Bas Bogaerts
Eva Schampaert

?: Het tofste daaraan, het meest positieve aan die relatietherapeuten of die sessie die we gedaan hebben, is dat we daar buiten zijn gekomen, allebei zo verbouwreerd door hoe slecht die sessie was. We zijn daarna een koffie gaan drinken en we hebben meer gelachen en gebabbeld en een samenhorigheid gevoeld dan ooit in onze gemeenschappelijke vijand zijnde de relatietherapeuten. Welkom bij de Bedrijf de Liefde podcast. Hey, wij zijn Griet Alice Verhaard en Koen Pellegrims van Full of Wonder. En wij nemen ondernemers en hun geliefden mee op reis naar zichzelf en naar elkaar om samen hun droomrelatie waar te maken. Als je tijdens deze uitzending denkt, dat wil ik ook, maar misschien hebben we daar wel wat hulp bij nodig? Vraag dan jullie gratis wake-up call aan via onze website fullofwonder.be. In deze podcast hebben we het over ondernemen en verbinden, over de boardroom en de bedroom, over vallen en opstaan, over lachen en huilen, over kinderen, over honden, over het hoofd en het lijf. Maar vooral over liefde en over passie voor het leven. En wij starten ook heel graag onze podcast met zo even stil te worden, te landen noemen wij dat. Om de chaos even te laten verdwijnen. Die was er wel, die is een school. Dus we mogen eigenlijk even je ogen sluiten. Ja. En dus voelen hoe je er op dit moment bij zit. Ja. Welkom Eva. Welkom Bas. Hallo. Welkom in de Bedrijf de Liefde podcast. Hoe zitten jullie hier in jullie zetel op dit moment? Er staan een paar woorden. Actief wat chaos aan het loslaten. Het raast een beetje door mijn hoofd, dus de cacao gaat terug doen. Ik ben ontspannen. Ik heb net veel te veel geld uitgegeven aan nieuwe plaatjes. Ik heb goester om ze te beluisteren. Nu ben ik nog minder ontspannen, nu dat ik dat weet. Dat is mijn rekening. Dat is waar. En ik ben heel nieuwsgierig wie er hier tegenover ons zit. Ja, ik ook. We zijn hier aangekomen en echt zo erin gegooid. Dus super benieuwd wie er aan de overkant zit. Welkom. Dank u. Santé. Het is wel uit. Boeiend van smaak. Ja, heel lekker. Puur cacao. Er zitten een aantal kruiden in, Bas. Ja, ik dacht het. Kan je het raden wat erin zit? Iets spicy ook. Iets van peper. Ja, cayennepeper zit erin. Cayennepeper, ja. Beetje kanelen ook. Ja, klopt. Dat is het eigenlijk van kruiden. Nog een klein beetje honing. Ja. En voor de rest ruwe. Ik wou het helemaal lezen. Kakao. Ja. Het is een... Bij Zuid-Amerikaanse stammen werd het als een hartopenend medicijn gebruikt. Ideaal om onze podcast mee te starten. Fantastisch. Ik zei het daarnet al, ik voel me heel nieuwsgierig Wie zijn Eva en Bas? Ja Start Bas, je mag Eva en Bas, Bas en Eva, dat is eigenlijk één woord, Zonder Spans is tussen Het is niet Eva en Bas, het is Bas en Eva Ja, met twee zetten, Bas en Eva Dat klinkt beter ook, Altijd zo En wij omschrijven ons, soms zijn wij Bas en Eva, en als het slecht gaat tussen ons, zijn wij niet Bas en Eva. En dan moeten we terug Bas en Eva zoeken. Het woord Bas en Eva, ja. Soms zijn we terug Bas aan de ene kant en Eva aan de andere kant, en dan moeten we het woord terug gaan opzoeken. Het symboliseert de verbondenheid. Ja, vol een bak. En we weten wat dat is, gevoelsmatig ook weten wat dat is als we Bas en Eva zijn. We weten hoe dat voelt. dat voelt goed, dat voelt avontuurlijk dat voelt samen hoewel we heel anders zijn op sommige gebieden, ja, daar willen we altijd naar terug sinds een dikke maand zijn we terug Bas en Eva we waren het kwijt voor die een hele tijd, ja, Hoe lang was je het kwijt? Een jaar of twee? Ja, ja. Oh ja. Ja, ja, ja. We hebben heel erg gezocht. Heel hard gezocht. Ja, heel veel gebeurd door de beide jaren. Ja. Corona is iets, alleen dat valt samen met de periode. Het valt samen met de periode. Het heeft op ons emotioneel misschien niet die grote impact gehad. Collateral damage heeft wel een impact gehad. Van persoonlijk tot een ouder verliezen, tot jobs verliezen, tot zoeken naar andere dingen en niet vinden. Heel veel van alles. En volledig aan het wankelen. Ja, volledig aan het wankelen. Allebei en elk op onze eigen manier. En het is alsof we wankelden weg van elkaar. We wankelden niet naar elkaar toe, we wankelden. De afstand werd groter. Ja, de afstand werd groter. Het was ook niet dat de een op de andere kon leunen. Dat ging niet meer. Dat ging niet meer. De ander had ook de draagkracht niet, dus het is heftig geweest. Dus ondanks de chaos in mijn hoofd, in mijn hart, is het eigenlijk... Maar, er is de maag bij. We zijn wel terug. Back on track, eigenlijk. Ja, het is wat ik ging zeggen. Dus hoewel even schaalfs in mijn hoofd, het is meer oppervlakkige dingen, de rush van alles. Maar ja, Bas en Eva. Diep van binnen klopt het vandaag. Ja, absoluut. En wil je er iets over delen over wat er gebeurd is? Want ik denk dat wel wat mensen zich herkennen in het wankelen, dat dat iets is dat ons allemaal wel overkomt. Dus aan mijn kant, misschien, ik ben tegelijkertijd met mijn corona eigenlijk, aan de kant gezet door mijn, ik werkte voor de morgen als fotograaf. En op dat moment heeft men daar ergens beslist of zo, om niet meer samen te werken. Men heeft het mij nooit laten weten. Het is gewoon gebeurd. We bellen. Er kwamen geen vragen meer. Er kwamen ineens geen vragen meer. Het ondervinden. En dan bij vragen van, ja, wat is er aan de hand? Nee, er is niks aan de hand. En dat was in het midden van de lockdowns. Ik heb dat redelijk opgevangen op dat moment. Op dat moment dat wij samen, dan komen we nog op terug, een zomerbaar geopend om even de meubels te redden. En dan ging de zomer voorbij en de job kwam nog altijd niet terug. En ik ben dan eigenlijk in een soort, ja, ik ben in een depressie beland. Verder en verder en verder. En daar zit langs mijn kant wel de draagkracht die weg was ja, dat is tevig, sinds