Aline Muylaert
Wietse Van Ransbeeck

Koen: We zitten hier op de Pacheco-laan in Brussel. Aline: Ja. Koen: Ja, een bijzondere plek, want ik heb hier professioneel ook wat geschiedenis. Ik kwam hier vroeger regelmatig, maar het was heel erg lang geleden dat ik mij nog eens op de passage 44 geparkeerd heb. Aline: Ja, altijd een leuke plek. Koen: En aan tafel zitten Aline en Witse. We hebben elkaar in het verleden een keer ontmoet, vluchtig. En dat is toch een ontmoeting die wel blijven hangen is. En ik ben heel blij dat het eindelijk gelukt is van hier met jullie samen aan tafel te gaan. Ja, ja, absoluut. Toen nog zitten ze een lab. Nu Go Vocal. Toen nog jong koppel en nu ouders van drie kinderen. Dus ja, ideaal om met jullie een babbeltje te doen in de Bedrijf de Liefde podcast. Aline: We voelen ons nog een jong koppel. Toch? Wietse: Ja, maar het is wel ergens waar. Ik denk dat we elkaar, ik weet niet hoeveel jaar geleden, waarschijnlijk acht, zeven jaar, toen was nog een heel ander leven als jonge ondernemers. En nu voelen wij ons ook al enorm geroutineerd. Koen: Ja, toen was het nog een start-up. En ondertussen zijn we wel een rijtje verder, denk ik. Aline: Nu is het al wat groter. Griet: Ja, misschien is het wel fijn om onze babbel te starten met het drinken van een slokje cacao. Voor jullie cacao uit Guatemala. En hoe dat we altijd doen, is ook even stoppen, ruiken en eens voelen hoe je er echt bij zit op dit moment. Op die manier nodig we ook de openhartigheid uit in ons gesprek. En dus, ja, we gaan alle vier even inchecken Dus ik mag uitspreken hoe je erbij zit En van daaruit gaan we het gesprek in. Aline: Ik ga eerst eens drinken, Ja. Iets bitterder dan zo chocolademelk. Koen: Zonder suiker, hè? Aline: Ja, wel lekker. Koen: Ruw en puur, ja. Aline: Met mij gaat het goed. Het is een vrijdag, het is zo'n beetje een speciale vrijdag. Allee, zo minder een gewone werkdag. Je mag straks naar een bedrijfsfeestje. Ik ben al met de kinderen naar kind en gezin gegaan. Het voelt alsof het weekend al begonnen is. Koen: Nog een podcastje ertussen. Aline: Morgen is mijn verjaardag. Dus daar misschien iets leuks op de planning. Wietse: Dat is bij mij top of mind. Wat moet ik nu nog... Aline: Ja, voilà. Wietse: Zelfde gevoel bij mij. Het is zo'n laatste zomerdaggevoel. Vrijdagen zijn meestal iets kalmer. Omdat we die bewust proberen open te houden. en niet te veel te plannen of niet te veel meetings te boeken. We proberen in de ganze organisatie te doen om zo wat focuswerk gedaan te krijgen. Dat voelt zo vaak als bonustijd. Dus ja, vol energie en goesting om met jullie in gesprek te gaan en een topic te verkennen dat we niet vaak samen verkennen, al sinds toch niet in professionele context. Koen: Jullie, hè? Wietse: Ons, ja. Ons. Niet als collega's, maar als koppel. Koen: TV Gelderland 2021, Fijn. Griet: Mooi, welkom. En ik zit hier ook heel open, heel nieuwsgierig, ook heel blij als ik zo naar buiten kijk, de zon die schijnt en ik voel dat de zon ook aanwezig is hier aan tafel, tussen ons. Dus dat is fijn. Koen: Ik ben ook vrolijk, want zoals ik daarnet al zei, ik kijk er eigenlijk al lang naar uit van zo met jullie, niet per se in een podcast, maar gewoon eens aan tafel een koffietje en een kletje bij te doen. Ja, inderdaad. Iets minder formeel. Dus heel dankbaar dat het gelukt is. Aline: Ja. Koen: Cool. Aline: Welkom. Koen: En iets wat je daarnet al zei in het voorgesprek, heel kort Aline, en nu je weer terug bovenkwam, is zo, ik kom van bij kind en gezin. De mensen die jullie misschien niet helemaal kennen, wit zijn en Aline hebben drie kinderen. En zo tussen de boardroom en het kind en gezin, reizen, dat is niet vanzelfsprekend, neem ik aan. Aline: Ja, ik denk dat dat wel op zich goed loopt, eigenlijk. Het is misschien ook belangrijk om erbij te geven dat het een drieling is. Dus dat het drie kinderen in één keer zijn. Dus dat vraagt wel de nodige organisatie thuis. Maar ik heb wel het gevoel dat dat goed georganiseerd is. Dus dat we dat goed georganiseerd hebben tijdens de week, zodat we allebei voltijds kunnen werken. Maar ook dat er rondom ons een netwerk is dat ons steunt en er kan zijn. Dus ja, het is natuurlijk wel als ze ziek zijn ofzo, stort dat kaartenhuisje eens in. Maar dat lukt wel goed, heb ik het idee. Maar het is wel natuurlijk een grote verandering geweest. Er zijn nu binnenkort twee. Dus ik denk dat dat in onze professionele relatie natuurlijk wel... heel wat zaken veranderd heeft. Wietse: Misschien ook goed om te zeggen, we hebben nu een nanny, die dagelijks tot bij ons komt. Maar ze gaan in april naar de school, dus dat gaat ook enorm veel veranderen. Wij hebben het geluk, eigenlijk, nu moet ik zeggen gehad, want dat is veranderd, we hebben het geluk gehad dat tot een maand geleden dat we een nanny kregen van de Brusselse overheid. Dus dat bestaat niet in Vlaanderen, niet in Wallonië. Dus dat was een van de grote perks voor de zeer weinige drieling ouders om in Brussel te wonen. Maar dus door de Brusselse regering, de budgetair crisis enzovoort, zagen ze het als een luxe uitgaven en hebben ze het dus afgeschaft. We hebben natuurlijk wel een oplossing gevonden met diezelfde persoon die nog is kunnen blijven. Maar dat is superbelangrijk in ons leven natuurlijk, om mensen te hebben waarop je kunt steunen. En we geloven daar ook heel sterk in. Hoe kun je je kinderen ook opvoeden? Hoe gaat het alweer, van It Takes a Village. En een goed sociaal netwerk te bouwen van familie, vrienden, maar ook van mensen van allerlei, zoals Van de Ogerheid. En ja, ik denk dat we nog niet onze stem hebben daarover laten horen. Maar dat speelt wel ergens. Dat is natuurlijk heel, hoe zal ik zeggen, niche. Er zijn niet heel veel drieling of meer ouders, als die meer noemen staan. Maar dat is wel superbelangrijk om voor die ouders kansen te gaan creëren. En ervoor te zorgen dat die, vooral de typische traditionele rolverdeling, de vrouw aan het werk kan. wat als je ineens zegt je moet kinderopvang vinden en het kost je 2000 euro per maand dan gaan natuurlijk heel veel gezinnen zeggen, oké dan blijf ik thuis want we kunnen het niet betalen ja ik was. Aline: Hier net dus bij kind en gezien, had ik het er ook nog over dat is stopgezet, maar er zijn ook heel veel, VZW's die rond kinderopvang kinderen in moeilijke situaties werken in Brussel En ja, daar wordt gewoon nu al overal gesnooid. Dus het is wel... Het is natuurlijk ook deels onze métier van laat je stem horen en engageert jezelf. Maar het is nu in Brussel wel echt nodig. Omdat je begint het zo op alle fronten te voelen van... Privé tot je bedrijf, subsidies, dat er gewoon niks gebeurt en alles stilstaat. Maar dus los van die meer macro-economische context gaat het privé met ons heel goed. Wietse: Het is vooral ook vaak spannend. Het is van alles net genoeg, want natuurlijk als ondernemers wil je hard werken. Met je kinderen