Luc Limere
Els De Bie

Koen: Ik wil iets zeggen, maar ik ga het even zeggen als we in de intro, er begint maar één iemand op het. Griet Alice: Podcast en daar ben jij ik denk dat we vertrokken zijn we zijn gestart, ik heb voor jullie in jullie keuken net cacao klaargemaakt misschien wel fijn om eventjes het kopje vast te nemen, dankjewel Els dankjewel Luc dat wij hier in jullie huis, in jullie nest, te gast zijn. En dat jullie te gast zijn in onze podcast vandaag. Met deze hartopener, de cacao. En misschien wel fijn om alle vier eventjes een woord of een zinnetje uit te spreken hoe je er op dit moment bij zit. Luc: Voor mij is dat open. Dat is nog voordat ik gedronken heb. Els: Ik vind het ergens wel spannend. Omdat ik dat nog nooit heb gedaan. Luc heeft wel zijn podcastreeks, maar ik heb nog nooit voor zo'n micro gezeten. En tegelijk ook heel leuk. Koen: Welkom achter de micro. en dat is ineens mijn woord ik voel mij hier echt super welkom we zijn hier binnen gewandeld en het is alsof wij kind aan huis zijn terwijl het de eerste keer is dat hier passeren merci allebei. Griet Alice: Ja en ik voel mij vandaag een beetje kwetsbaar ik zit zo op de eerste dag in mijn moontime en het is nog kwetsbaarder dan anders merk ik dus voilà, zo zit ik erbij, ja, laat het smaken en Els, ik vind het heel bijzonder dat je de eerste keer hier in jullie studio ook mag dus ik voel ook vieren ja. Luc: Absoluut ik heb er nog niet over nagedacht, maar dat is waar ja voor mij is dat zo vanzelfsprekend, omdat ik hier al zo vaak heb gezeten maar nog nooit. Griet Alice: Dus jullie hebben een podcast studio thuis en dus Luc, jij neemt jouw podcast past hier regelmatig op. En dus vandaag mag jij de eerste keer hier ook aanschuiven. Els: Ja. Luc: En in deze setting, leuk. Koen: Het is grappig, wij doen... Als we met onze koppels werken, is zo een van de go-to dingetjes die we soms meegeven aan koppels, is van... Neem je partner eens mee in je eigen hobby. Dus voilà, bij deze. Luc: Dank je wel. Els: Ja. Koen: Het valt mij ook op, Luc, Els. Ik denk dat we nog nooit een duo hebben gehad dat zo goed voorbereid was. Er liggen hier papiertjes met lijstjes en bullet points. En er liggen al boeken klaar. En infrastructuur. Meestal is het wel, we zien wel waar we uitkomen. En dat zal vandaag ook weer terug zo zijn. Maar het is de eerste keer dat het mij opvalt dat er zo voorbereid is. Luc: En toch is dat voor mij niet vreemd. Als wij hier iets organiseren, vrienden, feestjes enzovoort, je zal het moeten zien. Dat is uren vooraf, zelfs soms dagen vooraf, dat Els alles heeft klaargezet. Dus dat hoort wel in de eerste plaats bij haar. Professioneel doe ik dat ook wel. Maar als het puur privé is, ben ik er meestal zo niet mee bezig. Maar nu voelde ik wel dat ook, om jullie hier te ontvangen, met mijn eigen installatie, hoorde dat er ook gewoon bij. Ja, dat is een stukje van wie wij zijn, denk ik. Els: Ja, ik denk dat dat hoort bij het stuk We noemen elkaar niet echt genoten, maar echt genieters En we vinden het dan ook heel fijn Als er mensen op bezoek komen, dat die ook echt genieten. Koen: Zalig En jullie ook, hoop ik dan Ja, tuurlijk Ja, maar soms is dat zo, dat je dan iets organiseert En dan is het zo met de organisatie bezig Dus lukt dat dan om daar zelf ook van te genieten? Els: Ja, die voorbereiding is ook wel leuk. Luc: Maar bij één feestje was dat iets minder. Als ik... Wat was dat? Els: 58? Luc: Ja, ja, ja. Ja, 58. Oh my god, ja, ik ben van 58. Dus dat was echt een reden om te feesten. En dan hebben we hier beneden alles vrijgemaakt. En dat was hier vijftig man of zoiets. En dansen en alles erbovenop. En zij heeft alles alleen gedaan. Ze heeft heel dat feest en ze mocht dat nog niet drinken. Els: Ik zat in een zuiveringskuur. Luc: Ik zat in een zuiveringskuur. Els: Je hebt hier keihard gewerkt Ja Maar het was ook wel leuk, ik heb genoten van het feit dat de anderen genoten hebben Fantastisch vind je het En ik had heel veel energie, net doordat ik in die zuiveringskuur zat. Koen: Ah ja Dat er dan zo. Els: Ja, dat ging wel zelf Ja. Koen: Dat ging wel zelf. Griet Alice: Ik ben eigenlijk benieuwd, wat maakt dat jullie samen echt genieten en samen onderweg zijn? Koen: En wat is dat voor jullie? Echt genieten, dat vraag ik mij ook al. Luc: Misschien is het goed van eerst te beginnen, hoe lang zijn wij al samen onderweg? Koen: Vertel maar. Ja, vertel. Luc: Wij kennen elkaar ondertussen bijna dertig jaar. En dat is ontstaan. Ik had een opdracht bij Proximus, waar ik heel veel voor heb gewerkt toen in die periode. En ik kom bij de marketingdirecteur binnen, super sympathieke man, en ik zie daar deze dame. En ja, dat was gewoon fijn om haar te zien. Niet zo van een vonk of... Dat gebeurde niet. Maar ja, zij is blijven hangen. Een jaar of drie later organiseer ik een grote conferentie in Oost-Mallen, waar ik toen woonde, in het Culturel Centrum. 250 mensen, emotioneel evenwicht. Dat was zo even voor ondernemers. En er komt een man die reageert op een woord dat in de publiciteit stond van dat congres, Integriteit. En dat is haar broer. Want die was met Integrity Management bezig bij Ernst & Young. en ik heb toen drie jaar met hem samengewerkt, maar dat was dus nog een gelegenheid dus nog een extra brug om Els dan eigenlijk nog beter te leren kennen en wij zagen elkaar regelmatig regelmatig gingen wij samen iets eten en Els kreeg dan altijd heel mijn verhaal te horen, er zit nogal wat verhaal achter en al mijn liefdeus en al mijn bezonjes en dan ja, dat is een heel goed luisterend oor dus sinds dan speelt dan. Griet Alice: En wanneer is dan de vonk echt overgeslaan? Luc: Ja, die vonk op zich is ook al een verhaal op zich. Want ik ben in heel mijn leven, en dat is denk ik op mijn dertien begonnen, bij het overbuurmeisje. Koen: Kakao komt bijna uit de neus van Els uit. Ze kent dit verhaal. Griet Alice: Slick in Els. Luc: Verliefd en lost in space. Koen: Heerlijk. Luc: Gewoon mezelf helemaal... Nee, nee, niet heerlijk. Echt niet. Echt niet, want ik was mezelf altijd helemaal kwijt. Dus mijn studies, boom, dan gingen die echt een dieperik in. En als het dan toch niet pakte, om een of andere reden, dan was ik ook emotioneel overhoop. Dus ja, dat is al heel vaak gebeurd. Dus verliefd, vuur en ja. Maar Els was dat niet. Dus in een bepaalde moment, in 2014, waar Els mij een berichtje stuurt, een uitnodiging, vond ik een lekkere babbel. Zij werkte toen al heel lang bij BMW. En ik zeg, gaat dat over dat transformatieproject bij BMW in Bornem? En zij antwoordt ze van, nee, ik heb toch geschreven, het is een lekkere babbel. En dus tijdens die lekkere babbel in een taai in Antwerpen, Komt zij dus met een vraag. En ze zegt, ja, je kent mijn vriend, wat ik nu mee samen ben. Die heeft al een aantal keren gezegd, en dan was het ruzie. En dan zei die, weet je wat, pak je boeltje en ga maar terug naar je moeder. En ze was dat zat, ze was dat eigenlijk beu. En ze zegt, als dat nu nog eens gebeurt, dan ga ik dat wel doen. Ik ga niet naar mijn moeder, maar ik ga wel mijn boeltje pakken. En, vraagt ze dan eens aan mij. Dat is dus de vraag, zou jij voor mij dan een kamer hebben of kan ik een tijdje bij jou verblijven tot ik iets anders heb gevonden? Koen: Roomies. Luc: En op dat moment kende dat zo'n gasboiler, waar ze dat wakvlammetje op me steken, dat wakvlammetje gaat met mij aan. Gewoon een wakvlammetje. En dat deed iets met mij. En op dat moment, ik zeg gewoon... Ik heb me... Ja, tuurlijk. Ik heb spontaan gezegd, ja, natuurlijk. Als we elkaar al zo lang kennen, ik ben een van mijn beste vriendinnen. Natuurlijk wil ik dat doen. maar dan gebeurde er iets anders bij mij ik had jaren ervoor bij het verbreken van een van die vorige liefdes ik was zo beu ik had gezegd wat is voor mij die ideale liefde om drie uur s'nachts heb ik die tekst geschreven die staat nu nog altijd op mijn iPad, en ik haal die tekst boven de voor mij ideale liefde ik had dat aan al mijn vrienden laten lezen die zeiden allemaal Luc, je moet wel realistisch zijn, nee, dat wilde iedereen dat wilde elke man Dus ik haal mijn iPad boven, ik had die dus bij, op dat hetentje. Ik laat ze dat lezen. En wat was je reactie? Els: Ik vond dat heel vanzelfsprekend. Dat was zo herkenbaar. Luc: Dus die reactie... Koen: Dus je herkende jezelf daar ook in? Els: Ja. Ik vond dat heel logisch en vanzelfsprekend. Luc: En dus dan ging dat waakvlammetje een klein beetje hoger. en zo is dat eigenlijk een hele tijd gebleven dat is nood en steekvlam ik heb toen trouwens toen wij wij hebben dan gesprekken begonnen. Els: Ja, ik zeg altijd, wij hebben onbewust de zeven sluits van de touw echt wel doorleefd. Zonder dat te beseffen. Wij hebben echt maanden gesprekken gevoerd. Gesprekken