Liesbeth Claeys

Griet Alice: Voilà, Liesbeth, dan zijn we vertrokken. Liesbeth Claeys: Ja. Griet Alice: Ik heb hier Liesbeth Claeys tegenover mij. Een hele... Hoe kan ik jou omschrijven? Gedreven, warme vrouw. Met heel veel passie en vuur voor ondernemende vrouwen. Dus ik vind het heel fijn, Liesbeth, om met jou vandaag in gesprek te gaan. Liesbeth Claeys: Dank je wel. Wat een intro. Griet Alice: Ja. Misschien eerst eventjes vertellen, wie is Liesbeth? Want het is niet één bedrijf of één merk die gelinkt is aan Liesbeth. Dus wie ben je als onderneemster en ook in jouw dagdagelijks privéleven? Kan je daar iets over vertellen. Liesbeth Claeys: Liesbeth? Sowieso wel een uitgebreid verhaal, want wie is Liesbeth? Ik heb professioneel sowieso al heel wat petjes op. Ik ben vijf jaar en een half geleden begonnen met Perfect Story. Dat is nog altijd de officiële naam van mijn BV. Maar intussen zitten daar meerdere bedrijven onder. Perfect Story is een creative agency. Ik ondersteun vooral onderneemsters, maar ook familiale KMO's in hun dagdagelijkse marketing- en communicatietaken. Dus het Perfect Story leuk. Een jaar later had ik het zotte idee, want meestal beginnen mijn businessen altijd met een zotte idee. Dat komt op mijn pad en dan denk ik, ik ga dat doen. Dus een jaar later ben ik gestart met Ladies on the Road, Community voor Vrouwelijke Ondernemers. Ik organiseer events en retreats in binnen- en buitenland. Events enkel in België, retreats in het buitenland. En daarnaast heb ik sinds dit jaar, sinds enkele maanden nog maar, Foundress. Dat is een magazine voor onderneemsters. Natuurlijk, er is ook een Liesbeth naast de business. Al moet ik zeggen dat die misschien wat minder en minder ruimte inneemt, zodat het altijd wel drukker wordt. Maar ik ben 46, ik heb een partner, wij hebben een latrelatie en mijn partner heeft drie kinderen, zelf heb ik geen kinderen, maar ik heb wel drie katten, die ook wel heel wat van mijn aandacht vragen. Dus dat is het, zo wat in een notendop. Griet Alice: Ja, mooi, dankjewel Liesbeth. En toen ik naar hier reed... Dan voelde ik dat ik het heel belangrijk vond om vandaag het echt over Foundress te hebben. En daarmee wil ik dus zeker starten. Want het voelde voor mij zoals de baby van Liesbeth die in juni geboren is. Liesbeth Claeys: Klopt, klopt. Ik heb Foundress ook al beschreven als een soort van sluitstuk. Want ik ben copywriter van origine, dus ik doe ook nog alle copywriting binnen Perfect Story. Schrijven, dat is eigenlijk echt mijn passie. Ik luister heel graag naar mensen en ik schrijf heel graag hun verhalen. Dus uiteindelijk een magazine, dat is eigenlijk het summum voor mij. Maar het is sowieso binnen zowel Ladies on the Road als Foundress, is het eigenlijk mijn missie om vrouwelijke ondernemers een podium te geven. Zowel letterlijk als figuurlijk. Om hun verhaal te brengen. En ik vind in een magazine, tijdens een event, je hebt altijd één of twee verhalen. Maar in Foundress heb je er massas samen gebundeld. Dus voor mij is dat toch zo'n beetje het summum van alles. Het copywriten, het designen, waar wij ook met Perfect Story heel goed in zijn. Want ik vind het magazine, ik hoor dat ook nu al heel dikwijls als feedback, het is veel meer dan een magazine. Het is echt iets dat je op je salontafel laat liggen, want het trekt zodanig aan dat je het sowieso wil aanraken. Het heeft een soft touch, maar ook je wil het steeds weer erbij nemen om inspiratie eruit te halen. Dus ik ben er echt wel heel trots op. Dat is zeker. Je hebt dat eigenlijk wel goed aangevoeld. Griet Alice: Ja, en, Ik ben ook benieuwd naar de zwangerschap, Liesbeth. Liesbeth Claeys: Het was geen olifantendracht, zoals ze zeggen. Het was eigenlijk een heel korte zwangerschap. Het idee was wel al lang aan het rijpen. Dat moet ik er wel bij zeggen. Het is geen idee dat stante pede is opgepopt. Dat is ook meestal niet zo bij mij. Mensen denken soms, amai, je hebt altijd ideeën en ik heb die heel vaak. Maar die rijpen soms wel een tijdje in mijn hoofd, voordat ik ermee naar buiten kom. Ik ga dat altijd dan voor mezelf houden, voor mezelf zo wat aftoetsen. Doe ik het, doe ik het niet? Zijn er mogelijkheden? Af en toe toets ik dat wel eens af met iemand anders, dat ik zo denk van, dat is wel een persoon die bij dit idee zou passen. Ik ga aan, misselt zijn dat ook wel andere onderneemsters, ik ga dat een keer pitchen en zien. Wat ze daarop zeggen. Maar dus Foundress zat al een jaar of twee in mijn hoofd. En vraag me niet waarom, maar begin dit jaar is dat plots in alle hevigheid beginnen losbarsten in mijn hoofd van, ik wil dit doen. Vorig jaar is dat ook wel een periode zo geweest, maar, dan was mijn team ook nog niet zo uitgebreid als nu. En dan was het eigenlijk gewoon praktisch onmogelijk om een magazine te maken, want dat vraagt wel wat van een team. Maar dit jaar voelde ik van, oké, let's go. Ook weer even met een aantal mensen afgetoetst en iedereen zei, je moet dat doen. En als iemand zegt tegen mij, je moet dat doen, dan doe ik het ook gewoon. We zijn gestart na de paasvakantie. Ik ga het nooit vergeten, na de paasvakantie. En we hebben in zeven weken tijd een magazine klaargestoomd. Wat eigenlijk ontzettend kort is. En ik moet er ook bij zeggen, het is ook met een ontzettend klein team. Maar ik denk ook dat dat... Ik werk altijd heel graag met een compact team. Dan heeft iedereen zijn verantwoordelijkheid. Dan weet iedereen wat ze moeten doen. Alle neuzen in dezelfde richting. En go. En het is ons gelukt. We waren zelfs een dag voor de deadline klaar met het magazine. Dus dat was... Het was een huzarenstukje. Maar ik ben heel trots, niet alleen op mezelf, maar vooral op mijn team ook, dat we allemaal hebben echt doorgewerkt om die deadline te halen. Griet Alice: Ja, zo ken ik jou ook, Liesbeth. Altijd mooi op tijd. Ja. En toch, waardoor moet gewerkt worden, tandje bijsteken, mag ik dat zo zeggen? Liesbeth Claeys: Ja, klopt. Ik zeg altijd, ik heb in heel mijn leven nog