wil je veel tijd spenderen. Met mekaar wil je veel tijd spenderen. En dat is ook iets wat wij veel blijven doen, nu nog altijd. En je wilt ook liefst, dat is wat er misschien nu het meeste van tussen valt, ook nog tijd voor jezelf te blijven ontwikkelen en interesse zou diepen. Dus dat valt er een beetje van tussen. Ik denk dat we nog meer prioriteren van tijd samen te spenderen. Maar we hebben altijd wel heel sterk, zoals al je zegt, geleund op mensen rondom ons. en dat is voor ons heel belangrijk geweest om veel mensen mee te nemen in ons familieverhaal en op die manier ook ruimte voor elkaar nog te kunnen krijgen. Aline: We hebben ook direct gezegd, van in het begin, als we wisten dat het een drieling was, dan was dat zo van, oké, als we dit gaan doen, dan zo'n soort van commitmentvragen van de familie rondom ons, van oké, gaan jullie er dan zijn voor ons, want dan gaan jullie wel nodig hebben. Dus daar hebben we eigenlijk ook geen probleem mee, met hulpvragen. maar het is wel zo, soms spreken we daarover in de onmogelijke driehoek van werk, familie en dan zelfontwikkeling, dat het vandaag natuurlijk minder op die zelfontwikkeling is en vooral werk en familie. Maar familie valt dan ook gezin, relatie onder en daar steken we wel nog altijd veel. Koen: Ik ben wel heel blij dat je dat zegt, omdat ik had dat eigenlijk ook, maar ik weet, achter de schermen is het altijd anders, maar je hebt soms het beeld van sommige mensen of sommige koppels of sommige ondernemers van het lijkt wel alsof dat alles daar... vanzelf loopt. Ik heb jullie bedrijf een beetje mogen volgen en je ziet dat dan vlucht nemen en jullie verschijnen in artikels overal en dan popt die en drie link daarop en het lijkt alsof het al totaal geen impact heeft op de rest van wat er bij jullie gebeurt. Hoe doen die dat dan eigenlijk? Maar dus het stukje daarachter, leunen op anderen. Die en drie ook gebruiken wij ook heel vaak in ons werk. Dus het stukje, er moet dan iets een beetje plooien en waar ruimte geven. Wietse: En ook wel zeg maar Ja. Aline: De chaos toelaten. Ik zou het zeggen. Vertel. Ik denk dat wij... We proberen gewoon zoveel mogelijk te doen en daar gewoon chaos in te laten als in niet te veel proberen om onszelf bepaalde zaken op te leggen of een structuur als in van kindjes moeten dan naar bed en dan dutjes doen en dan soms een keer langer slapen. En ook met werk enzo. Dus ik denk wel dat ons leven voor sommige mensen tamelijk chaotisch is. Ook hoe dat ons thuis erbij ligt. Wietse: Dat hebben we ook al gehoord gekregen. Wat, van wie? Van onze nennies. Aline: Ah ja, ze spreken van, ze zijn Franstalig, maar dan is dat, het is hier toch wel een bazaar. Maar dus ja, ik denk dat wij dat, dat is zo echt. En doordat je een drieling hebt, is dat ook zo van, I don't care. Koen: Het is dweilen met de kraan open. Wietse: Ja, het is heel vaak. Ik heb 99 problemen, maar dit is geen one. Maar ik zou ook, Naast het chaos toelaten, waar we elkaar heel goed in vinden, is dat we allebei wel ondernemen niet alleen in onze rol als ondernemer, maar ook in het leven. Wij houden van risico's, impulsiviteit, creativiteit. Wij verstaan elkaar daar heel goed in, ook in bijvoorbeeld hobby's. We gaan graag bergen beklimmen of we hebben zowel die trail nodig. dus daarbinnen past dat ook wel denk ik goed met de drieling het levensmoto van, typisch zeggen ze less is more, maar bij ons more is more, wij leven behoorlijk maximalistisch en wij zijn heel iemand, een goede vriendin beschreef ons als koppel, eens als gulzig en ik vind dat wel een goede, directief om dat te beschrijven wij zijn eigenlijk heel hongerig en gulzig wij willen meer wij willen meer snoepen van het leven Dus die. Griet: Drieling past perfect in wie jullie zijn? Aline: Ja, eigenlijk wel. Als we dat dan te weten kwamen, dan zeiden ook wel veel mensen van jullie zijn wel het enigste koppel die dat zo was. Koen: Als cadeaubelang. Aline: Het was wel, in het begin, als we dat te weten kwamen, was dat wel even echt een shock. Ook omdat het een identieke drieling is. Dus dat komt... De tijd kwam dat met heel veel extra medische risico's. Ze hadden ons dan ook direct voorgelegd van, ga je het houden of niet? Dat is zo uitzonderlijk. We kunnen daar zelfs geen cijfers op plakken, maar er is misschien 15 à 20 procent op ernstige complicaties voor één van de kinderen of de mama. Dus dan hebben we daar wel een paar dagen over nagedacht van, ja, wat gaan we doen? Maar dan hadden wij wel al zo heel snel van, let's go. En dus onze familie rondom ons was natuurlijk ook helemaal mee in die rollercoaster, van wat gaan we daarmee doen? Maar dan zeiden ze van, ja, jullie kunnen dat wel aan, zo. Dus ja, dat voelt wel eigenlijk zo bij ons passen, hoewel we dat natuurlijk nooit hadden aangedacht. Wietse: Het is ook gewoon fascinerend. Dus het zijn drie identieke meisjes, dus één eigen drieling. En dat voegt ook iets toe van, ja, dat is gewoon een gigantisch psychologisch experiment. Aline: Ja, zo zag jij dat vooral. Wietse: Nature nurture. Aline: Dat is zo intellectueel interessant. Wietse: Nee, maar dat is wel iets zo apart. Griet: Ja. Wietse: Zij gaan en wij door hen. Wij zien een deel van het leven dat heel weinig wordt geleefd en gezien. En ik vind dat best wel spannend. En daar gaan ongetwijfeld heel veel uitdagingen mee komen. Weet ik veel, mensen die niet de verschillen tussen hen gaan zien of weet ik veel wat. Maar dat brengt zo'n complexiteit, maar ook zoveel schoonheid mee. dat die altijd hun beste vriendinnen bij zich hebben. Dus ik vind dat wel... Griet: Heel bijzonder. Wietse: Ja, heel bijzonder. En daarin, dat is leuterij natuurlijk, maar heel dankbaar en heel geïnteresseerd dat we dat mogen meemaken. Aline: Ik denk ook echt, wij zijn ook nu gelukkig, omdat wij hebben ook in het ziekenhuis, de meisjes hebben bijvoorbeeld ook op neonatologie gelegen, een paar weken en zo, Daar hebben wij echt ook gezien wat er allemaal kan misgaan. En wij hebben gewoon drie gezonde peutertjes. Dus dat is ook gewoon van, oké, ja, met momenten is dat praktisch zwaar of je slaapt niet zoveel, maar we hebben wel niet... Allee, ze lopen hier wel gewoon gezond rond. Dus dat is denk ik echt iets dat... Dat zet wel alles enorm in perspectief. Als je zo iets meemaakt waar je zo... Er kan hier zoveel fout lopen en het is gewoon allemaal in orde gekomen, dan dat is echt wel... Allee, dat laat je wel de prioriteiten zien of zo. Dus vandaar dat we daar, denk ik, allebei... daardoor nu ook wel zo wat... ja, er rustiger in staan ofzo. In de combinatie met werk. Koen: En het feit dat het uw eigen bedrijf is, en dat je ook zelf organiseert, zal daar misschien aan je gezet... Heb je het voorbeeld in het bedrijf? Want ik kan me inbeelden, moesten we nu bij een of andere grote bank werken, dat dat een andere paar mouwen zou zijn. Wietse: Dat is grappig dat je dat vraagt. Want wij hebben onze