gevoerd over alles en nog wat. Griet Alice: Heel intiem geweest. Els: Ja, in gesprek. Griet Alice: In gesprek, ja. Dat bedoel ik. Maar intiem geweest. Nee, nee. Maar dus, op die manier... Els: Niet intiem geweest, want niemand gelooft, maar dat is dus echt wel zo. Griet Alice: Ja, intimiteit kan op vele vlak. Ja, jezelf helemaal laten zien. Luc: En dat was de eerste keer voor mij. Want meestal ging ik zo van één relatie naar de andere over. En dan, veel te snel, heb ik weer mezelf verloren. En hier was dat niet. Els: Ja. En dat maakt het dan ook heel vreemd. Want dan zei jij in het begin van, ik heb een nieuwe partner. Als we dan uiteindelijk samen waren. En het goede nieuws is, ik ben niet verliefd. En iedereen zei van. Koen: Hè? Els: Wat zeg jij nu? Luc: Ja, maar mijn vrienden snapten. Koen: Ja, tuurlijk. Luc: Maar dat klinkt een beetje vreemd. Els: Dat klonk wel raar. Mijn vriendinnen vonden dat ook heel raar. Griet Alice: Maar dus eigenlijk kennen jullie elkaar al dertig jaar. Els: Ja. Griet Alice: En zijn jullie een twaalftal jaar samen. Lovers. Els: Ja. Maar na die periode... Griet Alice: Van vriendschap. Els: Van echt zo die sluiers. Een paar maanden hebben we dat echt gedaan. Tot dat inderdaad het dan weer gebeurde. dat er een ruzie kwam en dat mijn vorige vriend zei van weet je wat, pak je boeltje en trap het af. En dat ik zei van, wel, ik pak mijn boeltje en ik trap het af. En ja, dan ben ik hier voor de eerste keer blijven slapen. Griet Alice: Dat was hier. Luc: Wacht, wacht, je gaat te snel. Els: Ben ik te rap? Ja, je gaat te snel. Ah nee, nee, je hebt me nog boeken doen lezen. Koen: Niet het boek dat hij hier klaar heeft liggen. Els: Ja, twee boeken. Koen: Twee zelfs. Els: Ik heb er nog een boek dat hier klaar ligt. Er is er nog één niet klaar. Luc: Dus er is nog één. Dus dat zijn de boeken van David Deida. Koen: Ja, natuurlijk. Luc: De kracht van echte mannen, de krachten van echte vrouwen. Koen: Mhm. Luc: En voor mij was dat een bijbel. Vooral de kracht van echte mannen. Alhoewel, ik heb eerst de kracht van echte vrouwen gaan lezen. En die heeft mij het meest aangesproken. En ik had zoiets van... Dat is de voorwaarde. Dat is een test. Koen: Hier is nog een lijstje. Griet Alice: Het boek gelezen en dan moog je bijna het. Luc: Zoiets. Els: Dat was een soort afstemmingsritueel. Maar daar zit er nog een bij. Luc: Ja, van Dirk de Wachter. Els: Liefde en onvervuld verlangen. Koen: Prachtig boek ik zal die ook allemaal in de show notes opnemen. Els: Ja dus maar dat hoort bij het traject dat we onbewust hebben doorgemaakt van de zeven sluien van boeken lezen, afstemmen zien dat je op dezelfde golflengte zit en heel veel praten, praten, praten praten. Luc: Praten en dan zo samen het huis hierin richten, want wij geloven echt dat kinderen als je dan samengaat als nieuw samengesteld gezin. Griet Alice: Ja, want jullie hebben samen vier kinderen. Allee, niet jullie. Luc: Elk twee. Els: Die elkaar netjes op een rijtje opvolgen. En die ook heel goed blenden. Griet Alice: Hoe oud zijn jullie kinderen vandaag? Els: 37, 35, 33 en 30. Luc: En ondertussen? Els: Vijf kleindorters. Koen: Fantastisch. Maar dus ook dat moest samengebracht worden. Ja, dat was Luc aan het verhaal. Els: Wel, dat was het grappige van het verhaal. Want als ik dan de eerste keer hier bleef slapen, als ik mijn boeltje dan gepakt had, zei Luc van, ah, ik moet misschien wel iemand verwittigen, want mijn zoon komt naar hier, want mijn kleindochter komt hier slapen en die weet nog van niks. Dus dan heeft hij zijn zoon opgebeld om te zeggen van, ik moet u verwittigen, hier is nog iemand. en ik werd vanaf dag één dat ik hier was meteen ook grootmoeder want er bleef niet zijn klein kind slapen. Koen: En je was dus niet een toevallige passant, het was direct ja. Els: Dus dat is heel bizar en helemaal anders dan koppeltjes die, hoe noem je dat, highschool lovers zijn. Of weet ik veel wat, bij ons was het ineens... Koen: De hals-over-kop-verslaafd fase, dat hebben jullie eigenlijk niet gehad. Nee, nee, nee. Het klinkt zonder het... Ja, voilà, zonder het... Wacht, ik wil het... Het klinkt zo, net zoals de papieren die hier liggen, het klinkt wat voorbereid en georganiseerd. Maar ik bedoel, dat is niet slecht, hè. Maar zo van, laat ons goed afstemmen. Els: Afstemmen is juist. Koen: Voor we springen, zo. Luc: Volgens mij heeft dat te maken met het feit, het heeft met zelfrespect en respect voor mekaar te maken. Wij kenden mekaar zo goed, dat was zo dierbaar en kwetsbaar. Zo kijk ik er nu naar. Dat is te precious, echt te belangrijk om daar onzorgvuldig mee te houden. Griet Alice: Zeker als je al zo'n lange vriendschap... Els: Ja. Want dat wilde je niet kwijt. Want dat was echt de basis. En de andere is de laag die er is bovenop gekomen. Luc: Het is goed dat je erover spreekt. Die laagjes, dat is nog een laagje gelegd. Toen ik gescheiden ben, wij zijn in hetzelfde jaar gescheiden. Els: Los van elkaar. Luc: Los van elkaar. Af en toe, dat zijn zo paden die elkaar kruisen. Oké, op dat moment paste dat niet. Dat was weer een ander pad. maar we hebben ik heb toen drie jaar in Bergen-op-Zoom gewoond met een Nederlandse partner die ook opstellingen deed en om de zes weken deed zij opstellingen, zo in een huiskamer bij iemand, en op een bepaald moment zeg ik tegen Elsma komt dan komt dan ook wel eens mee met iets waar ze toen mee zat het. Els: Verliefde van ons papa, mijn papa is uit leven gestapt en dat bleef toch wel maar spelen en toen nodigde Gelukkig uit, maar ik doe daar toch nog eens een opstelling rond. Ja. Luc: En zij eindigt, in een van die opstellingen op dat moment, eindigt zij in mijn armen. Zo'n heel warme koestering. Echt, als ik nu mijn ogen dicht doe, zelfs niet, ik zit terug in diezelfde living. Ik heb als terug in mijn armen, ik kan dat voelen wat ik toen voelde. En dus ook dat is blijven hangen natuurlijk. Dus, meant to be. Els: Ja. Griet Alice: Ik ben ook wel benieuwd hoe dat dan voor jou is, om zo in een huis jouw energie ook in te brengen, naar jouw plek te zoeken, te vinden. Hoe is dat voor jou verlopen? Els: Dat is een heel bijzondere vraag want eigenlijk is mijn gevoel als je een nieuw start heb je best ook een nieuw huis waar je samen in start, dat je daar niet allemaal meedraagt nu Luc had dit huis nog niet zo lang gekocht met een vorige, nog andere vriendin en, hij heeft ook zijn bedrijf hier en dan wordt het moeilijk om dat zomaar allemaal te verplaatsen en te doen en, En op een of andere manier, je hebt gezegd, eigenlijk wacht ik al heel lang aan dit huis om daar de persoonlijke touch aan te geven. Een female touch. Of een female touch, want het zag er helemaal niet uit zoals het er nu uitziet. En je hebt gezegd, ik wacht op de vrouw die dit gaat doen. Dus ik heb ook wel een stukje bijna vrij spel gekregen om weer aan de slag te gaan om er een thuis van te maken voor ons getwenen. Luc: Zeg me volledig vrij spel. Els: Volledig. Luc: Transformatie. Griet Alice: Hoe heb je dat beleefd? Els: Ik denk door dat we al zoveel gesprekken hadden gevoerd, en door het lezen van die boeken, en dat wij zo afgestemd waren, dat dat op een of andere manier vanzelf ging, heb ik nu achteraf gezien het gevoel. Luc: Dat heeft voor mij te maken met dat respect dat we voor elkaar en voor onszelf hadden. Die zorgvuldigheid. Els: Wat wel heel belangrijk was, is dat al onze kinderen hier altijd welkom waren. dat op dat moment ze ook allemaal konden blijven slapen dus dat we genoeg bedden hadden nu is het vooral, kunnen alle kleindochters blijven slapen en hier een week een kampje doen of wat dan ook, en de kinderen blijven nog slapen als Tomorrowland is want wij woonden vlak bij Tomorrowland, en één dochter woont in Denemarken en die blijft hier ook nog wel slapen als ze komt met de kinderen dus dat blijven wij wel heel belangrijk vinden is er genoeg ruimte om heel die bende, hier ook altijd warm welkom te bieden en samen te eten en te feesten. En wij feesten ook samen en wij nodigen dan ook de mama van Luc zijn kinderen uit, die is erbij. De schoonvader van mijn dochter is erbij, want die is alleen. Dus iedereen is hier altijd warm welkom. Koen: Heerlijk. Els: Ja. Luc: Heerlijk. Koen: Het klinkt wel allemaal alsof het dan... allemaal goed gelopen is. Maar ik neem aan dat er in die gesprekken of in die fase ook wel lastige stukken geweest zijn. Luc: In welke fase? Koen: Wel zou je elkaar leren kennen en je lijstje en je boek? Griet Alice: En had dat dat vonkje? Koen: Ja. Griet Alice: Of dat gasvuurtje? Luc: Nee. Als ik daar terugblik, dat was later. We hebben ons ups en downs, elke koppel. Koen: Dus er zijn geen lijken uit de kast gevallen in die fase? Els: Nee, er zijn geen lijken uitkast. Luc: Nee. Ja, er