geen één deadline mislopen. Ook vroeger, toen ik nog niet zelfstandig was. Maar ik ben eigenlijk altijd klaar voor de deadline. Als ik dat dan vergelijk met mijn vriend, die werkt graag tegen de deadline. Dat geeft hem dan adrenaline. Bij mij is dat totaal het omgekeerde. Ik moet eigenlijk lang op voorhand beginnen, dat goed plannen. En liefst nog op voorhand klaar zijn. Dat geeft mij een heel goed gevoel. Griet Alice: Ja, oké. En ja, waarschijnlijk krijg je veel die reacties van in deze tijden iets met print lanceren. Ja, ik heb communicatiewetenschappen gestudeerd. Ja, print. En ja, voilà. Liesbeth Claeys: Van waar, print. Ik zei daar straks ook, ik toets mijn idee niet zo vaak af aan veel mensen, omdat iedereen heeft een andere mening. En had ik gezegd van, ik ga een magazine uitbrengen, dat gingen er waarschijnlijk ook wel van de tien personen die ik raadpleegde, er negen gezegd hebben, maar ja, zou je dat wel doen? Een magazine, leest er nog iemand een magazine? Maar dan denk ik altijd, ik kijk dan altijd eerst naar mezelf. Ik heb bijvoorbeeld geen e-reader. Ik wil nog altijd een echt boek, een echt magazine. In mijn handen hebben om te lezen. En ik denk ook, print is nog lang niet dood. Uiteraard is het online verhaal heel belangrijk... We zitten in een tijd met fake news, zoals Trump altijd wel heel hard verkondigt. Maar ook alles met AI, dat we eigenlijk wel snakken naar echte verhalen. En hoe echt kan een magazine zijn die geschreven is en gelay-out door echte mensen, met verhalen van echte mensen. Ik denk dat daar de meerwaarde zit. Ik heb met de drukkerij waarmee ik heb samengewerkt, staat er op hun vrachtwagens, print is sexy. Dus print is niet dood, maar print is net alive en kicking en super sexy. Griet Alice: Ja, zo voelt het ook wel. Ik herinner me nog het eerste jaar aan de Unief, waar ik, de geschiedenis van de geschreven pers te studeren kreeg. En die prof zei ook zo van, een krant, zei ze, dat is mij altijd bijgebleven, dat is zoals een ritueel. Dus het bladeren door een krant. En ik heb zelfs nu ook van Koen voor mijn verjaardag een abonnement op de weekendkrant gekregen. Omdat ik dat ook heel, dat geeft een heel bijzonder gevoel. Liesbeth Claeys: Met een tasje koffie erbij, op je gemak de krant lezen. Inderdaad, het gaat niet zozeer om die krant, maar om alles eromheen. En ik denk dat ik dat ook wel met het magazin gecreëerd heb. De eerste reacties zijn lovend en ik vind het supermooi om te zien. Iedereen post nu beeldjes van ze zitten aan het strand, op vakantie, in de tuin met Foundress. En dan denk ik, ja, daarvoor heb ik het gemaakt om een moment enerzijds van ontspanning, maar er zit zoveel waarde in dat magazine qua inspiratie, qua tips en tricks. Ja, mensen zullen er echt van genieten. Griet Alice: En in het proces van het creëren, dat is ook de eerste keer dat je zoiets in de wereld zet, Liesbeth. Wat was voor jou echt een moeilijk moment daarin? Want ik kan mij wel inbeelden, het magazine ziet er perfect uit. Zoals waar jij voor staat, Liesbeth. De kwaliteit brengen, authenticiteit, de verhalen van de vrouw. Het is prachtig. Het is zelfs ook veel meer verhalen dan ik dacht dat het ging zijn. Dus ja, ik vind het heel bijzonder. Maar ik kan mij ook wel inbeelden dat er, ja, meestal als je zoiets moois brengt, dat dat ook niet zomaar komt. Liesbeth Claeys: Nee, nee, dat klopt. Dat is met alles, hè. Griet Alice: Alles is een proces. Liesbeth Claeys: Wat ben je tegengekomen. Ja, en uiteindelijk zijn er altijd hobbels op de weg. Ik wou het sowieso anders dan anders maken. En ik had wel een heel fix idee in mijn hoofd. Dat is altijd zo. Ik heb altijd wel, ik heb heel goed in mijn hoofd wat ik wil. En ik had ook voor het design ook wel een ruwe schets. Maar ik heb het geluk dat Joke, die het design heeft gemaakt, eigenlijk mij perfect begreep. Ik heb het ook wel heel goed proberen te duiden met voorbeelden. Wij hadden hier tijdens onze eerste meeting, lag de tafel vol met magazines als voorbeeld. Dan kon ik goed zeggen, dit vind ik mooi, dit vind ik niet mooi. Maar het is ook altijd belangrijk om te zeggen, wat je niet wil is soms nog belangrijker dan enkel te zeggen wat je wil. En ik kreeg het eerste artikel en ik dacht, wauw, dat zit er boenk op. Ik werd er zelfs een beetje emotioneel van, omdat het zo hard benaderde wat er in mijn hoofd zat. Dus de juiste mensen rondom je, die maken zo'n groot verschil. Natuurlijk, de hobbels op het pad, natuurlijk zijn dat de deadlines. Want je spreekt, je zei van, er staan veel meer verhalen in dan ik verwachtte. Maar ook bij mij was dat eigenlijk een grote verrassing. Griet Alice: Ah ja. Liesbeth Claeys: Want wij hadden in het begin, het is de eerste editie. Wij hadden eigenlijk, laten weten dat mensen, als je in het magazine wil staan, laat het weten. Maar dat was een overdonderend succes, want ik dacht, misschien gaan we een magazine hebben van 60 pagina's. Dan begon het al snel te voelen van misschien 80 pagina's. Op het einde heb ik zelfs mensen moeten weigeren, maar we hebben afgesloten op 116 pagina's. En dan dacht ik, nu kan er echt niks meer bij, anders wordt dat... Het magazine weegt trouwens 550 gram, dus dat is wel iets. Dus ik dacht, ik kan niet nog meer doen, anders gaat dat gewoon iets zijn en je denkt, oei, dat is veel te zwaar. Dus uiteindelijk, dat was ook wel, we hadden al een korte deadline, zeven weken. Dan hadden we nog heel veel interesse. Maar dan is het natuurlijk ook allemaal de agendas afstemmen. Want iedereen wil wel in het magazine staan en wil ook heel graag fotografie erbij. Maar dat was het puzzelen, met de mensen zelf, maar ook met onze agenda. Dat, want wat mensen soms uit het oog verliezen. Ik heb nog twee businessen daarnaast, dus dat magazine kwam erbij, maar die andere businessen die vragen ook altijd aandacht. Ik had nog een evenement van Ladies on the Road, ik heb een retreat die binnenkort doorgaat. Ik heb bij Perfect Story 35 klanten die ook hun aandacht vragen. Dus