kindjes gekregen eind 23. En wij hebben ondertussen, dus ja, er zijn eigenlijk dit jaar zes nieuwe mama's, jonge mama's in ons bedrijf. Aline: Allemaal tegelijkertijd. Wietse: We hebben heel goed het voorbeeldje gezet. Aline: Dat was echt goed. Oké, de bazen krijgen kinderen, nu staan onze toestemming. Niet te doen. Ja, dat was echt goed. Wietse: Kleine organisatie, of ja, kleine vijftig mensen. maar dan toch als je zes collega's oud hebt, dat is wel een hele organisatie om te doen, misschien. Griet: Is het ook wel interessant om even voor onze luisteraars toe te lichten jullie bedrijf, jullie missie kan je daar iets over vertellen? Wietse: Dus GoVocal, wat onze missie is om aan de hand van participatieve democratie, meer mensen, inwoners in spraak tegen in het lokale beleid. En dat doen wij door een digitaal platform dat vandaag gebruikt is door een kleine 500 steden en gemeenten wereldwijd. Want het is meestal in stedelijke context of in gemeentelijke context lokale overheden. En dus daar staat de burger toe om deel te nemen aan de projecten en de plannen waar je gemeente op aan het werken is. Dus dat kan gaan van een nieuw klimaatplan, een strategisch plan, een nieuwe mobiliteitssituatie, een burgerbudget. En tegelijkertijd helpen we dan die overheden om al die input die ze binnenkrijgen van hun inwoners, om daar inzichten uit te halen en zo eigenlijk beter het beleid te gaan informeren. En dat gaat heel sterk uit van de waarde van dat we geloven in pluralisme, de waarde van verschillende perspectieven. En als je die combineert, dat je tot iets rijker kan komen dan wanneer je als enige of in een kleine groep beslissingen gaat maken. En wij zijn ondertussen gegroeid van... Wij twee, origineel opgericht, met onze derde co-founder, Koen, de CTO, ook een Koen. Koen: Als studentenproject, als ik mijn goede red. Aline: Ja, als studenten. Wietse: Hier in Brussel eigenlijk, met het idee van, wij woonden in Elsenen, en we woonden dichtbij een kruispunt dat er heel grauw bij lag. Aline: Gevaar. Wietse: En we zeiden van, tjie, oké, hier kunnen we iets veel mooiers, of zou de stad iets veel mooiers van kunnen maken. Wij hebben hier ideeën voor, hoe kunnen we die communiceren. Gingen we naar de stadswebsite van Elsenen. En dan zagen we, ja, hier is een formulier, een lang formulier. Aline: Het kon langs, sturen een brief. Wietse: Ja, dat kon opsturen met een brief om dan, dinsdagavond, 30 seconden te mogen gaan uw idee toelichten, hopelijk, op een gemeenteraad. Dus ik dacht, we kunnen dat beter doen. En het is nu wel leuk om te zien hoe we over die jaar heen, dit jaar gaat tien jaar zijn, dat we nu werken met grote steden zoals Wenen of Kopenhagen, Oslo. Koen: Fantastisch. Wietse: Die dat te gebruiken om een medepolitieke agenda te zetten, grote beslissingen te maken. Aline: Het is dus initieel ook gestart meer vanuit onze eigen ervaring, maar ik denk dat we zo doorheen de jaren, zeker momenteel, zit de democratie toch op veel plekken in de wereld in crisis. Dus dat gevoel van, dat is ook onze manier om te proberen die polarisatie tegen te gaan, om mensen echt een stem te geven, om te blijven werken aan vertrouwen in de overheid, tussen verkiezingen door. De democratie is niet enkel de verkiezingen gaan stemmen, maar ook uw engagement. Dus met de jaren voelt het alsof die missie nog dringender wordt. Wietse: Ik denk een goed voorbeeld daarvan is wat we nu gaan doen in de Verenigde Staten. We gaan daar nu een groot project gaan starten in Swing States, in de Paarse steden. Te beginnen in South Carolina, waarbij ze eigenlijk een grote deliberatie, een grote dialoog willen opzetten over de ganse staten. En dat gaan ze doen aan de hand van ons platform, om zo eigenlijk veel meer over policy issues, van gun laws tot veel belangrijke thematieken, om zo tot meer common ground te komen, met geloof, echt de organisatoren starten van het geloof van kijk, we hebben zoveel meer gemeenschappelijk, maar we worden door de media zo sterk verdeeld. En dat stemt heel goed overeen met onze missie, wij willen vooral bruggen bouwen, we willen bridgebuilders zijn, common ground weten te vinden. want ja dat behoort ook tot dat pluralisme van kijk we hebben dus we willen die verschillen, verkennen en maar tegelijkertijd hebben we zoveel gemeenschappelijk en wordt dat vaak niet belicht en denk het al manier is om mensen terug veel meer te laten geloven in democratie ook van hoeveel hebben we hoeveel hebben gedeeld in plaats van in die polarisatie en die tweedeling komen te zitten zoals in de verenigde staten dus dat ga wel heel spannend worden denk ik. Koen: Ik bedoel het niet slecht, maar het klinkt zo bijna op het naïeven af. Ik vind het fantastisch. Ik word er helemaal warm van te horen. Zeker dan in de vijst denk ik, is dat kalf daar al niet allang verdronken? Dat bijna zo, defettisme bijna. Aline: Ja, maar ik denk wat voor ons wel belangrijk is, is om op dat lokaal niveau te werken. Want vaak is het op nationaal, op die thema's, heel gepolariseerd. Maar als je gewoon kijkt naar een buurt... Koen: De communities of zo, ja. Aline: Mensen willen, dat is soms ook al polariserend, mobiliteit of zo, maar mensen willen wel een veilige, propere, fijne buurt voor hun kinderen om in te leven. Dus je merkt dat je op lokaal niveau wel mensen kunt samenbrengen, dat mensen zich daar wel kunnen over uitspreken, dat mensen daar ook een mening over hebben. Misschien heeft niet iedereen een mening over, weet ik veel, welk groot thema, maar je kunt wel zeggen van, voor mijn deur gebeurt er dit en dit is wat ik ervan vind. Dus wij geloven, daarom dat wij echt hebben gefocust van in het begin op dat lokaal niveau. Omdat we daar, daar kun je het snelste tot impact komen. Dat niveau staat het dichtst bij de mensen. En daar zie je ook dat dat wel werkt. Natuurlijk, dit is wel een iets ander voorbeeld natuurlijk. Dat is echt wel op staatsniveau. Maar het meeste dat wij doen is echt wel in buurten werken. Wietse: Maar dat is ook wat we nu wel heel benieuwd zijn om die stap te kunnen maken. Aline: Ja, absoluut. Koen: Ja, dat is wat dan gebeurd. Wietse: Want dan kom je wel vaker bij de meer wicked issues en complexe problematieken uit, die dat misschien op een heel lokaal niveau gaat over mobiliteit. Dat kan ook natuurlijk geen complex zijn. Koen: Ze gaan van onze straat in Themse een woonerf maken. Dus de WhatsApp-groep, ik zie het zo gebeuren. Het is fantastisch. Er gaan dan 17 parkeerplaatsen weg uit de straat en er komen bloembakken bij. En de straat valt in twee uit elkaar. Wietse: En dan jullie inspraak. Koen: Ja, jawel. Maar er is dan inderdaad een beetje zoals Alinda net zei, er zijn dan infovergaderingen en je kunt langskomen. En daar is dan toch wel wat gemorrel over geweest. We zijn eigenlijk niet gehoord en er waren een aantal bewoners die dan... Maar je voelt het heel sterk. Wij zijn grote voorstanders