doen wat wij doen natuurlijk, dat gaat niet. Maar je kunt wel kiezen om momenten met elkaar te zijn. Ook al zijn daar heel veel kinderen bij ons. Er komt hier ook veel bezoek en ouders en zo die dingen. Die mensen die aandacht vragen. Koen: Ja, dat is mooi gezegd. Carolina: Dus kiezen voor die ruimte toch te nemen voor jezelf. Ook al is dat klein. In de week kreeg ik voorbij een, grote pancarde neem vijf minuutjes vakantie. En dat was dan een reclame voor frisdrank. En dan denk ik, oh, dat raakt mij, want dat symboliseert de hele werking van de maatschappij. Rush, rush, rush, en dan met een frisdrank vakantie. Dus dat is ook een keuze. Dus ook al is dat een korte periode, kies om die verbinding te blijven houden met jezelf, met je geliefde. Ook al zij de ver weg van elkaar, ook al zitten zelf in een drukte, die verbinding blijven voelen. En bewust daarvan zijn. Maar wij denken altijd, ik moet dat en dat en dat nog doen. De kinderen vragen die, ik ga daarmee wachten. Het is juist andersom. Wees het voor. Proactief, bewust in verbinding zijn. En dan komt er een heel ontspanning. Want dan voel je ook die aanwezigheid van de anderen in je beslomberingen van mij. Koen: Dat je er samen voor staat. Carolina: En ook natuurlijk tegen de kinderen de ruimte laten voelen dat er ruimte nodig is voor de ouders op dat moment. En dat zij hun ding kunnen doen en dat de verbinding kan ontstaan op een andere plek of op een rustige plek. Ja, daar een gewoonte van maken. Maar wij hebben het zo gewoon dat wij altijd moeten klaarstaan voor iedereen dat we die keuze niet maken. Griet: Ik ben heel blij dat je dat zo aangeeft, we zien dat ook vaak ik denk dat het ideale is eerst jezelf, dan je relatie dan je gezin en als je jezelf je relatie van daaruit kunt alles aan, en ik hoor dat ook heel sterk bij jullie dus die, die toewijding aan je relatie als fundament van alles is gewoon hypercruciaal. Carolina: Ja, want dat is hetgeen. Griet: Als je wil stromen in het leven. Carolina: Ja, want dat is hetgeen. Dat is nu nieuw voor mij, die termen die we heel de tijd gebruiken, maar zo is het. Ik zie het helemaal in elkaar. En door die stroom, dan krijg je een stevig fundament. En dan mag er komen wat je wilt. Reinhart: Ja, ik kan daar nu wel volgen, dat inzicht, maar ik had dat niet op het moment dat ik kleine kinderen had. Dus ik zou dat niet dit kunnen gedaan hebben. Ik was misschien met teveel aandacht bij mijn kinderen, dat weet ik nu niet, maar ik... Dan is dat, gelijk dat Bernard in heel het land nu voor een stuk ons kind is, waar we samen openen. Ja, was dat toen al mijn aandacht bij mijn kinderen. Dan was er bijna geen heelend land mogelijk. Of op een andere manier. Ik denk dat we nu dichter bij kleinkinderen staan dan bij onze eigen kinderen. En dan staat er ook weer een totaal andere dynamiek, waar je dan toch weer meer aandacht aan die kinderen geeft. Koen: Ja, maar ik vind de opmerking van Carolina wel zo de... in de ochtend eerst met elkaar verbinden, daar is eigenlijk altijd tijd voor. Tegene wat je daarvoor moet doen als koppel, is iets vroeger wakker worden dan de kinderen. En van daaruit die connectie. En nu kunnen we er samen tegenaan. Ik vind dat heel lastig, want als wij in bed liggen, zijn wij ongelooflijke plakkers. En dan vinden we het heel moeilijk om elkaar los te laten in de ochtend. Laat staan nog een ritueeltje te doen met z'n tweetjes. Dus dat is misschien met discipline te maken. Griet: Maar voor mij is dat ook deel van ons ritueel. Denk dat aan een koppel daar ook een eigen touch mag aangeven. Koen: Maar er zitten voor mij geen afstemmingen in. Griet: Een touch mag aangeven. Carolina: Ja, dat is een ritueel. Dat moet niet speciaal... Onze ritueel moet nog knuffelen. Griet: Heel bewust, morgens knuffelen. Carolina: Dat