de uitdaging zat hem vooral in het alle ballen in de lucht houden. Griet Alice: En wat was daar dan jouw sleutel in? Wat heeft... Ja, je maakt dat die ballen zo mooi in het licht bleven. Liesbeth Claeys: Ik denk, ja, langere dagen doen en gewoon gaan. Griet Alice: Ja. Liesbeth Claeys: Dat is eigenlijk de sleutel bij alles. Griet Alice: Ja, blijven gaan. Liesbeth Claeys: Ja, klopt. Dat is gewoon blijven doordoen. Ik ben wel een... Ik zeg altijd, het staat ook in mijn artikel in Foundress, ik ben eigenlijk een... Ik noem mijzelf soms, dat klinkt misschien een beetje raar, een West-Vlaams werkpaard. Ja, ik ga gewoon door. Je kan altijd duizend en een scenario's verzinnen en gaan zitten en denken, och arme ik en och arme het is druk. Dat is zo, het was ook druk en het was niet evident. Maar dan is er maar één oplossing om uit die, ik ga maar zeggen, impasse te geraken. Dat is gewoon doordoen. Mijn dagen werden langer, dat klopt. Maar als er één ding is dat ik, in al mijn ideeën zeker voorop stel, mijn klanten van Perfect Story, dat is nog altijd mijn basisbedrijf, die mogen er geen last van hebben dat ik al die zotte ideeën doe. Dus mijn klanten hebben altijd voorrang. En de rest volgt. En dat is dan bijvoorbeeld Ladies on the Router, dat is mijn ideale weekendbezigheid. Events samenstellen, retreats samenstellen. Foundress, dat was dan wel meer wat avondwerk en wat gepuzzel in mijn planning van Perfect Story. Maar ja, ik denk, het is eigenlijk een goede planning, is eigenlijk essentieel in zo'n kluwen van werk. Griet Alice: En hoeveel vrouwen in jouw magazine hebben plek en zichtbaarheid gekregen? Liesbeth Claeys: Weet je dat ongeveer? Ik heb ze eigenlijk... Want ik moet binnenkort starten met de voorbereiding voor het volgende nummer, dus ik ging dat nog effectief tellen. Maar ik denk dat we er toch met een stuk of twintig dames in staan. Er zijn ook eigengeschreven artikels. Uiteraard, het kan niet een aaneenschakeling zijn van verhaal na verhaal. Er zijn ook eigen geschreven artikels ertussen en wat tips en tricks. Maar ik denk in totaal dat er om en bij de twintig verhalen in staan. En heel gevarieerde verhalen. Dus daar ben ik ook heel blij om. Griet Alice: Ja, ik heb er ook een plekje in gekregen. Klopt, klopt. Liesbeth Claeys: Ja, dank je wel daarvoor. Griet Alice: Ik vond dat ook een hele fijne samenwerking, Liesbeth. Liesbeth Claeys: Dank je. Griet Alice: Zowel het interview als de shoot was ook een heel mooi moment. Ja, dus omdat je zegt, dan heel divers ik denk, met mijn thema van bekken als kompas naar, ik weet niet wat het andere extreme kan zijn. Liesbeth Claeys: Er zijn daar time management coaches bijvoorbeeld, dat is een heel andere wereld maar ik denk ook voor jou, je leest dat interview na je hebt die fotoshoot, maar dan als dat zo samenkomt en je ziet dan dat geheel ik vind dat altijd een fantastisch moment zelfs voor mij, als ik het interview kan doorsturen naar de mensen. Want ik ben daar altijd... Het gaat niet buiten naar de klant, dus bij alles wat ik doe, zonder dat ik er zelf 100% van overtuigd ben. En als ik dan doorstuur, dan kan ik eigenlijk oprecht trots zijn. Zo trots zijn op het werk dat ik doorstuur. En dan, als het dan beantwoord wordt door een even toffe reactie, ja, ik vind dat fantastisch. Griet Alice: Ik vind het ook een ongelooflijk mooie missie, Liesbeth, dat je, die vrouwen hun verhalen de wereld wil insturen. Omdat we toch als vrouw vaak nog worstelen met zichtbaarheid. Liesbeth Claeys: Klopt. We hebben dat soms ook zelf aan onszelf te danken omdat we ons misschien een beetje in een mindere positie voelen. Maar net daarom is die push wel een keer nodig om te zeggen van kijk, pak eens het podium, toon eens je verhaal. En je voelt ook wel dat alle mensen nu supertrots zijn dat ze in Foundress staan. Want ze hebben het maar gedaan. Griet Alice: Ja. Hoe is dat voor jou, Liesbeth, om zichtbaar te zijn? Want jij staat op de cover. Liesbeth Claeys: Ja, ik zeg altijd, ik ben altijd wel een beetje... Practice what you preach. Ik zou dat zelf wat meer moeten doen. Ik heb daar eigenlijk in het proces van het magazine, waren we aan het denken van, wat zetten we op de cover? Griet Alice: Wat? Liesbeth Claeys: Ja, het kon ook een illustratie zijn, of wat dan ook. En dan hadden wij al gauw zoiets van, ja, wie gaan we er nu op zetten voor die eerste editie? En plots kwam mijn naam naar boven van, ja, maar eigenlijk, jij moet daarop staan. Ik moet zeggen, dat was niet mijn keuze. Uiteindelijk, ik heb daar echt moeten aan wennen. Maar nu staat de cover groot hier op kantoor. Maar ik heb daar echt moeten aan wennen om zelf ook die zichtbaarheid te nemen. Ik geef graag zichtbaarheid aan andere vrouwen, maar ook bij events ook. Ik ben niet de tafelspringer, degene die altijd gaat de micro nemen. Ik ben de gastvrouw, ik wil dat mensen zich goed voelen, maar ik ga daar geen uur op het podium staan. Dus die zichtbaarheid is bij mij ook nog wel een werkpuntje. Het is ook trouwens niet de bedoeling, dat heb ik er ook bij gezegd, maar ik dacht van, mensen gaan misschien denken, zit die nu te kikken om op de cover te staan? Eigenlijk niet dat mensen dat denken, ik denk dat dat vooral in mijn hoofd zit, maar bon. Maar voor het volgende nummer wordt de coverpositie, die is vrij. Dus mensen kunnen intekenen en dan ook kiezen voor de coverpositie. Dus er zijn mensen... Griet Alice: Dus als je je geroepen voelt om eens op de cover te staan. Liesbeth Claeys: Klopt, want ondanks alle interne strubbelingen die er waren, is dat wel een heel tof gevoel. En ik kom nu zelfs op plaatsen waar mensen zeggen, maar ik heb jou zien staan op een boekje. En dan denk ik, ah voilà, de herkenbaarheid, de zichtbaarheid begint te werken. Ja, het is een heel fijn gevoel. Griet Alice: Ja, mooi. Het is, ook mooi, Liesbeth, als je spreekt over zichtbaarheid en vaak... Als je iets in de wereld zet, zien we vaak dat dat soms thema's zijn waar we zelf ook tegenaan lopen. Is dat herkenbaar? Liesbeth