is er wel... Koen: Eén? Luc: Er is er wel ene. En ja, achteraf bekeken is dat natuurlijk de normaalste zaak van de wereld. Je komt uit een familiesysteem. Je komt uit een manier van zijn met je eigen gezin. Els heeft bijna altijd alleen voor haar kinderen gezorgd. Omdat de man van haar kinderen, de vader, Maar de vader van haar kinderen, die was er gewoon niet mee bezig. Els: Die was er anders mee bezig. Ik vond het heel belangrijk dat kinderen hun talenten ontwikkelen. En ik wou ze sturen naar de Giro en de Tekenacademie en weet ik veel wat. En dat was voor hem veel minder belangrijk. Maar ook een stuk de basis van de scheiding is geweest. Heel andere waardes en een heel andere visie op het leven. wat maakt dat ik een heel andere familiegevoel had dan jij en ook een heel andere band met mijn kinderen dan jij en als wij de eerste keer samen op verlof zijn geweest dat was niet evident, wat maakt dat wij heel snel, ik denk al in jaar. Luc: 1 naar. Els: Dat eerste verlof in relatietherapie zijn gegaan. Luc: Om dat stukje uit te klaren het trok het dus niet meer dus ik heb echt gezegd wanneer dit zo blijft en er wordt niet uitgepraat of er iets mee gedaan, ik ga niet meer met jullie op verlof. En dan hebben we een fantastische therapeute gevonden. We zijn er vier keer geweest. En de vierde keer was het om te zeggen hoe goed dat ging. Els: Ja, dat was het. Luc: Echt uitgeklaard. Tot en met. En ik herinner me nog, de eerste keer dat we bij die therapeute zaten, want het ging dan over het gedrag van de kinderen, waar zij dan op een bepaalde manier op reageerden. En die therapeute zegt, ik heb zo het gevoel dat jij Stefan heel graag ziet. Dus mijn zoon. ik zei, oh, natuurlijk zij kon dus vertalen waar ik geen woorden aan kan geven ja, en we waren erdoor. Koen: Dat was gewoon. Luc: Dus dat was een stevige challenge, dat kan ik. Koen: Wel zeggen ik doe mij denken aan mijn grootmoeder zaliger als ik mijn eerste serieuze lief kwam presenteren of zeventien of zoiets, of achttien en dan zei ze in het plat Balders ga er maar eerst eens mee op congé en kom dan eens terug ja. Els: Ja Ja, dat klopt. Luc: Of Ikea-kasten in prijs zetten. Els: Daar zijn ze heel goed in. Luc: Die test hebben we gepasseerd. Els: Die test hebben we echt grandioos gepasseerd. Luc: Zonder handleiding? Els: Zonder handleiding. Want ik heb dus de Ikea-kasten verhuisd naar hier. Zonder handleiding. En we hebben die terug in elkaar gezet. En we hebben dat heel goed gedaan. Luc: Ah, een lol aan gehad. Els: Dus de Ikea-test zijn we gepasseerd. Op de checklist. Luc: Fantastisch. het klopt het woord dat je gebruikt afstemmen je. Koen: Zegt echt. Luc: Afstemmen van ja dit is zo belangrijk. Koen: Als we het daarover hebben ik denk nu even aan onze singles retreats waar we het heel vaak over de wheel of consent aan hebben en over afstemming wordt dat heel vaak als onromantisch of zakelijk, bestempeld maar hier is dat dus gewoon in gebed in het in het zijn in de relatie eigenlijk. Luc: Ja, en daar zijn we ook wel in mogen groeien. Dat hebben we echt in mogen groeien. Want dat is... Wij zijn dan alle twee goed in communicatie, maar als het dan over spannende dingen gaat en ik begin wat te wrijven, ja, dan... En dan... Ofwel kruip ik ergens weg of zo, of word ik kwaad. Werd ik kwaad, mag ik zeggen? Want ik doe dat niet meer. Dus daar hebben we ook wel aan gewerkt. Koen: Hè? Luc: Die afgelopen twaalf jaar. Els: Ja, jij hebt best zo uw trajecten gedaan en ik mijn trajecten. En hetgeen dat je daarstraks zei van hobby's, dat is ook een hele fijne dat we elkaar volgen in mekaars hobby's. Griet Alice: Zoals? Els: We zitten hier in de ruimte waar ik ook lomi-lomi massages geef. Luc heeft die opleiding helemaal niet gevolgd. Maar als er zo lomi-lomi retreats worden georganiseerd in Malaga, Portugal, Dan zeg ik gewoon, ik ga mee. Ik zie wel ter plekke. En dan hebben we daar een heel week dat we samen masseren. En dat is eigenlijk wel heel fijn. Griet Alice: Misschien wel fijn voor de luisteraars. Als je eventjes vertelt, wat is een lomi-lomi-massage? Els: Wat is een lomi-lomi-massage? Griet Alice: Want daar ben je wel echt gepassioneerd, hoor. Els: Ja. Ja. In Hawaii, als het woord dubbel wordt uitgesproken, betekent dat het heilig is. Dus lomi lomi betekent eigenlijk heilige aanrakingen. En je moet je voorstellen een massage waarbij warme kokosolie wordt gebruikt, dat deze ruimte waar we nu zitten verwarmd is op 25 graden, want anders smelt die kokosolie niet. Koen: Dat podcast gereven hier niet staat. Els: En dan wordt er met hele lange strooks en tamelijk langzaam, maar vooral heel belangrijk op basis van een intentie. Er wordt nu zomaar gezegd, ga maar even op de tafel liggen, ik zal je masseren. Er wordt eerst afgestemd met welke intentie je kon op de tafel liggen. En het wordt gezien als een gebed. En als een heel heilige verbinding die u zowel fysiek als mentaal, als emotioneel terug connecteert en heel maakt. En duurt ook twee uur. Griet Alice: Twee uur ontvangen. Els: Ja, en iedereen zegt, zijn je dan niet moe? Want als er zo mensen komen, is dat na mijn fulltime job. Maar het is even fijn om dat te geven als ze dat ontvangen. omdat het ook zo'n soort taiji-dans is en dat je door je benen moet gaan en er staat ook dan muziek op, ik werk met geuren ja. Koen: Ook het geschenk van het mogen geven ja. Els: Ja en soms zegt Luc dan van, oh het is mijn tijd en dan zeg ik, ik heb mijn agenda, boek het maar ja, en dan vond ik hier voor zijn eigen of bijvoorbeeld in de week was mijn zoon hier, en ik vroeg dan ik vraag altijd daarna van, en hoe werkt het en die zegt, goed, ik ga terugboeken dus dat is heel fijn, ik denk dat komt ertussen bijna heel de familie de schoondochters, nog niet helemaal de schoondochters op je tafel. Luc: Dat heb je wel. Els: Nick nog niet amai. Griet Alice: Dat is ook bijzonder mijn moeder. Els: Mijn moeder van 86 en wanneer ik dat is jezelf eens geweest het is al een paar keer geweest en hoe is dat. Griet Alice: Om je moeder zo. Els: Te masseren twee uur dat is een geschenk en ook zwangere vrouwen dat vind ik nog het mooiste van al Ja. Ja. Griet Alice: Ik herken wel, Els, wat je zegt in het masseren. Vroeger dacht ik dat dat ook vooral op techniek en dit en dat. Sinds ik ook het pad van tantra heb mogen bewandelen en leren kennen, is dat ook bijna een meditatie, een massage geven. En voelt mijn batterij ook helemaal opgeladen in plaats van weggegeven. En dat merk ik ook bij mensen aanleren dat dat een hele andere manier is. van... Els: Ik doe het ook heel bewust alleen s'avonds, want ik zeg dat ik een fulltime job heb, dus van acht tot tien... Op bepaalde avonden, want ik zou dat nooit ook langer kunnen doen, omdat ik dezelfde aandacht aan iedereen wil geven. Ja. Griet Alice: Oké, mooi. Luc: Hoe is die tantra, wat heeft die met jou daarin gebracht? Griet Alice: In de massage bedoel je? Luc: Ja, in de massage. Griet Alice: Ja, wat voor mij, wat ik dacht van een massage, was als ik mij liet masseren, ik noem dat vandaag, ja, sorry, fabrieksmassage. dus, ja, wij zijn ooit een keer naar een duomassage, weet je nog eens, in een hotel en dat was echt zo kneepjes, mijn lijf voelde totaal niet geëerd, dus zoals het sacrale. Koen: Totaal afwezig een checklistje met alles wat er mocht gebeuren. Griet Alice: Ja, alle knepjes en wat dat bij mij gedaan heeft is, tantris masseren of is geen doel ook emoties mogen komen en ook de dat in vertraging Je veel dieper opent dan, in stevigheid of in snelheid. Dat was voor mij eye-opener. Ja, ik kan echt, als ik zo over mijn huid streel, ook voor mezelf, mezelf leren koesteren, dan in die vertraging kan ik zo diep openen. Dat was helemaal nieuw. Luc: Zoals met de cacao. Griet Alice: Zoals met de cacao, ja. Els: En ik vind het heel mooi dat je het woord koestering gebruikt, want ik noem het stukje dat ik geef met Lomi Lomi, de grote koestering. omdat het zo heel erg vertragen is aanwezig zijn bij wat er zich aandient op het moment maar vooral verbinden met die intentie niet zomaar, ik ga hier maar even op mijn tafel liggen nee. Koen: Maar en ook die koestering, Waar ontvangen we dat nog vandaag? We moeten er, zeker als volwassenen, altijd maar staan en altijd maar doen en altijd maar sterk zijn. Waar worden wij dan eens gedragen en gekoesterd? Dus dat is heerlijk om je daar aan te mogen overgeven. Luc: Als ik u zo bezig word, dan geloof ik dat dat ook wel een hele belangrijke factor is geworden in onze relatie. Die vertraging. Het gaat allemaal zo snel en veel. En dat dat juist de momenten geeft, ook al baseert je aan iemand anders, kom dan af en toe eens boven en als die persoon weg is, dan zie ik ze er nog, zelf zitten genieten daar in de zetel. Je kunt zo echt