is al een heel belangrijk ritueel op zich. Dat heel veel koppels misschien niet doen. Dat is echt... Koen: Die lijfelijke connectie er zijn ook mensen die niet samen slapen om tal van redenen die verbinding eerst even we zijn hier terug en we stappen samen de dag in. Griet: Hoeveel keer we zijn om de hele dag in ons bed te mogen blijven gewoon dat gevoel al ruimte mogen. Koen: Geven dat is toch schoon, en ik volg ook ze pakken het ook snel over De energie van kinderen bakt heel snel over. Het is heel moeilijk, vind ik, om echt bij mezelf of bij elkaar te blijven en niet overweldigd te worden door de schreeuw om aandacht of wat er allemaal tussen aandachtstekens moet. Op de kadans. De kadans van een dag wordt ook heel sterk bepaald door kinderen. School en hobby's. Carolina: Dat is een extra uitnodiging. Ik kan dat nu ook gemakkelijk zeggen, achteraf natuurlijk, grote kinderen nu, maar de moment dat je erin zit... dat je eruit gaat en je kijkt is naar je leven, op dat moment in die kadans van dat leven met die kinderen, als je dat al kunt doen en dan een klein beetje de ruimte terugvinden voor jezelf en je geliefde. Nu, achteraf, toen heb ik dat ook niet gekund, omdat ik daar ook niet bewust van was. Misschien dat dat iets wakker maakt bij iemand. Ik zou het ook eens kunnen. mezelf is uitnodigen om eens uit de kadance stap en te kijken, ah ja, dat is ook mogelijk. En door die rust in jezelf dan terug te vinden, geef je die rust over een heel hele systeem. Koen: En dat klopt wel. Griet: Als er spanning is tussen ons, de kinderen voelen dat ook. Of we zijn dan kort op de kinderen, omdat het hier niet stroomt. Koen: Of als er iets tussen aandachtstekens moet, we hebben ook een call of een afspraak op een bepaald moment, ja, dan geheid, voelen we dat in het systeem en hebben de kinderen ook plots veel meer aandacht nodig. Dat klopt, gestraalt dat heel erg uit. Reinhart: Dat vind ik wel schoon, dat systeem. Wat breng je in het systeem? Dat zijn we ook heel veel mee bezig. We zitten hier, we zijn met heel veel mensen verbonden, of dat ze nu fysiek zijn of niet. Wat gaan wij in het systeem doen? En dat is dan vaak die ontspanning van oké, er is al genoeg spanning in dat systeem Laten wij dan ons bijdragen. Koen: Het heeft geen extra stress nodig. Reinhart: Nee. Of als mensen aan je denken, welke energie gaan ze voelen? Oké, daar ben je vrij. En dat is wel... Ja, dat is toch een andere fase. Als je, als je kinderen ouder bent, dat je zelf in een andere ruimte komt. Carolina: Ja, dan kan je, voor mij is dat dat er nu meer ruimte is voor die dienstbaarheid die echt in mezelf zit. Dat ik daar veel dienstbaarheid heb geschonken aan de kinderen en de opgroeiende opvoedingen. Dat nu de dienstbaarheid naar een groter geheel meer ruimte voor is. Ja, dat vraagt evenveel aandacht. Maar ik kan er nu, door de hele levensloop waarschijnlijk, veel meer aandacht aan schenken. Koen: Ja, maar ik vind het systeem blijft ook wel wat hangen. Je krijgt ook terug wat je erin stopt. En ik denk dat dat voor drukke levens, tussen aanhalingstekens, of nu kinderen, of bedrijf, of whatever is, hetzelfde. En hoe meer stress je erin stopt, hoe meer stress je terugkrijgt. En als je vanuit rust erin kunt gaan. Ik vind dat bijvoorbeeld dat vanuit die handen heten, een heel schoon voorbeeld, als ik aan tafel er de hele tijd op zit te waken, dat iedereen wel netjes eet en recht zit en wat compleet tegen de natuur van de kinderen gaat. Want die zijn net, die willen bewegen en die willen doen en die willen ontdekken. Ja, dan injecteer ik een hele hoop spanning erin en die krijg ik uiteraard recht in mijn gezicht terug. Omdat er dan in kan zijn van, ja, weet je, chill, doe maar. Maar wil je zelfs wel even opruimen? En dan zakt ook iedereen natuurlijk. Carolina: En zo is dat ook in de relatie. Die ontspanning is voor ons ook heel belangrijk. Reinhart: Ja. Carolina: Naar elkaar toe? Reinhart: Ik denk dat de kunst is, als je in de drukte zit, hoe kan ik ontspannen? Want als je niet kunt ontspannen, krijg je ook geen zicht op je drukte. Weet je niet van waar die komt, dan ben je er maar aan het gaan. Koen: Ja, blind eigenlijk. Reinhart: Dus ik heb dat vroeger heel moeilijk om te kunnen ontspannen. Dus ik kon mijn eigen gedrag niet zien, omdat er nooit een ruimte kwam. Dus ik denk dat het echt een uitdaging is, zeker als je in een druk leven zit, in een druk omgeving. Hoe kun je even in je eigen ruimte komen? Koen: Het is zo'n uitspraak. Ik weet niet van wie het is. Het zal van de boeddha zijn of zoiets, denk ik. Maar je moet elke dag tien minuten mediteren. En als je daar geen tijd voor hebt, moet je een uur mediteren. Carolina: Echt die vertraging in je leven terugbrengen. Koen: En dan terugkijken van wat is hier nu eigenlijk echt belangrijk en wat ben ik eigenlijk aan het doen en welke moedjes. Reinhart: Ik weet dat het bij mij toen heel kleinschalig begon is. Ik woonde in een torp en er was ook heel weinig natuurlijk dat ik op een bankje zat. Nee, ik zat tegen een boom in een publiekpark. En dat was zo'n worsteling om daar overdag, om drie uur middag, in het midden van dat park zichtbaar tegen die boom te zitten. En mijzelf ook uitnodigd, geen gsm, niets, gewoon zitten. En dat was zo'n confrontatie in mijn hoofd. Kan ik hier nou zitten? En ik vond, wat heb ik nou te doen? Wat gaan die mensen denken? Voordat ik daar een beetje rust in vond. En dat lijkt zo simpel. Gewoon ergens op een bankje gaan zitten en niets doen. Ja, ik vond dat toen een hele oefening. En ik werd dan nu beter en beter in. Oh ja, ik mag hier zijn. Griet: Niks doen, net heel veel doen. Reinhart: Maar als je rust gaat opzoeken, dan komt er vaak heel veel kabaal. Dat maakt het soms zo beangstig om nog rust te doen. En dan ga je maar terug in dat doen. Dus het is wel echt een hele... Griet: De snelheid van het leven maakt ons ook gevoelloos. En het is het stoppen, het verstellen, het luisteren. Dan is er veel voelbaar en hoorbaar. Koen: Dat is soms beangstigend. Carolina: Dat willen we eigenlijk niet voelen. Dus we gaan van alles doen. We gaan van alles doen om te ontspannen. Als je gaat ontspannen, moet je dat doen. Koen: Tien tips om te ontspannen. Ja, inderdaad. Carolina: Als je wilt rusten, dat en dat en dat doen. Allemaal tips om te doen. Maar het is de ruimte schenken voor jezelf om gewoon te zijn. dat is wel eens even wat er van alles opkomt maar als je daar gewoon in blijft, rusten dan gaat dat dan zakt dat ook, dat is eigenlijk aarde al die dingen aarde in de natuur is dat de ideale plek om dat te doen, dan komt de ontspanning vanzelf maar het is een hele andere kijk dan dat we gewoon zijn een heel ander denkpatroon Ja. Koen: Maar het heeft ook te maken, denk ik. Want ik wou eigenlijk zeggen, de idee van wat brengt het op om niks te doen. Maar dat klopt niet helemaal, want het brengt wel op. Maar het is niet echt meetbaar wat het opbrengt. Het is niet zichtbaar wat het opbrengt. Het brengt superveel op. Dus het is superzinvol. Zelfs in de, je mag alleen maar nuttige dingen doen, maatschappij, is het superbelangrijk om te stoppen. Maar het voelt zo... Reinhart: Ja, het is niet tastbaar. Koen: Illusief. Carolina: Het is in het moment misschien niet tastbaar. Als je ontspant. Want dan is er niks en dan ben je in de leegte. Dus dan is er niks productief precies. Daar begint het, waar de tastbare, meetbare zaken gaan ontstaan, in die ontspanning. En dat is pas later. Maar dan moet je op dat moment niet meer bezig zijn. Want als je hier in het nu bezig bent met de productiviteit, en dat is productiviteit