Claeys: Ja. Ik zeg bijvoorbeeld ook heel vaak in marketing tegen mijn klanten, je moet video doen, je moet video doen. En dan ben ik de eerste die mijn opnames uitstelt, maar ik denk, toch niet, toch niet, toch niet. Maar uiteindelijk, ja, het is wel zo, dus uiteindelijk, ik struggle er zelf ook mee. Griet Alice: Ja. Welk verhaal springt er voor jou zo uit? Of misschien is dat een verkeerde vraag, maar heeft jou wel echt ook geraakt? Omdat je wel echt voor authenticiteit wil gaan in de verhalen die je brengt in jouw magazine? Liesbeth Claeys: Goh, ik vind het natuurlijk moeilijk om een keuze te maken. Ik moet zeggen, er waren wel mensen bij dat ik kende. En dat ik zelf nog verrast was ook door hun verhaal. Dat ik dacht, dat wist ik nu nog niet. Ja, uiteindelijk, ieder verhaal vind ik op zich mooi. Welke thema's er ook achter zitten. Ik heb daar ook... We proberen daar ook wel een variatie in te brengen. Dat het niet allemaal bijvoorbeeld boekhouders zijn die erin komen. Dat was ook wel de bedoeling van het magazine, om eigenlijk een soort van sector-exclusiviteit te hebben. Maar ik vind het stuk voor stuk boeiende verhalen. Wat er mij bijvoorbeeld... Waar ik mij wel zal bijblijven, maar ik denk dat het ook wel komt door het ganze proces. Ik ben naar Portugal afgereisd, naar Seeds of Silence. Dat is een retreatplek, waar ik trouwens, en misschien is dat een primeur, waar ik volgend jaar in mei ook een retreat zal organiseren. Ik kende Cindy, de zaakvoerster, al goed. Ik kende ook al, haar persoonlijk verhaal, maar we zijn dat in dat interview zo diep gegaan in dat verhaal, dat ik zelf eigenlijk constant dacht wauw, oh wauw, dat wist ik nog niet van jou, oh wauw, wauw. En nadien, dus het goede gevoel kwam niet enkel van mijn kant, want ze heeft mij nadien laten weten van ik heb nog nooit iemand gehad die mijn verhaal zo mooi heeft uitgeschreven. Dus uiteindelijk, ja, dan zit je, dat is ook van haar kant ook herkwetsbaar opstellen, maar van mijn kant ook het durven vragen, het durven ook het goed luisteren naar de mensen, alles capteren, om dan eigenlijk goed neer te schrijven. Griet Alice: En ook om niet aan de oppervlakte te blijven in de vraagstelling. Liesbeth Claeys: Ja, maar je kan snel een magazijn met businessverhalen vullen en dan dat ieder verhaal, ah, hoe lang ben je bezig? Dat wil ik niet brengen. Ik heb altijd, voor ik met een interview startte, altijd zo wat de richtlijnen doorgegeven van bijvoorbeeld het artikel van Lindsay van Lerijna bijvoorbeeld, had ik van tevoren gezegd van kijk, ik wil het hebben over de uitdaging van de retail. En daaraan hangen we dan het verhaal van Lindsay. En de mensen appreciëren dat ook wel. Vooraf werden de vragen doorgestuurd, was er een duidelijke lijn van hoe gaan we dat brengen. Maar dat brengt het niet. Dus zo heb ik eigenlijk ook wel, denk ik, de dames die in het magazine staan ook naar een hoger niveau gebracht. Dat dat geen zo'n doorsnee verhaal is van ik ben vijf jaar bezig en En vanwaar je uitdagingen, ja, nee, we hebben echt wel ieder artikel aan een bepaalde kapstok gegaan. En dan die kapstok gebruikt als uitgangspunt voor het ondernemersverhaal. Griet Alice: Ja, het is heel herkenbaar wat je zegt. Want ik merk ook nog altijd in mijn Foundress-verhaal dat ik daar vanwaaruit volle vonden is ontstaan. Vanuit die pijn of die echtscheiding of dat gebroken gezin... Iedere keer als ik zo dat die passeer, dat doet nog altijd iets met mijn lichaam. Liesbeth Claeys: Maar het maakt jou ook... Je stelt je kwetsbaar op, maar dat resoneert ook wel dan bij andere mensen. Want er zijn zoveel mensen die identiek hetzelfde meemaken als jij. Griet Alice: Ja, en daarom breng ik het ook. Niet om arme ik of wat ik heb meegemaakt, maar inderdaad om ergens ook taboes te doorbreken. en dat het leven niet allemaal van een lijn dakje gaat. Liesbeth Claeys: Nee, mensen zien natuurlijk altijd het eindproduct, de zaak die er is, die goed draait. Maar er gaat daar een ganz proces aan van tevoren waar je niet altijd iets over deelt, waar je ook niet moet overdelen, vind ik ook. Maar als je dat dan in een verhaal mooi kan kaderen, dan is dat een heel waardevol ondernemersverhaal. Griet Alice: Ik ben ook benieuwd, Liesbeth, van waar jouw passie voor... Ja, maar ik wil zeggen, voor vrouwen en ondernemen, van waar komt dat? Weet je dat? Liesbeth Claeys: Ik vind dat zelf een moeilijke vraag, want ik kom totaal niet uit een ondernemersnest. Totaal niet. Dus ik heb het zelf niet met de paplepel ingelepeld gekregen. Ik ben wel, wie mijn ondernemersverhaal een beetje zou kennen, weet dat ik eigenlijk gesprongen ben. Ik heb meer dan twintig jaar in dienstverband gewerkt en op het laatste was ik het zo beu. En ik had het woord word ik wel eens gebruikt, maar bij hem was het wel zo. Ik had een toxische baas en ik heb er maar drie maanden gewerkt, want ik voelde al in het begin van dit klopt hier niet. En na een kwade mail van hem heb ik gewoon gezegd, hier stopt het. En ik weet nog dat mijn vriend vroeg aan mij, wat ga je dan doen? En dan zei ik, niet meer solliciteren. Ik had het echt gehad, maar iedere keer mij te solliciteren dat er dan van alles van beloftes werd gedaan en dat dat dan toch niet uitkwam. En dan was er maar één optie. Als ik niet meer wou solliciteren, ik was ook nog niet op de leeftijd om op pensioen te gaan of op de rentenieren, dan was het eigenlijk de andere optie. Ik word zelfstandig. Maar ik wist niet in wat. Dus ik ben zelf... Het is allemaal heel kort gebeurd. Ik heb mijn ontslag gegeven en een week later was Perfect Story geboren. En ik heb in die week eens nagedacht van wat kan ik goed, maar wat kan ik mij in de markt zetten. En ik dacht, ja, dat is met schrijven. Ik schrijf al heel mijn leven, graag en goed. Dus dat was eigenlijk de initiële insteek van Perfect Story. Het is pas een jaar later dat dat effectief naar een full-service marketingbureau is geëvolueerd... Maar mijn passie voor schrijven zit er al altijd in. Mijn