nagenieten. Koen: Ja, dat geven verdwingt u ook om zelf te vertragen. Ja, exact. Els: En de muziek, de geur, want ik werk en met geur en met muziek, dat doe gewoon niet. Luc: Als het, ik weet niet hoe lang dat geleden is, 15 jaar geleden of zo, de aroma, dus natuurgeneeskunde gestudeerd, 20 jaar geleden. Els: Ja. Luc: Dat is ook wel iets wat ons verbindt. Griet Alice: De natuur? Luc: Ja, de natuurgeneeskunde, het zelfhelend vermogen. Wij nemen geen medicatie, wij nemen wat supplementen. Maar wij zorgen echt goed voor ons lichaam. En dat is ook een bepaalde levensstijl. Dat we ook wel proberen meegeven naar onze kinderen. Die dat op hun eigen manier aanpakken natuurlijk. Els: Of niet. Luc: Of niet. Dat bedoel ik mee op hun eigen manier. Of ieder op zijn eigen tempo. Maar dat is ook wel iets dat... Want ik ga dat ook zo... Waar wil ik het zeker over hebben? Dat is zo een van die punten. Dat is iets dat ons typeert. Wij zorgen goed voor ons eigen lichaam. Ook voor mekaar. Dat is een deel van ons overtuiging. Maar dat toedeelt veel. Dat maakt... Als je bewust bent van je lichaam, dan kun je veel meer bewust zijn van de communicatie tussen mekaar. Maar ook professioneel zelfs. Ik heb vanmorgen nog een coaching gedaan, want ik dacht eraf van, wow, dat werkt wel heel goed. En dat ging over, die coachee, bewust maken van zijn eigen lichaam. Het is dat met een geblokkeerde schouder. En na een half uur was dat weg. Dus dacht ik... Koen: Uw lichaam ook als een soort van... Griet Alice: Tempel? Koen: Ja, maar de signalen. Luister naar de signalen. Luc: Ja, zo bedoel ik het ook. Dat is goed, dank je voor de vertaling. Maar dus echt licht aan... En niet om te zeggen dat ik dat altijd doe, ver van. Er zijn momenten, en dat is er ook geweest in onze relatie, dat ik echt helemaal in een deuk ging met mijn bedrijf. Dat ik echt een heel moeilijke periode heb gehad... En dat wel zei, wanneer ga je het stoppen? Omdat het een heel geluidstransparant huis is. Dus als ik hierboven, die trap is open, als ik hier met mijn team bezig was, zij ving daar heel veel van op. Echt spanning in dat huis hier. Spanning. Niet normaal. Griet Alice: Ja, letterlijk je werk meenemen naar huis niet. Els: Maar in je huis. Ja, ons huis is, beneden is het ons woonhuis en boven is het Luxembedrijf. Dus alles blijft hangen. Griet Alice: Alles, het bedrijf is helemaal in elkaar gesmolten. Els: En sinds corona werk ik ook heel veel van het huishoud. Dus ja, je zit wel constant samen. Luc: Ja, en we hebben dan ook het geluk dat dat een groot huis is. Want je hebt mensen die dit ook hebben meegemaakt op een appartementje natuurlijk met covid. Els: Dat houden we niet vol. Luc: En daardoor zelfs uit elkaar zijn gegaan. Koen: De uitdagingen van samen te werken en kort op elkaar te lippen, we kennen die. Luc: Dat weet ik. Els: Echt? Luc: Dat is van jullie podcast. Trouwens, jullie podcast heeft mij er ook in geholpen. Ah ja. Er zijn zo'n paar, jullie hadden ook van die korte vluggertjes. Els: Vluggertjes. Luc: Die vond ik fantastisch. Els: Hilarisch. Griet Alice: Nee, dat moeten we er nog eens maken. Koen: Ja, ik ga er terug, want dat is een idee van Griet. Griet Alice: Ik wil wel nog eens een vluggertje met Griet. Luc: Moet dat nu? Of mogen we het eerst afmaken? Griet Alice: We zullen het eerst afmaken. Luc: Ja, echt. Dat soort van hulpbronnen. En er zijn er natuurlijk nog. Soms is dat een goed boek. Soms is dan een podcast. Dat hebben we ook nog wel gemeenschappelijk. Zo boeken lezen die we dan uitwisselen. Els: Mekar inspireren. Luc: Of podcasts. Echt, er gaat geen week voorbij of ik krijg een nieuwe podcast aangereikt van Els. omdat zij heel veel op de baan zit. En ze zegt altijd, ja, rijdtijd is leertijd. Els: Ja, dat is voor mij... Ik noemde B met mijn achternaam, dus ik ben hem bezig bij. Griet Alice: Bijen in de tuin. Els: Heb ik al gezien. Ja, met de B als familienaam staat dat in de sterren geschreven dat je iets met bijen hebt te doen. Kan niet anders. Maar ik... En zo vijf keer naar het nieuws luisteren vind ik heel deprimerend. Dus ik ben tien jaar geleden, in deze job, elf jaar geleden, heel erg naar gaan zitten luisteren of gaan zoeken van, hoe kan ik die reistijd, nuttig opvoelen dat dat mij ook iets brengt? Ja, nou was podcast het overmiddel. Griet Alice: Hè. Els: Ik vind echt, mijn reistijd is mijn leertijd. En dat gaat heel breed, hè. Koen: En als je er nu één of twee voor de vuist weg moet, wat houdt er je vandaag bezig of wat boeit er jou of... Tips? Els: Tips. Voor mij blijft de klassieker van de klassieker, zijn allereerste touché, blijft voor mij een die letterlijk blijft raken. Die combinatie, die manier van interviewen, muziekstukken erbij. Ook waar ze altijd sprekers blijft halen. Ik vraag het mij af. Ik denk dat Fridl een heel goed team heeft om al die mensen bij elkaar te zoeken. Jullie laatste podcast, wou, ik denk dat ik die naar God en Klein Pirken heb doorgestuurd. Dat verhaal van dat boek en die mensen die samen op reis zijn geweest. Griet Alice: Ja, van Evelien en Thomas. Els: Zo geraakt. Zo mooi. Dus dat boek staat ook op mijn lijstje om dan te lezen. Heel grappig, de nieuwe monogamie. Ik weet niet dat je die kent. Koen: Ah, nee. Vertel. Els: Daar ben jij mee afgekomen. Luc: Oké. Els: Ja. Luc: Ik heb het er in mijn vorige podcast over gehad. Koen: Ah. Luc: Over de nieuwe monogamie. Dat is een Nederlandse relatie therapeut. Koen: Ja, vertel. Luc: En hij zegt, de relaties zijn helemaal veranderd. Dus vroeger... Werden wij niet zo oud. Dus nu wordt er gewoon een extra levensfase op de hand geplakt. Maar je blijft het dan nog doen met diezelfde partner voor die volgende levensfase. Je lichaam verandert, je mindset verandert, je activiteiten zijn veranderd. En dat verandert dus ook die relatie. En natuurlijk provoceert hem ook wel, echte Nederlander, Kroon. Els: Maar goed, hij doet dat goed. Luc: Maar hij doet dat fantastisch en met heel veel humor. En dan heeft hij het ook over polyamorie en over relateren. Maar het gaat eigenlijk altijd over openheid. Els: En bespreken en afstemmen. Luc: Bespreek je fantasieën, je behoeftes, wat je zou willen. En dat verrijkt eigenlijk de relatie. Griet Alice: Eigenlijk ook die radical honesty en brengen in je relatie. Ja, absoluut. Els: Hij heeft het verhaal over het belangrijkste in je leven. Iedereen denkt huisje, tuintje, bompje, keukentje, hondje, weet ik veel wat. Maar zo naar de kern en au fond, die dingen worden niet besproken. En hij nodigt heel hard uit, wat wij dan in het begin hebben gedaan, van af te stemmen, te bespreken, alles bespreken wat te maken. Griet Alice: Alles in het licht te brengen ook. Els: Alles in het licht te brengen. Maastalig. Griet Alice: Mooi. Luc: We zaten weer in zo'n spannend moment. Weinig tekst. Koen: En die momenten zijn er ook, Luc. Els: Die momenten zijn er absoluut. Die momenten zijn er absoluut. Luc: En dus een van mijn mannelijke vrienden, ik kom eens even op, die mannen, die zegt, de Jeroen, die zegt, Luc, ik heb een podcast voor je. Ik had zo mijn beklag gedaan. Dat ga je onder mannenkooi doen. Griet Alice: Dat is cool. Koen: Dat kunnen wij ook voor. Luc: En de Jeroen zegt, ja, Luc, ik heb een podcast voor u. En dat komt dus met de nieuwe monogamie. Dus ik beluister dat en ik denk, wauw. En ik beluisterde zo'n stuk of twee, drie. Ik denk, wauw, wat is dit? En dat shift heel mijn gedrag. Maar ik zeg niks tegen haar. Ik denk, ik hou dat even voor mezelf. Ik wil dat ervaren, ik wil dat proeven, ik wil dat voelen. En ook wat effect ervan is. En zo na een maand, ongeveer een maand tot zes weken, ik zeg, ja, ik zou iets met jou willen delen. Een podcast. Ik zeg, want dat heeft iets met mij gedaan. Zeg, ja, natuurlijk, ik ben altijd over een podcast. Ik zeg, ja, ik ben er ondertussen vijf, zes weken mee bezig. Oeh, en je hebt dat niet tegen mij gezegd? ik dacht nee, ik wou dat eerst voor mezelf ervaren dat is het moderne bedriegen dat is het moderne bedriegen, Netflix voortkijken zonder partner dat soort dingen sorry ja, en ik zeg ja en dat was dus in bed een zondagochtend, dat is ook weer een verhaaltje dat we nog te delen hebben, ik zeg ja, ik wil dat we er samen even na luisteren naar die eerste podcast die ik toen had, die Jeroen had aangeraden, En dan is er heel veel veranderd. Dan zijn we echt in andere gesprekken getunod. Els: Net omdat dat terug het gesprek opende en alles bespreekbaar maakte. Griet Alice: Voelde jij dat er iets geschift was zonder te weten waar dat kwam? Els: Ja, je voelt dat wel, maar je kunt dat niet duiden, maar je weet niet wat. Griet Alice: Dat is het moeilijke. Els: Je voelt dat, maar je weet niet wat je voelt. En dat vind ik altijd zo bijzonder. Koen: Het is een heel mooi voorbeeld