een maand pak ik fantastische antidepressiva. Big smile here altijd zwaar tegen geweest ja, ik wou dat eigenlijk vooral nooit pakken ja. Zo'n zachte versie van MDMA, denk ik. De missen gegeven. En sindsdien is het tussen ons eigenlijk toch beter geworden, dat we merkten dat we een heel groot deel bij mijn professionele stress- en balast- en rugzak hebben. Het heeft heel hard op onze relatie. Ik ga het me inbeelden. Een korte introductie. Ja, absoluut. Dank je wel. Ja, bij mij in diezelfde periode ook veel van alles. Mijn moeder moet afgeven. Na veel jaren van slopend achteruitgaan en heel lelijk op het einde. Tot de laatste vijf weken tot ik haar eigenlijk ben gaan halen uit alle zorg die ze op dat moment had ben ik haar gaan wegplukken uiteraard met toestemming wel van alle in coronaperiode, ben ik haar echt naar huis gaan halen en heeft ze nog vijf weken geleefd en dat waren de vijf schoonste weken in tien jaar, ja, de beste versie van zichzelf dus dat is bijzonder hard geweest en tegelijkertijd wel met een grote dankbaarheid en een mogelijkheid om dat afscheid echt goed te plaatsen. Dat was op zich wel een heel mooi afscheid, maar het heeft natuurlijk wel een serieus impact gehad. Mijn gezondheid vreedgesukkeld, ook daar geen draagkap, puur fysiek ook echt. En het heeft ook een impact gehad op de zomerbar die we dan samen gestart zijn en dat eigenlijk fysiek niet aan kunnen, waardoor ik hem dan alleen liet zitten met het ding Hij die ook erg af aan het gaan. Dus we hebben elkaar echt naar beneden getrokken. En het hield niet dat we op dat moment ook aan het verbouwen waren. Nee. Dat is altijd een toffe in relaties. Ik was eigenlijk alles alleen aan het doen. En alles de eerste keer vroeger kon ik nog geen kapstokken ophangen. En nu heb ik een badkamer gezet en een bar en van alles. Maar ik was alles een beetje tegelijkertijd aan het doen, om zo'n kosten te besparen. Waardoor we uiteindelijk nog maar één kamer hadden waarin we sliepen, tv-keken, aten. En de rest, we waren haamloos hier. Winter, koud, geen verwarming. Ook nergens tot rust kunnen komen. Nee, zo'n mooie weerspiegeling van hoe het er... Ook innerlijk aan toe ging. Echt, echt wel. Het is echt een moment waarbij alles in de fysieke wereld rondom ons en in de binnenwereld in ons was een groot ontploft ding. Ja, totdat mijn schoonouders, je ouders, dan op een bepaald moment hebben gezegd van, en nu kom je bij ons wonen even. Ga verbouwen. En als er ramen in staat en een verwarming, gaat dan terug naar huis. Maar nu trekken wij de stekker even. En dan vijf dagen later was het de afkondiging van lockdown. Ja. En daar zaten we dan. We zaten vast. Oh mijn god. Dat is gewoon ouder. Nachtmerrie van heel veel mensen. Job kwijt. Gelukkig voor ons niet. Dat is geen nachtmerrie. Absoluut niet. Dat was een ongelooflijke verademing. Het was eigenlijk heel gezellig. Want dan zaten we daar met de twee kinderen. Zij woonden op de buiten met prachtige verzichten over de velden. Het was dan zo plots goed weer. Dat was ongelooflijk bij de eerste lockdown. Dus we zaten dan plots tussen de velden te wandelen met de kinderen en daar tijd voor. Een hele rare pauzeknop die op dat moment voor ons fantastisch voelde. Want dat was de pauze die we echt nodig hadden. Echt, echt, echt nodig hadden. Ja, nee. Ik vertrok zochtens vandaag om hier te verbouwen. Om in mijn achterhoofd te verkopen. Omdat je er niet meer in geloofde. Job kwijt, alles kwijt. We hadden met plan B bezig in je hoofd eigenlijk. Het voelen als ik ben aan het verbouwen en op een bepaalde moment ga ik het niet meer kunnen afbetalen, dus ga ik het moeten verkopen. Dus op die manier heeft hij verbouwd. Dus er staan wat dingetjes links en rechts scheef. Ik zal het zo eens laten zien. Hoe het erop gaat. Het is ook altijd de verbouwer die dat ziet. De bezoeker ziet dat nog. Nee, de verbouwer die het zeer goed... Sommige dingen gaan ze zien. Ze staan echt scheef. Charme heet dat. Ja, charme, inderdaad. Chabishik. En waar is dan het kantelmoment gekomen? Bij jou, Bas. Omdat je zei, op dat moment was dat eigenlijk toch nog altijd heel spannend. Ik voel een kant op het moment dat jullie dan hier naar de schoonouders naar je ouders verhuisd zijn maar het was nog spannend op dat moment ik heb ineens zo na de eerste lockdown een aantal nieuwe klanten gekregen, ik heb tien jaar in de pers gewerkt binnen een buitenland en ineens kreeg ik een beetje B2B en corporate klanten per toeval, die vroegen van ja doe jij dat ook, dat soort fotografie, En ik in mijn uitgestreken gezicht, ja, ja, ja, ja, innerlijk natuurlijk juich, yes job. Maar de klant mag dat niet weten natuurlijk. En zo daar terug uitgerond wel, maar die mentale knak is gebleven. Voordien was mijn job mijn identiteit. Fotograaf voor de kranten, dat heeft een zeker aanzien en dat viel ineens allemaal weg maar ook het netwerk, het buitenkomen, de mensen die je tegenkomt dus wie ben ik dan nog zonder die titel? Ja, ja, ja mijn identiteit en mijn jobidentiteit die vielen samen en dat heeft mij twee jaar gekost om dat. Recht te trekken en dat is eerlijk gezegd eigenlijk niet gelukt pas als ik dan aan de psycholoog ben beginnen gaan en dan vooral antidepressie wel ben beginnen nemen is dat eigenlijk terug losgekomen, Daar heb ik twee jaar voor nodig gehad. Wij hebben daar twee jaar voor nodig gehad. Ja, ik vond dat pijnlijk om te zien aan de zijlijn. Ik zag dat gebeuren dat hij zijn identiteit verloor. Hij werd daar heel triest van, maar ook kwaad van. En ook... Ja, echt slecht gezien van. En je staat aan de zijlijn en je denkt van... Maar wil je dat nu loslaten? Dat je job je identiteit is? Terwijl je zo'n ondernemend persoon bent en jezelf al tien keer hebt. Eruit gevonden en in elke keer dat je je eruit vindt daar een succesvol