passie voor, klinkt misschien een beetje raar dat ik zou zeggen, voor vrouwen, om het maar zo te zeggen. Maar bon. Ik voel mij het meest op mijn gemak, ook in het ondernemen, als ik onderneem samen met vrouwen. Mijn events, er is daar nooit een dag geweest dat ik dacht van, ik ga dat nu een keer doen voor mannen. Of ik ga dat doen voor een mixed publiek. Nooit. Ik voel mij zo goed tussen vrouwelijke ondernemers. Omdat we allemaal precies diezelfde. Zorgen hebben. We zijn zo gelijk. Ook al doen we allemaal iets anders. We zijn zo gelijk. Ik vind dat zo leuk om te zien. Je brengt die vrouwen samen. Veelkom zo'n beetje schoorvoeten binnen. Want het is de eerste keer bij Ladies on the Road. En dan bekijken ze tien minuten later, die kijkt nog eens en je ziet dat plot al helemaal in een groep opgaan en dan denk je, wauw, hoe fijn dus van waar kom het? Ik weet het niet, het ondernemen het is heel plots gestart maar natuurlijk, doordat ik plots ben gestart was er ook geen andere optie dan vooruit te gaan het was direct springen, en ik merk ook wel dat ik zo in het vrouwelijk ondernemerschap, dat mensen wel opkijken naar mijn verhaal. En ik heb zo'n beetje een voorbeeldrol gekregen, als ik het zo mag stellen. Ik vind dat ook wel leuk om ook voor heel wat mensen een voorbeeld te zijn. Je kan het. En ik zeg dat ook nog dikwijls tegen klanten. Kijk naar mij. Het is mij ook gelukt. En ik ben ook soms van nul moeten naar beginnen. Ook privé in mijn leven. En dan, mensen voelen dan die herkenbaarheid. En ja, dat creëert een bepaalde band. Griet Alice: Ja, mooi. En daarnet zei je, Liesbeth, van... De vrouwen die samenkomen, of vrouwen hebben dezelfde zorgen of lopen tegenaan, dezelfde dingen. Waar lopen de vrouwelijke ondernemers in jouw ogen tegenaan? Liesbeth Claeys: Ik denk vooral twijfelen aan onszelf. Onszelf eigenlijk soms wat bewust klein houden. Maar ook, de vele ballen in de lucht houden. Want het lijkt altijd zo'n beetje een cliché van, ja, wij vrouwen moeten veel ballen in de lucht houden. Maar het is ook zo. Plus, wij zijn, ik wil hier niet vooral gemenen, want er zijn zeker ook mannen, die vele ballen in de lucht houdt, maar wij zijn ook veel gevoeliger. Wij ondernemen niet puur salesmatig, maar wij ondernemen met ons schart. Dat is een gans andere dimensie, een ondernemen. En dan voel je wel dat dat iets is dat wij eigenlijk als vrouwelijke ondernemers allemaal hebben. We twijfelen heel veel aan onszelf. Als er dan een keer wordt uitgestroken, bij mij is dat ook moeilijk. Dan zie je zo die herkenning en dan denken de mensen, maar allee, ik wist niet dat bij jou ook zo. Maar wauw, allee, dan ben ik niet de enige. En ik denk dat dat groepsgevoel creëren bij vrouwelijke ondernemers zo belangrijk is. Want uiteindelijk, we zijn maar heel laat gestart met ondernemen. Als je dat vergelijkt met mannen, we hebben een gigantische achterstand. Dus ja, we kunnen het ook nog niet allemaal weten. Dus het is goed dat we dan samenkomen. Griet Alice: De kracht van samen. Liesbeth Claeys: Ja, inderdaad. Dat is net hetgeen wat ik wou zeggen. De kracht van samen, van het verbindende, dat maakt zo'n wereld van verschil. Griet Alice: En dan ook de kwetsbaarheid daarin. Liesbeth Claeys: Ja, ik voel ook wel dat wanneer iemand naar Ladies on the Road komt, dat gaat daar niet over jouw businesscijfers, dat gaat daar niet om visitekaartjes uit te delen, Dan gaat het eigenlijk zelfs meer over wie is de vrouw achter die onderneming. En dan is dat natuurlijk wel een laagje kwetsbaarheid dat je toont. Griet Alice: Ja. Ik ben ook benieuwd, Liesbeth, want je bent hier... Je bent hier vol passie, vol vuur. Je hebt net die zwangerschap van Foundress achter de rug. Ja, de baby heeft waarschijnlijk ook nog een beetje... Want ik kan me wel inbeelden. Dat mag gezien is dan klaar, maar het moet dan ook nog verkocht geraken. Liesbeth Claeys: Want dan begint het ook nog maar pas. Dan moet je dat eigenlijk zorgen dat het verkocht wordt. Wat nu eigenlijk wel heel vlotjes gaat, eerlijk gezegd. Maar ik ben nu bijvoorbeeld ook nog iets wat ik oorspronkelijk niet in mijn hoofd had want ik ben altijd wel iemand die. Ik hou mezelf ook bewust ook wel klein misschien mag ik dat ook wel een keer zeggen want dan denk ik als dat magazine er is dan ben ik wel trots, maar dan denk, ik hopelijk is iedereen content, zowel de mensen die erin staan als de mensen die het kopen om het te lezen en dan ben ik altijd wel een beetje verwonderd door, mijn eigen succes als ik het zo mag noemen, dan denk ik, ah wauw de mensen zijn er wel in geïnteresseerd oké, en dan schakel ik precies altijd dan plots, wat later een trapje hoger en denk ik ja, ik moet verkooppunten zoeken, niet alleen online ik moet verkooppunten zoeken, en ik ben nu bijvoorbeeld, sinds vorige week, ligt mijn magazine al in een vijftal verkooppunten het mogen er gerust wat meer worden, maar om maar te zeggen, ja, ook bij mij is dat nog altijd een zoektocht, dan is dat magazine af dan hoop je dat het eigenlijk goed onthaald wordt, wat dan eigenlijk wel zo was, en dan is het van, dan heb ik soms ja, dan heb ik nog meer in de regen en dan denk ik, ja oké, wat kan ik nu doen? Oké, verkooppunten zoeken en we zijn weer weg. En zo stopt het ook natuurlijk nooit. Want Foundress is eigenlijk... Ik had bij de start gezegd, we doen het om de zes maand. Omdat ik ook dacht, om hier nu meteen alweer te moeten starten aan het nieuwe nummer, dat had zoveel gevraagd, vooral door die korte deadline, dat ik het niet zag zitten om al meteen ook weer te starten met het volgende nummer. Maar nu begint het wel al te kriebelen. Het volgende nummer komt in januari 2027 eraan. Wat wil zeggen dat we in oktober effectief gaan starten met interviewen, met fotograferen en dergelijke. Dus we gaan ons zelf nu wel een langere periode gunnen om het af te werken. Het zal nu drie maanden zijn in plaats van zeven weken. Maar ik denk wel dat ik vanaf 2027 naar een editie per kwartaal zal gaan. Ja. Griet Alice: Oké. Ambitieus. Liesbeth Claeys: Ja, maar omdat ik voel van er is interesse Er staan nog heel veel mensen op de wachtlijst om in het volgende magazine te staan, Ik heb nog mijn info niet uitgestuurd en ik kreeg dat mensen die me dan nog een persoonlijk mailtje sturen om nog eens te benadrukken waarom ze zo graag in het magazine willen staan Ik vind dat dat doet mij echt wel iets, Dat er zoveel enthousiasme is en dat mensen ook de waarde ook wel zien van dat magazine Ja. Griet Alice: En hoeveel magazines zijn er nu zo al... Ik ben ook een cijfer, madame. Ik ben ook benieuwd hoeveel magazines er... Liesbeth Claeys: Er zijn er nu... Vorige week had ik nog eens gekeken. Er zijn nu al duizend exemplaren verkocht. Oké. Wat dat eigenlijk wel voor een startend magazine heel goed is dat enkel online wordt verkocht. Er is al heel wat handmatig inpakwerk geweest. Voor al die magazines. Heel veel ritjes naar de post. En wie doet dat dan? Dat is wel kikken en ik ga naar een postpunt jij doet dat dan ook. Griet Alice: Liesbeth? Liesbeth Claeys: Ja, het inpakken wordt gedaan door Luna door mijn medewerker, maar ik kreeg wel zelf naar de post, of soms zit het iemand anders maar ik kreeg wel dikwijls zelf, omdat het op mijn terugweg naar huis ligt, en dan, beginnen ze al te lachen ze zeggen, ja, de mevrouw van de boekjes is daar en dan, ja het is zo'n beetje een routine geworden, dat ik iedere dag bij de post passeer, de ene keer is dat met twintig nummers, de andere keer met tien, ja, ik vind dat ook wel fijn en zo heb je nog altijd wel ja, ik weet niet, de connectie met wat je doet, ik ben niet zo iemand die alles uitbesteedt je hebt zo mensen die prediken dat je alles wat een ander kan, dat je dat moet uitbesteden goh, weet je, ik doe nog heel veel zaken zelf dat geeft ook voldoening, door zelf met mijn Curver box naar de post te rijden en dan die magazines af te geven en dat ik ook te moeten sleuren dat geeft zo, ja, dat doet wel iets me mee. Ik zou dat gerust kunnen uitbesteden, want dan denk ik, oh nee, doe ik dat ook graag zelf. Ja. Griet Alice: Dus echt die voeling houden. Liesbeth Claeys: Ja, klopt. Griet Alice: En ook die liefde, want ik voel dat er daar ook veel zorgzaamheid in. Liesbeth Claeys: Ja, klopt. Ik zorg ook voor dat ieder magazine mooi verpakt wordt. Er zit daar een kaartje bij. Mensen appreciëren dat ook, dat iets met liefde is ingepakt. Ik weet, ik had ooit eens een boek van iemand gekocht waar ik heel hard naar uitkeek. En dan kreeg ik dat boek gewoon zo in een standaard plastic verzendtas zonder boe of ba en ik was daar echt in ontgoogeld dat heeft ook zo'n beetje mijn adoratie voor die persoon naar beneden gehaald omdat dat is, in marketing zeggen we, ieder touchpoint in de communicatie is belangrijk, maar dat is ook wel zo, zelfs dat magazine die mooi ingepakt met een kaartje bij je toe komt, mensen doen het daarvoor niet, want ze Ze kopen het gewoon uit het magazine. Ze kopen het niet voor dat kaartje, want dat is een verrassing. Of voor de verpakking. Maar dat doet zoveel met mensen. Ja, dat zie je over die unboxing bijvoorbeeld ook eens passeren op Instagram. Ja, ik vind dat allemaal super. Griet Alice: Mooi, ja. Dus de zorgzaamheid is voor jou heel belangrijk. Liesbeth Claeys: Ja, klopt. Griet Alice: Ook in alles wat je doet met heel veel zorg. De dingen voor anderen, voor het product, voor de dienst. En wie zorgt er voor Liesbeth? Liesbeth Claeys: Ja, goh. Hoe laat jij je... Ik probeer ook wel, ik zeg dat ook altijd tegen mensen op retreats. Als ik een retreat start, zeg ik altijd, we zijn hier ook om zelfzorg te doen. Maar zelfzorg, zoals het woord impliceert, dat is eigenlijk vooral goed voor je zelf zorgen. Dat kan eigenlijk niemand anders voor je doen. Dat is altijd mijn open uur op een retreat. Maar zoals ik ook alweer zei, practice what you preach, dat vergeet ik soms wel. Ook ik moet heel goed voor mezelf zorgen. Want ik kan heel goed doorwerken, maar ik vergeet soms wel dat er ook nog een concept als weekends bestaat. Of goede slaap. Ja, ik durf daar wel soms een beetje over mijn grenzen gaan. Ik heb ook, denk ik, ook wel... Ik heb ook altijd heel veel energie. Dat is ook wel een pluspunt, waardoor je ook wel wat langer kan doorgaan. Maar natuurlijk... Ik plan af en toe, niet ik, wel ook momentjes in voor mezelf. En hoewel ik heel sociaal ben, kan ik echt mijn batterijen opladen als ik helemaal alleen ben. Dus dat scherm ik mij af. Mensen schrikken daar soms van dat ik ook wel iemand ben die graag alleen is. Ik hou daar enorm van. Ik ben nu bijvoorbeeld dit weekend alleen naar de zee geweest. Dat is zeker niet zielig. Of eenzaam. dat denken mensen soms, amai, ga je dan alleen naar de zee? Nee, mijn vriend is op reis met de kinderen ik wou niemand mee vragen, ik wou gewoon me, myself en I, en een goed boek lezen en in het zonnetje zitten en genieten, en af en toe eens naar die strand berg gaan, voor een mocktail en om iets te knabbelen, ja, dat is voor mij pure me-time, een keer gewoon op mezelf zijn, ik ga trouwens ook graag alleen op reis, ik vind dat ook verrijkend Ik ga ook op reis met anderen, dus ik ben geen eenzaat of zo. Maar ik kan echt genieten van een reis alleen. Bijvoorbeeld ergens alleen op restaurant eten. Ik kan dat iedereen aanbevelen. De eerste keer is dat awkward. Maar een keer dat je dat gedaan hebt, dan is dat precies een overwinning op jezelf. Griet Alice: Vertel, daar ben ik echt benieuwd naar. Liesbeth Claeys: Ja. Griet Alice: Dat zou niet in mij opkomen. Liesbeth Claeys: Ja, de eerste keer is dat awkward. Griet Alice: Oké. Liesbeth Claeys: Sowieso. Voor iedereen. Ook voor mij. Maar een keer dat je dat zo gewoon bent om af en toe een keer op jezelf te zijn, voor mij is dat kikken. Ja, ik kan dat moeilijk uitleggen. Voor mij is dat kikken. Ik ben bijvoorbeeld al een paar keer alleen naar Marrakesh geweest. Want dat is eigenlijk voor veel mensen, ten eerste Marrakesh en vrouwen. Ik loop daar rond in mijn topje en mijn