Eric Bergeys
Vincent Méclot

Griet: Op dit moment, in ons leven, iets dat we van af willen. Dus daar zijn we zo aan het kijken. Eric: Dat zou wel. Ergens tussen Brugge en Tens. Koen: Halfweg is geen oplossing. Want die ex-partners gaan niet over het weer rijden. En die kinderen gaan naar school. Eric: Tuurlijk, dat is niet evident. Griet: Ja, dus na zoveel jaren... Allee, zoveel. Hoeveel jaar doen we dat nu al? Drie jaar? Dit systeem is een jaar of drie jaar. Eric: En hoe kunnen we dat dan oplossen? Wat zijn dan de... Griet: Ja, toch landen op één plek in Brugge is nu het idee. Koen: Mijn jongens zijn de oudsten. Die gaan ook het vroegst het huis uit waarschijnlijk. 13 en 15, juist. En dus het idee is een beetje, die zijn het vroegst de weg. Dus is het logisch om naar Brugge te graviteren. Maar er was eigenlijk tot nu toe... Als we naar Brugge zouden verhuizen, moeten we met die twee gasten ook over en weer richting Sint Amans voor hun school, waar ze nu gaan en waar hun mama woont. Eric: Ja, tuurlijk. Koen: En dan moet het al heel erg de moeite zijn om dat te doen. En nu, een week of vier geleden zeker, is er in Bruggen iets te koop gekomen waar we allemaal samen zouden kunnen wonen, in de natuur, waar we ook zouden kunnen werken, waar we ons werk zouden kunnen doen. Echt zo'n soort van perfecte oplossing, waarvoor we het zouden zien zitten van... Griet: De move te doen. Koen: Van de move te doen. Dus daar zitten we nu middenin. Griet: Ja. Spannende tijden. Zware beslissingen. Eric: Een opstelling is gedaan. doen. Griet: Wel ja, dat hebben we ook al gezegd. Eric: Wij doen vooral zijn opstellingen. Wij beslissen nooit niets zelf. We hebben gisterenavond nog een opstelling gedaan. En wat we dachten, dat was het absoluut niet. Koen: Ja, ja, ja. Eric: Wij durven dus, sinds dat wij opstellers zijn, durven wij dat gewoon niet meer. Niks meer zelf doen. We kunnen wel ons idee hebben, maar altijd gecheckt via de opstelling. En als die zegt niet, dan zou ik vrouw aan zijn. Ja, echt. 100% trouw aan zijn hand. Koen: Wat je zegt, dat hebben we nog niet gedaan eigenlijk. Griet: En je wist dat met Manuel hé. Die is er toen niet van gekomen. Koen: Misschien beter dat doen dan aan de bank te lopen. Eric: Ik denk dat je best eerst opstelling doet voordat je naar de bank gaat, ja. Oh, man, ik is tru. Nee, ik vind energie zo gigantisch belangrijk. Griet: Tuurlijk, dat klopt. Eric: Dat is de basis van alles, dat is de flow. Als je die negeert... Koen: Nee, nee, dat is absoluut niet waar. Eric: En we zijn zo geneigd om die flow te negeren. Koen: Ja, ja, maar dat is het, hè. Eigenlijk doen wij dat werk ook heel de tijd, hè. Eric: Ja, want als mens zijn we zo... We zijn zo, wauw, gewijs als de pest. En we denken, we weten het, we weten dus van niks. Wat is het met een man? Volgens mij is hij gewoon lopen. Koen: Ik hou het watervrees. Griet: Schat! Koen: Ik ga nog eens even horen. Griet: Ben je bang of zo? Ik heb wel, laat me los. Vincent: Ja, ja, hij is in die allee al. Een trek. Eric: Een trek. Koen: 1, 2, 3, deze is goed. Griet: Mag ik ook iets zeggen? ja is dat goed? zo? ja oké, Het is echt fijn om hier... Ik snap wat je bedoelt met een grote tv. Koen: Maar ja, dat is fantastisch hé. Griet: Ja. Eric: Ja. Is het de bedoeling dat ik het zeg? Ja, oké. Ja, het is hier heerlijk. Het is hier cinema hé. Realistische tv is dat hier. Zalig. Koen: Heerlijk stemtammeren trouwens. Griet: Ja, ja, dat is vaak. Koen: Hoe dat wel zo in de... Ik hoor dat in de koptelefoon altijd zo. Eric: Ah ja, ik hoor dat nog. Dat is grappig en ik hoor dat zelf niet. En ik krijg regelmatig die opmerking en dan vergeet ik dat weer. Ah ja, zou dat echt zijn? Griet: Ja, het is waar. Eric: Maar ik ben van mezelf, heb ik ondervonden met de jaren, een inspirator. Griet: Ja. Eric: Ik heb zo mijn bedrijf ook opgericht en, dat inspirationele, dat hoort dat timbre ook bij. Koen: Ja, ja, ja. Eric: Want dat is eigenlijk één geheel. Griet: Ja, tuurlijk. Dat is deel van het inspirator zijn. Eric: Ah ja, precies. Maar ik was als jonge gast er eigenlijk me totaal niet van bewust van niks. Eigenlijk was ik me bewust. En ik heb eigenlijk met de jaren me er allemaal stap voor stap een beetje bewuster in. Bewuster van hoe... Totdat die puzzel eigenlijk helemaal samen is gevallen. Dat is heel grappig. Griet: Ja. Mooi. Eric: Ja, ik vond dat... Ja, en dat vind ik ook zo leuk aan ouder worden. Die puzzel, die wordt dus hoe langer, hoe duidelijker. In het begin is dat hier een chaos en dan ligt dat overal rond. Ze zijn wel al klaar. Ja, we zijn tegen u te wachten. Griet: Ze zijn eigenlijk al begonnen. Eric: Ik denk dat je niet eens gaat lopen, jij hebt niks gezegd. Ik ben bang, schat. Koen: Maar er moeten we meer van doen. De Nerk is hier al geweldig mooie dingen aan het zeggen. Griet: Ja, ja, ja. Eric: We zouden dat moeten kunnen, want ik heb al voorsprongen genomen. Griet: Hij heeft net een heel mooi timbre van stem. Eric: Dat doet hem nuzen. Koen: En ja, dat is zijn radiostem. Griet: Heeft hij ook andere stemmetjes? Eric: Oh ja, oh ja. Ik heb verschillende persoonlijkheden. Er waren allemaal stemmetjes bij. En zo was ik toen tegen mijn kleinzoon toen. Koen: Die grote. Eric: Dus als je tegen hem spreekt, dat is heel anders. Vincent: Die hebben hem eigenlijk gered. Dat is eigenlijk waar zijn kap rond zit. Koen: Zijn kap rond zijn toekomst en zo. Vincent: We gaan het hebben over het positief. Ik mag me een brommer gaan terughalen. Die staat hier en zegt... Koen: Zeg, heb je gelezen van een brommer? Die was opgepakt door de politie. Oeh, vluchtmissie in die bel. Eric: Vluchtmisdrijf, 130 per uur. Koen: Oeh. Amai. Eric: En de bel ging, dus hij was... Koen: Want dit is de moment om te ontsnappen ja, doe. Griet: Maar, ik ben oké. Koen: Ik ben ook oké, zo ik zal misschien eerst even een paar praktische dingen zeggen en dan kunnen we rustig even inchecken dan is dat praktisch van de baan, we nemen met vier micro's apart op Dat wil zeggen, als je micro niet goed staat, of je wilt iets verzetten, of met je inzat of zoiets, als je niet aan het praten bent, moet je doen wat je wilt. Je kan dat er dan uithalen. Als je aan het praten bent is het moeilijk om het geluid er mee tussenuit te halen. Dus hoesten, toestanden, enzovoort. En voor de rest gaan we er ook vanuit dat elk geluid dat hier gemaakt wordt, er ook gewoon bij hoort. Dus ruzie in de kinderen, honden op de achtergrond, we hebben het allemaal al meegemaakt. Dat hebben we allemaal niet. Griet: De sirene. Ja, dat gebeurt. Koen: Dat gebeurt regelmatig. Het enige waar je mij technisch mee kunt helpen, is van in de buurt van de micro te blijven, anders krijg ik echo en dat is wel lastig. Dat krijg ik moeilijk uit. Griet: Kun je wat van de venten pakken? De van de venten mag je misschien wat korter bijpakken. Koen: Zeer goed. En soms heb je ook de neiging van achteruit te gaan hangen en dan een klein beetje alert te zijn. Maar doe vooral toch prima in orde zijn. Begin ondertussen er met je gevoel over te krijgen. Zeg eens. Vincent: We zitten aan de zee. Koen: Zalig. En misschien ook nog praktisch, we zullen zelfs even inchecken waarover je het wel of niet wilt hebben. Als er dingen gezegd worden dat je achteraf denkt, eigenlijk liever niet, dan zeg je dat en dan halen we dat er zonder problemen uit. Maar wat het gesprek mag, gewoon doorgaan. Dan fietsen we dat er gewoon van tussen. Vincent: Maar het enige wat we misschien af en toe wel over moeten nadenken, is wat we over het bedrijf nog zeggen. Koen: Dat is niet. Vincent: Onbelangrijk omdat het overgenomen is. Dus ik bedoel, dat is wel... Eric: We zijn nogal vlotte praters. Vincent: Dus we kunnen. Eric: Nogal eens makkelijk dingen zeggen die eigenlijk achteraf... Vincent: Anecdotes wil je achteraf van dingen zeggen. Dat is niet zo handig om dat langer te staan. Snap ik. Koen: Ja, voilà. Griet: En mag er iets over gedeeld worden? Ja, natuurlijk. Eric: Maar we gaan soms nogal wat persoonlijk. Griet: Ja, ik snap het. Eric: Anecdotes en dan... Griet: Ja. Eric: Dan ligt dat allemaal wel wat gevoelig. Griet: Ja. Vincent: Misschien ook niet, maar gewoon de flow volgen. Maar het is tof. Als je dat aanhaalt, dat geeft toch wel een soort van gerust. Griet: Dat zal wel zijn. Koen: We laten ook sowieso, als we het dan afmonteren en klaargezet hebben, sturen we het nog eens door. Dat je het zelf nog eens kunt beluisteren voordat we er mee online gaan. Dus je hebt alle tijd nog om daar dan opmerkingen op te geven. Griet: En ook belangrijk om te weten, wij hebben geen agenda of zo. Wij starten de opname altijd met een wit blad. En we vertrouwen dat de opname helemaal zal kloppen. Eric: Ja, meestal is dat ook wel zo. Griet: Ja. Koen: We mikken op ongeveer een uur. Dat is zo de lengte van de typische, ja, alhoewel dat al ons gasten eigenlijk, dat we er uren mee zouden kunnen praten. Griet: Ja, dat is waar. Koen: Ik heb het gevoel dat het hier ook zo is. Eric: Ja, ja, ja. Waarschijnlijk wel. Vincent: Ja, er zijn wel thema's genoeg, denk ik. Eric: Zeker weten. Griet: Zijn er thema's waar jullie het absoluut wel over willen hebben, dat je nu al voelt? Eric: Zelfontwikkeling vind ik geweldig. Energie vind ik geweldig. Verbinding vind ik geweldig. Oh ja, er zijn er veel. Griet: En absoluut niet zijn er thema's. Vincent: Oh, nee. Koen: Ik kan me inbeelden dat je het er nooit over hebt. Eric: Maar dat willen we hier niet over hebben. We hebben het er normaal altijd over. Griet: Maar niet hier. Vandaag niet. Vincent: Ah ja, dat is misschien pas na tien uur van de avond. Nee, ik denk dat ik enorm aansluit. Daarin, uiteraard, de manier waarop wij samenwerken of samengewerkt hebben, is ook altijd wel een mooie, vind ik, om naar te kijken. Ons achtergrond en ons levensverhaal ook wel een stuk. Dat is misschien niet voor nu, misschien op een ander