van het principe. Je kunt de ander niet veranderen, maar als je zelf verandert, dan verandert het systeem mee als je je eigen gedrag aanpast, dan verandert het rest en vaak wijzen we naar het zou beter zijn dat een ander dit, het zou beter zijn dat. Griet Alice: Ik zeg dat ook altijd zo na onlangs ook na een retreat voor vrouwen of in die trajecten van, je moet niet vertellen wat we allemaal gedaan hebben, je moet het leven en het systeem beweegt mee en vandaag kreeg ik nog een berichtje van een vrouw van, mijn man is plots ook heel open en voilà, zonder dat ik. Els: Zo werkt dat. Griet Alice: Exact vertel van dit of dat hebben we gedaan. Dat hoeft ook niet. Luc: Maar daarom is dat belichaamd zijn. Griet Alice: Zo belangrijk. Luc: We hebben zo afgelopen, pakweg honderden jaren, zo in ons hoofd gekropen. En wij denken dat we met tekst en woorden alles opgelost krijgen. Maar dat is niet. Wij spiegelen elkaar constant. En als een van de twee zegt, ik ga het zelf aanpakken, de andere spiegelt dat op een of andere manier. Dus dat werkt wel goed. Koen: Ik denk dat we ook onderschatten hoe jong en onontwikkeld het brein als orgaan eigenlijk is. Als je kijkt naar de evolutie van ons als mens, dan is dat groot brein... Iets heel recents, op evolutionaire tijdschaal. En dus dat voelen en dat lijf en die instincten zitten er al miljoenen jaren in. Maar die hersenen vinden zichzelf heel belangrijk. En die zullen ook alles dan doen om zichzelf belangrijk te maken. Dus dat teruggaan naar wat voel ik nu eigenlijk. En daar ook naar durven luisteren. Dat is mooi. Griet Alice: Ja, en dan soms ook wel in de drukte van het leven. het professionele is niet altijd makkelijk om te stoppen en te voelen. Els: Klopt. Griet Alice: En te zakken. Misschien ook wel interessant voor onze luisteraars om even te horen van, ja, professioneel. Maar je ook zei, ik ben bezig bij. Zijn even professioneel ook de kader waar jullie drijft vandaag? Luc: We zijn niet zoals de koppels die samen ondernemen. Griet Alice: Nee, nee. Luc: Maar we inspireren elkaar wel heel sterk. Als ik met een groep heb gewerkt, dan zegt Els, in de lijst. Mag ik de lijst? Els: Zoals prospects voor mij. Luc: Ja, ik werk vaak in de logistiek en leiderschap. Els: Ik ben gewoon de namen van de bedrijven. Luc: De namen. En dan zegt ze, zijn er interessante mensen bij? Ik zeg, die wel, die niet. Ja. Ja, een hint, dat mag toch? Els: Ja, en LinkedIn. Als ik dat doe via LinkedIn, komt dat helemaal goed. Luc: Ja. Koen: Moeten we vooral niet verantwoorden tegen mij. Els: Nee, ik verantwoord mij ook niet. Luc: Maar die natuurgeneeskunde, dat is wel blijven plakken bij jou. jou, hè? Ik ga. Eh... Els: Maar ik zal vertellen wat ik doe. Ja, misschien eerst jullie professionele... Ik heb in grote lijnen tien jaar lang voor Proximus gewerkt. Ik heb achttien jaar in een automobiel gewerkt. Waaronder ook in Mugen. En daar is mijn dochter geboren. En ik werk nu elf jaar voor een bedrijf dat industriele luchtzuivering doet. Waar overal mensen werken of iets opslaan. Of in een magazijn komt er fijnstof vrij. En dat is slecht voor de gezondheid. En daar hebben wij oplossingen op maat voor. Dat doe ik. En dat komt heel hard overheen. Ik ben zo als bezig bij iemand die zo om de tien jaar iets groots studeert. En toen ik veertig werd, was dat natuurgeneeskunde. En ik ging toen ook absoluut mijn praktijk opstarten. Ik ging iets doen met natuurgeneeskunde. Er werd toen ook verteld dat dat goed gekeurd wordt door de mutualiteit en terugbetaald worden. Zoals in het buitenland. Niet dus. en dan kwam ook de scheiding er was ook helemaal niet het moment om een praktijk op te starten, maar dat is wel mijn passie, en ik kan dat nu doen via mijn werk zorgen voor gezondheid en dat dan combineren met s'avonds lominomisch geven ja, dat is zalig ja. Koen: Want bij jou is dan eigenlijk, we zeiden dat er juist ook al, de vertraging bijna ingebouwd in dat bijberoep, mag ik dat zo noemen? Dat is zelfs geen bijberoep. Nee, maar daar zit dat eigenlijk ingebakken. Dus een heel druk leven, maar dan bijna structureel vertraging ingebouwd. Klopt dat? Els: Ja. En we doen ook in het weekend twee uur yoga minstens, want anders hebben we niet geleefd. Of dan voelen we ons lijf niet. Wij vinden het ook heel belangrijk van zondags naar middags met één ander bevriend koppel te gaan wandelen om daar echt tijd voor te maken. En in de natuur te zijn en dan samen te eten. Want hoe ouder we worden, hoe minder we er aan kunnen van met zo'n grote drukte. En als we verbinden, willen we ook echt verbinden. Dus lust met één koppel echt op pad gaan, twaalf, zestien kilometer wandelen en dan samen een hapje eten. Luc: We hebben echte gesprekken. Super, het is hier nu. Griet Alice: Ja, mooi. Els: We zetten. Luc: Nu twee bij en dan werkt je. Els: Zo anders en dan splitst dat precies altijd in twee getavenen vaak man en vrouwen ook heel vaak dat is waar, dus ik denk dat dat iets met de leeftijd heeft te maken dat wij geen groepen, wat ook gezellig is als er kinderen en kleine kinderen zijn is dat heel gezellig maar dat is een heel ander soort gesprek, als je echt wilt verbinden met een koppel en echt wilt tijd maken voor elkaar is het bij ons gaan wandelen en samen gaan eten. Koen: Ik ga dat roteren, want wij wonen er niet zo ver vandaan. Halftijds wonen wij er niet zo ver vandaan. Luc: We zijn er voor twee weken geleden... Els: Met Pinkster Maandag zijn we in jullie buurt gaan wandelen. Mooie dagen in Amsterdam. Nee, de stiltewandeling in Bornem gedaan. En dan iets fijn gaan eten in Puurs. Koen: De meanders van de Schelden. Els: Het was een supergooie beer. Dus dat was een hele fijne namiddag. Luc: Dat is een simpele formule, daar heb je altijd deugd van. Zelfs dagen nadien kun je dat nog voelen. Als het er een geleden is. Nee, maar daar houden we wel aan. Els: Maar daarmee heb jij nog niet uw professioneel werk verteld. Luc: Ik ben begonnen met... Ik ben op een 23-stelstandig geworden. Een jaar of vijf in immobielen gewerkt. Voor een grote groep. Mijn eigen kantoor mogen openen in Brugge. Griet Alice: In Brugge? In Brugge. Maar hoe is dat? Luc: Ja, onder de Lange Toren. Sorry, op de markt. Griet Alice: De Halletoren. Luc: De Halletoren. Ik zeg de Lange Toren. Het is eerst onder de Halletoren. Dat was niet te doen door het verkeer en verkeersboetes. Dan zijn we een lange straat verhuisd. Ja, het is al een geënd tijd gehad. Eigenlijk een eigen team opgebouwd en zo. En dan Tian Raiti. Veel geleerd. grote bedrijven altijd gewerkt. En dan begon dat beestje te kriebelen. Eigenlijk mijn passie, wat ik al van jongs af aan voelde. Op 16 was ik zeilinstructeur. In het leger heb ik pedagogisch opleiding gehad. Dat was een opleidingseenheid. Les kunnen geven aan de meest gemotiveerde jongeren die er bestaan, die een lekkerdienst moeten doen. Koen: Ja, toen was het nog. Luc: Ja, ineens na vijftien jaar kwam dat van, ja, ik kan dat doen. Eerst begon we met een klein trainingbureau met iemand die ik kende nog van vroeger. En dan in 2000 mijn eigen bedrijf opgericht. En zo, dat is blijven groeien, blijven ontwikkelen. Ondertussen meer dan, ik weet niet, tien, vijftienduizend mensen mogen begeleiden in leadership development, coaching. En dat is nu wel aan het veranderen, de afgelopen twee jaar. Ik voel die corporate wereld, being there, done it. En ik kan me er niet meer in vinden. Ik werk nog heel graag met de leiders. Maar die grote corporate structuren, waar ergens een board in Parijs zegt wat er hier moet gebeuren, ten koste van de mensen, dat kan ik niet meer. Ik kan me daar echt niet meer voor inzetten. Griet Alice: Het wringt. Luc: Ja, dus meer dan het wringt. Dat zijn mijn waarden die in het gedroom komen, dus dat kan ik niet meer. Maar ik doe nog altijd heel graag mijn werk. Ik heb vorige week nog een team-offside gedaan. Dat was echt super. En dat werkt goed. En daarnaast, ben ik begonnen met een podcast. Anders zou je niet zitten aan deze apparaat. Koen: Aan deze prachtige apparatuur. Luc: Generatiekracht is ontstaan vanuit mijn ervaring in die corporates. Wat ik zag van oudere mensen, die worden precies niet meer gezien. Die krijgen niet de plek die ze eigenlijk verdienen. Die worden niet naar waarde gezet. Of nog erger, de ene dag zijn ze er nog. De volgende dag niet meer, op pensioen. En daar is niks meer rond gedaan. Die hebben misschien tientallen jaren van hun leven gegeven aan dat bedrijf. Ik vond dat zo erg... En dan ook de kloof te zien tussen jongeren en ouderen. Ook niet altijd respect voor jongeren. Vanuit die ouderen, of omgekeerd. En dan dacht ik, ik ga er iets aan doen. En dan ben ik begonnen. Ik heb dan voor een groep van tachtig mensen beloofd van... Ik start je podcast voor het einde van het jaar. Dat ongenoegen van Els. Ze zei, ja, Luc, het is kerstvakantie. In december heb je dat gezegd. Ja, in december. Ik moet dat nu per se zeggen. Ja, ik heb dat beloofd en ik ga dat doen. En effectief, dus 31 december 2024, om negen uur s'avonds is de trailer online. Is de trailer online gegaan. Koen: Allee, dat was een gezellige vakantie. Luc: Goed gehaald. Nee, dat was wel. Koen: Nee, nee, nee. Els: We kennen elkaar ondertussen al heel lang. Luc is van Sterrenbeeld ook een ram, hè. Oké. En rammen kunnen drammen, hè. Luc: Ja, soms. Els: Dus dat. Luc: Maar het stond er. En sindsdien, elke veertien dagen komt hij uit. Er zijn er nu 34 online om de veertien dagen. Koen: Dat is mooi. Luc: Dat is een fantastisch boeiend plek. Voor mij ook. Niet alleen voor de luisteraars. Maar ik leer daar zoveel van. Griet Alice: Het inspireert je ook. Luc: Je leert mij. Mijn visie is eigenlijk geschift. Hoeveel jonge mensen die ongelooflijk wijs zijn. Dat je denkt, wijsheid zit dan bij die ouderen. Nee, nee, nee. En oudere mensen die ik hier heb gehad. 