van wat er gaat gebeuren. Griet: Ja, ik vond dat heel interessant hoe iedereen voor zijn eigen... Koen: Letterlijk voor zijn eigen deur rijdt. Ja, en vecht. Aline: NIMBY, zo eet je. Griet: In plaats van, hoe moeten onze straat er samen? Koen: Dan ga je toch geen boom voor mijn raam zetten, zeker? Want dan neemt dat zonlicht weg. Griet: Dan heb je gezegd, kom, dat in een boom maar voor ons. Aline: Pak tot, parkeer blijven. Koen: Jawel, maar ja, ja. Mensen moeten dan ook willen veranderen. En inderdaad, in het grote geheel denken, want er is een school in onze straat. Dus dat is ideaal dat dat een woonhef wordt. Wietse: Maar daar zou je toch met goede begeleiding in zo'n inspraakproces voorbij kunnen komen. Dat je niet direct tot die boom in mijn... Koen: Nee, maar het parkeren is een hele grote angel. De verslaving van de Belgen of de Vlaaming, van zijn wagen voor de deur te kunnen parkeren, dat is hallucinant. Wietse: Maar ik wil daar even op inpikken, want dat vind ik een goed voorbeeld, als we het hebben over verschillende perspectieven, hier in Brussel, Good Move, ik weet niet of je daarmee bekend bent, mobiliteitsplan van Brussel. Aline: Dat was zo één à twee jaar geleden, ik kwam dat wel in de nationale pers, omdat er echt wel agressieve protesten waren tegen de invoering daarvan. Wietse: Dus eigenlijk een heel groen plan, groen in de zin van veel meer toegankelijk maken voor fietsers en trager vervoersmiddelen, de auto iets meer weren, ook publieke transportcentrales stellen, vergroening van de stad, trager stadskernen enzovoort. en hele goede cijfers dat ze konden voorleggen, zowel qua klimaatimpact, verkeersduren enzovoort maar dat heeft. Koen: Naar Parijs als leidend hoger bijvoorbeeld. Wietse: Ja, maar dat heeft op een enorm protest dat dat is gestaat in zowel in Curichem als in Schaarbeek in Anderlecht en in Schaarbeek en wat dat heel interessant was daarbij is dat, uiteindelijk als beleidsmaker en werd er een verkeerde interpretatie gegeven aan waarom die auto zo belangrijk was. Omdat heel veel buurtbewoners zeiden van ja, kijk, wij wonen met zeven, acht, met grote gezinnen in ons huis. Als ik wil afspreken met een twintigjarige en ik wil afspreken met mijn vriend, vriendin, ja, ik kan niet direct allemaal meenemen aan mijn thuis. Dus ik heb eigenlijk geen ruimte, geen sociale plekken om eigenlijk een privéruimte te hebben. En de auto heeft vaak die functie voor jongeren om daar te kunnen afspreken en samen een tourkut te gaan maken in de buurt of zelfs geparkeerd te staan en zo af te spreken. En dus dat is eigenlijk... Koen: Dat is een blinde vlek eigenlijk op het beleid. Griet: Ja, de boek die erachter zit. Wietse: Inderdaad, dat leest je niet in de data. Dus als je als technocrate werk gaat, dan ga je daar geen begrip aan geven. Maar dat is de waarde van buruurparticipatie. De verschillende ogen te hebben van hoe ervaar ik de publieke ruimte. Want je gaat dan zien, dat is zo typisch wat je ook ziet van gebruikers ervaar. De UI en de UX. Je kent het wel allemaal misschien van op LinkedIn. En dan nemen mensen een shortcut. Je designt het wel op een bepaalde manier. inderdaad maar er zijn zoveel andere motivaties erachter die je ook moet kunnen weten te begrijpen want anders, een oplossing zou dan kunnen zijn van ja, hoe kunnen we in de publieke ruimte, privéplekjes gaan voorzien of hoe kunnen we, ik denk dat er heel veel verschillende oplossingen zijn, maar je schiet anders te kort aan wat is eigenlijk aan het hart van dat protest en het probleem. Aline: Maar het blijft natuurlijk wel moeilijk je moet als politicus natuurlijk ook wel soms durven knopen doorhakken en hopelijk dan in jullie straat wordt er gezegd van, we doen het. En wordt er dan weer een paar maanden op teruggekeken en gezegd van ah, oké, het is eigenlijk toch wel een goeie besiezen. Koen: Ik maak het dan een punt van, van hoeveel maanden een soort van supportive mailtje te sturen naar de betrokken schepen en zeggen van er zijn ook mensen die je bel ligt er staan. Aline: Dus dat is echt echt effectief. Wat wij proberen doen is inderdaad de schreeuwers en de mensen die echt niet akkoord zijn, komen naar de meetings, maar wij proberen eigenlijk ook ervoor te zorgen dat mensen met jonge kinderen, of die druk zijn, of die dat er misschien wel mee akkoord zijn, maar zeggen van daarvoor ga ik nu niet naar een avond, dat die ook wel gewoon digitaal kunnen mee hun ideeën delen. Dus je ziet echt dat je wel en wij geloven ook heel sterk in de combinatie tussen online en offline, omdat je online bepaalde mensen bereikt, offline ook andere mensen, dat is belangrijk ook voor inclusie en zo. Maar dus ja, van hoeveel meer verschillende groepen dat je hoort, hoe beter... Griet: Boeiend. Aline: Ja. Griet: En ik wil dan misschien ook even zo teruggaan in de tijd. Jullie ondernemerschap is dan echt in de studententijd gestart. Aline: Ja. Griet: En de liefde voor elkaar? Aline: Daarvoor. Ja, ja. Absoluut. Ja, ja, ja. Dus we hebben allebei handelsdienjur gestudeerd aan de VUB. En ik denk dat wij misschien wel na twee, drie jaar in onze relatie zijn wij met GoVocal begonnen. Wietse: We hebben eerst nog andere paraties. Aline: Ja, we hebben eerst nog... Dus eigenlijk, Witse was al snel, als ik hem leerde kennen, was die wel van... Ik wil ondernemer worden. En jij wist dat wel tamelijk snel. Bij mij was dat zo... Eigenlijk was dat niet echt mijn pad. Ik wist dat zo nog niet goed. Dus ik ben daar zo denk ik iets meer mee ingerold. Afhankelijk van het topic dat mij dan natuurlijk lag. lach, maar jij wist dat wel al duidelijk. Maar omdat hij dat dan ook al snel wist, hadden wij dan denk ik in onze eerste master of in onze derde bachelor, voor ons wat maakt niet uit, hadden wij al meegedaan aan een studenten-ondernemerswedstrijd. En dat was toen met een ander idee, na onze eerste grote reis, want dat was iets dat ons direct samen bond was aan gaan reizen. Wij waren samen en we hadden al tickets geboekt na een paar weken voor Zuid-Amerika, daar een paar maanden naartoe te gaan in een grote vakantie. Koen: Goeie relatie test ook. Aline: Wat? Koen: Goeie relatie test ook. Aline: Het was ook nog niet een goal om door je examens te zijn. Ja, dat was echt uit Zuid-Amerika. We boekten ons tickets al voor. Wietse: Al eerder dat we... Aline: Dus dat was al, hè, risico. Maar dus daar, wij kwamen... Dus dat was drie maanden uit Amerika, zalig. En dan hadden we eigenlijk een eerste idee toen. Dat heette Pitou. En dat was een busteur. Wij wouden temakies gaan maken, zo'n soort van sushis. Wietse: Sushi in een frietzak. Aline: In een frietzak in bussen. Dat we dan op verschillende plekken in de stad gingen zetten. Dus we hadden daar een heel businessplan rond uitgewerkt. En we hebben daar twee studentenondernemerswedstrijden mee gewonnen. Daar ook wat geld mee gewonnen. En dat heeft eigenlijk ook wel wat deuren geopend naar