rokje. Marrakesh is een heel veilige stad. Maar ik ga daar ook gewoon alleen uit eten. In restaurants, maar ook op het Jemaa el-Fnaa-plein. Ja, dat voelt voor mij als een soort van kik. Wauw, ik doe dat hier maar alleen. En ik ben ook niet bang of zo om het te doen. Maar dat geeft... Ik ben ook altijd iemand die heel graag zelfstandig is. Ik sta graag zelfstandig in het leven. En misschien is dat voor mij het summum van zelfstandig zijn. Je vertrouwde nest verlaten naar een ander land vliegen. En daar ook alleen je weg zoeken. Alleen op ontdekking gaan. Griet Alice: En dat ook kunnen. En daar ook blij in zijn. Liesbeth Claeys: Zeker. Bijvoorbeeld ook alleen een vlucht nemen. Dat vind ik ook super. Dat is ook het moment. In het dagdagelijkse leven, ik kom er altijd oproepen binnen, mailtjes. Daarbij is een paar uur echt gerust gelaten. Griet Alice: Oma, dat herken ik vanuit mijn vorige leven. Liesbeth Claeys: Ja. Griet Alice: Moet ik ook veel reizen en dan... Ik vond dat heerlijk. Liesbeth Claeys: Ja, gewoon. Griet Alice: Alleen onderweg zijn. Liesbeth Claeys: En dan, ik vind dat ook zo... Bij mij begint dat ook al op de luchthaven. Ik heb zo in Brussel mijn vaste adresjes om een koffie te nemen en een croissant. Daar kan ik dat echt van genieten. Dan zit ik daar op mijn gemak. Dan denk ik, oh wauw, kijk, ik ga het nu weer een keer doen. Dan alleen die vlucht. Ik heb daar ook totaal geen problemen mee. Maar zoals ik al zei, ik doe het even graag met mensen. Maar ik vind het even leuk alleen. Griet Alice: En zou je dan ook hier in Izegem alleen gaan eten? Liesbeth Claeys: Ja. Griet Alice: Ah ja, oké, dat ook dus. Liesbeth Claeys: Ja, ik doe dat af en toe. Dan ga ik alleen gaan lunchen. Dan is ik weer een tafeltje. Ik heb zo mijn vaste adresjes. En dan ga ik alleen gaan lunchen. Dus ja, het recht zich ook door. Griet Alice: Dat heb ik dus nog nooit gedaan. Liesbeth Claeys: Zeker eens doen. Ja, ik zal het eens proberen. En het is maar zo zielig als je het maakt. Want eigenlijk is dat niet zielig. Griet Alice: Nee, nee. Ik zou er gewoon niet opkomen. Dat is interessant. Wat ik wel heel hard herken, is... Ik vond vroeger alleen zijn inderdaad heel raar of oncomfortabel. Dat is ook maar bij mij gekomen. De eerste keer dat ik naar de woestijn ben geweest, waar ik 24 uur alleen moest doorbrengen, dat was voor mij echt thuiskomen bij mezelf. En ik vind het ook heerlijk om een weekend of zo alleen te zijn en ook niemand te zien, in mijn eigen flow te kunnen gaan, ongestoord, ongegeneerd je ding doen. Liesbeth Claeys: En uiteindelijk ook... Griet Alice: Ik ben ook voor veel ondernemers een heel waardevol ietsjes. Liesbeth Claeys: Het is zo'n reset ook weer. Griet Alice: Ja, dat klopt. Liesbeth Claeys: Maar uiteindelijk ook wat jij zei, het is zo vanuit een ander leven. Maar bijvoorbeeld, ik ben nu 46, dus ik ben elf jaar geleden gescheiden. Tot dan, ik kon niet alleen zijn. Om maar te zeggen dat ik zelf geëvolueerd ben. Ik ging ooit op kot in lang vervlogen jaren. En ik heb mijn kot moeten opzeggen. Ik ging bijna dood van verdriet. Griet Alice: Ik kwijnde weg. Liesbeth Claeys: Ja, ik kwijnde weg. Ik ben gewoon weer naar huis gegaan. Ik heb ook nooit alleen gewoond voor mijn scheiding. Dus ik ben van bij mijn ouders. Met mijn vriend gaan samen. We zijn dan getrouwd. Dus ik had nooit alleen geweest. Wij deden ook heel veel samen. En ik ben dan gescheiden. Dat was zelf ook mijn eigen beslissing. En daar zat ik dan, alleen, in een nieuw huis. En die eerste weken was dat enorm confronterend. Want ik weet nog dat ik in het begin mijn weekends vol plande. Dat was al het weekend, dat was nog wat gedaan. En de maandag stuur ik al naar vriendinnen. Wil jij zaterdag iets doen met mij? Of wil jij dit? Gewoon om niet te moeten alleen zijn. Griet Alice: Maar je bang was van die leegte. Liesbeth Claeys: Ik bang was van die leegte. Maar uiteindelijk, gaandeweg, ben ik beginnen te beseffen van... Maar ook dat is het niet. Mijn agenda vol plannen. En dat ben ik eigenlijk beginnen genieten. van het alleen zijn. Dat is een proces. Het is niet iets dat ik in de vingerknip heb gedaan. Het is een proces van jaren. Maar laat ons zeggen dat ik de laatste vijf jaar toch wel echt wel heel graag alleen ben. Dus het heeft wel vijf jaar geduurd voordat ik dat zo kon omarmen. Maar nu vind ik dat super en kan ik er alleen maar de voordelen van benoemen. Ja. Griet Alice: Mooi. En denk ook echt wel een mooie uitnodiging naar mensen die aan het luisteren zijn. Liesbeth Claeys: Ja, ga eens alleen lunchen. Griet Alice: Ga eens alleen lunchen. Ik zal het je laten weten, Liesbeth. Ja, zeker. Hoe het voor is het. Zijn er nog zo speciaal? Liesbeth Claeys: In welke zin? Griet Alice: Ja, iets dat je wil meegeven aan ondernemers of aan mensen die veel ballen in de lucht maken. Te houden hebben, wat dat voor jou ook onder zelfzorg valt misschien? Liesbeth Claeys: Ja, sowieso grenzen stellen vind ik een hele belangrijke, maar ook een hele moeilijke. In mijn onderneming, in het begin, durfde ik ook geen nee zeggen. Ook niet naar klanten. Ik ging iedere klant met open armen ontvangen, ook al bleek het totaal niet mijn klant te zijn, of hadden ze geen respect voor mij. Maar ik ben dan na een paar maanden... Ik herinner me nog altijd het moment, ik moest naar die klant, en ik stond in de lift naar die klant toe en ik keek in de spiegel en ik dacht, amai, ik ben nu zelfstandig geworden en ik ga met lood in mijn schoenen naar die klant. Want dat was iedere keer precies voor een tribunaal dat ik moest verschenen. Dat was iedere maand aan mijn marketingmeeting... En dan zat ik als enige aan de ene kant van de tafel en zat ze met drie aan de andere kant. Heel intimiderend. En uiteindelijk, ze konden het allemaal beter zelf. En ik ben naar huis gegaan na die meeting. En ik heb gedacht van, dit wil ik niet meer. Ik heb dan ook een mail gestuurd. Ik had nog niet het lef om het dan die dag zelf te zeggen. Ik heb dan een mail gestuurd van, kijk, ik