tijdstip. Maar je weet dat ik werk voor jongeren. Dat hoort misschien niet hier plaats te zijn, maar dat is misschien wel eens een tip voor iets anders. Ik heb een organisatie die zich inzet tegen pestgedrag. Koen: Maar het is lang geleden dat we dat gesprek hadden. Vincent: Ja, maar dat is nog een ander verhaal. Eric: Kennen jullie elkaar? Koen: Nee, maar via James. En we hebben eens gebeld. Vincent: Ja, en James heeft op een gegeven moment dan gezegd van Ja, zou je dat goed vinden van de podcast? En dan is er een jaar over gegaan, denk ik. Koen: Nee, nee. Vincent: Nooit. Dus nee, nee. Dus waarom verder is het? Zien we het er nog over? Eric: Wat ik ook nog belangrijk vind... Griet: Spreek daar maar zeker over. Vincent: Over je project. Als dat nog over zou komen, dan komt dat zeker. Eric: Wat ik ook belangrijk vind, is dat ik mij als jonge gast, extreem onzeker eigenlijk een nul gevoeld heb. eigenlijk niks gevoeld en heel dat proces binnen het bedrijf binnen zelfontwikkeling binnen energiewerk heb ik eigenlijk gedaan, dat traject heb ik eigenlijk gedaan naar, mezelf een persoonlijkheid voelen en zelfzeker voelen en dat heeft jaren van mijn leven gekost en moeilijk geweest en dat is er dan toch Het is toch gekomen. Terwijl ik had gedacht dat het gewoon moet komen. En dat vind ik ook wel een belangrijke. Koen: Als dat moest, moet je eruit komen. Vincent: Ik denk wel dat er heel complementair is. We hebben allebei eigenlijk een heel slechte jeugd gehad. Griet: Ik denk dat we vertrokken zijn. Vincent: Heel erg verschillend, maar... Ja, kijk, misschien is het al aan het gebeuren. Griet: Ik denk dat we vertrokken zijn. Vertel maar. Vincent: We hebben alle twee. We hebben twee meisjes zelfs. Oh ja, oké, ça va. Ja, ik denk, als ik dat zeg, een beetje een zware achtergrond. Dan denk ik dat we ons daar ook wel in gevonden hebben. Ik denk dat wij twee totaal verschillende types waren die elkaar op een onmogelijke manier ontmoet hebben. Eric: Wij zeggen altijd, wij zijn twee pijnlichamen die elkaar daarin gevonden hebben. In die pijn elkaar gevonden hebben. Griet: Bijna als verbindende factor. Eric: Precies, mooi gezegd trouwens. En vandaar zijn we eigenlijk beginnen ontwikkelen en vandaaruit is er ook enorm veel mogelijk. Want als de ene uitschuift of de andere uitschuift, dan kunnen we toch altijd door dat pijnlichaam, De essentie ervan vinden. En het... Ja, altijd terugkomen. Vincent: Weet je wat krachtig is tussen ons twee is geweest? We zijn nu 28 jaar samen. Als je gaat zeggen, 28 jaar Erik Vincent, wat is dat? Het is 28 jaar. We hebben gevochten met elkaar. We hebben afgezien. We hebben gegroeid met elkaar. Plezier gehad met elkaar. Ontwikkeld. Gecreëerd. En dan af en toe krijg je dan terug die klets. En dan worden ze even teruggeduwd. naar dat verleden, dat je toch nog merkt, na al die jaren, we hebben daarmee leren omgaan, we hebben daarmee leren werken, we hebben daar iets heel krachtigs mee kunnen doen. Eric: Maar tegelijkertijd blijft dat iets heel kwetsbaars. Vincent: Dat zeggen wij vaak tegen elkaar, van kijk, er zijn dingen gebeurd in je verleden, in je jeugd, die je gemaakt hebben tot waar je nu bent, maar tegelijkertijd, ik geloof voor de hele tijd niet meer in het stukje van, dat je dat allemaal kunt oplossen. Ik geloof meer van, je gaat daarmee leren leven. En je gaat daarmee leren omgaan. en die wijsheid en ik merk zelfs nu nog zelfs bijvoorbeeld vandaag of gisteren zijn er nog altijd momenten die naar boven kunnen komen dat je denkt van dat zijn wij een beetje maar. Eric: Ik heb altijd het gevoel gehad ook vanuit die, het gevoel van ik ben niks waard heb ik altijd het gevoel gehad ik moet dat verstoppen, ik mag dat niet laten zien ik moet dat is ook de reden waarom ik mijn bedrijf begonnen heb Ik heb altijd gedacht van, als ik ooit zelf baas ben, dan... Nee, ik moet eigenlijk vroeger beginnen. Mijn vader zei altijd van vroeger van, alsnog de Belgische frank, jongen zegt hem, werk heel hard en spaart heel hard, want als je je eerste miljoen hebt op je rekening, Belgische frank, dan... Ga je je de man voelen. Dan ga je het gevoel hebben van, I did it. Koen: Dan is het opgelost. Eric: Dan is het opgelost. Griet: Dan beteken je iets. Eric: Ja, dan beteken je iets. Dus werken van mijn vijftien, werken dag en nacht en sparen. En ik ben dan zo gierig als de pest, dus dat kwam allemaal niet over. Griet: Toen, toen. Eric: Dus mijn bankrekening, ik moest nu thuis niet zelf geven, mijn bankrekening die steeg tot en met. En binnen de kortste keer had ik een miljoen. Dus ik kijk naar mezelf Ik denk, dan vul ik me nog een nul Dan vul ik me nog slecht Vul ik me nog helemaal niet anders dan ervoor Ik denk, wacht, Index, ik bedoel, het zal 2 miljoen zijn Mijn vader stamt wel de oude tijd Het zal 2 miljoen zijn Dus werken, werken, werken 2 miljoen Ik kijk weer terug naar mezelf Beetje introspectie Weer niks veranderd, Op een duur had ik 5 miljoen, was weer niks veranderd. Ik denk, nee, klopt niet. Ik zeg, weet je wat ik ga doen? Ik had het weer gevonden. Ik heb altijd nieuwe ideeën, nieuwe projecten en die hebben we dan ook samen en zo mag dat ook, of niet, waar we dan ruzie over maken. En ik denk, weet je, ik ga die 5 miljoen, ik was ondertussen al kapper, ik zeg, ik ga die 5 miljoen steken in een keten te maken. Dan maak Dan maak ik mijn eigen biotoop, dan ben ik ik de baas. Ja, naar de baas kijkt toch altijd iedereen op. Dan zien ze dat niet dat ik mij onzeker voel. En dan kan ik die onzekerheid achter mij laten. Op een gegeven moment had ik honderd salons. Iedereen ging uit de weg voor mij, want ze hadden een ontzag voor mij, of ze hadden bang van mij, of het was altijd iets, maar een normale verbinding zat er niet in. Dus het leercontractje van 16 kwam solliciteren te bibberen van de schrik voor mij. En ik zat daar zo ongemakkelijk als de pest, omdat ik de grote baas moest spelen, en ik mij zo onzeker voelde als de pest. Dus dat kan je je voorstellen hé. Koen: En maar muren bouwen rond jezelf. Eric: En maar muren bouwen. Hoe hoger, hoe dikker, hoe liever hé. Dus met niemand, dan zijn de zonen afstand opgebouwd met iedereen, met niemand kunnen we verbindingen opbouwen. Ik kan er wel van blijt aan dat ik ervan ben. Griet: Ja, ja, ja. Amai. En welke gevolgen had dat voor u op dat moment dan? Eric: Slopend. Constant het gevoel. ze gaan mij ze gaan dat ontdekken ontmaskeren zo ik zal ontmaskerd worden ze gaan mij betrappen ze gaan mij dat ik. Griet: In niets nut ben. Eric: Ik heb gewoon geluk gehad, ik kan niks ik ben een nul ook al zei iedereen dat is geweldig, wat jij gerealiseerd hebt dat is fantastisch en in mijn gevoel was ik gewoon een nul ik bleef een nul Kun je je dat voorstellen? Dat is toch afschuwelijk. Griet: Man. En dus die honderd salons, die keten, dat loste eigenlijk niks op? Eric: Nul. Dat loste niks op. Ook contrair. Want bij iedere vergadering zat iedereen, als het te moeilijk werd, want als het gemakkelijk was of medium moeilijk, dan loste ze het zelf op. Maar als het te moeilijk werd, dan werd er naar mij gekeken. Ja, want ik was een grote baas. Ik wist alles. Ik kon het oplossen. Ze haten het gewoon. Of ik kwam ergens binnen en zei ze, dat is onze grote baas. Haten het gewoon. Vincent: Ja, kroop gewoon weg. Eric: Kroop weg, hè. Ik moest er niet van weten, hè. Nee, ik was... Ik wou gewoon één van hen zijn. Ik wou in de verbinding, in de connectie komen. Ik wou helemaal niet de grote baas zien op die intro, en totaal niet. Vincent: Maar je haatte alles op dat vlak, hè. Ik herinner me nog, als we dan grote shows deden of zo, en jij moest op dat podium gevoerd worden. Koen: Ja, ja. Uithangbord. Ja, als uithangbord, ja. Vincent: Natuurlijk. Eric: Ja, eerlijk, witje geven. Vincent: Terwijl dat podiumwerk eerst een natuurlijke biotoop is, ondanks dat je die onzekerheid ook heel lang hebt gevoeld, wordt het een totale andere uitwerking. Maar ik herinner mij nog voor hem, Je kan er nu rechtstaan en je kan het woord nemen en dan denk je dan, wauw. Denk ik dat altijd gekund, maar in die tijd, ik zie er nog allemaal briefjes staan en compleet op van de zenuwen. En dan nog maar liefst dat iemand anders dat deed, maar hij niet. Eric: Maar ik moest het doen, ik was een baas, dus ja, ik moest het doen. Maar ik herinner me goed, dan hadden we een show met BV's. BV's, die werden niet gehuurd en dat was een imago en toestand. Want ik kon daar dus geen goeie dag aan tegen zeggen. Oh nee, ik voelde mij zo groot. En zij waren zo groot. Dus ik was bij iedereen geïntimideerd. Bij iedereen. Dat was afschuwelijk. Echt afschuwelijk. En dan heb ik het gevonden. En dan ook met Leading by Being, met al die zelfontwikkelingen te doen, met die opstellingen te doen, met die... Heb ik gedacht, maar wacht even. Dat is niet de oplossing. Ik moet ik mijn eigen niet verbergen. Ik moet me juist laten zien wie ik ben. Ik moet gewoon zijn wie ik ben. En met dat stapje voor stapje. En pas op, ik heb een imago opgebouwd voor iedereen. Koen: Je past het woord gewoon wel heel gemakkelijk hier. Ik moet me gewoon laten zien. Ja, dat is ook zo. Eric: Maar mijn moeder zegt altijd, als jij verandert, jij wordt vroeger zo'n braven en zo'n lieven. Ja, natuurlijk, een people pleaser tot en met. Ze zeggen gewoon, verschrikkelijk geworden, zegt hij altijd. Nee, ik ben mezelf. Griet: Zij herkent haar zo niet meer. Eric: Zij herkent haar zo niet meer. En nu, ja, ik ben... En ik merk mij, hoe langer, hoe meer mezelf te zijn en te doen wat ik moet doen, ongeacht wat de ander ervan zegt en ervan denkt, het eerste wat ik zou laten doen, als ik mijn bedrijf zou stoppen, is dat ik me volledig zou laten tatoeëren. Ja, mijn lijf is toch vol met tatoeërs. Koen: Ik zie het, prachtig trouwens. Eric: En ja, iedereen heeft zoiets van... Als mensen van het bedrijf mij nog eens een keer op Facebook op foto's