zo'n workshops. Echt meer leren over dat ondernemerschap. We wisten wel al snel van, wij willen niet echt in de horeca gaan. Maar dus dan als dat idee mee naar boven kwam, dan hadden wij wel iets van, ah, dat is eigenlijk echt wel iets waar we mee kunnen gaan doen. En dan is eigenlijk de bal heel snel aan het rollen gegaan. Maar we hadden wel al een goede fonds als relatie. Wietse: En dat was wel belangrijk ook als... Dus we hebben daarmee, wat was het? Vijf of tienduizend euro gewonnen. Aline: Vijfduizend, ja. Wietse: Vijfduizend cash, ja, en dan vijfduizend in ondersteuning. Maar ja, als student is dat wel enorm. En dat was wel een belangrijk moment, denk ik, voor ons als... ondernemerskoppel, omdat daarmee heb je wel de zuurstof om te gaan proberen. En ik denk dat dat heel belangrijk was voor ons, dat we zijn ook Sitsenlab gestart tijdens onze studententijd. Dat als jongeren, als je die zuurstof hebt om te kunnen gaan experimenteren, om te leren, om te falen, om te doen, dat was echt zo belangrijk voor ons. Wij zaten nog op kot, dus we waren toen ook nog wel door onze ouders ondersteund. Maar dat was perfect om op die manier allemaal als zaaksjes te proberen. En ik denk dat we daar als maatschappij moeten over nadenken. Hoe kunnen we eigenlijk... Als het van mij zou afhangen, dan zou ik veel meer... Ik geloof enorm in een gelijkwaardig startpunt te kunnen bieden aan mensen en aan jongeren vooral. Want dat is een moment van je vorming. Koen: Ook waar de goesting er heel vaak... Aline: Ja. Wietse: Inderdaad. Koen: En die iets wat naïviteit tegen soms nodig hebt om... Aline: Ja, van wat wil ik doen met mijn leven? Koen: Waar wil ik mijn tijd in steken. Wietse: Ik zou het mooi vinden als er meer vanuit erfenissen, meer taksen gaan naar de jongeren. En iedereen heeft een startbudget van, weet ik veel, 20.000 euro. Ik denk dat er heel veel meer creativiteit, veel meer experimentatie zou komen. Ondernemerschap. En dat was voor ons echt belangrijk. Griet: Jij spreekt daar net het woord falen uit, of zijn daar dan ook bij jullie... Koen: Zijn jullie eigenlijk ooit al eens gefaald? Ik vind dat supergooien, want dat sluit een beetje naam bij een opmerking van haar track, zodat het lijkt alsof alles maar vanzelf gaat voor Witse en Alin. Dat lijkt aan de buitenkant. Wietse: Maar ja, wat bij mij direct bovenkomt, is... Ik denk dat als leiders in onze organisatie het grootste falen was, dat we op een bepaald moment tien mensen hebben moeten laten gaan. Op dezelfde dag. We hebben de organisatie opgeschaald. We waren in een jaar van 2022. Dus dat was eigenlijk... Tijdens COVID ging alles supersnel. Dan dachten we van sky is the limit. En we moeten mensen aannemen, aannemen, aannemen. En dan bleek van ja, oké, post-COVID. Ja, mensen gaan ook meer en meer terug. Gemeenten gaan meer terug naar fysieke bijeenkomsten. Aline: En ja, de oorlog in... Allee, dat was de oorlog in Oekraïne en zo. De impact dat dat had, ook macro-economisch op de financiële markten. Wietse: Het was moeilijker om financiering te krijgen, de banken kijk naar winstgevendheid en dan zit je daar en dan waren we van dertig naar zestig mensen gegroeid, in één jaar dertig mensen aangenomen en hebben we tien mensen moeten laten gaan en dat was wel een heel, moment van accountability, nederigheid, van kijk eigenlijk, Ik vind dat wel belangrijk dat je als leider dat verantwoordelijkheidsgevoel hebt van kijk, je werkplek is ook wel belangrijk om gezinnen te voorzien, om stabiliteit te bieden. Aline: Als je dan iemand met een kindje moet laten gaan, dat is... Wietse: Ja, inderdaad. Koen: Ik herken dat van mijn eerste aanwerving. Dus dat was eigenlijk om een keer de beweging, maar ook de verpletterende verantwoordelijkheid van, fuck, vanaf nu ben ik verantwoordelijk voor die man zijn loon en zijn huis en zijn kind. Aline: En elke maand moet er genoeg op de bankrekening staan om die mensen te zagen. Koen: Ja, inderdaad. Wietse: De positieve zijde is dat het super is. En super is dat je mensen op iets kunt laten werken dat zinvol is en tegelijkertijd waarmee ze goed hun boterham kunnen verdienen. Maar dat moment beschouw ik wel zeker als een faling. Ik denk dat we daar heel veel hebben uit geleerd. En ik vond dat vooral, dat heeft ons als organisatie, dat was een enorm dieptepunt. Maar dat heeft ons wel een enorme collectieve veerkracht bijgebracht, omdat we daar duidelijk bij hebben gezegd van kijk, dit is onze accountability, dat komt op ons konto. Want er zijn hier mensen moeten laten gaan die dat eigenlijk goed in werk deden, die dat heel goed performden, maar die dat hun rol vandaag overborg wordt gemaakt omdat we niet staan waar we wouden staan. Maar ja, dat heeft ons wel veel lessen bijgebracht. Misschien was het dan iets te veel risico. Griet: Heeft dat ook iets met jullie relatie dan gedaan? Aline: Ja, ik was daar eigenlijk onlangs ook over aan het reflecteren. Voor mij was dat wel... Dat was 1 december, denk ik. Wietse: Eind 22. Aline: Ja, dus dat was echt wel een diep... Allee, dat was echt wel een zware winter dan. en ik kan me echt zo nog herinneren in januari, zo van het is echt even de poststress daarvan en zo van iets van ja, dit jaar moet er iets veranderen, ik wil niet op deze manier nog verder doen. Wietse: Was dat in 22 of 23? Aline: Ja, dat was december 22 en in maart was ik zwanger. Dus dat was dan eigenlijk ook overwacht, maar ja, toch wel welkom. Wietse: Wacht, dat klopt toch niet? Aline: Jawel, dat klopt wel. Wietse: Kindjes zijn geboren in 2023. Aline: Ja, september 2023. Ik was begin 2023 zwanger. Koen: Dus in december? Aline: Ja. Is dat gebeurd? Koen: In maart? In januari? Ja, dat klopt. Aline: Dus eigenlijk was dat zo. Voor mij, als ik daar nu op reflecteer, was dat echt wel een moment dat ik echt nodig had van... Oké, ik heb zo... Zeven, acht jaar, alles gegeven voor dit bedrijf. Het is even een beetje op. Ik heb even zo'n keer nood aan andere prioriteiten in het leven. En dan waren wij zwanger van een drijling. Koen: Maar dat vervestigt wel zo mijn gevoel dat jullie zo'n beetje zonder kinderen zijn. Je zegt van, er moet iets veranderen. En ah ja, poef. In uw vetsum geeft u dat, alsjeblieft. Aline: Ja, voilà. Het is alvast dan wel, ja. Koen: Waarmee ik geen afbreuk wil doen aan wat jullie doen, uiteraard. Wietse: Maar ik vind dat je helemaal gelijk hebt. Aline: Ja, wij hebben het al soms daarover gehad. wat hebben wij al meegemaakt in het leven. Wietse: Verdiensten zijn zo verroepen wij hebben zoveel te danken aan waar we zijn geboren in welke omgeving dat we zijn geboren ik vind dat we ik vind dat je gelijk hebt één, dat we zonnekinderen zijn en twee, ook dat er niet altijd heel veel, verdiensten en de ganze meritocratie ik vind dat allemaal overroepen ik vind dat er, natuurlijk wel maar ook dat als je er de omgeving toe hebt je reactie op, als je te horen krijgt ik heb een drieling, daar