85, 93 met een jonge geest en je denkt van wauw, Soms grootvaders en kleinzoon. Soms vader en zoon. Els: Vader en dochter. Luc: Vader en dochter. Els: Dat is al van alles geweest. Koen: Alleen uw eigen partner is nog niet aan de achtergrond gestegen. Els: Nee, nee, ik heb nog niet voor de... Luc: Ik heb zelf eens gevraagd, maar ze sprong er zo direct niet. Griet Alice: Ik heb toch nog één raadsel, Luc. Of iets dat bij mij blijft hangen. Ja, dus daarnet stond ik in jullie keuken de cacao klaar te maken. En dus hij heeft mij iets geleerd. hoe je met een pollepel kunt scheppen in een kopje, zonder dat dat trupt. Dus dat is niet in mijn opvoeding meegegeven dat je dus met de bolle kant van de pollepel even naar beneden moet toeken. En dus voilà, het werkt. En ik hoorde van, ja, maar Luc heeft nog kokschool gedaan. Luc: Ja, hotelschool noemen ze dat officieel. Griet Alice: Ah, hotelschool, ja. Luc: Ja, kokschool. Nee, ze hebben met haar vroeger... Griet Alice: Daar was ik wel benieuwd naar. Luc: En met mijn middelbare school heb ik hotelschool gedaan. En ze noemden dat inderdaad de kokschool. Maar ik heb dus de zaal gedaan. De eerste jaren is dat samen, één jaar. Koen: We zijn toevallig nog naar de infodag van de Groene Poorten geweest. Ja, een paar weken geleden. Luc: Heel bekende school. Maar ik heb dus het Liva in Antwerpen gedaan. En ik heb mij lang geschraamd voor die opleiding. Als je ziet wat ik nu al jaren in beweeg, in die bedrijfswereld. de meesten die lopen te pronken met hun MBA's en hun opleidingen, universiteiten enzovoort ik heb dat allemaal niet gedaan, en tot vandaag merk ik en dat is niet alleen voor polepels merk ik hoeveel dat ik daar nog aan heb omdat ik heb daar geleerd wat dienstbaarheid is, ik heb daar leren luisteren naar lichaamstaal, Als iemand zo eventjes wat rechter gaat zitten in een restauratie van ik heb iets nodig. Griet Alice: Je merkt het direct op. Luc: Heb ik het gezien. Ik heb het gewoon gezien. Ik kan ook als mensen het moeilijk doen, er is iets niet in orde. Ik kan daarin meegaan. Ik kan die op hun gemak stellen. Ik heb dat al heel vaak nodig gehad. In die bedrijfswereld. Dus ik heb ook mijn talen geleerd. Mijn flexibiliteit geleerd. Daarom geloof ik ook niet. en dat hoor ik ook van die jongere mensen die ik voor de microfoon heb, wat ze gestudeerd hebben is eigenlijk minder belangrijk hoe ze gestudeerd hebben wel hoe ze het opnemen, hebben ze zich gecommit tot iets hebben ze bijvoorbeeld nee gezegd tegen een bepaalde vakken en een volle ja tegen andere vakken dat maakt het verschil, en dus ja zo is dat bij mij gevolueerd. Griet Alice: Boeiend het wordt nog die vraag. Luc: Gesteld want ik dacht. Griet Alice: Het is dan uit de hand gelopen hobby of van waar komt dat. Koen: Maar oké interessant, want een van de meest intelligente en ondernemende mensen waar ik ooit mee heb mogen samenwerken, ook in corporate, was ook kok en die had een zelfde soort gijne over zijn diploma, want hij was dan CTO in hele grote bedrijven en alles en dan praat je, heb jij eigenlijk gestudeerd eigenlijk kok, maar het is een boutade dat attitude, kun je niet aanleren. Skills kun je aanleren, maar attitude kun je niet aanleren. Luc: Dat is het. Daar heb ik geleerd van ons vak leraars. Dus de mannen die in de zaal stonden. Hard, hè. Maar ja. Streng en rechtvaardig. Maar ja, daar had ik wel wat geleerd. En dan veel stages gelopen in toprestaurants, tophotels. Dat is dan op de vloer, natuurlijk. Koen: Dat is ook echt in contact met de wereld. Luc: Heel veel tijd, natuurlijk. Koen: Fantastisch. Luc: Vandaag, bij die C-levels, lopen er ook heel veel hobbycokes bij. Die doen dat gewoon graag. Koen: Maar is dat ook niet een stuk... Iedereen zoekt naar manieren om uit dat hoofd uit te komen. Luc: Ik denk dat wel. Koen: Ik merk bijvoorbeeld, het is niet empirisch onderbouwd, maar heel veel ID'ers die bijvoorbeeld houtbewerking gaan doen. Els: Klopt. Koen: Dus dat is een uitlaatklep in handen. Ook iets echt maken. Software doet toffe dingen, maar dat voelt zo abstract. Els: Het is niet tastbaar. Koen: En het schept iets. Dat kun je op tafel zetten. Griet Alice: Iets maken. Koen: Ja, ik kniep daar zelf ook heel erg van. Dus dat hobbykok vervult vermoedelijk een vergelijkbare... Luc: Ja, wij koken ook soms samen, soms apart. Wij koken vijf maaltijden per week met HelloFresh. Koen: Ja, wij doen iets gelijkaardigs. Luc: Voilà. Koen: Heerlijk. Els: In het begin was het altijd van, ik wil u helpen, ik wil u helpen. Ik had zoiets, maar ik weet zelf nog niet wat ik ga maken. en dan met dat er de zoon van een vriendin dat deed als vakantiejob hebben we dan ingeschreven op HelloFresh en nu is daar zo'n perfect stappenplan en met dat we altijd weer heel veel op de baan zijn de eerste die thuis is begint te koken en dan kan een ander inspringen al dat niet meer aperitief erbij, we doen dat ook met vrienden wij hadden hier met kerstmis twee mannelijke vrienden die net zonder partner vielen, dat klinkt zo passief of ze zonder partner waren, en zo vanuit nodigen eenzaam uit met kerst hadden wij gezegd van ja, we kunnen dat nu toch niet maken dat die twee vrienden alleen kerst vieren wij nodigen die gewoon uit en dan heb ik gewoon HelloFresh besteld, of nee, we hebben gewoon gemaakt wat er was wat er was met dan twee recepten, want we gingen dat onder ons getwerend vieren met dat er andere grote feesten waren met de rest en hebben wij met die twee mannen, samen gekookt dan elk twee per twee twee gerechten gemaakt dat was een zalig feest en die hebben daarvan genoten die hadden dat ook nog nooit niet gedaan, maar die vonden dat kwik nu tof. Koen: Weet je wat je een supermooi voorbeeld aan vindt dan on wacht hè, Ik zou dat superlastig vinden om te moeten delegeren en zeggen wat ze moeten doen, omdat ik zelf niet goed genoeg kan koken. Els: Je hebt een checklist. Koen: Heerlijk. Heerlijk. Els: Loft. Koen: Dat brengt mij trouwens naadloos bij een andere vraag. Of dat je misschien even naar je checklist zou willen kijken. Els: Bij mij een checklist. Koen: Ik denk dat we onder tijdsdruk staan, maar we zijn al een tijdje bezig en ik zou toch graag hebben dat je alles gezegd hebt wat je graag zou willen vertellen. Dus zijn er dingen waar jullie het graag over willen hebben? Els: En eentje, de running joke binnen de familie. Op een gegeven avond kom ik thuis en Luc zegt, kijk, kijk, kijk, er is een uitmodiging voor tantramantra. Ik wil dat al kwietnielang doen. Ik zeg, ja, dan doen we dat. Dus dan zijn we een week tantramantra gaan doen in Corfu bij Deva Premal en Nitten en Raffia. Prachtig. Bij veertig koppels van over heel de wereld. Ik weet ook niet waarom en hoe en wat er gebeurd is, maar op het einde van die week heeft Luc mij ten huwelijk gevraagd. Luc: Met 38 koppels. Els: Als getuigen van over de wereld. Luc: En het was niet mijn bedoeling van nog eens te trouwen. Koen: Nee, maar uw hart en uw lijf stond open. Dat was geen olipo. Els: Maar dat is zo'n beetje de running joke, want in de familie wisten ze het verschil niet tussen mantra en tantra. Ja, ja. En ook die titel alleen al spreekt tot de verbeelding. En nog, dat blijft nog altijd. Een running joke binnen de familie. Maar dat was wel heel fijn. Luc: Het heeft wel het verschil gemaakt. Els: Ja. Griet Alice: Vertel? Koen: Ja, wat kan ik zeggen? Is het daarbij gebleven? Of hebben jullie dat al meegenomen? We hebben ook meer kunnen meenemen van tantra in het leven kunnen integreren. Ja, absoluut. Luc: Ja, ik mag dat echt zeggen. Tantra heeft mijn manier van zijn en verbinden helemaal veranderd. Dat is een manier. Je hebt dat er juist zo... Els: Met dat aanraken. Luc: Met dat