verhaal van maakt hoe kan dat dan dat je je twee jaar laat naar beneden halen door dat één ding dat niet meer loopt dus dat was pijnlijk om te zien maar er was geen ingang niet meer om daarover te babbelen of om daaruit te geraken het ging natuurlijk ook een beetje samen met een vorm van midlife, denk ik, in de zin van kijk, ik ben nu een stuk, de veertig gepasseerd ik heb mij al zo vaak opnieuw heruit gevonden ik dacht dat ik een job had waar ik, de komende 10, 15 jaar rustig mee kon verder gaan omdat hij zo divers was maar nee ik moet me terug opnieuw uitvinden ik moet terug iets nieuws vinden. Misschien ook het feit dat het gedwongen werd van buitenaf. Dat is ook geen keuze. Dat zal ook niet geholpen hebben. Vrijwel, ja. Op dat moment kan je niet direct zelf een goed idee hebben. Nee, voilà. Dus je komt in een soort van leegte, onwetendheid terecht. Goeie ideeën komen, wanneer ze komen. En dan kun je springen in dat nieuw idee en zeggen, fuck het verleden. Nee. Maar dat was onverwacht. Inderdaad zit je als ondernemer ik werk onder vernootschap en je zit met de stress van vernootschap moet per maand zoveel binnenhalen dus ik kan niet zomaar ergens gaan werken want dan al die. Angeltjes die er aan zitten je huis zit voor een stuk onder dat vernootschap en als die constructie wegvalt dan stort alles in ja, stort alles in Je moet iets anders gaan doen, maar dat gaat niet. Dan moeten we ook verkopen. Ja, want ik hoor heel veel zo moeten, moeten, moeten. Dat is een paradox die we nogal horen. Mensen worden zelfstandig voor een ondernemer omdat ze vrij willen zijn en vrijheid willen. En dan komen ze, wat je net vertelt, Bas, onder een soort van juk terecht van inkomstenstroom moeten er zijn. Alles moeten dragen. Alles moeten, moeten, moeten. Klanten moeten. De klant mag vooral niet voelen dat ik hen nodig heb. Ik vond dat wel een rakende uitspraak. Bijvoorbeeld, je social media moet altijd leuk zijn in je leven. Het moet leuk zijn, ja. Een klant wil geen zeur, Piet. Wil geen zuur, Pepe. Ik zou dat zelf ook niet willen, ik geef dat toe. Dus naar buiten toe straalde iets uit van... Hey, chill, controle. Alles onder controle. Bel op mijn boek, schrijf me. Ik wil het vooral niet laten merken... Dat je niet op je best bent, hè. Want, je noemt het zelf job. Ik was mijn job kwijt. Uiteraard deed dat ook als ondernemer, hè. Dus eigenlijk waarde je een klant kwijt, om het zo te zeggen. Maar als je natuurlijk heel erg vasthangt aan één klant, dat is bij elke ondernemer zo, dan wordt er veel moeten, hè. Tuurlijk. Want als je die ene klant kwijtspeelt, dan verandert er heel veel. En dat vond ik ook tristig om te zien. dat is ook een valkuil in het ondernemen dat je plots het heel klein begon te zien zelfs hoe je het nu beschrijft dat je dan aanhaalt hoeveel, dat een vernootschap maandelijks moet binnenbrengen terwijl zo maandelijks heb je nooit geleefd als ondernemer we zijn veel groter en wijder en je kijkt dat op een groter en langer termijn en plots vernauwt dat allemaal door de stress en angstreactie dat vernauwt naar wat moet ik per maand moet er te... En inderdaad, dat moet wordt zo. Kijk, die je helemaal verkrampen. Je voelt dat. Je voelt dat. Helemaal naar binnen en klein en per maand. En dan verliest je heel dat wijtse van, hoe ga ik het aanpakken? Wat zijn mijn opties? Wat zijn mijn sterktes? Van waaruit kunnen we... Dat verdwijnt allemaal in de... En dat zag ik heel hard van de zijlijn ook. Dat is pijnlijk om te zien. Als je dan zelf niet in staat bent om hem daarmee uit te halen, dan zijn er met twee echt... Dan ga je snel een diepreek in. Dat voelen we wel. Ja, want ik vond En je zegt, Bas, niemand wil een zeurpiet. En je moet altijd op je best zijn, zeg je, Eva. Maar jij zag wel zoals een was. Uiteraard. Je had wel een zeurpiet naast je. Ja. Dus jij bent wel gebleven, als ik het zo mag uitdrukken. Ja, nipt. Nipt. Op een bepaald moment zijn we dan toch naar een relatietherapeut gegaan. En dat was het tofste daaraan, het meest positieve aan die relatietherapeuten of die sessie die we gedaan hebben. Je zou daar buiten zijn gekomen, allebei zo verbouwreerd door hoe slecht dat die sessie was. We zijn daarna een koffie gaan drinken. En we hebben meer gelachen en gebabbeld en een samenhorigheid gevoeld dan ooit in onze gemeenschappelijke vijand zijnde de relatietherapeuten. Dat was eigenlijk het beste moment. Zo'n Hollandse, noemt ze nu eigenlijk Nolke uit... Goh ja, moeten wij geen... Nee, Nolke uit het eiland, dat personage. Ja, weet je, dat personage. En wat ongelooflijk was, zij is erin geslaagd om op heel korte tijd ons heel open te krijgen. Van nu ook. Eigenlijk, ik had dat niet verwacht dat je je zo zou openstellen. Zelfs fysiek, in de ruimte, in hun oefening. Veel, veel, veel. en op een bepaald moment we zaten er al een uur en een half denk ik, echt tot tranen stoelen we hadden ons echt gesmeten van we gaan het hier aanpakken want als we dit gaan doen, gaan we dat doen en plot zei ze van ja, heel fijn, dan wil ik jullie nu meedelen dat, ik kan niet verder werken met jullie. Dit is hoe ver ik kan gaan. Dus ik verwijs u nu door naar onze school voor relatietherapie, waar je elke traject gaat doen. Elke duizend euro. Nee, het was drie duizend euro, denk ik, per stuk. Dus wij voelen ons zo verraden, want je legt je hart open om dan te horen, nu dat je zo open staat, ga ik u zeggen dat ik niks kan doen, tenzij dat je drie duizend euro betaalt. Zo, de drug dealer-praktijk. Zo voel je het ernaar. maken en dan... En op het moment dat hij dat zei, dacht ik, wow, dat is nu toch wel regel nummer één in therapie. Dat is dat vertrouwen, die schade. Dat is een vreemdige chique villa, hè. Zo'n poepchique grote monstervilla. Ik voelde mij al op mijn ongemak met mijn vuile schoenen als ik er toe kwam. Ze