zien, dan zeggen ze, oh, wat heb je allemaal gedaan? Dat was echt zo... Ik ben een rebel. Ik ben geen people-blazer, ik ben een rebel. Ik wil mijn mening zeggen, ik wil tegen de... Koen: Doe mijn goesting, zo. Eric: Doe mijn vlammeste goesting. Vincent: Maar dat is best hevig ook, hè. Ik zit nu in dat proces ook. Ik heb niet zoiets van, ik herken hem niet meer, dat is niet zo. Maar ik moet wel toegeven, ja. Griet: Ik zie je lachen, maar ook wel. Vincent: Ja. Je leert iemand kennen. Ik zeg het, 28 jaar. Je wordt daar verliefd op. En op een gegeven moment, ik ga dat nooit vergeten, je zei tegen mij, ik ga pensioen. En ik zo, ja, ja, jij? Ik wou pensioen. En dat was eindelijk voor mij het eerste signaal dat hij echt aangaf. En nu is het genoeg geweest. Niet vanuit boosheid, maar gewoon mee. Nu is het om mij. Koen: Erik kiest voor Erik. Vincent: En zelfs gisteren nog, er gebeurde iets dat ik zo zei, dat doe je nu toch niet. Ik ben al een beetje braver en serieuzer dan jij, toch? Dan heb je wat mogen zeggen. En ze is zo uitgegaan, dit is wie ik ben. En ik had ze niet als echtgenoot. Ik denk ze van, ja, weet je, is het nu tijd om de echtscheiding aan te vragen? Ja of nee? Nee, dat is een grapje. Maar ik had echt zoiets van, ja, eigenlijk, ja, dat is wie jij bent. En eigenlijk is dat oké. En ja, soms verzet ik me er wel een keer tegen. Dan denk ik van, nu gaat het echt wel stevig. Allee, ding is dat ik denk van... Eric: De rover, hè? Vincent: De rover. En dan denk ik, ja nee, wie ben ik ik om hem daarin tegen te houden? Dus ik support dat wel, ondanks dat dat soms... Ik kan wel inbeelden dat dat voor sommige mensen wel een beetje moeilijk is. Koen: En hoe lang is dat nu geleden, ongeveer? Vincent: Dat je op pensioen bent gegaan, mogen we dat zeggen? Dat is het stuk dat je moet knippen, zeker niet? Eric: Nog niet zo lang. Koen: Hè? Dat Erik voor zichzelf is beginnen kiezen, ik zal het zo uitdrukken. Eric: Ja, pas op. Ik wil eigenlijk al tien jaar geleden stoppen. Als CEO. Omdat ik al tien jaar geleden door... Het is eigenlijk gekomen door Wouter Torfs. Wij zaten in een groepje van CEO's. Wouter, Bart van... Griet: JBC. JBC. Eric: Joost van Corona. Koen: De CEO-council. Griet: Nee, Corona. Koen: Corona. Griet: Nee, nee, nee. Joost van Durabit. Van Durabit, sorry. Koen: En dingen van Bosspaint. Bosspaint. Vincent: Toon van Bosspaint. Griet: Bosspaint, ja. Eric: Matten van geibels. Ja, we kwamen alle twee maanden, kwamen wij zo drie dagen bij elkaar. En dat was dan... Ja, dat ging over zelfontwikkeling. Ik bedoel, ik als CEO en mezelf, hoe gaat het ermee om? En ik had het toch altijd maar over verbinding en het bedrijf als voorbeeld voor de nieuwe wereld. en ik ging de wereld verbeteren met mijn bedrijf. Dat was mijn doel en ik ging de wereld laten zien, de externe wereld laten zien, hoe het beter kon onderling in een kleine groep. 600, En ik bleef er maar over zagen. En dat lukte niet. Dat lukte van geen kanten. Die een proces tegen het ander. Mensen die tegen elkaar niet spraken. Dat lukte van geen kanten. En op die meetings... Koen: Op de council, ja. Eric: ...was ik er altijd over aan het zagen dat dat niet lukte. En dat ik zo'n sukkeler was. Griet: De frustratie kwam daar naar boven. Eric: Ik was wat gefrustreerd en ik deed er zoveel voor om dat allemaal mogelijk te maken. Koen: De anderen, de anderen, de anderen. Eric: Het waren allemaal de anderen die het allemaal, en zelfs LBB had ik geïntroduceerd in ons netwerk. En effectief, in ons netwerk, wij deden het meeste rond zelfontwikkeling van allemaal. Ik bedoel, zonder twijfel, wij deden echt het meeste. En op een gegeven moment zette je Wouter tegen mij, van, jongen, zegt hem, ben je gezaagd, zegt hem, weet je wat jouw probleem is, zegt hem? Jij kunt zelf geen verbinding maken, zegt hem. en daarom ben je een bedrijf opgericht om de andere die verbinding zou kunnen maken dat gaat ook zo luren, bam amai echt jong dat viel allemaal naar beneden dus je had maar echt ontmaskerd ik had echt zoiets van, en sindsdien is dat niet meer goed gekomen ik kon mijn eigen niet meer geloven je had gelijk ik had dat niet door, en ik wees altijd maar naar die ander die moest te verbinden En die moesten mij verbinden omdat ik het niet kon. Ik kan het nog niet zeggen. Koen: En je was zeker geen voorbeeld. Eric: Ik was zeker geen voorbeeld. Koen: Maar ik kon het ook niet. Ja, natuurlijk. Eric: En het was allemaal fake. En sindsdien ben ik uit de kansel gegaan. Ik kon die mannen niet meer onder ogen kijken. Koen: Echt? Eric: Ik kon die niet meer onder ogen kijken. En die hebben alles geprobeerd om mij erin te houden. Koen: Ja, want dat is ongetwijfeld dat liefde dat Wouter dat gezegd heeft. Vincent: Tuurlijk. Griet: Want dat was ook je grootste angst. Vincent: Hè? Eric: Dat was mijn grootste angst. Koen: En die... Bam. Eric: Ja, en die Wouter is ook geweldig, natuurlijk. Die neek het gewoon, hè. En die ontmaskerde mij zeker. Daar had ik zo'n bang van. En sindsdien was mijn drive weg. Ah ja, ik was ontmaskerd. Voor mezelf eigenlijk was ik ontmaskerd, hè. En mijn drive was weg. En sindsdien heb ik gedacht van, dan ben ik in een zware burn-out gesukkeld. Toen, ja, mijn drive was weg, ik kon mij er niet meer overzetten, ik kon me niet meer met mezelf overweg. Ik kon de rol van CEO niet meer spelen. En toen is dat begonnen, na die burn-out, na een paar jaar, heb ik me stil aan gaan denken van, hoe kan ik dat hier... Vincent: Ik denk er dus anders over blijven. Is dat zo obvious? Nee, nee, nee. Dat is waar wat je zegt. Maar ik wil je toch een beetje daarin ondersteunen. En dat is een beetje de rol die wij ook altijd wel naar elkaar hebben gehad. Wat ik nu voel, raakt me wel een beetje. Maar ik denk van... Eerlijk gezien is dat een soort van wisselwerking geweest. En dan denk ik van... Ho, vriend. Nu zijn wij echt een beetje naar beneden aan het halen. In de zin van... Ja, dat is waar. Dat was je naturel niet. Maar ik kan mij nog altijd wel heel goed herinneren dat hij soms op een vergadering uitspraken deed of tegen mensen dingen zei die zo inspirerend konden werken. En dat was geen fake. Dat kwam van zeer diep en dat klopte gewoon. Dus ik vind, ik weet niet of je wilt zijn wie je bent, maar je moet je eigen liefde leeg naar beneden trekken. Dat is echt niet nodig. Want ik denk, als ik hem leer te kennen, moet ik niet vergeten, ik was echt 19 jaar. Kun je dat inbeelden? Dan kom je thuis met een vent die toch een pak ouder is. 20 jaar, dat is toch wel even. En ik vind, een van zijn grootste gaven is bijvoorbeeld, jij wordt wel heel erg met mensen bezig. En jij komt mensen inspireren. Misschien niet voor zo'n grote groep. Dat is een ander verhaal. Maar wat ik altijd, een van zijn meest krachtigste dingen heb gezien, is het zien van potentieel in mensen. Jij hebt in mij dingen gezien Ik zeg altijd dat ik veel kansen heb gekregen van u Ik heb ze ook genomen, Maar jij zag iets in mij En die heeft dat mee tot ontwikkeling kunnen brengen En ik ben daar een zeer stevig voorbeeld van Maar ik ben zeker niet alleen, Ik denk heel veel mensen binnen die groep Creators, maar ook vrienden, kennissen rondom ons Daar heeft hij hetzelfde bij gedaan, En dat was niet vanuit fake Nee. Eric: Dat is waar. Vincent: Maar ik denk... Eric: Er was een stukje fake, dat ik mezelf wijs maakte. Maar wat jij zegt, dat potentieel... Ik zie een energie in iemand. Ja. Ik zie een energie in iemand. En vandaar zie ik potentieel de mogelijkheden, de feblesse. Ik zie dat gewoon. Vincent: En dan kan ik ermee onderslagen. En dan zit er ook een beetje een enfant terribelen in. Want dan ziet hij dat in mensen. En dan gaat hij hem ook doorpushen. ik zal nooit vergeten in een tijd dat we dan nog ons trainingcentrum in Wallonië hadden, dat was dan verkruild en dan werd management gegeven, zelfontwikkeling er werd van alles gedaan, personeelsfeest, noem maar op, en ik in iedere keer ja ja, ik ga meer les geven ik ga dat doen, ik ga dat doen en iedere keer als ik dan les moest geven had ik wel een reden, was ik ziek ik voelde me niet lekker en dan nam hij dat over, weet je dat nog? en op een goeie dag, en ik weet dat nog goed want ik had eigenlijk een kouter, toen had ik echt een reden om te blijven liggen en ik werd morgens wakker, moest om negen uur of zo lesgegeven worden, ik werd wakker om acht uur en dat BTS was weg. Auto weg, gsm afgelegd en daar stond ik. Ik wist goed genoeg van door hem dan zeggen van, ik heb het niet gedaan, dat gaan we niet doen. En dus, jij kon mensen echt wel op een hoger level krijgen. Eric: Nou, dat bedrijf heb ik met groot gebreken. Vincent: Je had nooit geen honderd of meer vestigingen, ik denk 126 als je stopte, 126 vestigingen kunnen hebben als je niet iets van magie had gehad. En zeer veel mensen die hebben dat gevoeld en mogen. En nog... Griet: Zijn er daar vier op, Erik? Eric: Tuurlijk, ik zeg nu tuurlijk, maar dan komt dat kleintje weer terug een beetje piepen. Iedereen zegt dat ik er fier moeite op ben. Maar zelf doe ik alle moeite om dat te integreren in mij. En ik kan niet voluit zeggen van, kijk eens wat ik gerealiseerd heb. Koen: Dat kan ik niet. Eric: Nog altijd niet. Koen: Zelfs na al dat werk. Eric: Zelfs na al dat werk. Koen: Zelfs na al dat werk, nee. Griet: Ja, maar natuurlijk, het loslaten had ook te maken met jezelf te kunnen zijn. Dus het is een soort van haat-liefde-verhouding waarschijnlijk. Eric: Precies. Griet: Dus om. Eric: Dan te zeggen ik. Griet: Ben daar zo trots kijk. Eric: Eens wat ik gedaan heb. Griet: Op een bepaalde manier kon je niet vrij zijn als je zegt van die tatoeages pas erna kunnen komen en. Eric: Dan dat fier zijn en dat echt trots zijn dat beslaagt dan heel die. Griet: Periode dat blijft. Eric: Een lastige dat blijft een lastige. Vincent: Althans dat is geverende week waar we nu onder zitten. Griet: We zitten hier trouwens op een heel mooie plek om buiten te kijken op de kubussen van Arne. Vincent: Quinze Maar we zijn deze week al twee of drie salons gepasseerd. En dan vind je dat eigenlijk toch wel krachtig. Niet trots zijn of het moeilijk vinden. Maar dan waren we bijvoorbeeld in Knokke. En dan dacht ik, even kijken. Koen: Toch eens binnenroeren. Vincent: Nee, niet binnen. Maar dan wel passeren. Nog een keer rondrijden. En sorry, maar ik was aan het rijden. Onze twee meisjes zaten vanachter in de auto. En dan gebeurt er iets mee. En dan ga je glundert. En dan zo... Dat is toch wel knap gedaan, hoor. Ja, je ziet dat, hè. En dan begint hij een hele uitleg over zijn dochter en haar vernoot, die het nu samen verder zetten. En dan zit ik toch... Ik zit stiekem al te glunderen van... Omdat ik hem ken, dat is mijn man. Dat is de liefde van mijn leven. En ik krijg kikkenboebels. En dan zie ik u toch een stukje stralen. Eric: Ja, ja. Maar ik kan eerder nog stralen vanuit het feit dat ze het goed verder doen. Ik kan er meer trots op zijn op hen, dat ze het goed verder doen. en er blijven zijn, als ik trots ben op hetgeen dat ik de basis heb gegeven. Koen: Wat jij gerealiseerd hebt, ja. Vincent: Maar soms is het ook... Ja, maar ik heb het gevoel, dat zijn de woorden. Maar we willen allebei, ik denk dat we allebei mega trots zijn over wat die nieuwe generatie het aan het doen is. Dat maakt het ook makkelijk, denk ik, als ik dat mag zeggen, om het achter te laten voor een stuk. Ik voel dat ik een beetje de bols hier naar boven kom, maar toch. Maar als ik dan zie, waar die nieuwe producten die gelanceerd werden, en dat komt dan toch ook bij ons thuis binnen en dan dan komt er toch een soort van energetisch veld van u los dat ik denk van dit is niet enkel dit is echt wel maar. Eric: Toch het toch mijn hart want ik denk dan dikwijls stel nu dat ik mij niet zo klein had gevoeld als ik jong was door mijn lastige gejeugd. Want ik ben op mijn twee jaar en een half, of drie jaar, in een kostschool gestoken. Tot mijn vijftien. Ik kwam uit een hele warme nest. Dus van mijn nul tot mijn drie jaar ben ik in een hele warme nest groot geworden. Toen ben ik uitgerukt geworden om dan in een kostschool te gaan zitten. Dus dat heeft voor mij... Griet: Een shock. Koen: Een zware shock. Eric: Dus ik ben er nog niet over. En denk ik, stel nu dat ik normaal had opgegroeid, wat had ik dan gedaan eigenlijk? Wat had ik dan gedaan? En dan denk ik toch wel, dan ben ik er toch wel zeker van dat die zelfontwikkeling, toch, ik had geen kapper geworden, maar in die zelfontwikkeling, daar had ik mij toch wel in gesmeten hoor. Vincent: Denk je dat dan? Eric: Ja, ik denk dat wel. Ik denk dat wel. Denk jij wel? Koen: De stap van zelfontwikkeling is vaak omdat we tegen iets aanlopen. Dus ik snap uw vraag, Lovincent. Vincent: Ik ben zelfs een beetje bang. Toch? Ik ben zelfs een beetje bang. In mijn situatie was het totaal anders. Ik heb ook twee jaar in een instelling gezeten. Mijn moeder dronk veel te veel. Je kunt daar heel veel tv-series over maken over mijn jeugd, denk ik. Maar ik was nooit geworden, of ik had nooit die kracht gehad die ik nu heb. om mij er tegenaf te zetten ik ga er niet in mee ik had die vechtlust denk ik niet gehad. Eric: Ja ja dat kan. Vincent: Denk ik soms we zijn het gesprek. Griet: Gestart ook met die pijn dat we elkaar gevonden hebben in die pijn dat die pijn ook een transformerende kracht kan zijn om te willen leven om voluit te leven maar. Vincent: Niet simpel jezelf. Griet: Te overtreffen ik. Vincent: Denk dat Dat inderdaad die twee pijnlichamen die elkaar geliefd hebben, maar ook elkaar bevokten hebben, maar ook geleerd hebben van elkaar, was niet altijd simpel. Er zijn ook momenten geweest, allebei, dat we zoiets hadden van nu moeten we er bruin aan geven. Dit is niet meer vol te houden. Ik denk soms ook wel eens eerlijk, dat een normaal koppel, wij hadden al tien keer met elkaar moeten zijn. Koen: En wat maakt dan dat dat niet gebeurd is? Vincent: Kijk, ik zal het zo zeggen. Ik heb hem leren kennen en je liep op een afstand van mij, zo'n 15 of 20 meter, pak 15, zoals u het geweest bent, van mij. En ik zag die mens lopen en ik had zoiets van, dat is hem. Ik kan dat nog altijd niet verklaren, of er zijn natuurlijk tientallen theorieën misschien, ik denk dat we elkaar misschien in een vorig leven al zijn tegengekomen, Maar dat was gewoon van, bonk. Ik ben nog nooit in mijn leven zo verliefd geweest als op deze persoon. We hebben elkaar dan die avond tegengekomen, wij zijn naar hem thuis gegaan en op één avond tien jaar later, maar dan waren wij even aan het branden aan het maken, zijn wij nooit meer met elkaar geweest. Eric: Maar ik geloof heel erg in het energetische van de liefde. Ik geloof niet in de situationele verstanden. Wij mogen zoveel ruziemakers als we willen. Energetisch is er iets dat ons verbindt. En dat snappen we niet. Dat kunnen we niet vatten. Dat kunnen we niet vatten. Dat kunnen we niet verklaren. Dat is wat het is. En ik denk dat dat bij ons het geval is. Het is wat het is. En soms denk ik wel... Goh, misschien zou dat ook wel eens leuk zijn om alleen in het leven te gaan. Of een andere. Of een andere. Of meerdere andere. Tegelijkertijd zelf. En toch... Vincent: En toch gebeurt dat dan. Eric: En dan vraag ik me af, maar waarom niet? Er is zoiets energetisch dat ons verbindt. Vincent: Je kent ook die uitspraak. Het gras is altijd groener aan de andere kant van de wei. En er is eigenlijk maar één regelen. Verder ligt meer stront. Griet: Die had ik nog nooit gehoord. Vincent: Nee, maar ik denk, als je zo bekijkt... Als we het dan hebben over pijnlichaam. Als een pijnlichaam, volgens mij, als dat in ontwikkeling begint te gaan en dat begint te leren, en dat begint te ontdekken van oei, als ik dat doe dan krijg ik een bots terug, maar als ik het op die manier doe, dan lukt het. We zijn bewust aan het leven. Wat ik nu wil zeggen, dat de rest van de wereld dat niet doet. Dus die twee pijnlichaam, die weten op een duur ook wel heel goed van elkaar. Als we morgen aan die andere kant van die wijn gaan staan, dan gaan we ofwel mee, of we gaan nog eens zelden meemaken. Koen: Ja, ja. Griet: Twee van nul starten. Vincent: Want, zoals ik er straks al zei, oplossen gaat dat niet doen. Je gaat daarmee leren leven. En ik denk dat dat een van onze... Ja, ik kan bijna nog altijd hebben. Ik kan altijd morgens wakker worden en ik denk van, inderdaad, ik wil ook die anderen allemaal hebben. Dat is niet waar. Dat is morgens niet. Maar dan... Eric: Dat is meer s'nachts. Vincent: Maar dan denk ik, en dan kan ik naar hem kijken en dan denk ik van, oh nee. Griet: Dat is hem. Vincent: Dat is eigenlijk nog altijd niet... Maar ik denk, als we erover praten, dat echt wel de grote... Ja, het gemeenschappelijk ding erin is, is dat pijnlichaam. En we hebben daarmee leren omgaan. We hebben elkaar niet... Eigenlijk nooit constant bevochten vochten van het je diepe pijn. Het was net dat, als we dan vochten, dat een paar uur, een paar dagen later dat wel terug naar boven kwam. Het komt daarvan. Griet: Empathie. Koen: Ik denk dat dat heel mooi is als koppel, als je mekaars worstelingen en mekaars achtergrond, want jullie zijn ook in systemisch werk, als je kunt zien waar mekaars patronen en mekaars trauma's vandaan komen, dat daar ontstaat mildheid, dat er ontstaat begrip, dat er staat verzachting. Eric: Ik denk dat dat echt liefde is. Griet: Dat is intimiteit hé, en liefde. Eric: En dat is eigenlijk de grote verbinding, eigenlijk is het pijnlichaam bij ons de grote verbinding. En ja, dat blijft verbinden blijkbaar, zelfs na 28 jaar blijft dat verbinden. Griet: Dat is maf hé. Vincent: Maar ik denk ook dat systemisch werken, dat is zo belangrijk hé. Ik liep van de week zo rond en ineens, ik weet niet wat ik had, een gevoel dat mij overmande en ik had plotseling zoiets van, ik heb je eigenlijk nog niet gezegd, Ik dacht, ik vind het saai. Ik moest echt te knöten en hij doet niet dat en hij zou dat moeten doen. En ineens denk ik zo bij mezelf van, dat is heel herkenbaar. Ik heb nog iemand gekend die zo deed. Dat was mijn moeder. En op dat moment kon ik heel snel schakelen van, dit is dus niet mijn gevoel. Dit is iets heel anders. En ik kon dat echt heel makkelijk dan zo van lossen van, wow, nee. Koen: Een soort van mini-opstellingsje voor jezelf in je hoofd. Vincent: En misschien komt dat nog wel eens terug. Maar gewoon dat beseffen van... Dit gevoel hoort niet bij mij. Dat ben ik niet. Griet: En hij is niet je moeder. Vincent: Godzijdank. Want ze zeggen soms dat je dan... Ze zeggen soms dat je dan gaat... Dat je later een partner... Griet: Je moet je moeder of vader zoeken. Vincent: Maar gij bent al smol in de verste vertenis. Eric: Nee, nee. Dat wil ik ook niet zeggen. Vincent: Nee, het is chansken. Eric: Maar wat voor mij ook een belangrijk aspect heeft geweest... Na mijn carrière bij Creators, is eigenlijk de plantmedicine. Via plantmedicine, ik ben drie jaar geleden naar Costa Rica getrokken. En ik heb daar in de broers Iboga gaan doen. Die heet Ayahuasca. En dan heb je de overtreffende trap, dat is Iboga. Maar ik ben nogal chaotisch en ik was bang van Ayahuasca. Ik dacht van, dat kotsen, ik heb een nekel aan kotsen en ziek zijn. Griet: Ja, geef maar iets anders. Eric: Ik ga iets milder pakken, iets een beetje, niet zo straf. Maar ja, ik ben chaotisch en ik kies iets dat nog erger is. Ik heb het echt meegemaakt. Ik bedoel, het was enorm heftig. En daar ben ik eigenlijk in contact gekomen met mijn hogere zelf. Ik heb mijn goddelijke zelf zien binnenkomen. Hij heeft aan de deur gebeld, waanzinnig hard, waanzinnig lang. Ik snapte er geen ballen van. Ik dacht, wie belt er hier nu? Waarom doet er niemand niet open? Wat gebeurt er hier in Gosnaap? Maar het was mijn goddelijke