kun je wel heel veel variaties op kennen. Aline: Ja, dat was wel. Koen: Dat spreekt absoluut wel voor jullie, dat je dan zegt als van oké, bring it on. Ja, ja, tuurlijk. Aline: En ook, ik denk wel, als we kijken naar waar we gefaald hebben, maar wat was een moeilijke periode, ook wel het begin van, GoVocal Citizen Lab was moeilijk, omdat wij hebben hetzelfde gestudeerd, maar dan in het begin gaan we samen een bedrijf opstarten. En ja, wij waren ook 21, dus je hebt eigenlijk nog niks van professionele ervaring. Wij hadden allebei misschien één stage gedaan of zo. En dan was het zo van, ja, oké, hoe gaan wij dat hier gaan aanpakken? En zeker Witsen was echt hyperambitieus, kei gefocust. Ik was zo wat meer nog aan het fladderen of zo. Dus ik had dan direct ook keiveel verwachtingen. Dat was niet direct duidelijk van wie gaat welke rol gaan opnemen. Dus dat heeft wel even echt geclashed. Dat we elkaar ook niet goed verstonden, dat we niet goed wisten van hoe zijn we complementair. Maar daar zijn we dan wel na een jaar of twee denk ik. uitgekomen. Maar dat was in het begin wel moeilijk. En ook, hij zat dan... We zijn dan gestart in de zomer, maar dan had hij eigenlijk net erna een uitwisseling in Japan. Dus hij zat dan in Japan, in Tokio, alleen half zot te worden. Dus dan ging hij echt toch een beetje in overdrive. Maar dus dat was dan... Allee, dat was wel echt een moeilijk moment qua communicatie, qua die rollen vinden. Maar eens dat hij dan terug was, en ik ook had ingezien van, eigenlijk ligt mijn rol iets meer bij de mensen de sales, de relaties de klanten, en zijn rol is iets meer, waar gaan we naartoe dat product, de strategie dan is het wel goed beginnen gaan eigenlijk, ja, maar dat was wel dat is denk ik echt ook een van de meest vormende momenten geweest van ons als koppel ja. Wietse: Ja, dat is waar, dat was ons relationeel dieptepunt, ja, Maar als je zes maanden probeert iets samen op te zetten, en je bent niet samen. Koen: Je zit acht, negen uur tussen... Aline: Dus ik stond dan op en dan had ik zo de ganse... Wietse: De ganse slek. Aline: Had je echt zo... Koen: Een to-do-laasje. Aline: Altijd een epistel zo. Wietse: Ja, dat is waar. Ik was toen obsessief ambitieus. Je zou dat kunnen positief draaien als zo goesting en hongerig, maar dat kwam te veel met een kost tegenover mijn omgeving dat was in. Koen: De kernkwadranten het talent is dat dan doorschiet. Wietse: Ja, dat was wel zo maar en dat is niet, omdat je de vraag stelde van falen ik zou dat niet echt benoemen als falen wat ik nu ga zeggen ik weet niet dit voorbeeld, maar gewoon over het algemeen Er zijn wel veel opofferingen die je maakt. En bijvoorbeeld dat voorbeeld om daarop in te gaan, de opoffering was van, kijk, eerst ging ik naar daar met het idee, ik ga Japans leren en ik wil daar met honderd Japanse vrienden naar huis gaan. Geen een van die beiden is gelukt. Aline: Ja, dat is sowieso al moeilijk om Japanse vrienden te maken. Wietse: Maar om maar te zeggen, ik was ook zo gefocust op dat moment van, van kijk, ik wil niks liever dat dat iets wordt. En zo zijn er nog heel veel momenten geweest in... Dat is voor iedereen natuurlijk zo, maar ik denk... Dat is niet een falen, maar je maakt veel opofferingen doordat je ondernemer bent. Aline: Ja, en wij waren ook jonge ondernemers, dus onze vrienden waren aan het feesten. Koen: Gingen naar festivals. Aline: Je bent op dat moment niet de beste vriendin, of de beste zus, of de beste dochter. Nu is dat allemaal wat meer georganiseerd en is dat zo op zijn plooi gevallen. Koen: Nu zitten zij ook in de chaos. Nu zitten zij daar ook in. Aline: Ja, ja, we zitten eigenlijk terug in... Ja, voilà. Wietse: Maar dat is bijvoorbeeld het een over vriendschap. Dat is wel iets tijdens de universiteit. Ja, dan heb je heel hechte vriendschappen. En dan, dat is wel iets, denk ik, vrij typerend voor ons en misschien des te meer voor mij. Zo van, oké, stroomverstelling, volgende fase. En dan, dat is denk ik wel voor mij ook een persoonlijk... Ja, faal of alles. Ik zal nu niet een faal noemen, maar alleszins een reflectie van, van kijk, die opoffering is ook wel geweest van bepaalde vriendschappen dat ik meer op mezelf of op ons ben gericht en ons project ben gericht, waardoor ik andere mensen misschien heb laten staan. Dus dat is denk ik wel daarvan zeker een opoffering geweest. Koen: Het is fijn om zo een keer terug te kijken naar hoe jullie gestart zijn en ik zou eigenlijk graag willen vooruitkijken kunnen jullie een leven voorstellen waarin Wits en Alin niet samen ondernemen? Aline: Oh ja dat is ons fave onderwerp denk ik, op restaurant of op reis we zullen altijd dromen over hoe het ooit anders gaat zijn er zitten. Wietse: Al duizend en een plannen. Aline: Klaar van dit en dat willen we doen. Ook denk ik omdat dat is natuurlijk enerzijds dof dat je een gezamenlijk project hebt, maar dat is natuurlijk ook wel zwaar met momenten, zeker als dat dan wat moeilijker gaat met het bedrijf, neem je dat mee naar huis. Maar ook er zit ook wel een bepaalde hiërarchie in onze professionele relatie. Witsen is CEO, zeker nu, ik heb nog altijd, ik ga nu opnieuw een leidinggevende functie opnemen, maar ja, dat is zo wel gevoeld dat dat soms ook wat spanning creëert, van ah, eigenlijk is het zo half mijn baas, dus dat je dan ook zoiets hebt van op een bepaald moment zou ik gewoon nog een keer zonder hem, boven mij zaken willen doen ik zie je lichaam. Koen: Ook zo de beweging. Aline: Maken van uitbreken maar ja vooral ook veel plannen van ah, wat willen we met de meisjes gaan doen, we willen gaan reizen op welke plekken willen we nog misschien even gaan wonen, wat willen we nog allemaal gaan bijleren individueel dus ja, heel veel plannen en dromen, Dus we zien ook wel dat we op een bepaald moment andere baden gaan verwantelen. Wietse: Voor mij is dat geen... Ik zou, als we dezelfde passie, interesse, hetzelfde project, voor mij is dat geen uitgemaakte zaak. Of dat al dan niet wel of niet samen te doen, voor mij eigenlijk maakt dat niet... Ik denk dat dat gewoon een aantrekking moet zijn tot het project. En je moet uitzoeken van wat wil ik doen. Ik zou geweldig graag ooit in film gaan en films beginnen te maken ongetwijfeld over dezelfde thematiek vind ik dat is iets dat mij heel nauw aan het hart ligt democratie en en alles er rond en ik had wel bepaald idee van oké ik zou graag dit of of of dit script willen gaan uitwerken en spreek bijvoorbeeld ook van samen als de meisjes zijn nu twee jaar twee jaar oud als ze op leeftijd komen, misschien vijf, zes, dat ze daar ook gaan kunnen ervaren, willen we gans Afrika rondreizen. En dan zou ik graag een documentaire maken over niet-westerse vormen van democratie, omdat wij denken vaak, ja, democratie dat is een meerderheid hebben, dat ze gaan stemmen, dat is typisch westers, maar eigenlijk als je dat iets breder trekt en je kijkt