had ook direct gezegd dat ze net terug was van vakantie. Maar het was dus heel verpendend voor jullie, om te voelen hoe sterk jullie wel samen... Ja, dat was zo'n klein niksje dat we gemeen hadden. Ja, echt wel. Echt wel. Het is dus niet genoeg geweest. Pas en even waren we terug. Maar Bas en Eva zaten wel op het terras daar. Er is zelfs geen koffie, in zo'n geval. Het was een orvalk, hè. Nog beter. Ja, eerlijk. Ja, maar bon, dat was niet genoeg om er helemaal uit te geraken. Dus we hebben ons niet ingeschreven? In die school? Nee. Het staat ook niet meer op de lijst? Nee, het is eraf gehaald. Maar wat dat mij dan wel intrigeert, is dat... Daar is dan ergens wel een wijnbar uit ontstaan, uit al die chaos en drukte. En niet nu, niet nu alles beter is, maar midden erin. Wel, toen wij hier zijn komen wonen, dat is nu zes jaar geleden. Wij wonen eerst in Gent, centrum, Sleepstraatbuurt. We zijn een beetje gevlucht naar de buiten. Het is hier ook heel mooi, trouwens. Ja, ik kom hier aan te komen, voel je direct zakken. Als wij in de tuin waren, dan hadden we direct zo van, oh, dat moet toch tof zijn om hier zo... wintjes te serveren aan mensen. Floep, idee. Echt zo floep, idee. Oh ja, tof. Ja, tof. Moeten we eens doen. En dan zo in die keer. En bij veel mensen stopt het dan daar. Ja, moeten we eens doen. Ja, maar natuurlijk, het is ook zo dat het corona-ding, jobgewijs, ik zit in de artistieke sector, dus daar was ook redelijk wat aan het stilvallen, uiteraard. Er was ook wel een paniekje, van oké, we gaan wel, oké, het is wel het woord moeten, maar we gaan wel iets moeten doen. We gaan er gaat veel job weg. We gaan dat moeten aanpakken. En dan zijn we wel beginnen nadenken van wat kunnen wij wel goed samen. Want wij zijn helemaal niet goed in samenwerken. We hebben al projecten samen gedaan. Dat is sowieso ruzie. Vreselijk, hè? Vreselijk gewoon. Maar echt, dat gaat niet. We zijn eigenlijk... Misschien moet ik beginnen met het begin. Sorry, want nu onderbreek ik mijn eigen verhaal, natuurlijk. Maar misschien moet ik beginnen bij het begin. We hebben elkaar zestien jaar geleden leren kennen. Op een datingsite. Op een datingsite. Toen al. Toen was dat echt zo. Met uitgebreide profielen waar je nog tekst op kon zetten. Dat is nog pre-Facebook zelf. Of net begin, ja, zo. Toen was dat nog heel genant om te zeggen. Heel genant. Dat zeg je eigenlijk niet. Dat is zo een uit de hand gelopen grap. Dat is eigenlijk bijzaak. Wat ik wel wou zeggen is, als we twee weken samen waren, hadden we ons eerste idee samen. Ons eerste plan. We wouden met twee motto's rond de Middellandse zee trekken en daar zo zes maanden tijd voor nemen of zo. Een idee. Maar ja, we hebben daar geen centen voor, maar dat is niet erg. Ik was ook net toen ontslagen. Dat is gesloten. Toen ook. Op een keer, ja. Dat was wel een job. Voor de rest ben ik een goeie. Allee, ja, een goeie, zeg. Ja, betrouwbaar verder. Dus ja, ik denk dat we een week of twee samen waren. Oké, maar we hebben geen geld voor zo'n reis. Hoe doen we dat? Sponsors zoeken. Maar ja, waarom zouden we die sponsoren? Anders koppelen we er een tof project aan. En we proberen dat te verkopen. Dat de reis zo'n beetje bijzaak wordt. Maar dat we een mooi project. En dat we beginnen nadenken. En echt verder beginnen nadenken. En ik dacht van, oké, hoeveel landen zouden we dan passeren? Kunnen we niet iets doen dat die landen verbindt met elkaar of dat we zoiets gaan zoeken naar, en dan zijn we op het idee gekomen om in elk het eerste idee het eerste idee, Als we nu een keer, ik kom uit de muzieksector, als we nu een keer iets doen met muziek, zo Alan Lomax gewijs, die al die oude blues, veldopnames is gaan nemen, zouden we zoiets niet kunnen doen als we toch de max zijn. Iets gaan zoeken dat sowieso in elk van die landen aanwezig is. En we dachten aan rouwliederen. We staan overal. Oh, wauw. Dat vonden we heel mooi, maar ook wel heel zwaar. Zes maanden lang naar begrafenissen gaan. Dat is een goed idee, maar... We werden dat eigenlijk geparkeerd, dat idee. En dan kwamen we op het idee om slaapliedjes te gaan verzamelen. Wat natuurlijk super universeel is. En het schone daaraan is dat het muzikale, compleet ondergeschikt is aan het doel. Je moet geen goede zanger zijn om een goed slaaplied te zingen. Muziek is een middel om iets teweeg te brengen en is geen doel op zich. En dat vonden we heel schoon. En dat hebben we dus gedaan. En we hebben daar subsidiedossier voor geschreven en sponsors voor gezocht en boeken overgemaakt die het eigenlijk zeer goed gedaan hebben. Een reizende tentoonstelling meegemaakt. Maar toen we dat idee hadden, zeiden heel veel mensen tegen ons, amai, als jullie nu, ik kent elkaar twee weken, als jullie nu een half jaar met de motto op reis gaan, dan gaan jullie ofwel onmiddellijk uit elkaar zijn daarna, ofwel blijven we de rest van jullie leven samen. En tot hiertoe. So far. Ja. Een paar kdegjes. Maar toen hebben we ook geleerd dat we niet zo goed zijn in het samenwerken. Dat was de insteek, ja. Dat reizen was oké. Eva bleef graag samenrijden met de motto en ik gaf graag gas in de bochten. Maar hij reed al tien jaar met de motto en ik één dag. Ik heb een dag ervoor mijn rijbewijs gehaald. Ja, we hebben nogal andere snelle reden. We hebben even zes maanden rond de Middellandse Zee. Wat een avontuur. Prachtig. Ik vind trouwens ook, ik weet niet of het voor jullie van toepassing is, maar wel een hele mooie metafoor ook voor hoe een relatie zou kunnen zijn. We vertrekken samen, maar ik geef al eens graag gas in de bochten. En rijden we de hele tijd samen of pakten we de een enige al die spoorprong van de andere? Dat is wel een mooie. Ja, dus het is een metafoor van ons. Het is heel opvallend dat je dat zegt, want op een dieptepunt in de afgelopen