zelf die aan de deur stond en ik deed niet open. Uiteindelijk ging die deur toch open en ik kwam binnen en ik kende die. Ik was de kik daar, met een grijze baard, lange gewaden, en in mijn achterhoofd zat die heel erg, ik kende die, die zat heel erg ver weg. Ik kon er nooit niet aan, en die stond zowel eens recht om te kijken van, hallo, zie je mij? Ging die terug zitten, en daar met die plantmedicine kwam die in mij. En dat was mijn hogere zelf dat in mij kwam. En ik heb lang geleefd vanuit mijn lagere zelf. Mijn ego, mijn lagere zelf. Dus ik had heel weinig contact met mijn hogere zelf. En nu de laatste jaren heb ik daar hoe langer hoe meer contact mee. Ik ga bijvoorbeeld heel veel wandelen. Ik heb niks anders te doen. Ik ga heel veel wandelen. En ik ga iedere dag in de kerk. Ik ga even een kwartier mediteren. Een half uur mediteren in de kerk. Mijn dankbaarheid uiten. in contact komen met mijn hogere zelf. Dat is fantastisch. En dan vorig jaar ben ik teruggegaan naar Spanje, voor Ayahuasca te gaan doen. En daar heb ik gevoeld dat ik eigenlijk zoals een slang mijn oudvel moet afstropen om in een nieuwe dimensie terecht te komen. Ik heb maar nooit zo ziek geweest. drie keer terug heb ik geprobeerd om eruit te geraken met kotsen en het is me niet gelukt en ik heb het gezien ik heb ze horen zingen halleluja, ik heb de goddelijke gloed, ik heb alles gezien en iedere keer ben ik teruggegaan en dat heeft mij ook eigenlijk, veel, veel ja Ja, de essentie van het leven bijgebracht. Griet: Ja. Eric: Dat maakt eigenlijk dat ik het energieveld gezien heb, dat ik gezien heb dat ik hier maar tijdelijk ben, dat ik eigenlijk hoor daar in het grote energieveld, verbonden met al mijn companions die ik nu rondom mij heb en had. En dat geeft zoveel diepte in mijn leven... Maar soms zak ik weer terug naar dat lagere zelf. Dus het is nu mijn doel om zo in dat hogere stuk langer te kunnen blijven. Dus dat heeft wel ook een heel belangrijk aspect plaatsgekregen in mijn leven. Griet: Ja, hogere zelf, of uw ware zelf. Want het lagere is dan zo uw ego-stuk. Ja, dat klinkt... Ja, wie je echt bent. Ja, ja. Eric: Ja, ja, ja. Griet: En die slang, dat husseren, dat vervellen, dat is superspannend. Dat is uit je comfortzone gaan en dat... Ja, ja. Dat is keispannend, want je weet niet wat... Dat is zo... Eric: Ja, dat voelt zo... Goed gedaan. Dat heeft gemakkelijk aan. Goed niet, maar gemakkelijk aan. Koen: Comfortabel, ja. Dat is de plek die je kent, ja, tuurlijk. Ja, een versleten jas die je al twintig jaar draagt. Ja, ja, ja. Eric: Zeker een vest. Vincent: Maar dat is ook een beetje voor van je demonen af te geraken. Je hebt de strijd ook een beetje aangegaan. Eric: Ja, maar ook in datzelfde aspect. Wie ben ik nu eigenlijk? Laat mij dat toch eens... Help mij ook vanuit hierboven om te laten voelen en te laten zien wie ben ik nu eigenlijk? En dat was eigenlijk via die plantmedicine kwam heel duidelijk. Ja, maar je hogere zelf, je goddelijk stuk, dat hoort heel erg bij je. En dat heeft te weinig plaats in je leven. Griet: Je mocht dat leven. Eric: Ja, je mocht dat leven. En ik kan me er echt zo, als ik daarin zit, kan ik me er zo voldaan en echt... Koen: Luister, als je het niet ziet, maar heel je lijf schreeuwt het, dat is echt fantastisch om te zien. Dat is fantastisch gewoon, dat te voelen. Eric: En toch kan ik daar niet altijd in geraken. Koen: En kun je daar dan ook mild voor zijn? Ja. Voilà. Want anders wordt het weer een doel op zich en dan is het weer een najagen van, dat is ook niet... Eric: Maar dat jasje, dat oud jasje, is ook zo comfortabel. Dat vind ik ook zalig. Vincent: Ja, maar dat is het mooie, dat je dat je af en toe eens moogt aantrekken, als je daar nood aan hebt. Koen: Dat hangt in de kast. Vincent: Omdat je je misschien comfortabel wilt voelen, of je je beschermend wilt voelen. En dat je het kunt uitoen op het moment dat je het wilt. Koen: Ja, dat is mooi gezegd. Vincent: Of dat de omgeving... Ja, dat jij klaar bent voor de omgeving, dat is eigenlijk wat ik wil zeggen. Zo, ja, ik denk dat dat heel belangrijk is. Eric: En ik denk dat goddelijke stuk en dat hogere zelf, Jij hebt dat veel meer van jezelf. Jij leeft dat ook eigenlijk veel meer vanuit jezelf. Vincent: Ik ben er al lang mee bezig geweest, dat wel. Wat ik niet wil zeggen, is dat ik zo'n tenken ben, wat je net aan het vertellen was, Ayahuasca en Diakambo, dat ik van, toeme, toeme, toeme, toeme, ik heb het nog altijd niet gedaan. Maar langs de andere kant, het mag geen doel op zichzelf zijn, langs de andere kant is het ook zo, dat in ons verleden, het vaak dingen waren, dat is wel het grappige aan ons, dat veel deed ik iets, en dan had hij het, oh, dat is geweldig, en dan vloog hij er mee in, En soms deed jij iets en dat heb je een paar jaar nodig en dan begon ik daar ook mee. We steken elkaar eigenlijk wel een soort van kruisbestuiving aan. Maar het is niet dat wij, eigenlijk niet vaak, maar we zeggen zo allebei, yes this is it, we gaan dat nu allebei doen. Meestal experimenteren we zo en die informatie komt dan eruit en dan doen we er misschien iets mee. Of ook niet. Koen: Maar dat is tof dat je als partner ook zo even uit elkaar en terug in elkaar gaat, dat je zo je eigen pad hebt en toch elkaar heel de tijd vindt. Vincent: Ik weet dat als hij met Ayahuasca of Cambo ging beginnen Op een gegeven moment, Eén van de doelstellingen was ook om te stoppen met roken En geen wiet meer te gebruiken Ik. Eric: Was zwaar verslaafd aan de wiet En. Vincent: Hij probeerde dat echt al tientallen keren om ervan af te geraken Nogthans, die wiet was ook een soort comfortjas Op het moment dat hij het heel moeilijk vond Om bijvoorbeeld, en nu nog Dat is ook een geblekenis van, In groepen mensen komen en de social talks moeten doen, dat lukt niet meer voor hem, dat doet hem ook niet graag. En dat is ook oké, maar ik herinner me, op een gegeven moment zei hij van, ja, ik ga terugstoppen met wiet. En ik had zoiets van, jongen, dat is nu de zesde keer. En dat is oké, doe, maar doe mij één plezier, pak de valies en verliezen. Ik trek dat niet meer. Die zware moedwissel dat er dan komt. Dat is echt vechten met je limone. En iedereen die rondom jou zit, krijgt daarmee te maken. En dat vond ik dan heel knap. Dat hij dan zei van, nee, dat is just, ik ga dat nu doen. Hij ging ernaar, dan kwam hij terug. Natuurlijk heel erg in connectie met hetgeen wat je daar had gehad. En dan komt hij nog daarom binnen in de huishouding met twee kressende dochters en een schoonmoeder. De gewone wereld. Ja, en toch slagen we daarin om elkaar daar toch in te ontmoeten, denk ik. Koen: Mooi, mooi. Eric: Ja, maar ik denk dat we altijd... We hebben altijd een eigen wereldje gehad. We hebben een gezamenlijke wereld, we hebben een eigen wereldje. En dat... Er wordt allemaal tijd aan gegeven. Vincent: Dat had je er vandaag tegen mij gezegd. Weet je dat nog? Nee. 28 jaar geleden zei hij tegen mij... Kijk, in mijn hart zit een tuintje en als het plustje wordt, dat jij nooit zult inkomen. Ja, weet je, dan kun je twee dingen doen. Dan kun je zeggen, ik ben weg van jou. Nee, ik lach er mee, maar je bent effectief, weet je dat nog? Eric: Ja, ja, ik kan dat wel zeggen. Vincent: Ik heb dat ooit gezegd, maar dikse psychopatie, maar goed. En dan denk ik, ja, eigenlijk moet dat ook zo. Koen: Een plekje voor jezelf. Vincent: Ja. Koen: Heb je daar recht op? Heb je daar recht op? Vincent: Ik heb nu, we hebben denk ik 24 jaar voltijds samengewerkt. Dat is heel goed geweest, dat is heel mooi geweest. nu doe ik al x aantal jaren iets totaal anders wat hij eigenlijk denk ik niet zo erg met geconnecteerd is en dat is ook oké en soms zegt hij, schatje, ik ben ik naar de zee, dan ga ik naar de zee ik bedoel, alleen niet van ik ben blij dat ik van u van af ben nee, maar gewoon dus. Griet: Jij bent niet op pensioen. Vincent: Vincent jawel, voor een groot stuk wel weet je wat dat is? dat is een hele moeilijke, eigenlijk die vraag omdat als je zo lang samen bent en je ziet elkaar ook graag. En ik herinner me ook nog, ik ben daar nu wel over, want dat heeft in het verleden wel vaak pijn gedaan, als wij in het begin samen waren, dan zeiden mensen wel van, ja ja, daar, dat jonk manneken is erbij voor het geld. Ik zeg altijd, dat is niet waar, ik was erbij voor de deur van de deurwaarder open te doen, want dat is hetgeen waar we vaak op bezoek kregen in Gent, zeker in die beginjaren. Maar nu heb je dus iets van, je hebt al die dingen samen beleefd. Die burn-out, ik herinner me nog, als gisteren die hij kwam thuis, hij begon te huilen, En vier dagen later was hij er nog aan het halen. Dus ik vind soms, dat ik heel jong mee ben gegaan in de ontwikkeling van iemand die twintig jaar ouder is, dat mij natuurlijk een ongelofelijke versnelling heeft gegeven, om daar ook eerlijk in te zijn. Maar dat betekent ook nu dat hij eindelijk die gast terugneemt, ik kan dat niet anders benoemen, ik denk, ja, duink ik daar zo wat mee in naartoe? Ben ik dan op pensioen? Ja, hij zat altijd te lachen. En er was een stuk wel, een stuk niet. Koen: Maar je bent wel nog dingen aan het doen, Vincent? Vincent: Ik ben nog dingen aan het doen, jawel. Ja, dat wel. Dus ik heb... Dat is nu toch al even, hè. Tien jaar geleden zeker. We komen altijd van die goeroes tegen. James was daar zo een. Mickey was daar ook zo een. Het zijn de juiste woorden, maar... Leermeesters, dat is eigenlijk mooi. Koen: Leermeesters, ja, dat is mooi. Vincent: We gaan altijd op zoek naar mensen die ons iets kunnen bijbrengen. en in het begin ontstaat het altijd op een vorm van, ik ga eens een cursus volgen bij iemand en je betaalt daarvoor en je vindt dat goed of je vindt dat niet goed want de meeste leermeesters die we hebben gehad, daar zijn we dan ook jaren aan blijven plakken, in de positieve zin daarvan op een gegeven moment