aanraken. Els: Heb je aangeraakt? Luc: Heb je dat getoond? Griet Alice: Heb je je handje. Luc: Jezelf aanraken of ander aanraken? In de vertraging gaan? Dat is wat tantra doet. Griet Alice: Ja, en aanwezig zijn. Luc: Aanwezig zijn, ja. Ja, absoluut. Uit de versnelling gaan, wat zo typisch mannelijk is natuurlijk. Griet Alice: Ja. Luc: Het moet sneller in de... Koen: Efficiënt. Luc: Niet, niet. Ja. Dus genieten, hè. Echt genieters. Echt genieters, ja. Koen: Ja, heel mooi cirkeltje naar... Els: Ja, dan zijn we terug bij het begin. Koen: Ja, ja, ja. Els: En wij tekenen nu ook altijd zo, hè. Echt genieters. Koen: Ja, echt genieters. Ik vind dat een hele mooie. Luc: Ja. Er is nog één topic waar we het niet expliciet over gehad hebben. En dat is voor mij een hele belangrijke geworden in de afgelopen zeven jaar. Dat is mannenwerk. Koen: Ja, ik dacht het wel. Dat die nog ontbrak. Griet Alice: Die wou ik ook nog even aanraken. Koen: De poster van het mannenfestival ging hier op de deur. Luc: Denk ik. Ja, hier op de deur. En dat is niet alleen dat mannenfestival, het is gewoon mannenwerk in het algemeen. Ik heb zo'n vader die... Ze was alleen een hele fijne en integere man. Maar dat was geen man met ballen aan zijn lijf. Trouwens, mijn moeder op het einde van haar leven zei van... Dat was toch geen man met ballen aan zijn lijf. Wie zei dat net? Letterlijk, hè. Ze had zelfs zijn foto afgeplakt. Ze was er kwaad op. Els: Ja, ze was er kwaad op. Luc: En dat heeft mij wel eens een spartje gespeeld in het begin. Als ik jong was, ik was twee jaar en ik ging naar de crash, ik sloeg op kinderen. En dat was niet mijn kwaadheid. Dat was frustratie en kwaadheid die ik had overgenomen van mijn vader. Ik wist toen nog niet dat dat bestond. Het is pas, denk ik, als ik 35 was, dat ik heb ontdekt dat je emoties, en ongelooflijk veel emoties, overneemt van iemand anders, terwijl je denkt dat die van jezelf zijn. Dat is niet zo. Dus ik heb daar, ja, tot pakweg zeven jaar, ietsje langer geleden, mee rondgelopen. ook af en toe zo woed en een kwaad dat ik niet wist van waar dat kwam en dan echt stevige therapie meegedaan bij Dirk Gekieren in Frankrijk de week van de woede. Griet Alice: Daar ben ik ook nog geweest bij Dirk Primal Spirit. Luc: De week van de woede wordt dat letterlijk genoemd en daar heb ik dat kunnen transformeren, En dan het Mannenfestival. Koen: Dan gezegd, ik ga dit mee ondersteunen. Luc: Dit jaar ervoor was ik aan dat Mannenfestival geweest. En ik had dan mijn zoon, Andenik, voorgesteld van... Dat is echt iets voor u ook. Omdat ik het zelf had ervaren. En ik dacht, hoe kan ik het beter, een gezonde mannelijkheid aan mijn zoon overdragen, dan hem eens mee te pakken naar dat Mannenfestival. En hij stuurt mij een berichtje. Ik zat toen in Frankrijk. Hij stuurt mij een berichtje. oh papa, dat is zo buiten mijn comfortzone, maar ik kan het wel doen. Dus mijn hart maakte een sprongetje. Het jaar erop staan wij samen op het Mahler Festival na het ontbijt. We zijn zo, wat ga je doen vandaag? En hij zegt zo, papa, vorig jaar heb ik me inhouden, maar dit jaar ging ik voluit. En hij heeft toen een drakenworkshop gedaan met Wart, die nog altijd heel populair is. die is daarvan toegekomen, die is gewoon getransformeerd. Dus je hebt Nick 1.0. Koen: En Nick 2.0. Luc: Nee, die 3.0. 3.0 zeggen ze nu. Ja, zijn beste vrienden. Dus wat is er veranderd? Hij is dus... Hij werkte al twaalf jaar voor Colrout, een vaste job enzovoort. Hij heeft hij opgezegd. Hij is zelfstandig begonnen voor de Kronos Groep. Dat is al een grote stap. Ten tweede, hij was al meer dan tien jaar samen met zijn partner. Fantastisch koppel. Zijn twee prachtige dochters. Heeft hij het een huwelijk gevraagd. En hij is beginnen werken aan zijn lijf. Hij is beginnen boksen, beginnen trainen. En nu heeft hij een echt mannenlijf. Terwijl hij een pandat. Je moet hem zien. Als ik je nu vast... Als we knuffelen graag... Als we nu knuffelen, dan denk ik... Nu heb ik een man vast. En dat is zo transformerend. Maar zijn vrienden zeggen dat ook. Op Trouwfeest, die zeggen dat allemaal. Ja, de Nick. Je hebt Nick voor het Mannenfestival. Nick na het Mannenfestival. En dat heb ik nu al met heel veel mannen mogen ervaren. Dus als die erdoor gaan door die ervaring, en dat niet altijd makkelijk is, dan verandert er iets. En niet alleen voor zichzelf, maar vooral in hun omgeving. Griet Alice: Kan je misschien voor onze luisteraars zo eventjes in een paar zinnen vertellen wat het mannenfestival... Koen: Of mannenwerk in het algemeen. Griet Alice: Of mannenwerk, wat dat is. Want ik moet denken aan een paar geleden, zei ik ook van, ah ja, en Koen is dan het mannenfestival. En er zei een vrouw, is dat dan vier dagen een pint te drinken en vol een bak gaan. Els: Klassiek. Griet Alice: Dus gewoon even de puntjes op de i. Wat is het mannenwerk of mannenfestival? Luc: Dus mannenwerk, voor mij begint dat bij jezelf. Het gaat over persoonlijke ontwikkeling. Het mannenfestival is een vorm om dat te doen. Dat is niet een enige vorm, dat is ook niet voor iedereen. Dat zijn vijfhonderd mannen, bijna vijfhonderd mannen. De afgelopen drie jaar, er bestaan nu negen jaar, ze gaan het negende jaar in. Dat is best intens. En als je wat overgevoelig bent, misschien zelfs niet te doen. Maar er zijn andere vormen ook. Je hebt ook mannencirkels. Ik heb ook mijn eigen mannencirkel. Om de zes weken komen we hier samen. Als het kan, buiten aan de vuurkorf en anders binnen in de tuinkamer. De gesprekken die wij onder mannen hebben, is niet mogelijk met een vrouw erbij. Of dat heb je ook niet met je intiemste partner. Griet Alice: Dat kan ik ook beamen als ik vanuit zustergoed. Zet daar een man bij en dat verandert helemaal. Luc: Maar voor vrouwen is dat anders omdat die dat meer van natuur doen. Mannen denken dat ze alles alleen moeten oplossen. Els: Ja en nee, want ik ken jou van het Fluisterfestival, waar ook heel veel vrouwencirkels zijn. En ik merk toch ook dat heel veel vrouwen dat cirkelwerk niet kennen. Griet Alice: Nee. Els: Er zitten altijd vrouwen... En die ook heel erg in het leven staan. Griet Alice: Want het moet alles alleen dragen. Els: Ja, heel erg. Dat valt mij iedere keer op van... Griet Alice: Maar goed, misschien het kwetsbaar zijn naar vriendinnen toe of... Koen: In mijn beleving, als vrouwen met iets zitten, zullen ze dat sneller delen met hun zin. En mannen blijven daar dan op zitten. Griet Alice: Ja, bewust en kwetsbaar man zijn. Mag ik dat zo omschrijven? Koen: Daar gaat het om. Luc: Dat zijn dus een aantal werkvormen. En dus een aantal jaar geleden, 2024, is het idee gekomen, Joris, die mee in kernteam zat van het Mannenfestival, die is eruit gestapt en zegt, dit moet groter. Want de behoefte is zo groot. We hoorden cijfers over suiciden en jongens die uitvallen op school. Die voorbeelden van vaders die er eigenlijk niet zijn, met alle gevolgen van dien. En dan hebben we het mannennetwerk opgericht. Wat er opgericht is om te sensibiliseren. Mensen, weten jullie dat dit bestaat? En heel veel mensen kijken me dan met glazige ogen aan waarover gaat het. Totdat je begint over de manosfeer. Dan zeg je, ah ja, en dus nu die Netflix documentaire erover. Ah ja, is dat dat? Ah ja, ik zeg ja wel. Dus het is daar een tegenpool van. Griet Alice: Ja. Luc: Maar ook, wij werken samen met Nederland. Ik weet niet wanneer deze podcast uitkomt. Koen: In een paar weken, ja. Luc: Een paar weken, dan is dan waarschijnlijk de summit net gedaan in Den Haag. Maar dat is dus specifiek, er komen 120 mannenwerkers samen. Die zeggen dat we eens samen zitten, hoe gaan wij dit aanpakken? Nederland en België, een prachtig initiatief. Koen: Wat dat mannenwerk voor mij heel veel doet lukt. Ik heb net twee of drie weken geleden met mijn zoon making of man gedaan. Wat eigenlijk is ongelooflijk. Tien vaders, tien zonen en een soort van vierdaags overgangsritueel. Van jongen naar man. Maar wat er zo mooi aan is aan dat mannenfestival en ook aan dat soort initiatieven, is dat je als jongere... heel veel voorbeelden krijgt van wat mannelijkheid eigenlijk is. Luc: Echte mannelijkheid. Koen: En echt een gezonde mannelijkheid is. En dat uw vader ook al heeft in zijn gebrek, dat dat één van de voorbeelden is. En dat je bij anderen kunt, anderen hebben iets anders en er is een veelheid aan wat dat mannelijkheid betekent. En dat is voor mij dan ongelooflijk tegengift tegen de Andrew Tates van deze wereld. En dat is hallucinant. Dus dat heeft voor mij ook heel veel betekend. Luc: Vind je dat fijn dat je dat voorbeeld van dat making of men Dat overgangsritueel aanhoudt Wij zijn dikwijls samen op het Manifestival geweest Maar dat je dat jongereninitiatie terecht hebt, Ik wil dat even delen Dat