voel dat we niet de goede match zijn. Dat vind ik altijd de beste bewoording. We zijn geen goede match. Er is daar geen discussie over als ik het zo voel, dan is het zo maar kijk, ik wil jullie niet in het steek laten ik werk nog voor jullie, tot dan maar dan ga je iemand anders moeten zoeken en ik heb dat nu in mijn carrière een paar keer gedaan zeker met Perfect Story dan mensen die. Dat ik zelf voel van dit is het niet, ja, eigenlijk nee zeggen of het stoppen en dat moet je ook kunnen ook weer, net zoals alleen gaan lunchen de eerste keer is moeilijk, maar vanaf de volgende keer is dat echt wel kikken, Ja. Griet Alice: Hoe je eigenlijk een nee een stukje jezelf ook helemaal vrijmaakt. Liesbeth Claeys: Het is een overwinning op jezelf eigenlijk ook. Griet Alice: En soms geef je de ander ook een cadeau. Liesbeth Claeys: Ja, klopt. Griet Alice: Door een nee te zeggen, daar staat soms niet bij stil. We denken van, we gaan de ander afwijzen. Maar het is eigenlijk niet alleen jezelf vrijmaken, maar het systeem die tussen jullie hangt. Liesbeth Claeys: Ja, ik ben ook niet zo van het idee van klant is koning en klant moet op een voetstuk geplaatst worden. Mijn klanten, die worden echt waar geswanneerd. Maar dat is enkel maar als er wederzijds respect is. Dat vind ik superbelangrijk. Dat is de basis. Ja, niet alleen in professionele samenwerking, maar ook in vriendenrelaties, in liefdesrelaties. Er moet respect zijn. Griet Alice: Oké, mooi Liesbeth. Dank je wel, om al die dingen mee te geven. Ik ben ook benieuwd naar waar je uitkijkt. Op professioneel vlak is er zo nog een droom of iets, dat je zegt van dat zou ik echt heerlijk hemels vinden. En ook op zelfzorgvlak. Liesbeth Claeys: Ik heb nog heel veel dromen. Ik ga daarmee beginnen. Ik heb nog een aantal dromen, nog extra businessen die ik wil lanceren. Maar ik heb eerst iets van, kijk, weet je, perfect story draait goed, Ladies on the Road draait goed, Foundress begint ook eigenlijk wel goed te draaien, om het zo te zijn. Dus ik wil eerst dat dat... Ik zie het zo als bordjes, dat je zo op een stokje draait, zoals in een Circus Act. Eerst moet het eerste bordje heel goed draaien. Dan komt er een tweede bij, dat moet ook heel goed draaien. Een derde moet ook heel goed draaien. En misschien komt er nog een vierde bij. Ik ga daar zelf nog niet te veel over verklappen, maar zoals ik daar straks zei, ik wil eerst voor een idee pitch, wil ik zelf ook honderd procent zeker zijn dat ik het ook wil doen. Ik ga niet zomaar in het wilde dag... Een volge, ja. Vanuit jezelf. Ja, voilà. Dus er zitten nog dromen aan te komen, maar ik wil ook, dat is eigenlijk een beetje banaal misschien, maar ik wil ook gewoon dat mijn business zoals ze nu zijn, ook allemaal gewoon blijven verder gaan op een goede manier. En dat niet zozeer voor mij. Maar ik weet, met Perfect Story maak ik echt het verschil bij mijn klanten. Bij Ladies on the Road maak ik ook het verschil bij de mensen die aan mijn events komen, die deelnemen aan mijn retreats. Bij Foundress denk ik ook wel dat ik ook het verschil maak intussen met een magazine dat er staat, mooie layout, authentieke verhalen. Dat is voor mij eigenlijk het belangrijkste. Dat alles wat ik doe, dat dat dicht bij mezelf is. Dat ik er zelf voldoening uit ga. En dat gaat niet voor mij om de winst. Ik ben iemand die daar eigenlijk heel weinig mee bezig is. Soms te weinig volgens mijn boekhoudster. Ik ben iemand die mijn cijfers amper bekijkt. Ik ga het als ik naar mijn boekhoudster moet. Ik onderneem uit passie. En ik vind de voldoening dat ik uit mijn werk haal, maar dat ook andere mensen voelen, veel, veel belangrijker dan de winstmarge. Dat klinkt misschien een beetje atypisch, maar dat is zoals ik in het ondernemersleven ben. En... Heb ik nog grootste dromen? Ja, ik hoop bijvoorbeeld mijn retreats nog op te schalen. Nu heb ik er één of twee per jaar. Ik wil heel graag naar drie of vier per jaar gaan, omdat ik daar heel veel energie van krijg. Maar natuurlijk, dan hangt dat ook zo'n beetje samen met jouw vraag naar zelfzorg. Wat dat bij mij nu top prioriteit is, is mijn team goed op de rails krijgen. Zorgen dat ik eigenlijk ook voor mezelf een beetje ontdubbeld ben. Dat er iemand het dagdagelijks ook van mij kan overnemen zodat ik ook wat meer tijd vrij heb om mij te concentreren op mijn nieuwe dromen maar ook om wat extra tijd voor mezelf vrij te krijgen dus ik denk dat dat eigenlijk voor mij het belangrijkste is momenteel om te zorgen dat mijn team goed vorm krijgt want ik heb nog, zeker één à twee mensen nodig om eigenlijk dat te kunnen bereiken, en dan wil ik echt wel ik zou het niet omschrijven als een stap achteruit want dat is het niet maar gewoon ook eens wat meer tijd voor mezelf kunnen nemen en een keer zo in de middag gewoon zeggen van kijk, ik ben niet op kantoor ik moet daarvoor ook geen verantwoording afleggen waarom ik niet op kantoor ben maar ik ga bijvoorbeeld een keer naar de wellness of ik ga een wandeling doen zondingen wil ik meer en meer kunnen ook tijdens de werkweek en niet alleen alles in dat weekend proberen te proppen. Griet Alice: Mooi, blanke tijd midden in de week ongegeneerd. Liesbeth Claeys: Ja, klopt vooraf gegaan door een lunch alleen, klinkt heerlijk ja oké want ik ga soms ook wel trouwens ik ga ook alleen naar de welnis ik ga ook met vriendinnen maar ik ga evengoed alleen ja. Griet Alice: Ik vind dat ook wel fijn dat is ook echt ontprikkelen op jezelf. Liesbeth Claeys: Klopt. Griet Alice: Goed, dankjewel Liesbeth voor dit openhartig gesprek. Liesbeth Claeys: Graag gedaan. Griet Alice: Ik wens jou nog heel veel flow toe in alles wat je onderneemt. En ook heel veel blanco tijd. Want ik denk dat als ondernemer ook heel belangrijk is om in die blanco tijd te duiken. Om van daaruit je creativiteit weer te laten stromen. Liesbeth Claeys: Klopt. Griet Alice: Dus dat wens ik jou toe. Liesbeth Claeys: Dankjewel. Ook heel erg bedankt voor het fijne gesprek. Griet Alice: Merci Liesbeth.