komen daar ook breuken scheid je, kom je terug bij elkaar maar dat vind ik wel een heel goeie beweging, en zo ook, ja, een jaar of tien uur geleden zeker, 11, 9, 12 jaar geleden een heel goeie vriendin van ons, Betty die op een gegeven moment zei Mannen, ik heb voor jullie een training en jullie gaan dat volgen. Ik weet niet waarom, maar ik had iets van, nee, we gaan dat niet doen. Ik heb al cursussen genoeg gevolgd, ik ben cursusmoe. Ik zat ook helemaal in de periode van het mediteren, meer die levenswijsheden. Koen: Het zijn, zo. Vincent: Ja, maar nee, alleen zes en dat zijn twee Amerikanen. Boah, Amerikanen, daar kom ik al zeker niet. Ik had daar echt... Ik moet wel zeggen, tot die tijd had ik eigenlijk heel veel vooroordelen. Ik denk ook vanuit mijn jeugd... Die vooroordelen kwamen er vooral omdat ik mijn eigen constant moest uitschrijven. Ik had een moeder die emotionele incest pleegde, waardoor je constant gebruikt wordt. Dus ik moest... Dus voor mij was alles dat anders of vreemd was, ooit. Dat kunnen we nu niet inbeelden, maar dat was wel zo. En, of eens wat, Betty heeft me dan toch overtuigd, en ik heb die twee mensen leren kennen, Rich en Yvonne, het zijn twee Amerikanen-koppel, en ik zat daar zo'n een kwartier, dat pakt misschien een half uur, jij woordt daar trouwens bij, en ik dacht van, damn, die mensen vertellen alles wat ik eigenlijk al heel mijn leven denk, voel, Maar ik kan dat niet onder woorden brengen. En jullie kunnen het in een paar zinnen bij wijze van spreken formuleren. En die zijn toen doorgegaan na vier dagen denk ik. Ik weet niet wat dat uw gevoel toen was, maar ik had het gevoel van jullie mogen niet weg, wij zijn nog niet klaar. En dan bleek dat zij een organisatie wereldwijd hadden die zich inzet tegen pestgedrag en ongelijkheid en het gebrek aan verbinding tussen mensen, zowel volwassenen als jongeren. En ja, die interesse was eigenlijk wel gewekt. Ik heb trouwens ooit op de opleiding Leading by Being blijkbaar ooit gezegd, we moesten dan zo'n coming out doen, en na een jaar en een half mag je gewoon brengen, en je moet daar wel over uit, dat is serieus, over naken. Koen: Hoe de wereld instapt. Vincent: Ik weet nog goed dat Jeff Colruyt een van mijn getuigen was die daar zat, ik vond dat wel best impressive. Ik moet toen blijkbaar gezegd hebben, ik ga iets voor jongeren doen. Griet: Ja. Vincent: Toen ik met de jongeren begon te werken, was dat al volledig vergeten. Ik wist zelfs niet hoe je het gezegd had. Dus blijkbaar was het toch gemanifesteerd toen. Allee, gezegd en uiteindelijk... Dus nu heb ik inderdaad nog, en dat is dan vooral... Ik deins om mee met onderwijs nu, een stichting die heet Over de Streep. Waarbij wij België en Nederland afreizen. Om eigenlijk naar school, zo'n zes uur en een half lang. Met groepen 120, 130 jonge mensen. Om de slag te gaan, om meer verbinding te creëren. Ik denk, ik geloof hoe langer of meer dat wat we rondom ons zien, uitsluiting, pestgedrag, eenzaamheid, maar ook alle misbruiken van alcohol of drugs, dat zijn geen oorzaken, dat zijn symptomen van iets veel groters. En dat volgens mij dat veel groter is dat we moeten gaan beseffen dat we met elkaar terug echte contacten gaan moeten leggen. Echt in verbinding. Praat met je buurman, stik een keer straat over en vraag dan iemand hoe dat is. En dat is juist sindsdien, moet ik zeggen, dus ja, helemaal pensioen, nee, nee, dat is toch wel nog een levensmissie die ik toch nog heel graag lang zou willen kunnen voortzetten. Koen: Supermooi werk, Vincent. En ook zielswerk, voel ik. Dat is, ja... Vincent: Ik voel dat zelfs niet meer aan als werk. Koen: Ja, maar daarom. Vincent: Wat ik wel voel, is dat het kan soms momenten heel heftig gaan. Ik bedoel, het gebeurt dat je op het einde van een dag... Een aantal van die jongeren zeggen het ook vaak. Ik heb eindelijk mijn hart terug kunnen luchten. Ik heb eindelijk kunnen praten over wat ik denk of wat ik voel. En dan kom ik wel eens thuis en dan krijg ik wat briefjes mee. Dan staan er van die teksten in. Die schrijven ze dan. maar sinds vandaag weet ik terug waarom ik moet leven. Dan denk ik van, oei, dat hakt er dan wel in. Of je maakt jongeren mee die in situaties zitten waarvan je denkt van, allee mannen, komaan. Griet: Dat kan niet. Vincent: Jongeren die misbruikt worden, jongeren die... Eigenlijk, die worden niet meer gepest, die worden gefolterd. En dan denk ik van, allee. En dat moet ik wel zeggen, ja, zielswerk, heel veel passie, maar soms op het einde van de dag, hij weet dat dan wel dan kom ik wel eens thuis en dan is het vat wel af het. Eric: Is met jou zo, hij kan niks gewoon doen hij moet alles in de overtreffende trap doen dus laat u dat toe maar eens zien de welke? over de streep. Vincent: Dat is toch cool dat. Eric: Bedoel ik bij hem is alles altijd niet gewoon op een wektje over de top dat vraagt natuurlijk ook over de top energie. En hij heeft nu, met onze relatie ook, 25, 28 jaar, over de top energie geleverd, dat hem nu ook eigenlijk hetzelfde gevoel een beetje heeft als ik, van, het is op. Vincent: Dat moet ik toegeven. Eric: In die zin, hij werkt nog maar 20% van de tijd, maar ja, hij heeft alles al weggegeven de afgelopen... Griet: Het vat is... Eric: Het vat is ook eigenlijk al bijna leeg. Dus... Vincent: Ik vind dat best confronterend dat is echt... Griet: Zie je, dat doe maar iets ja. Vincent: Maar dat is ook zo dat is... In onze samenwerking, dat is eigenlijk altijd wel heel knap geweest. We hebben altijd heel close samengewerkt en ook met heel veel vertrouwen. Nu is dat minder, dat is soms ook wel een uitdaging nu. En nu werken we eigenlijk niet meer samen. En eigenlijk zitten we toch de laatste tijd wat te knurren tegen elkaar, van misschien moeten we toch terug iets samen hebben om te doen. Eric: Een projectje. Koen: Ik heb dat gedeeld. Vincent: Een projectje. Maar die projectjes zijn soms gevaarlijk. Griet: Dat dat niet zomaar een projectje is, want iemand die over de top gaat, en daarnaast iemand die... Daar heb je het een paar van. Eric: En ik ben daar niet met die constant ideeën en constant het groot ziet. Griet: Dat is een enorme kracht en een valkuil tegelijkertijd. Vincent: Ik heb die kracht gezien en we zijn er altijd mega in meegegaan. Maar tegelijkertijd, ik denk dat veel mensen dat niet weten, was het ook wel een bevreemdende situatie. In de zin van, 20 jaar jonger, hij was de CEO. Ik heb toch altijd wel... De schaduw is niet het juiste woord, maar toch vaak bepaalde klappen opgevangen, zal ik maar zeggen. Mensen die het niet eens waren. Eric: Jij was er tussen schakelen, je zat in een sandwichpositie. Vincent: En ik ben daar wel, als je dat nu zegt, ik voel dat nu eens over mij komen, ik ben daar wel een beetje moe van geworden. Griet: Een vermoeiende plek in het systeem. Als ik daarvan kijk. Vincent: Ik ben supergelukkig, maar als ik dan zie van uit die jeugd vertrekkende, tot nu bijna mijn vijftig, heb ik zoiets van was heftig, En dan denk ik soms heel stiekem aan mezelf, van, het is eigenlijk een wonder dat ik er nog ben. Griet: Ja. Vincent: Omdat het zoveel... En je merkt dat soms nu, denk ik, van... Zeker dan, zie je ook van de moord, hij gaat dan wandelen. Ik moet mij nog drie keer in mijn bed ronddraaien, hè. Dat is zo van, ja... Griet: Hij is moe. Vincent: Ik ben moe. Koen: Er is zo wat chronische vermoeidheid, die heb je zo... Eric: Ja. Maar we hebben een kasteel gehad in Wallonië. En dat moest dus, dat was eigenlijk in verval. Dus we hebben dat volledig opgesmukt. Hij dus. Maar als hij begint te schilderen... Ja, dat is zoals een Michelin-manneken. Allee, zo'n durafdokkornijn. Die blijft eens gaan, totdat die schouder kapot is. Die blijft gaan. We zullen nou twee streken zijn. Leg ik die al neer, dan ben ik al aan iets anders bezig. Of niks aan het doen. En nu, die gaat door. Maar ja, ten koste van wat? Dat is wel een beetje wat er... Dat is nu op het productieniveau. Dat bedoel ik. Je bent een enorme werker. Je produceert enorm graag. Maar dat is op alle niveaus zo. Altijd erover. Altijd alles geven. En dan word je dus chronisch vermoeid op een gegeven moment. Vincent: Ja, maar dat ben ik dus niet. Chronisch vermoeid, dat vind ik... Mensen hebben echt wel wat voor hun. Maar niet... Allee, dat is niet... Maar ik heb wel nieuwswetjes. Als je dan de vraag maakt, wat ben je nu op met je pensioen? Ik denk dat dat vooral het stukje is. Dan denk ik, eigenlijk voor een groot stuk wel. Griet: En dan denk ik soms wel. Vincent: En dat is verdiend. En ook rekening houdend, ook een beetje naar de toekomst kijken. Hij hoort dat niet graag. Maar dan denk ik, 20 jaar verschil. In het begin van die relatie gaat het met elkaar in een soort van gevecht. Je hebt die pijnlichamen en je hebt 20 jaar leeftijdsverschil. Jij zit daar, je hebt al van alles klaargespeld. Ik moet nog beginnen. Dan komen er x aantal jaren dat dat, En vaak rondgesproken, gelijkwaardig wordt. Ah, we zijn even equal geweest met elkaar. En nu probeer je daar baas te worden. Griet: Hij ging iets anders zeggen. Vincent: Hij ging dus inderdaad iets anders zeggen. Hij begint dat terug om te keren. Het gevoel van, oei, binnen tien, vijftien, wie zal dat dan zeggen? Ga ik voor jou zorgen? Dat is hetgeen wat je doet als je iemand graag ziet. Dat is ook een beetje, hoe zou je dat zeggen? de ongeschreven deal, die er op een of andere manier altijd geweest is. Ik denk, jij hebt voor mij gezorgd als ik jou leerde kennen. Zie die kansen, die ontwikkelingsmogelijkheden. Ik besef mij ter degen dat bepaalde opleidingen die ik heb mogen krijgen, dat had ik als 25, 26-jarige gast niet kunnen betalen. En er was geen enkele baas die mij dat ooit zou gegeven hebben. Griet: Erik wel. Vincent: En dan denk ik van, wij zijn allebei gigantische loyaliteitsmensen, jij nog 10 keer nergere dan ik denk ik, en dat is