twee jaar heb ik dat ook gezegd. Eigenlijk, die reis toen, dat is nog altijd hoe wij vandaag leven. Ja, we hebben elke eigen snelheid. Jij wilt veel harder gaan en dat frustreert u dat ik daar niet naast u rijd. En ik wil het meer op mijn gemak doen en ik vind het jammer dat je niet wacht op mij dat je niet naar mijn tempo gaat en vanuit mijn oogpunt was dat jij mag op je tempo rijden maar ik wil wel gas kunnen geven in de bochten, en aan de eidsmeet zien we elkaar. Ja, ik was gewoon toen een beetje ongerust dat ik de eindmeet niet zou halen wegens... Geen mottoervaring. Maar je kon niet goed bochten pakken, dat was het. Nee, dat is waar. Maar wel fijn dat ze op jou gewacht heeft, Bas. Maar ik was de eerste. Nee, nee, toen jij wat trager reed de laatste paar jaren. Ja, dat is wel waar. Ja, dat moet ik helemaal... Dat zeg je heel mooi. Ik word heel klein nu terug. Dank u, hè. Maar dus het ondernemen op zich het ondernemend zijn want zeker van die artistieke projecten worden niet altijd als ondernemerschap benoemd maar die zijn wel super ondernemend, ondernemerschap is in iets heel breed het wordt echt gezien als een horecazaak of iets oprichten, we komen altijd het artistiek creatieve dat gaat ook over een product een artistiek product in de markt zetten iets vastmaken En verkoop en doen, hè. Je publiek vinden, de ondersteuning vinden om dat product zo goed mogelijk te maken. Eén, je begint met een visie op wat dat product moet zijn. Twee, je laat je ondersteunen door de juiste mensen om tot een eindproduct te komen. Je gaat je publiek zoeken. Die moet je gaan zoeken. Je moet weten wie je publiek is. Dat je weet hoe je ze kunt bereiken. Dat is niet anders dan eender welk ander ondernemerschap. En voor mij, ondernemerschap is altijd geweest een idee... Tot voltooiing brengen. En niet zozeer een vernootschap of een zaak of een... En dat kan eender wat zijn. Of een goed idee, want dat is ook heel vaak dat mensen rondlopen met goede ideeën. Ja, natuurlijk. We zouden eens moeten. Ja, ja, ja. Dat het bed idee blijft. Ja, ja, ja. En daarmee wil ik u misschien even terugbrengen. Ja, fast forward, inderdaad. Ja, ja, ja. Dus toen corona dan vol een bak toesloeg en onze jobs ook toeslogen en verdwenen. Of toch plat lagen voor een tijd. Zijn we gaan zoeken naar, oké, wat kunnen we doen? Wat kunnen we samen doen? Hoe gaan we dat hier aanpakken? En zijn we gaan zoeken naar, wat kunnen wij wel goed samen? We weten waarom we niet zo goed doen samen. Wat kunnen we wel goed samen? En dat is hospitality. Dat is mensen ontvangen. Behalve vandaag, sorry, nog een keer voor mij. Allee. Gauwtische ontvangst. Dus een bietje weintje inschenken. Ja, dat kunnen wij gewoon. Drouwland heeft een boek geschreven, De Charme van Chaos. En zo voelde ik me hier wel een beetje, als ik hier aan kwam. Dank u. Oh, ik ben hier al zo'n lief antwoord. Ah, dat is wel zalvend. Dank u. Nee, als we zo'n mensen vragen om te komen eten, dan doen we dat heel goed van, zal ik dat koken? En jij dan? Doe jij dat dan dessert? Zal ik de wijn gaan halen? Oh, dat past daar goed bij. En we zeggen dat zelfs allemaal niet. En in no time, nee, we spreken dat zelfs niet uit. En in no time komen we met iets dat we eigenlijk van weten, van eigenlijk zit dat keigo in één. Eigenlijk is dat niet gewoon een spaghetti maken. En wij kunnen dan een feestje geven voor honderd man, zonder probleem, met twee. En dat allemaal gewoon... Ja? Ja. Dat iedereen van, hoe doe je dat? En die logistiek en die... Dat gaat gelijk vanzelf. Ja. Dus zo'n café... We dachten, dat is het. We doen dat gewoon... En dat eerste jaar hebben we dan, dat was in 2020. Ergens, ja, wij, we zijn nogal krabbelaars, wij zoeken op veilingen aan het wederhands, want we hebben nooit geld. Die slaapietjesreis, mensen vergeten het vertellen, zijn we overal bij mensen rommel gaan halen om op rommelmarkten te staan, om dan zo onze motto's te kunnen kopen. Dat was ik vergeten te vertellen. De afval van mensen gaan halen om daarmee op de rommelmarkt te gaan staan, dat is echt waar. En ik heb toen nog eens één keer van die medische proeven meegedaan. Ja, ja, ja. Eén keer, nee, drie keer. Ja, dat is maar eerlijk. Nu dat je het toch aan het zeggen. We mochten eerlijk zijn. Ja, daar heb ik in mijn dieptepunten ook al een paar keer naar gekeken. Wat brengt dat hier eigenlijk op? Dat is wel veel, hè. Dat is wel veel. Dat is zo 3.500 euro. Klats op de rekening, zo, voor de gewone. En ik werkte dan in dat ziekenhuisbed. En dan kreeg hij zo'n pillen of een placebo. Ik heb er nooit niks van overgehouden. Buiten geld voor op reis toe kunnen gaan. Ja. Wauw, wauw, wauw. Dus dat, dat er zijn. Maar voor het café op te richten, op dezelfde manier. Veilingen, de rommelmacht, dingen zoeken. We hebben veel 700 euro ergens een volledig faillissement. Een café dat je faillissement hebt. Een restaurant op pensioon. Een koppel die veertig jaar een Italiaans restaurant hadden. En die er mee stopten. En die hadden alles op tweede hand zelfs gewoon gesmeten. Heel die neemboedel. Direct naar daar gereden. 