naar, Self-governance, self-bestuur. Dan heb je heel veel inventieve manieren waarop de communities georganiseerd zijn. Heel veel verschillende systemen. Dat is heel tof om een keer eens op te zoeken. Wat je dan allemaal komt. Je hebt van die systemen bijvoorbeeld. Ik geloof dat het in Somalië is. Zoals wij onze college hebben met schepenen. Hebben zij dan per leeftijdscategorie. Tussen 0 en 8 jaar. Tussen 8 en 16 en zo verder. En iedere categorie. Zoals wij dan de schepen van sport hebben. En we zijn een rol, bijvoorbeeld iemand die dat altijd vragen stelt en dat een nieuwsgierige is. Koen: Zo de de bono thinking head, een beetje in principe. Wietse: Meer eigenlijk in lijn met de levenswijsheid die ze kunnen brengen. Dus veel minder over expertise gericht. Ik weet meer over mobiliteit of op sport. Maar ik denk dat daar nog heel veel zit dat interessant is om uit te diepen en om in kaart te brengen. En eigenlijk gewoon ook het idee van, aan de hand van storytelling, verhalen vertellen, kun je ook mensen tot beweging krijgen. En dat kun je heel goed met film doen. Waar deze week aan het kijken naar in Allie Nelvis blijft bestaan was met Adila Larbi. En die vertelde dat ook heel goed van, kijk, ik wil eigenlijk een maatschappelijk impact maken met mijn films door mensen op die manier, door verhalen te vertellen, empathie te laten creëren. Het ging over zijn film van Rebel, met Jihadstrijders. Ik weet niet of je hem hebt gezien. Dus dat vind ik wel ook spannend. Het is gans anders, maar eigenlijk wel heel veel gemeenschappelijk, in zekere zin. Maar vanuit een gans andere invals ook. Koen: Ja, maar de why, zoals ze zeggen, die zit er wel in. Anders, ja. De wereld verbeteren, mensen samenbrengen, stemmen laten horen. Dat zijn soort dingen die ik dan eigenlijk wel hoor, die jullie allemaal drijven. En eigenlijk beantwoordt dat misschien... Nu voel ik wat inwitsen, maar een vraag. ik voel die energie en die passie blijven gaan en jullie zijn nu tien jaar bezig dat is, mijn ondernemersbestaan is met ups en downs gegaan en er zijn, periodes waarin er totaal geen energie was. Dus ik vraag mij ook zowel af, waar blijft die energie... Griet: Ja, bruisend. Koen: Ja, bruisend, inderdaad. Dat is heel veel. Wietse: Ik denk altijd een volgende horizon zien. Koen: Dat is wel heel belangrijk. Aline: Ja, zo blijven dromen. Wietse: Nu met GoVocal, de volgende stap voor ons is dat we... We hebben nu ons één product, één platform voor burgerparticipatie, maar de volgende stap is dat we nu aan het kijken zijn van, ah oké, hoe kunnen we nu eigenlijk, bepaalde nieuwe productlijnen gaan toevoegen gericht op dezelfde missie? Hoe kunnen we misschien mogelijk ook andere bedrijfjes die geweldige producten hebben, maar die dat dan niet op schaal kunnen brengen, hoe kunnen we die eigenlijk bij ons laten aansluiten om zo iets groters te creëren? Omdat daar ook nog een enorme kans ligt binnen Europa, omdat dat zo versnipperd is. Dat is denk ik ook iets vrij kenmerkends voor ons parcours. En de enige dat dat eigenlijk ook daarbij aansluit, bij wie wij als koppel zijn, Wij zijn altijd heel benieuwd geweest naar de wereld. Zoals Aline zei, wij zijn gaan reizen. En dat maakte ook dat wij minder geïnteresseerd waren in een bedrijf dat Vlaams of Belgisch is. Maar vanaf datgene onze derde klant was, Nederlandse klant, en de feite was de Franse. Wij wouden heel snel internationaal gaan. Aline: Ook omdat, dat was niet enkel uit onze eigen overtuiging, maar ook omdat we dat zagen als ons businessmodel. We hebben een niche, die software voor lokale overheden, die macht is gewoon te klein. Dus we moeten eigenlijk, als we hetzelfde willen doen, snel naar het buitenland. Koen: Ja, dat was interessant, want ik heb jullie zullen herkennen in zo'n omgeving, waar we dan echt in een hele Vlaamse context zaten. En zelfs toen, ik weet niet hoe lang jullie toen bezig waren, maar dan voelde je al onmiddellijk... Vlaanderen is gewoon te klein voor dit bedrijf. Aline: Ja, en ook, ik denk dat dat... Koen: Fantastisch om te zien. Aline: Om te zeggen van die energie... Koen: En voor deze mensen trouwens ook. Sorry dat ik hem bebrek. Aline: Ja, ja, ik werk veel in Vlaanderen, maar ik heb dat ook echt nodig om daar buiten te werken, want anders worden we soms een beetje helemaal zot. Maar ik denk dat wij in ons leven heel sterk zaken opzoeken die soms veel energie vragen, maar ook die ons heel veel energie geven. Dus wij dagen elkaar, denk ik, daar soms ook wel wat in uit. Van, oké, kunnen we dat? We zijn bijvoorbeeld met de meisjes, als ze nog geen jaar waren, naar Zuid-Korea gaan reizen. Maar dat vraagt veel energie, maar dat geeft u ook veel energie. Dus wij zoeken eigenlijk, denk ik, constant naar zo... Oké, we gaan naar de US, we gaan een half jaar naar daar. En dan vraagt dat veel, maar dan geeft dat ook zoveel. Dus dat is zo constant wat communicerende vaten. En ik denk dat die energiegevende factor dan altijd toch wel groter is. maar dat we zo wel altijd wat uitgedaagd moeten worden. Wietse: Dat is goed samengevat, inderdaad. Koen: En dat je elkaar daar ook in blijft vinden. Aline: Ja. Koen: Want dat is ook niet vanzelfsprekend. Aline: Ja, dat is soms nu wel wat moeilijk. Witsen is echt zo de uitdager. Terwijl ik denk van, ik kan wel wat aan, maar mijn rol is momenteel zo eerder zo van, toontje lager, gaat dat wel? Dus dat vind ik misschien momenteel niet altijd zo even leuk, dat ik die rol moet opnemen. Ja, maar gaat dat wel? Ja, zo weer het praktische, maar uiteindelijk raken we dan wel altijd ergens. Koen: En heeft dat met moederschap te maken? Aline: Nee, ik denk dat dat ook gewoon meer onze sterktes zijn als in hoe wij ingesteld zijn. Witsen is eerder. Wietse: Toch een beetje wel. Ik denk aan het voorbeeld van, bijvoorbeeld, waar wij vroeger... een rivier zouden gaan af. Ah ja, zo dat wel. Een tof verhaal is tijdens COVID mensen gingen de natuur in natuurlijk, wij ook. En ik weet niet hoe we er waren opgekomen op packrafts. Dat zijn zo van die kajaks die je kunt opblazen. En dan kun je eigenlijk gaan hiken, maar dan ook terugkomen door de rivier af te gaan. Aline: Maar op wildwater. Wietse: En dan waren we in Frankrijk en dan stonden we daar. Dan stonden we daar. Aline: Bijna doodservaringen. Wietse: En dan stonden we daar met onze packraft. En ja, we hadden er wel een beetje op YouTube bekeken hoe je daar afgaat. Maar dat was zo'n... Ja, natuurlijk, die gletsjers waren aan het smelten. Die rivier ging zo snel. En dat is eigenlijk ook wel kenmerkend voor Alina haar rol in onze relatie. Ik zoek het dan wel uit. Aline: Ik mag het wel fixen zo. Wietse: Zij mag het fixen. Maar dan de rivier opgegaan, keisnel stromend water. En na vijf minuten lag ik er. En heel dom geweest, sleutels, identiteitskaart, alles los in die boot. Aline: Ook een dure boot, dat zijn nog wel dure booten. Wietse: Ik ging naar de kant, maar dat waterstroom