de volgende stap dan. Dus ik heb zoiets van, ja, nu zijn de 10, 15 beste jaren die we nog hebben. Dat klinkt heel heftig. Koen: Ja, maar je. Griet: Bent er wel bewust van. Het zou me erg zijn dat ik nu gewoon zeg van. Vincent: De buit is hier zo een beetje binnen en ga jij nu maar een hoekje zetten en deze gaat nu, dat gaat niet. We zeggen dat soms wel eens tegen elkaar, het hoekje. Eric: Maar hij is nogal dominant van karakter. Vincent: Gaan we die een toer op? Eric: Soms zeg ik van, ik weet dat je mij het liefst in een hoek zou zetten, en dat ik mijn mond hou, maar het zal nooit gebeuren. Vincent: Ja, pas op, neem me eiter wel gelijk in. Ik zal nooit vergeten, het eerste weekend dat we samen waren, denk ik, een tweede dag zijn we aan de vogeltjesmarkt gegaan, gewoon toch nog in Antwerpen. En ik ben toen geraniums gaan kopen, want ik vond dat hij bloembakken moest hebben staan. Eigenlijk had hij toen moeten weten... Koen: Zoals een knipper ligt. Eric: Ja, dat was al een red flag. Vincent: Dat was geen rooie vlag, dat was... Godverdorie, dat is niet normaal. Die dominantie van mij is eigenlijk ook altijd vanuit... Ik heb die net al even aangehaald. Ik heb die ergens ontwikkeld. Ontwikkeld om eigenlijk mijn pijnlichaam niet te moeten maken. ook vooral omdat ik niet wou dat mensen rondom mij in dezelfde valkuilen zouden trappen als ik maar op een duur ik herinner mij nog goed in het begin van mijn carrière bij creaties waren er mensen die mensen hadden constant schrik van mij. Eric: Ja niet moeilijk maar ik herinner mij goed dat waren binnen creaties dat is een anekdote ik. Koen: Weet niet waar zijn hart aan het luchten is ik. Eric: Moet je vertellen die anekdote binnen Creators waren wij enorm bezig met karakteranalyse, als je weet dat je door een test en je ziet hoe dat iemand zijn gedrag is en je kunt daar een beetje op inspelen dan zit je al drie stappen verder dus effectief we hadden die een test hij doet die een test, en met dat het uitgeprint wordt en ik zag dat resultaat, Dat heb ik nog nooit gezien. Iemand die zo over de top dominant is, dat heb ik nog nooit gezien. Vincent: Dat sprong uit dat blad zelfs. Eric: Dat sprong uit dat blad. Dus je had honderd procent en daarboven... Koen: Er was een blad aangeplakt. Eric: Ongelooflijk. En ik was er echt door geschokkeerd. Natuurlijk, je leeft al een paar jaar met iemand en je voelt wel dat iemand dominant is. Maar als je dat dan zwart-wit op papier ziet, die zo dominant is... Ja, ik vond dat chocant. Maar tegelijkertijd... En ze noemen dat een... Vincent: Ik moet even ingrijpen. En dan heb je effectief die test... Ik ga dat nooit vergeten. Ik was toen twintig jaar. En we werkten inderdaad met van die persoonlijkheidstesten om eigenlijk mensen, nog steeds trouwens, binnenkort om te zeggen van, kijk, dat is een beetje je karakter, dus dat is hetgeen waar je mogelijk tegenaan gaat lopen. Koen: Niet om te zeggen... Het zijn balken, dat zijn echt karakters. Vincent: Niet met de bedoeling om je te gaan veroordelen. Oeh, jij dit, maar... Griet: Bewust te zijn van... Vincent: En ik ga dat nooit vergeten. Ik moest die een test maken, dus ik zat daar dan zo alleen op zijn bureau, achter een computer, dat spel in te tikken, en die test komt eruit. En ik ga dat beeld nooit vergeten. Eric: Ik was gechoct. Vincent: Je keek naar dat scherm, en je liet zo van, ja, en je stond recht in, en je is doorgegaan. En ik stond daar zo van, ik wist niet wat er aan de hand was. Dus ik moet zeggen, tot op heren de dagen, als ik mensen opleid, zeg ik nog altijd, van wat je nooit mocht doen... Griet: Is weglopen. Vincent: Is weglopen van mensen op dat moment. Maar allee, gewoon... Eric: Ik wist dat ik een vogel voor de kat was. Dat was mijn shock. Griet: Ah ja. Eric: Nee, nee. En tegelijkertijd... heeft hij een ander deel van zijn karakter. Want je hebt vier pijlers eigenlijk. En een van die andere pijlers is de tegengestelde van de dominantie. En dat is de terughoudendheid. En ook die ging uit het blad. Dus hij heeft twee extreem tegengestelde polariteiten gezocht. Griet: Ja, die tegelijkertijd aanwezig zijn. Vincent: Dat is eigenlijk zacht uitgedrukt gestoord, dus. Ik ben aan het lachen. Eric: En ja, dat was enorm. Ik had dat nog nooit gezien. En dat was heel... Vincent: Nu in de loop der jaren is dat wel zo. Wat is het krachtige van zelfontwikkelingen? Zeker als je met die testtennis werkt. is in het begin, en dat was ook wel zo en ik weet dat ik ooit nog tegen mensen heb gezegd van kijk, ik kan het er niet aan doen, mijn gezicht staat gewoon zo, totdat ik zelf ben beginnen te leren van kijk, ik ga goed moeten aanpassen want anders gaat dat effect blijven hebben op mensen, natuurlijk, dat hebben we altijd gedaan, maar als je daar bewust van wordt als je mensen leert in je omgeving doe een keer zo'n test, dat is het beeld dat je laat zien er is niks mis mee, dat is helemaal oké maar weet, als je het zo laat blijven, dat gaat er ook gevolg van komen, Ik ben nu met de jaren wel Naar u zo misschien wat minder Maar in het algemeen al zachter geworden Zo is het. Griet: Ik heb eigenlijk nog een... Is er nog een tijd? Koen: Doe maar. Griet: Ik heb zo nog iets dat ik graag wil aansnijden. Omdat in het voorgesprek hadden we het over kinderen. En ik weet niet meer, ik kan de quote niet meer herhalen, wat je zei over kinderen, Erik. Maar ik vond het een hele mooie. Weet jij nog wat je gezegd hebt? Eric: Ik denk dat het in deze was, het feit dat ik een biologisch kind had, voordat we met onze relatie begonnen. heb ik altijd tegen hem gezegd van, zorg dat je kinderen hebt, want voor mij is dat een essentie in het leven. Ja, dat was dat. Voor mij is dat een... Ik kan dat niet verklaren, ik kan dat niet benoemen. Ik heb van mijn kinderen al verschrikkelijk, hoe zal ik het zeggen, kloppen op mijn kop gekregen, hun stampen onder mijn kont gekregen en ze doen absoluut niet wat ik wil en absoluut niet wat ik zeg. maar toch is het van mijn essentie en ik heb altijd in zelfontwikkeling tegen mijn studenten gezegd van doe één ding nooit, luister nooit naar je moeder, of je vader dan waarschijnlijk en mijn kinderen hebben dat blijkbaar ooit eens een keer opgevangen want die luisteren nooit naar mij maar ik vind dat fantastisch kinderen dat is de essentie. Koen: Van je leven Dat is de. Eric: Basis van ons bestaan, dat is de basis van ontwikkeling. Want een baby tot volwassenheid, dat is... Koen: Dat is ontwikkeling. Eric: Ja, in de puurste vorm. Koen: Ja, natuurlijk. Eric: Dat is niet abstract of niet hypothetisch, nee, in de puurste vorm. En ik vind dat... En hij heeft dat ter harte genomen. En hij is erin gevlogen. En voor mij is dat hem alles kan realiseren waar dat hem in vliegt. Hebben we er nu twee. Vincent: Oeh, maar dat is dan wel heel korter dan mocht, hè? Eric: Nee, toch? Vincent: Ik denk dat... Ja en nee, hè? Op een gegeven moment zijn we dan wel... Dat is toch een antwoord op de vraag, Mitch? Griet: Ja, ik vond het ook gewoon heel mooi dat het de essentie is. Vincent: Ja, ja. Griet: En zo belangrijk als voor jullie. En zo belangrijk voor jullie. Koen: Ja. Eric: Ja, dat is zo. Het is belangrijk. En daarom dat ik zeg van... Jij gelooft dat misschien niet, maar... Zelfontwikkeling, dat is zo mijn ding. Vincent: Ik geloof dat wel. Eric: Ook al is mijn pijnlichaam daar als basis van waarschijnlijk, maar toch, ik kan mij daar niet... Gisteren ook, we waren met vrienden, we zitten nog niet aan tafel, we waren gaan eten. Bam, de eerste quote kwam er al uit bij mij, die man die was al volledig van de kaart. Die van, shit, ja, je hebt gelijk. Ik kan het niet laten, ik vind het fantastisch gewoon. Vincent: Maar ik denk, om die kinderen, wat heel belangrijk is, is het volgende. Inderdaad, wij zijn gezegend dat wij... Sofie, uw oudste dochter. En dan hebben we samen nog twee kleine dochterkes. Een dochtertje van tien. Vandaag tien jaar. En een dochter van dertien in september. En ik leer mensen nu heel vaak van kijk, ga onder die waterlijn. Zeg tegen de wereld rondom jou wel hoe het met jou echt gaat. Wat speelt er in jou? Wat is hetgeen wat zouden we willen in de wereld? En spreek dat uit. En zo heb ik inderdaad, denk ik 23 jaar geleden, een collega van mij in een kapsalon, creatus, die bevalt van haar eerste dochter. En ik zat in het moederhuis. En ik moet haar blijkbaar gepreveld hebben. ooit die kans krijg. Jaren zijn voorbij gevlogen. Ik ben een taal kwijt. Ik denk dertien jaar na dat moment was diezelfde collega doorgegroeid in het bedrijf. Ik ook. Ik moest met haar de zakencijfers bespreken. En die zegt ineens tegen mij Hoe zit dat met u? Wilt u nou altijd die kinderen hebben? En ik van Ja, maar het is moeilijk. En er waren al verschillende momenten geweest. Eric: We hadden al twee pogingen gedaan. Vincent: Ja, ja. Het is geen makkelijk parcours geweest. Nee, nee, nee. Maar iedere keer gebeurde er ook iets dat die persoon eruit zei, maar mijn ma genoot dat ik accepteer dat ik kinderen van een homo heb. En van die dingen. Dat ik dacht, nee, dan gaan we dat niet doen. Koen: Nee, nee, dan klopt het niet. Nee. Vincent: En wij hebben altijd gezegd, wij wouden altijd heel graag een mama erbij hebben. Omdat, los van, ik beoordeel niet of veroordeel niet wat andere mensen doen. Maar voor mezelf zou ik het heel lastig gevonden hebben, misschien vanuit mijn jeugd vooral dan ook, om een kindje op de wereld te zetten zonder een mama en te zeggen van sorry, ik heb ooit iemand betaald voor u en that's it, deal with it. Dat gaat niet. En dat was eigenlijk een godsgeschenk hé. En dan hebben we inderdaad een heel lange weg afgelegd. Want natuurlijk, jij kunt iets willen in de wereld, maar daarom wil de wereld nog niet wat jij wilt. Dus wat tegenkantingen gehad van het medische sector en toestanden en zo. Eric: Je moet dan altijd voor de ethische commissie