20 tafels, 40 stoelen. Oh my. En dat is dan twee dagen voor de opening zijn we dat pas gaan halen. Dat is ook nog spannend, hebben we tafels, hebben we stoelen? En we begonnen met gewoon een Facebookpagina en vrienden uitnodigen voor een openingsavond. Dan konden we wat foto's maken. Er zijn dan dertig man. En dan hebben we dat een dikke maand gedaan. Zoiets, hè? Niet veel langer, hè? In 2020. In 2020, ja. De wijnen die wij lekker vonden, gingen wij dat gaan halen. We hadden mee van vakantie, spaarje. Onze Spaanse wijtjes die we zo lekker vonden. Ik had een schriftje, waar ik dan de bestelling in noteerde. Ik heb een heel slecht geschrift. Schriftje, ik heb het nog. Ik heb geen idee. En dan zou je dan krabbeld, oh shit, wat was dat nu weer? Had hij al betaald? Had hij al betaald? Ja, ik denk het wel. Altijd te lief. Dat is slecht, hè? Waarschijnlijk hebben we zo in onze eigen voet geschoten toen. Oh. Maar dat was plezant. Ik draaide plaatjes buiten. En we hadden in de mancaves een toog gekocht. En die buiten gezet. Niet nadenkend ook dat het kan regenen in België. Dus heel een toog met alles erop en eraan stond buiten gewoon. Totdat ze de eerste keer begon te drasgen. En alles moest afruimen en de veneel naar binnen trekken. Dat is het ding, hè. Dat vloekt weer. We zijn weer begonnen. En dat zeggen ook mensen rondom ons. Wat is er nu weer? Wat een neuwerk gedaan. Maar wij hebben geen schrik om dingen te doen. Dat voel ik wel heel erg. En ook enorm uw hart volgen. En de bewegingen. Vakken mensen die niet in beweging komen omdat ze het overredeneren en alles moet voorbereid zijn, alles moet juist af zijn. Maar jullie zijn springers eigenlijk. Compleet. We kunnen heel goed onszelf eerst verkopen voordat we... Voordat de Nina... Brietjes. Ja, onze marketing loopt altijd eerst. Ja, enthousiasmeren, dat ga ik ook wel. Ik heb bijvoorbeeld die muziek, dat denk ik niet anders. Ik heb geen schrik op een podium, ik smijt me in alles. En soms denk ik, ik ben hier eigenlijk gewoon echt niet zo heel goed eens. Maar dat houdt me niet tegen. Ik heb geen schrik van het publiek. Bij dit soort dingen ook niet. Ik heb er ook geen schrik van. We hebben allebei natuurlijk ook wel een idee van wat we willen doen. Elke wijn die er stond, zelfs in dat eerste jaar, was superlekker. Alles wat wij serveerden was superlekker. Het was echt goede muziek, het was top. Het woord Marge hadden we nog nooit van gehoord. Maar dat, ja... Het economische stuk van... Nooit van gehoord. Pas het jaar nadien, voor de eerste keer. Of hoeveel er in een glas moet. Ah ja, ja. Ook niet zo veel. De glas dat je voor vrienden schenkt, dat wel, dat schonken wij. Dus je had er maximaal vier glazen in een fles laten. Max, max. En we zijn nu zomer 2023. Ja, vierde jaar. Nu zitten wij met dezelfde naam van hetzelfde cafetje op dezelfde plek. Met 120 man in den hoofd. Die via QR-code bestelt en betaalt. En een chef in een buitenkeuken. En een chef in een zelfgebouwde professionele buitenkeuken. Goed jaar hebben we alles bij 1.6000 man hier gehad. Wauw. Je krijgt dus die 20, 30 in het eerste jaar. Ja. Dus, ja. En ook niet op een vanzelfsprekende plek. Ik bedoel, je moet het al een beetje weten zijn om hier... Ja, het is in het middel van nowhere en de parking ligt 350 meter verder. Je moet wel een langer oprit hebben. Je moet wel mensen hebben die hier echt willen zijn. Maar dat is het dan ook. Ze kunnen ook nergens anders naartoe. Ik wou net zeggen, ze kunnen ook niet weg. Die verzetten. We gaan nog eens naar daar ook, want er is niks te doen van de rest. En we ontnemen ook alle goestie om te verleggen door die lange oprit Je is al zo lang moet stappen naar je auto, Verzet je niet meer Nee, en de mensen vinden het We hebben nu al heel veel vaste klanten wat wel snel is op die paar jaar tijd Want dat eerste jaar reken ik eigenlijk niet mee Nee, bijna niet Het is een maandje dat we hier voor vrienden en familie of het scheelt niet veel En een verdwaalde enkeling die ook een klas verplek had eigenlijk. Eigenlijk wel, ja. Want toerisme Leijstreek heeft ons dan zo al ontdekt, per toeval. Waardoor wij in een gidsje kwamen te staan van creatieve hotspot. En dat zijn we nog steeds. Ja, nee. Het is zo typisch dat we dat dan wel hadden. Wel met ons schriftje en geen marges, maar we stonden wel in toerisme-hotspots. Daar moeten zijn. Maar dat is zo, we hebben ook altijd dat soort beginners-lock, altijd. Ik vind dat... Is dat leuk? Ja. Ja, is dat leuk, ja. Dat wij dingen kunnen maken die mooi zijn. Het gaat over wat je maakt soms. Oké, we doen onszelf natuurlijk heel stuntelig voor. We hebben natuurlijk wel ervaring met... Bij een enkel. Allee, als ik denk gewoon al aan zo'n subsidiedossiers schrijven dat we gedaan hebben voor die projecten toen... Allee, dat zijn lijvige dossiers waarin je een soort marktonderzoek moet doen ook. En dat zijn dingen waar we natuurlijk wel ervaring in hebben als we iets beginnen zelfs hoe amateuristisch we het aanpakken hier achter de toog ook we weten wel hoe we dan moeten communiceren hoe we naar buiten moeten komen we weten heel goed welke wijn we aan het serveren zijn, dus we zijn niet alleen suckelaars daarin maar is dat leuk? Ik weet het niet, Ik voel toch veel stevigheid in wat jullie doen. Ondertussen, Cyril, vier jaar verder, hebben we 3500 volgers. Dat is veel voor een cafeetje in Den Hof. Pers hebben we afgehouden tot dit jaar, maar veel aanvragen wel gekregen. Ik kom zelf uit de pers en ik hoorde dat ze nog een beetje beschermen hier. Dit jaar toegelaten. Ja, we groeien zo heel traag. We willen niet groter worden, dat vooral niet. Dus nu kunnen tot 150 mensen zitten. Ik vind dat niet traag. Ik vind dat niet traag. We zijn begonnen met een man in de hoofd. We zijn enkel open op vrijdag en zaterdag in de zomer. Dus ja, het is geen vier volle jaren. Ja, je vindt dat traag. Het is de motto in de bocht. Ja, inderdaad. Inderdaad. Ja, helemaal. Allee, wij zijn geen vier jaar open. Het is de vierde zomer. Dus dat is de vierde keer twee maanden. Het eerste jaar zelfs één maand dat wij open zijn. Twee dagen in de week. en wij zetten 120 man op het eerste weekend dat wij opengaan ik vind dat verre van traag dus aan opbouw en vast cliënteel op eigenlijk alles bijeen zijn wij nog maar goeie drie jaar twee maanden, vier maanden, Nog geen zes maanden open geweest, alles bij elkaar. Aan twee dagen. O ja, dus aan twee dagen in de week. Zie je dat? Hoeveel dagen is dat? Tel een keer. Dat is een goede rekening. En waarom twee dagen