veel sneller dan jij kunt lopen. En Aline was er ook niet meer, dus ik dacht van, oh nee, wat nu? En dan na een half uur kreeg ik het telefoon van Aline. Ik heb hem, ik heb hem. En dat was tien kilometer verder, niet overdreven, tien kilometer verder. Aline: Ja, echt. Wietse: En dan had ze die tweede packraft. Het was wel nog onze gsm zo met een manier rond ons gedaan. En dan, ja, dat is wel ook kenmerkend. Aline: Ja, maar dat is inderdaad kenmerkend, al zien ook Witsen is zo overtuigd ik kan het zelf ik moet daar niemand anders voor ik moet niet een cursus volgen ik kijk gewoon naar YouTube maar sommige zaken moeten echt wel gewoon een keer leren door iemand dat u dat uitlegt en. Wietse: De volgende dag zijn we op cursus. Aline: Gegaan en dan mag ik dat wel met een packraft over allemaal stenen en dan heb ik me ergens in een rivier kunnen rammen maar nu ben ik wel, ik denk dat hij dat voorbeeld geeft nu ben ik zo wel van die onberekende risico's, dat neem ik nu niet meer maar door de meisjes Door de meisjes. Daar waar ik te kom. Wietse: Vraag ik hoe je was van wat doet moederschap daarvan? Aline: Ja, ik denk dat dat heeft ermee te maken. Je neemt iets meer risico, je bent je meer bewust van je verantwoordelijkheden. Maar ook wel, dat praktische, dat heb ik altijd al meer gehad. Witsen is meer van, waar gaan we naartoe? Wat is onze route? Terwijl ik eerder ben, welk grief hebben we allemaal nodig? Hoe gaan we dat allemaal in een auto steken? Griet: Hoe houden we dat doen? Aline: Hoe gaan we dat doen? Dus dat is nu, door ouderschap is dat natuurlijk nog meer uitvergroot. Want je hebt natuurlijk zoveel meer extra zaken waar je moet aan. Koen: Ja, ik bedoel dat dan eigenlijk op zich niet gemeen met Witte, maar is dat dan, jij dat dan minder? Voelde jij dat, de impact van het vader worden dan minder? Maar ik merk bijvoorbeeld dat ik een heel andere chauffeur ben geworden sinds ik kinderen heb. Op de weg. Omdat ik mij dan in beeld van aanstelt dat mijn kinderen hier rondlopen. Bijvoorbeeld. Dus ik weet niet of dat bij jou impact heeft. Wietse: Ja, maar op andere dimensies, niet op het idee van... Koen: Niet op de voorzichtigheid. Wietse: Niet op de voorzichtigheid. Wel die verantwoordelijkheid zien, maar bij mij is die verantwoordelijkheid zien anders. Je hebt de verantwoordelijkheid om hen hun intrede in het leven te laten doen, om goede burgers, mensen, vrienden, familieleden te zijn. Koen: Ik wist dat het woord burgers eerst ging. Wietse: Dat is mooi. Maar minder... Ik heb zo niet iets van, wauw, nu heb ik hier een stukje goud En nu moet ik zien dat dat niet... Ja, ik weet niet, ik heb... Ik ben daar wel behoorlijk in van, kijk, leven tot volste. En dat gaat met risico's komen. En ja, dat kan op een bepaald moment... Is er dat die 1% kans een keer... Of hopelijk iets lager dan 1%, dat dat fataal gaat zijn of zo. Allee, dat klinkt nu heel fatalistisch. Maar je zegt... Griet: Ja, je wil niet met de handraam aanleven. Wietse: Voilà. Griet: Omwille van... Wat kan er allemaal les gaan? Wietse: Ik hoorde vanochtend iets interessants. Ik denk ook gewoon is hoe wij gewired zijn als mensen. Vanmorgen hoorde ik iets interessants in een podcast op weg naar het werk. Dan ging het over oorlogsjournalisten. Die sterven niet... aan het oorlogsgrond, die sterven het meest in auto-ongelukken. Dat is de meest voorkomende dood voor oorlogsjournalisten. Aline: In het gebied, of in het algebied? Wietse: In het gebied, op hun trip. Dus ik vind dat gewoon vrij tekenend voor... Koen: Het beeld dat we soms hebben over risico. Wietse: Voilà. Voorbeeld. Jij geeft nu wel het voorbeeld van in de auto, dus dat is moeilijk om erop verder te bouwen. Maar ja, we doen zoveel acties. We brengen onze kinderen naar school. Er kan altijd wel iets verkeerd lopen. Maar ik vind dat niet een belemmering om je dromen of wat je energie geeft na te jagen. Koen: Ja, er is ook zo'n statistiek dat er meer mensen sterven aan koeien dan aan haaien, bijvoorbeeld. Wietse: Ah ja. Aline: Maar Bos, soms kan dat dan bij hem ook extreem gaan. We waren nu deze zomer naar Polen gegaan. Twee weken op roadtrip. En we weten wat dan heel graag Oekraïne bezoeken. Naar Lviv gaan. Maar dan heb ik wel gezegd, hij had me dan proberen te overtuigen. Ook met de statistiek van wat is het risico dat je sterft in Lviv door een bomaanval versus op de weg in Polen. Maar ik had wel gezegd van, sorry, maar daar gaan bommalarmen af en zo. Daar wil ik nu niet met mijn kinderen naar toe. Dus ga jij dan maar, maar ik blijf met de meisjes gewoon in Polen. Wietse: Ik stond aan de grens, maar ik had mijn rijbewijs niet meer. Dus dat komt terug op die chaos en ben ik binnen. Koen: We kunnen het dus niet zonder alleen. Aline: Nee, en mij dan toch nog proberen over het aangaan. Koen: Kom dan. Aline: Nee, blijf niet. Koen: Ja, mooi, mooi, mooi. Zeg, de tijd vliegt in zo'n podcast. Ja, ja, dat was heerlijk. Ik loer dus naar de opnamemateriaal en we zijn al een uur bezig. Aline: Ah, wauw. Koen: En zoals we dat in de meeste podcasts zeggen, we gaan eens moeten terugkomen. Ik vond het wel een heel fijn gesprek. En er is van alles dat ik jullie zou willen vragen waar we niet toe gekomen zijn. En ik vermoed dat voor de luisteraars ook geldt. Maar wel, er is één belangrijke vraag die al de hele tijd zo nog mee in mijn hoofd hangt. En dat is, hoe is het met dat kruispunt in Elsenen? Aline: Ah, dat is een goede vraag. Ik denk dat wij nu niet meer wonen daar, maar er zijn wel al veranderingen gebeurd. De generaal Jacqueline is al voor eerlijk opnieuw herangericht. Koen: Die bleef zo wat hangen voor het begin van het gesprek. Griet: Ja, hoe was het voor jullie, deze podcast? Aline: Ja, leuk. Ik denk dat we gewoon onszelf zijn geweest en jullie leuke vragen hebben gesteld. Wietse: Het voelt alsof we eerder samen aan het kunnen indineren zijn. Dan heb ik meer de behoefte om vragen terug te stellen. Aline: Ik heb ook heel veel zin om vragen te stellen naar jullie. Wietse: Dat is niet onze rol. Koen: Toch niet in deze podcast. Misschien moeten jullie in de podcast doen. Aline: Of wij kunnen jullie eens interviewen. Koen: Ja. Wietse: Zijn jullie al geïnterviewd geweest voor jullie podcast? Koen: De allereerste aflevering. Ja, dat voor jullie. Door een professional laten... Misschien is daar ook al een sterk voor. Maar misschien moeten we dat eens opfrissen. Dat is eigenlijk een slecht idee. Wietse: Wij zijn kandidaten. Koen: Nee, nee, maar dat klopt. Het is ook maar fijn als we aan andere mensen vragen van... Een beetje inzagen in hun leven. Dat wij ons zelf ook een keer laten zien. Dus dat hebben we als eerste gedaan. Dus ik nodig jullie uit van daar eens naar te luisteren. Aline: Ja, ik heb al een paar... Leveringen aangeduid. Dat is interessant. Koen: Super tof. Griet: Hartelijk dank. Wietse: Jullie bedankt. Aline: Jullie bedankt. Wietse: Het was heel leuk.