is zo bijzonder, Een tien, vijftien jongeren ongeveer Soms meer die gaan in het begin van het mannenfestival wat dus eigenlijk vijf dagen duurt in het begin, de eerste dag gaan die apart, naar een plek die niemand kent, gewoon afgezonderd die worden begeleid door echte professionals die gaan heel dat ritueel door, initiatieritueel en dat is best pittig en dan de laatste nacht slapen die alleen in het bos. Alleen slapen. Niet dus. Om dan ochtends om zes uur de Temazcal in te gaan. De Temazcal is een zweethut. Daar zitten ze dan samen met hun vaders of hun mentoren. En na twee uur en half komen die vaders er eerst uit, of die mentoren. En tegen het moment dat die jongeren uit die Temazcal komen, staan daar drie, vierhonderd mannen om die... Els: Ja, mooi. Griet Alice: Ik voel het ook. Koen: Om die jongeren als man te verwelkomen in het mannenveld. Welkom man. Luc: Dit is wat het elke keer doet. Echt waar. Koen: Ik vertel dat verhaal ook heel graag. En ik zeg altijd, als je 300 mannen wilt zien huilen, dan moet je daar aan de uitgang van in het hemaskal komen staan. Omdat daar ook de collectieve pijn van dit hebben we niet gehad. Luc: Ja, en daarmee wordt het geheel voelbaar. Koen: En daarmee geheeld. en ook het plezier een beetje terug naar wat we daar straks over die massage het plezier van dat te kunnen geven wij kunnen nu als veld iets schenken aan die gasten opdat het anders mag zijn, dat is fantastisch echt fantastisch. Luc: Dat is zo mooi dat gunde iedereen. Koen: Je hebt. Luc: Dan je making of man gedaan met je eigen zoon en dan denk ik van wauw. Griet Alice: Ja en nu blik. Koen: Ik ook. Griet Alice: Een beetje vooruit want in de zomer in augustus mag ik samen met Annick het traject voor de jonge vrouwen doen. Koen: Op het vrouwenfestival. Griet Alice: Ik heb het gezien en dat komt ook heel diep binnen om daar in dienstbaar te mogen zijn en die jonge vrouwen zo belangrijk. Els: Ik wens dat aan mijn kleindochters toe dat die dat mogen meemaken en dat die echt ook die rituelen mogen doen dat is prachtig, Allee, onze kleindochters. Koen: Ja. Els: Dat klinkt zo uit mijn... Het zijn onze kleindochters. Luc: En zo stap je voor stap je, sluier na sluier. Dat we iets hebben beweging. Griet Alice: Het gebeurt, hè. Het gebeurt. Luc: En geef het door. Ik ben blij dat je de vraag stelt, omdat er is nog zoveel onwetendheid rond. En misschien door dat mensen zo'n verhaal horen, dat ze even op ontdekking gaan of zo. Dus als je dan de links er natuurlijk... Koen: Alles al in de show noemt. Luc: En tegen dat dat vrouwfestival er dan is en een initiatieritueel enzovoort, dat zijn uitnodigingen. En soms is dat, ja, dat kleine duwtje of uitnodiging om mensen over de streep te trekken. Griet Alice: Welkom aan de mannen. Aan de vrouwen, hè. Luc: Zeker. Zeker. Er is ook iets bijzonders aan het gebeuren met het Mannenfestival en het Vrouwenfestival. Maar dat is voor volgend jaar. Koen: Wat een mooie cliffhanger. Ik merk dat we stilaan door onze beschikbare tijd zitten. Ik check toch nog eens even af of het lijstje afgewerkt is. Ik weet dat dat uiteraard niet exhaustief is, maar ik denk dat dat wel de meest belangrijke dingen wel. Maar omdat jullie ook, omdat je het lijstje had, Els, zou ik je toch heel graag de kans geven. Griet Alice: Is er nog iets waarmee je wil afronden, Els? Koen: Maar ik heb wel begrepen van de andere gasten dat er voor heel veel gasten zo nog eens een remake of een, tweede aflevering mag komen. Maar misschien moeten we dat met jullie ook doen. Els: Het is veel te vertellen, hè. Ik denk dat wij eigenlijk zijn samengekomen op een periode waar heel veel andere koppels misschien uiteen gaan. Ik zat al voorop in mijn menopause en er is nu heel veel rond te doen. We hebben samen met heel veel plezier gekeken naar menopause van Tine Enbrecht. En dat maakt het ook al helemaal anders. Dus wij werken precies achterstevoren. Bij ons begint het op een heel ander moment. Koen: Maakt het dat op een of andere manier... gemakkelijker, tussen aanhalingstekens, dat is ook wat jij daarstraks zei, je hebt die verandering, je hebt die nieuwe persoon niet te leren kennen. Ja. Ik kan me dat wel inbieden. Luc: Plus, er zijn een aantal pittige periodes achter de rug. Ik had vanmorgen nog een van ons mannen aan de lijn, die heeft pas een baby'tje. Koen: Ja. Luc: Als je dan nog niet slaapt, ontslagen op de job, een nieuwe job aan het... En daar is ze hem goed mee bezig trouwens, daar ligt het niet aan. Het is gewoon en een verbouwing bezig. Dat is voor jongeren... Ja, daar gaan jonge gezinnen door. En dan ben ik blij dat ik zo even een drie kwartier voor hem er kon zijn. Maar daar zijn wij voorbij. Els: We zitten in de fase dat we echt genieters kunnen zijn. En dat we er ook voor onze kleindochters kunnen zijn. En dat we die hebben om fijne dingen mee te doen. En niet constant zoals de ouders. Dus dat is een heel ander moment in het leven. Waar je één veel bewuster in staat. en ook rustiger. Koen: Dat is voelbaar. Luc: Wij kunnen kiezen. Dat is denk ik een belangrijke dring. Wij kunnen kiezen. Wij kunnen kiezen om zaterdagochtend of zondagochtend direct uit ons bed te springen. Of, zoals we eigenlijk al vele jaren doen, ons ochtendritueel van het weekend. Dat stond nog op het lijstje. De eerste die wakker is, op zaterdag of zondag, die staat op, die gaat naar de keuken die maakt zo'n plateautje met twee kopjes koffie, een peperkok met zoute boter. En koffietjes. En koffietjes, dat heb je gezegd. En een muziekje. En brengt dat terug naar de slaapkamer. En dan is er tijd. Koen: Dat is jullie ritueel. Dat is fantastisch. Els: En ik denk dat heel veel jonge koppels dat gewoon niet hebben. Maar ik neem dat luxe. Koen: Je moet dat ook zo benoemen. En jullie nemen ze ook. Griet Alice: Het is beide. Els: We kiezen er heel bewust voor. Koen: Ja, want een van beide zou buiten kunnen stappen en met een rondweg zijn. Luc: Ja, dat kan ook. Els: Maar dat is ook in andere koppels van onze leeftijd, die nog heel actief zijn of heel sportief zijn en die gaan fietsen en om zeven uur eruit. Maar dat is niet ons ding. Koen: Nee, nee. Het is mooi dat jullie zo bewust zijn. Kiezen voor die. Luc: Ik zeg dat ook altijd van leiderschap. Leiderschap is een keuze. De manier waar we met ons leven omgaan, dat is een keuze. De manier waar we met elkaar omgaan, dat is een keuze. Op het moment dat je, zoals jij zegt, bewust bent. Els: Ja. Koen: Dat vind ik een hele mooie afsluiter, net zoals dat de luisteraar de keuze heeft gemaakt om hiernaar te luisteren. Griet Alice: Tot dit punt. Luc: Of het door te sturen. Koen: Of het door te sturen naar iemand anders of hier lessen uit te pakken en te zeggen misschien wil ik dit ook meenemen of niet want ook dat is een. Luc: Keuze niet kiezen is ook een keuze. Koen: Ik kies er alzins voor om ons een keer onszelf uit te nodigen om met jullie in zo'n wandeling te komen Ja, sta vast Super Maar bij deze, merci allebei Dank u Heel oprecht, dank je wel voor deze hele mooie fijne babbel Ja. Els: Jullie bedankt, Au Au. Luc: Meestal laat ik hem nog even lopen. Koen: Ja, soms ook. Luc: Ik ook. Koen: Meestal. Griet Alice: Wat was dat voor jou, Els, om hier voor de eerste keer... Els: Ik vind het best spannend, maar na een tijdje zijn we dat wel gewend. Dan zie je die microfoon niet meer. Met de kleindochters was dat heel grappig. Daar hebben we een heel grappig filmpje van, dat zullen we wel eens doorsturen. Die wouden dan absoluut voor de microfoon zitten. Want we hebben er in de range van twaalf, de oudste gaat al naar middelbaar. En dan Marilou, de jongste, die is nu net een jaar. Koen: En dan een. Els: Tweeling van Cis dus we hebben alle leeftijden. Koen: Soms denk ik dat wij zo meer welkom to the AA twee uur, drie uur podcast moeten doen want dat is echt ik heb nu dat. Luc: Uur losgelaten van mijn podcast al. Koen: Twee keer het zit nu net over hoeveel aanzetten we nu? ik weet het niet van buiten ik heb eigenlijk niet getimed het zal een uur en tien zijn toch? Luc: Ja, het is dat in ieder. Koen: Geval, ik ben daar ook niet bang van om dat langer te maken, maar soms is dat gewoon ook praktisch en. Els: Men plus mensen luisteren ook niet langer dan een uur denk ik ja. Koen: Maar zoals ik zeg, die van Alex Agnew dat doe je drie uur, hè ja, maar dat zijn dan ook weer ja Steven. Luc: Bartlett ook twee uur, er zijn er genoeg maar ik heb geleerd, als je binnen het uur blijft, dus, 57 of 59 dan gaan mensen direct luisteren als het meer dan een uur is dan hebben ze de neiging om te skippen om te zeggen, daar heb ik nu geen tijd voor. Griet Alice: Dus we gaan van het weekend ook nog fluggertjes opnemen. Els: Ik vond dat een heel tof idee ook de titel alleen al de titel alleen al het is.