en nuttig. Als je deze nu doet, dan is dat dan daar in orde en dan komt daar en dat. Dus dan ben je daar al in dat moment. Dan ben je niet meer in het nu. En het is vanuit in het nu, in die ontspanning te komen, dat er ruimte komt voor productiviteit en efficiëntie en meetbare zaken die daar in dit moment gaan ontstaan. Die je later pas meetbaar bent. En dan denk je, oh ja, veel makkelijker. Moeitelozer. Koen: En de verbinding, als ik dan een cirkeltje mag maken met het begin van het gesprek, met die toewijding van wat komt er nu eigenlijk echt vanuit mezelf? Wat komt er niet vanuit stemmetjes of patronen of boeken of cursussen, maar wat wil ik nu echt doen, brengen en daar dan contact mee maken. Reinhart: En dat geeft vervulling, dat je nergens anders kunt vinden. Koen: En dan ga ik het vanzelf. Carolina: Ja, het is ook niet, ik kan het je voorstellen. Is dat dan, dat vragen ze dan, is dat altijd roze geur en maneschijn bij jullie? Koen: Dat was een vraag die ik eigenlijk nog had, ja, inderdaad. Carolina: Want het zit er allemaal zo, hé, dat is ook... En dan is dat zo van, ja, wij zijn quasi altijd samen. En dan is dat zo van, oh my god. Dan is dat... Is er dan nooit zo'n moment dat er iets komt van, ja... Spanning. Maar ik denk dat wij zo afgestemd zijn om te voelen hoe het binnen onszelf is. En wat dat een bepaalde situatie, hoe wij daarnaar kijken. Van op de moment instant gewijs als er zoiets speelt, van dat dan onmiddellijk te delen. Dus niet als er gasten zijn dat er iets opkomt, dat kan. van alles zijn, maar dan is dat het moment van, we hebben daar ook al dikwijls gehad van, kijk, het is nu tijd om eens even naar onze plek te gaan, naar ons altaar of in de natuur te gaan naar de eik en dan daarover. De ruimte te schenken om dat te mogen delen. Dus als er iets kan gedeeld worden dan in aanwezigheid van de anderen, wordt dat direct getransformeerd. Dus Je ziet op een gegeven moment bijvoorbeeld met een verdriet of met een spanning of met... Als dat mag plaats hebben en hij mag uitgesproken worden, daar zorgen wij voor. Dat is een directe reflex van ja, het mag gedeeld worden. Dat zijn hele diepe soms... Pijnstukken die naar boven komen dan. En als die dan mogen gezien worden door de ander. Reinhart: Ja. Carolina: Dat is zo bevrijdend. En dan lost dat zich op. Waardoor je nog dichter bij elkaar komt. Omdat je de ruimte geeft aan de ander. Je mag je diepste pijn en verlangen delen. Echt kwetsbaar opstellen. Het is veilig. Koen: Maar dat vereist toch een enorme maturiteit. Want dat wil zeggen dat je één bij jezelf moet voelen en detecteren, dat je er dan moet truven bij stilstaan, dat je samen de ruimte neemt om het te delen en dat de ander het ook gewoon kan laten zijn en aanhoren. Dat is toch een... Reinhart: Dat vraagt ook kinderlijkheid, want dat is gevoeld en geuit. en dat vraagt het leven is gewoon soms irritant en je moet daar dan ook geen gewicht aan hangen het is irritant je moet dat niet gaan graven, gaan analyseren hoe komt hij, van waar komt hij en waar je mee mag gewoon het is irritant, gelijk dat dieren dat doen gewoon bewegen, geen diepgaande psychologische analyses van hoe je dat voelt je voelt gewoon, en het leven heeft alle, alle kleuren, alle tonen. En niemand ontsnapt eraan. Wij ook niet. Pijn is pijn. Maar vanaf het pijn er mag zijn, is het al veel minder pijn. Het is... Een teleurstelling en... Maar we gaan dat ook niet meer fixen bij elkaar. Koen: Nee. Ja. Reinhart: En... Oh ja, teleurgesteld. Ja, en dat is allemaal... Ja, dat gaat gewoon ook allemaal voorbij. Het is als je dat probeert te begrijpen, pas te houden. Ik vind dat supermooi. Griet: Het wordt kinderlijk in plaats van maturiteit. Carolina: Ja. Griet: Ja. En inderdaad, dat allemaal niet te zwaar en groot en... Maar de