verschijnen, voor zoiets geregeld te krijgen, en die zeggen gewoon nee omdat. Vincent: In die tijd, we spreken inderdaad ondertussen over, 14, 15 jaar geleden was er nog steeds nu is het nog niet fatsoenlijk gedaan, denk ik maar het wettelijke kader was er niet naar, dus de commissies waren zeer duidelijk, homo's krijgen geen kinderen op dit moment in België, en daar staat het dan. Koen: Stel je voor dat je in een liefdevolle gezin terecht komt met twee mannen. Vincent: En dan denk ik van Dank mijn jeugd, dank mijn man Dank mijn dominantie, want ik geef inderdaad niet op Ja, Op het vijfde ziekenhuis zei er een dokter tegen ons Stop met eerlijk te zijn Lich, zeg dat je man en vrouw bent, Zeg wij zijn als man en vrouw Het ziekenhuis binnen gestapt De mama van de kindjes En ik zei We hebben dat spelletje heel goed gespeeld En wij. Eric: Zaten in de cafetaria. Vincent: En hij met de man van de mama zaten in de cafetaria Om de koffie te drinken, ik heb hilarische anekdotes van gehad het is wel zo het moment geweest dat we ze moesten dan zo uw kwakje gewoon inleven zoals ze dat dan noemen en ik was dus eerst, mama was nog bloed gaan geven en die laboranten tegen mij van ja, kunt u de geboortedatum van mevrouw geven, en dat was nu net het enige wat mij dus echt niet op voorbereid dus ik van, en Rad van Tong ik zeg die man, ik zeg luistert me dan ik zeg alsjeblieft, zeg haar dat niet want dat is een week beeld en geen klank En blijkbaar heb ik dat er zo naturel uitgesmeten, dat die vrouw zei, ik snap u helemaal meneer. Zodat die een datum veranderd is. Dat was de weg. En dan moet ik wel zeggen, we hebben dan eerst ons eerste kindje verloren, dat was een miskraam. En dan is de oudste geboren. En dan denk ik, van toch blijven geloven in de goedheid. Ik denk dat we in alles wat we konden getracht hebben om de beloftes, er zijn nooit dingen op papier, maar vooral de liefdesbeloftes, van we laten uw mama niet vallen, we blijven contact, we blijven dit, nee, je blijft. En dan zijn wij gezegd met dezelfde mama die eigenlijk drie jaar later zei van, wat denkt u? Nog eentje? Koen: We gaan dat nog eens doen, amai. Eric: Dat hadden we niet verwacht. Dat hadden we totaal niet verwacht. Vincent: Nee, nee, nee. Eric: We waren zo gigantisch blij met eentje. Laat staan dat we er twee zouden kunnen krijgen. Vincent: Eigenlijk zat er los over. Zo koppelgelijk als wij dan. Eric: Dat was er los over. Vincent: Dat kinderverhaal is echt wel een... Griet: Ik zie je gewoon helemaal. Vincent: Ja, ja. Eric: En dan nog zonder te betalen ook. Zij wouden er dus niks voor. We zouden dan kunnen zeggen, ze doen het voor het geld. of wat dan ook, ze hadden er dus niks voor. Griet: En ze hebben dus vandaag nog contact met hun mama? Vincent: Ze zijn bij mama nu. Ze zijn een weekje op vakantie bij mama. Eric: Op de veertien dagen zijn ze bij mama. Vincent: En zondag komt mama weer naar ons. Griet: Ja, wauw. Eric: En wat het tragische verhaal is, mama is... Vincent: Ik wil het wel vertellen, maar dat vind ik niet dat je er mee bent. Mama is terminaal, dus... Griet: Oké. Amai, ja. Vincent: Ja, ze zeggen dat ik naar ze reageer, maar dat vind ik niet. Koen: Nee, nee. Vincent: Dat is niet aan ons om daar in de wereld te gooien. Eric: Ik vergeet de dingen. Vincent: Nee, maar dat is oké. Dat is helemaal oké. Het kan ook zijn dat ik helemaal verkeerd ben, maar dat schoot ineens even van boven dat ik van... Dat is super inspirerend. Griet: Jullie verhaal. Dank je wel. Ja. Dank je wel. Vincent: Ik ga het slot doen, zit hier van de nacht. Koen: Ja, maar dat is echt waar. Eric: We kunnen blijven... Ik zeg altijd, we kunnen bibliotheken van schrijven. Koen: Ja, ja. En we zitten hier zo in een beetje een formele hoedanigheid met de podcastopname, maar ik denk zo op terras mee, een paar blazen wijn, amai, dat is dan weer nog eens helemaal anders. Echt fantastisch. Vincent: Ja, en ik merk wel, ik weet niet of jij dat zit, maar ik heb zo de laatste jaar ook wel op een gegeven moment van, oké, en nu is het klaar. Dat denk ik ook. Dat je zo op een gegeven moment in een gesprek kunt gaan, heel lang, En dat dat ineens zo... Jij niet? Eric: Nee, dat is de reden waarom ik het moeilijk heb in een sociale context, omdat ik dat te weinig kan doen. Dan te weinig in de diepte gaan. Het wordt te veel blablabla. Griet: Te oppervlakkig. Koen: Ja, ja, ja. Eric: Het is te oppervlakkig en dan kan ik het niet. Dat voed je te weinig. En dan voel ik me lastig en dan moet ik eruit. Dan moet ik eruit. Vincent: Maar ik denk dat ik zo bedoel, als je op een bepaald niveau, zoals dit, blijft praten, dan kun je geen uren vol... Ik kan dat geen uren vol. Eric: Ik kan daar gevolgd. Ja, ik vind dat superleuk. Vincent: Ik ben dan toch meer geen glazen wijn. Eric: Maar jij hebt het graag, dat sociale gesprek. Heel luchtig, heel oppervlakkig. Jij kunt ook heel in de diepte gaan, maar jij kunt heel oppervlakkig praten ook. En daarom... Vincent: Ik heb de melk in het torenpoek, ik kan zo gemakkelijk door de straat lopen en dan kijk ik tegen zeven man op hun nacht en ik vind dat fantastisch. Eric: Ik zeg altijd, je wordt nog burgemeester van laat om een deel. Vincent: En dan denk ik, dan word ik gewoon oprecht blijven. Koen: Ja, maar ik herken dat heel hard. Dat is ook verbinden. Mijn zoon zegt, ik ben liever in het dorp waar ik woon, bij de papa, zogezegd. Want als ik daar tegen de mensen dag zeg, dan zeggen die altijd dag terug. Fantastisch toch? In zo'n kleine ding zit die verbinding. Griet: Ja, dat klopt. Koen: Dat moet soms niet meer zijn. Vincent: Ik kan zo'n dag hebben dat ik door het dorp, en ik heb niemand tegengekomen. Dan denk ik, waar zit iedereen hier vandaan? Eric: Maar daar word ik dus ook heel blij van. Van mensen, goeiedag te zeggen. Vincent: En aan je paraplu. Eric: En dan, ofwel gaan we dan in de diepte, ofwel ben ik weg. Griet: Maar we blijven niet aan de oppervlakte. Eric: Maar we blijven niet aan de oppervlakte. Koen: Dus zo geen chitchat van bij de coiffeur voor u? Eric: Nee. Koen: Pas op. Eric: Ik heb jarenlang als kapper ook gefunctioneerd. Maar dat was altijd in de diepte. Griet: Ik ging altijd psychologische gesprekken aan. Ja, inderdaad. Eric: Altijd. Griet: Tuurlijk. Eric: Dus dat was helemaal geen chitchat. Griet: Nee, nee. Koen: De cafébazen en de coiffeur, dat zijn zo de therapeuten van het dorp. Precies. Griet: Ja, ja, ja. Eric: Van een fantastisch... Koen: Fantastisch. Ik ga hier mijn rol spelen en zeggen, het is klaar. Dank u wel. Hoewel er nog heel veel te vertellen valt, dat voel ik, maar het is mooi geweest, denk ik. Griet: Ja, Vincent en Erik, super bedankt voor de warme ontvangst en ook voor het openhartig gesprek. Koen: Ongelooflijk inspirerend mooi ook, trouwens. Eric: Van onze kant denk ik ook heel erg bedankt, want wij vinden het superleuk om ons verhaal te vertellen. We kunnen dat honderd keren achter elkaar doen. Dat is mooi. Griet: Heel inspirerend. Koen: En merci aan James voor de tip. Vincent: Ja? Eric: Ja, ja, ja. Vincent: James, merci hè. Koen: Aho. Aho. Vincent: Oké. Eric: Mooi. Maar vertel nu eens even, want ik dacht dat we dat op voorhand gingen doen, Jullie hebben niks verteld over jullie zelf, carrière, wat jullie doen. Koen: Nee, nee, nee, dat klopt. Nee, dat is waar. Ja, moet ik even kijken. Het is ervan nog, hè. Dat is wel laat, ja. Vincent: Maar we moeten u niet forceren, hè. Griet: Nee, nee, maar we willen zeker wel iets... Koen: Anders sturen we een keer onze podcastaflevering door en dan kunnen we daar eens naar luisteren. Eric: Nee, nee, nee. Koen: Nee, nee, nee. Wacht, lang verhaal kort. Wij zijn allebei carrière-mensen geweest. Niet zo indrukwekkend als Gela, maar toch. Jij bedrijfsleider van een mooie carmo, ik heb een bedrijf gestart in IT. en alle twee respectievelijk tegen de muur gelopen. Door het harde werk, jij en je man die zich niet gezien voelden en een scheve schaats, had je eigenlijk een relatie begonnen met de mama van school? Griet: Ja, die er wel was voor haar kinderen. Ik werkte eigenlijk in Brussel, woonde in Brugge. S'morgens vroeg op de trein en gaan, gaan, gaan, racen voor mijn job. Drie kindjes in drie jaar. En ik was eigenlijk veel meer chill op het bedrijf dan thuis bij mijn kleine kinderen. Koen: Inderdaad, ja. Griet: Ja. Er was veel meer onvoorspelbaarheid daar. Koen: Het bedrijf was controle. Griet: Ja. Koen: En bij mij was dat soms de provider-paradox. Een start-up, een bedrijfje gestart, financieel wat onzeker, een beetje wat dat je al vertelde over die deurwaarders, heel herkenbaar. en mijn vrouw die daar ook heel veel over in angst had en dus ik dacht ja ik moet goed voor mijn gezin zorgen dus ik moet zorgen dat bedrijf goed draait en dus werken en gaan en altijd maar daar zijn en dus ja vrouwen en kinderen thuis eenzaam en alleen en ik vond haar dan ook een uitgebluste vrouw hele tijd en dan kwam er een jong ding op werk gepasseerd dus ik ken dat 17 jaar jonger en ik dacht maar ja maar dat is veel plezierder dat is veel vrolijker het gras is daar veel groener, en ja daar is eigenlijk zowel het huwelijk als het bedrijf eigenlijk, want ik ben uit het bedrijf ook uitgestapt. En jij had van je ex-man iets meegekregen over lijflijkheid en lichamelijkheid. Griet: Ja. Koen: Dan ben jij zo tantra opleidingen gaan volgen en dingen rond het lijf en in vrouwenwerk gerold. Griet: Ja, ik had zo een heel goed functionerend kopje, maar totaal geen voeling met mijn lichaam. en het moment dat ik dan ontdekte dat Tom een relatie had met een vrouw die zogezegd wel helemaal in touch was met haar lijf, dacht ik, hoe is er nu nog iets meer te ontdekken dan dat ik al weet ook op seksueel vlak en dan in Nederland, opleiding geval, en dan ging de hele wereld voor mij open, dat ik dacht, oh my god hoe heb ik daar zo lang voor gestudeerd en er valt hier zoveel te voelen.