in de week? Omdat wij in de week ook nog werken. Ja, omdat we geen voltijds horeca willen. We willen het gevoel hebben dat we iets tof speciaal doen in de zomer. Niet dat we een horecazaak hebben. Dat is onze betrachting totaal niet. Dat is de totale bedrachting van ons concept. Het mag geen horeca-ding zijn. Dus we hebben een paar dingen die we echt niet willen. Er mag geen enkel woord te lezen zijn op onze plek. Commercieel woord. Behalve welkom. Of een merk of zo. Ja, ja, ja. Er zijn geen parasols van Lasjouw. Nee, geen commerciële visuele prikkels. Als je een woord ziet, lees je dat. Je kunt een woord niet, niet lezen. En dat zit daar... Voor mij onrust teweegbrengt. Enkel materialen en texturen. Ja, dat is een deel van het concept. Dat is wel een boeiende film. Muziek. Zelfs het volume van de muziek is heel uitgesproken. Het is luider dan een gewoon café. Het is geen concert, maar... Het idee om de sfeer echt mee te geven, niet een echt een beleving. Ja, echt een beleving. De beleving, dat is eigenlijk het woord. De beleving is alles in wat we doen. Dus dat mag geen commercieel, dat mag geen horecagevoel hebben. Het moet beleving zijn. Komt in die tuin, is heel ongegeneerd en wild. Het is Bas en Eva. Het is echt Bas en Eva. Ja, ja, helemaal. Die tafeltjes die ik dus ga ophalen ben daar in Leuven, in dat Italiaans restaurant, zijn houten tafels met houten stoelen. Dus je hebt het gevoel dat een bruin café buiten is. Het zijn geen typische horecameubelen die je herkent. En in dat heel rustig kader willen we dat alles boven verwachting is. Dat de wijn veel lekkerder is dan je verwacht. En het eten veel beter. Maar we gaan niet naar buiten komen met... Kijk, dienen wijn van daar. We gaan niet beginnen met dat commercieel aan te bieden. Nee, dat is niet onze aantrekkingskracht. Die is meer van, kom daar, kom daar. Het is echt keigezellig. En dan krijg je alles wat top is. Dat is het idee. Wauw. Dat is natuurlijk wel de mooie kant van het verhaal. Om daar toe te komen. Je hebt ook veel dalen gegaan. Ja, klopt. Dat is nu de marketingkant die je vertelt. Maar de backoffice is hard geweest. Dat is waar we willen meegeven aan klanten. Maar ik voel dat ook wel aan jullie, het enthousiasme komt eerst. Als koppel ook vind ik dat. Jullie stralen hier met z'n tweeën in je zetel en je voelt aan het lichaamstaal ook wanneer het wel stroomde en wanneer het niet stroomde. Dat is heel duidelijk tussen jullie. En ik vind dan zo dat boek in en wat je nu zegt over de enbaku. Het enthousiasme komt eerst en de goestingen, je hebt een idee, we gaan gewoon en dan ah ja, er moet dan nog van alles geregeld worden. Want dat is dan dat is wat Griet ook zegt, dat is het ondernemen vanuit het hart dat is ook mooi dat maakt ook waarschijnlijk dat je het ook gecombineerd krijgt met je job want als dat niet bezield is is dat toch druk, objectief is dat toch druk. Dat vond jij soms heel druk of te veel? Ik vond het te veel. Dat was ik hier van voren in de bocht. Want jij wou meer. En jij wou langer open en meer. En misschien zondag ook. En concerten erbij. En misschien moeten we donderdag ook al. En als we nu een keer tot eind september... Dus dat begon zo uit te breiden. En dat is inderdaad Bas die dan de gas opentrekt. En door, door, door. En ik vind dat op zich fantastisch. Maar ik ben zelf heel slecht in mijn eigen grenzen bewaken ten eerste al weten waar dat die grenzen zijn dat is al een mirakel als ik ze weet liggen, laat staan ze bewaken daar ben ik nog slechter in dus op een bepaald moment begon ik te voelen van oké, ik stier totaal op mijn tandvlees het is wel te veel, bij mij was er wel veel job terug het tweede jaar eigenlijk ja, het tweede jaar ik heb nog werk bijgenomen een opportuniteit die zich voordede waar ik ook opgesprongen ben dus ik was nu twee jobs aan het combineren en dan thuiskomen en hup, aan Cyril beginnen en pas wou nog meer dus bij mij is dat ook wel ontploft en dat is dus de minder mooie kant en dan kwamen we ook weer op dat ding dat we, ja, de dingen waar we niet goed in samenwerken dat we elkaar daarin durven te verliezen ook. En niet zo goed zijn allebei niet we zijn allebei niet goed in de common ground te vinden Dus jij met uw versie en ik met mijn versie. En we worden dan zo wat kregelig omdat die twee versies niet overeenkomen. En wij kunnen niet goed allebei afstappen van een eigen eilandje en een gemeenschappelijk pad. Waar ontmoeten we elkaar? Ja, daar zijn we allebei in de groei. En in dat jaar, ik had net een jaar verbouwd, alleen zo voelde dat. En dan, jij had geen rekening meer om mee de baar voor de tweede keer te openen. Mijn ding was van ja maar als je nu nog eens opent dan moet je stoppen, Want dan zijn al je klanten. En dat was momentum, ja. Het momentum is dan weg. Wat ik denk nog altijd wel juist is. Dan was ik in de bar alleen aan het doen. En dat gaf frustratie. Ik was net een beetje aan het verbouwen aan de bar. En je had geen rek, niet meer. En dat werd alleen maar erger en erger. En dan krijg je dat ding, zoals het toon op de motto, dat jij het lastig vindt dat ik je tempo niet aan kan. En ik vind het lastig dat jij niet begrijpt dat als ik niet mee kan, dat het geen gemeenschappelijk ding kan zijn. Dus dat idee van geen common ground... En daarin heb ik dan op een bepaald moment een beslissing genomen, ook vorig jaar, en gezegd, ik stap uit Cyril, ik stap er volledig uit. Het is hier bij ons thuis en dat is oké, doet dat, ik ga dat niet tegenaan, maar ik ga eruit stappen. En dat was voor mij een eerste manier om zo een keer te zoeken naar, als ik nu een keer wel die grens uitspreek en een bewaak ook, dan moet ik eigenlijk dit zeggen. Want ik ben dan ook altijd zo, ik ga dan toch mee. En dan zeg ik dan niet dat ik dat eigenlijk niet zie zitten. En dan ploft