spontaniteit, dat is een werk laten doen. Reinhart: Ja. Koen: Het roept bij mij ook het beeld op van hoe snel kinderen ook kunnen schakelen tussen emoties. Reinhart: Ja. Koen: Ik ben superboos op de jeff, en drie minuten later zijn die met twee terug een kamp aan het bouwen. Dat is eraf. Reinhart: Ja. Koen: En we zijn terug weg. Ja, prachtig. Ja. Reinhart: Ja. Carolina: Dan wordt het luchtig. Reinhart: Ja. Carolina: Dat je daar ook mee kunt lachen, Nadine. Want soms kan je zo niet direct iets uiten of zo. Dan zit je zo toch wel even een tijd met iets. Maar ik zeg, kom, maak je daar toch geen zorgen om? Maak je niet druk voor dat of zo? Je probeert dat een beetje te... Nadine is dat zo... Het is gedeeld, het is eraf. Hoe zot is het ook van er blijven bij... Van dat binnen jezelf te houden. terwijl dat het zo in vrede ontvangen wordt ja dat je terug de vrede kunt voelen binnen jezelf, ja dat is dat is van in het begin zo gegaan ik denk ook dat we allebei zo die van dat leeg blad vertrokken zijn dat we ook dat leeg blad elkaar gunnen ook, En daar mag alles opgeschreven worden. Reinhart: Ja. Ons blad is nog altijd leeg. Koen: Wel, dat is ook wat er bij mij zo wat leek is. Er komen dan dingetjes op, maar die verwijnen dan weer terug af. Dat is als wat dat blad tijdelijk. Zo'n magna doodle, ken je dan ook? Een magnetisch ding dat je dan zo mee schudt en dan weer terug af. Carolina: Ja. Het is zichtbaar geweest. Het heeft er mogen zijn. En je schudder is mee. Koen: En het is niet permanent. Je schudder is mee en het heeft terug ruimte voor het liefde. Carolina: Het is ook niet van jezelf. Griet: Dat lost weer op. Reinhart: Ja, het is iets dat hier tussen ons vier ontstaat. En straks zijn wij niet meer samen, dus heeft dat ook geen... En tussen de luisteraars natuurlijk, die zijn daar ook een deel van nu. En dat is ook heel bijzonder, omdat zij er nog niet zijn. En toch zijn ze een deel van het gesprek. Dat is ook de magie. Carolina: Ja, alles, en daar hebben we het ook vaak over, alles wat we doen, denken, zijn, heeft een effect op het hele collectief. Dus dat is ook bijzonder. En als je dat durft ook bij stil te staan, dan ga je ook bewuster dingen doen of niet doen, of zeggen, of niet zeggen, uitspreken of deelen. Het kleine dingetje, want ik voelde het altijd zo van vroeger, zo Gandhi. Be the change you want to see in the world. Dan dacht ik, hoe kan ik de wereld veranderen? Maar dat is het niet. We moeten de wereld niet veranderen. We mogen gewoon ruimte schenken aan de wereld om tot harmonie te komen, of hoe je het ook kan noemen, door iets. Vanuit welke intentie je in het leven staat. De intentie maakt al de invloed. Als een ripple effect over... Koen: Het steentje dat je verlegt in de rivier verandert. Hoe klein dat steentje ook geweest is. Carolina: Dus met welke intentie leef je elke dag? Wij spreken ook altijd intenties uit. Het is mooi dat we die intentie met de cacao konden uitspreken. Het is heel belangrijk, die intentie. Reinhart: Ja, of zo, wat je denkt, wat je nu denkt. Omdat we het al een paar keer gehad hebben, dat we precies op hetzelfde moment aan hetzelfde denken. En dat wordt uitsproken omdat zelfs je gedachten zijn niet privé. Dus het is niet dat je stiekem van alles kunt denken en geen invloed hebt op je omgeving. Dus als je nu in een auto alleen zit in de file, kun je nu al de wereld veranderen door gewoon je gedachten helder te krijgen. Wat wil je denken? Griet: Er is zoveel voelbaar, zolang je er maar veropent. Is dat wat je wil zeggen ook? Reinhart: Het is niet dat je pas iets doet als je onder mensen bent. Als je helemaal alleen ergens in een hutje zit, verbonden met al die gedachtenwereld. Dat geeft mij altijd een rustig gevoel dat je iedereen nu kunt bereiken. Koen: Ik zou op die gedachten hier willen afronden. en ik zou eigenlijk voortgaand op dat van daarnet de luisteraars in eerste instantie willen bedanken om deel te zijn van dit gesprek, en van zich misschien ook bewust te zijn van wat dit bij hen in beweging brengt en de gedachten waar ze nu zitten en misschien zitten ze wel in de auto te luisteren en dat dus ook hier naar luisteren effect heeft ja, en uiteraard jullie allebei Het gesprek is hier weer voorbij gevlogen. Dat is fantastisch ook gewoon. Zonder dat we dan afspreken waarover het moet gaan. Maar ik vond het heerlijk. Ik vond het supermooi. Ik vond het inspirerend. En ik wil ook heel graag de plek bedanken. Om ons hier zo zacht en mooi te ontvangen. Griet: Het heeft mij ook heel rustig gemaakt. Hoe was het voor jullie? Een één woord of een zennetje? Reinhart: Heel aangenaam. Heel naturel. heel open waar dat intentie begonnen was opening, dat voel ik dus ja. Carolina: Dankbaar heel fijn en ja fijn te voelen, De resonantie te voelen. En ja, de resonantie brengt al een ripple effect. Dus ik ben heel dankbaar voor de ruimte die wij gekregen hebben om onszelf hier te zijn in onze zetel. En dat we mogen delen ook met jullie luisteraars. Griet: Dank je wel, Carolina. Dank je wel, Reinaert. Reinhart: Dank je wel. Koen: Aho. Griet: Aho. Carolina: Aho. Reinhart: Aho. Koen: Heerlijk. Reinhart: Merci. Koen: Ik vind het altijd zo moeilijk om een podcast af te ronden. Reinhart: Ja. Koen: Eergisteren ook. We kunnen nog uren vertellen. Maar mensen luisteren geen... Sommige podcasts wel. Maar echt... Reinhart: Ja, dat is heerlijk. Koen: Ja. Reinhart: Dat is heerlijk. En inderdaad, die luisteraars... die geeft daar altijd nog een extra dimensie aan. Koen: Ik vond dat een heel mooie observatie. Die zijn hier een stuk van. Carolina: Ja. Griet: En dan ging die deur open, hè. Reinhart: Ja. De deur, de zon, ze spelen allemaal mee. Carolina: Dank je, dank je. Het was heel ontspannend. Ja, jullie doen dat superfijn. Griet: Merci. Carolina: Tof. Koen: Ook dat, wij moeten daar ook niks mee met die podcasten. Dus we doen dat graag. En we zien wel waar we uitkomen. Het is heerlijk om zo in zetels te komen. Griet: Ik heb altijd super inspirerend wat jullie vertellen. Ja, ook zo voedend. Om men als koppel samen te ondernemen. Carolina: Ja. het is precies alsof het altijd zo geweest is, maar dat is niet het is een keuze geweest een beslissing van dat lege blad dat te laten zijn dat er zo'n mooie momenten op ons pad komen ja. Koen: Want is jullie podcast nu al actief of nog niet? Ja, toch wel. Ik was daar niet helemaal... Carolina: Bernaam heel in het land. Ja, toch. Koen: Dan moeten we die zeker ook vermelden. Carolina: Ja. Ja, dat is actief. Reinhart: Het is de eerste keer dat we iemand. Koen: Te gast zijn. Griet: Ah, voilà, kijk. Carolina: Ja. We vinden dat fijn, hè. Reinhart: Ja. Carolina: Ja. Reinhart: We zijn er gewoon aan begonnen. Carolina: Voordat we het wisten, dat is toch gedaan, hè. Griet: Dat is waar. Koen: Ja, dat is echt zo. En we hebben al vaak gemerkt, want ik doe dat nu, vroeger zei ik van, we starten nu en we eindigen nu, maar soms zijn de gesprekjes op voorhand al zo interessant, of de babbel nu, dan komt er ook van alles boven. Dus ik zet gewoon op en we zien wel. En iedereen is helemaal in die ontspanning. Ja. Carolina: Ik heb de podcast geluisterd ook van Anja Moort gehad. En zij was hier, ze waren hier. En ik wist niet dat ze in jullie podcast waren en dan zag je dat ineens. Maar Anja, haar boek heeft mij ook wel geïnspireerd en het is niet dat ik een grote lezer ben. Helemaal niet. Ik lees zo... Ah ja, iets interessants. En er stond dan een quiz in. Allee, een quiz is dat niet. Ik weet niet wat dat is. Dat is een vragenlijst. Koen: Zonkheidstestje. Carolina: Ja, zonkheidstestje. Ik vond dat interessant.