een boel en dan zegt hij van, oeh, komt dat je dat nu plots niet ziet zitten? Je ging te... Dus ik dacht, ik ga dat afbakenen. En door dat te doen, is dat gesprek ongelooflijk veranderd. Het heeft veel dingen vergemakkelijkd. En uiteindelijk zit ik er wel terug bij. En ik sta hier elke avond. En ik heb kunnen gas geven in de bochten. En ik heb het nog meer uitgebouwd eigenlijk dit jaar. en de bar van binnen uitgebreid en verfraaid en ingericht zoals ik het wou eigenlijk. Maar ik weet dat je het mee eens bent wat ik doe. Ja, maar ik laat het ook van u zijn. Ik ga niet meer zeggen van, ik zou het toch anders doen en dan gefrustreerd zijn als het niet anders is. Dus door afbakening, misschien is het dat meer. Het is een soort afbakening geworden van, kijk, het is grotendeels uw project, maar ik zal mee gastvrouw zijn. Ik zal daar ook wel mee in staan, omdat we dat inderdaad goed kunnen. Dat samen gastheer en gastvrouw zijn dat zei jij ook van ik kan dat niet zonder u, want dat hoort bij Cyril, dus dat is de les voor ons nu, zo afbakenen welk deel van wie is ik heb zo ergens de lead ik moet de lead kunnen nemen, jij hebt dacht je speelveld nodig om je ding te kunnen doen in een project heb ik altijd een volledig, helikopteroverzicht tot in de kleinste details en ik snap niet dat andere mensen dat niet hebben ik snap dat niet Allee, je weet toch dat dat stopcontact moet vervangen worden en die levering moet gebeuren. En daar moet je nog lichtje hebben en een kabel en een 2,5 enzo. Ah ja, en de marketing en Instagram. Bij mij zitten ze allemaal samen, ik ben daar soms ook moe van, maar ik kan dat wel. Ik snap niet dat jij dat niet kunt. En andere mensen. Ja, ja, ja. Maar er is dan ook geen ruimte om een suggestie te doen om het anders te doen. Dat zit ook in de prioriteitenvolgorde in mijn hoofd. Ja, ja, ja. Eigenlijk kun je daar niet in bij jou. Als jij dat in je hoofd hebt, kun je daar niet in. Dus eigenlijk is dat heel gezond. Dat hebben we dit jaar gemerkt. Om dat af te bakenen van, laat dat dan helemaal van u zijn en ik zal mijn rol daarin vervullen. En toen kwam de vraag of ik naar een trouwfeest wou komen, de eerste zaterdag van juli. En ik dacht, dat ga ik dan ook doen. Dus ik ga zeggen dat ik er niet ben die zaterdag, want ik ga naar een trouwfeest. En dat was huge voor mij. Dat was echt het gevoel van de eerste keer in mijn leven. Dat ik mijn grens bewaak. En dat heeft al gezorgd voor rust ergens. Dus oké, jij doet natuurlijk heel veel nu alleen, maar dat is dan ergens ook het gevolg van hoe we samen hier aan werken. Maar dat heeft iets goed opgeleverd. Ik weet nog niet helemaal wat het is, want ik ben er dus niet helemaal uit. Maar ik heb toch niet helemaal in. Ik wil meer rust. Ik wil een tijd kunnen nemen in de vakantie met de kinderen. Dus minder sereel. Oké, staat er s'avonds. Ik weet wat ik ga zeggen. Dus heeft Eva besloten van laten we ook clamping in de tuin doen. Ja, dus sinds dit jaar doe ik twee glamping tenten bij ook Ik zwijg voor de rest nu even, Verklaar Dat was een idee dat we al hadden vorig jaar En plots deed de opportuniteit zich voor En ben ik er dan toch maar op gesprongen, Maar bon, ik had die drie tenten gekocht Dat was de opportuniteit dat ik die tenten voor een mooi prijsje kon overkopen Prachtige tenten, En ik dacht, maar ik kan dat niet van het jaar doen. Ik ga die tent wel kopen volgend jaar. Ik wou meer rust. Ik ben uit de rail gestapt. We gaan dat rustig doen. Ik kan daar rustig over nadenken. Volgend jaar doe ik die tent. En dan komt die zomer dichter. En dan had ik al duizend ideeën. Ik zou dat zo doen. Ik zou het een beetje zo doen. Als ik het dan een keer daar en dan zo. Ik had er al een hele visie over. En drie weken voor de zomer begint ik te kribbelen. En dan dacht ik, doe het. Doe het gewoon. En het gas ging open. Het moest wel. Dat was het probleem. Het moest wel ineens. Wat dus nog een slechter idee was, want nu had ik nog minder tijd om eraan te werken. Maar natuurlijk, je moet eerst de reservaties al openzetten. Mensen moeten kunnen boeken. Dus dat is gebeurd. Maar we moesten eigenlijk alles nog bouwen. Er was nog niets. Maar de reservaties stonden open. Dus dan dacht ik, nee, nee, rust even. Zet die eerste week toe van jullie. Gaat dat toch niet halen? Zet dat gewoon toe. Ik moest nog wel dan volledig sanitaire bouwen. Ja, er moesten nog volledig sanitaire tenten, er moesten houten pontons gebouwd worden, er moest nog alles uitgesnoeid worden, dus er was eigenlijk niets. En op een bepaald moment dacht ik van, nee, nog meer op het gemak, zet het tweede weekend ook uit en begin het gewoon te verhuren van het derde weekend van jullie. Pak nu gewoon uw tijd... En dan is het een rustig jaar dit jaar. En dan kunnen volgend jaar eventueel meer. En toen heb ik een foutje gemaakt in het reserveringssysteem. En ik had het niet uitgezet. En op maandag zagen we dat er vrijdag een reservatie was. We hadden nog geen sanitair blok. Zo is ons leven eigenlijk. Ik heb dan van scratch moeten bouwen. Zo het speeltuig van de kinderen in hun tuin. Met de leibalen en zo. Helemaal gestript en enkel de paal gehouden. En daar heb ik dan een sanitaire blok in gebouwd. Dat is mooi, hè. Heel mooi. Waren water, kutus, alles. Ja, vijf duiken. Heerlijk, heerlijk, heerlijk. Maar de gasten waren heel tevreden. Iedereen is wel heel tevreden. En jullie? O? Ja, ik ook. Ik zie dat in gezicht. Ja, het is de max. Ik weet het toch om te doen. Ja, toch wel een beetje stijf van de stress ook weer. Maar we kunnen niet anders. Nee, nee, zo voelt het ook heel erg. Want je zegt daarnet, ik moest dan mijn grenzen afbaken. en ik vind dat ook wel mooi hoe dat soms door helder en expliciet te zijn en het speelveld scherp te stellen ontstaat er ook terug vrijheid al die veronderstellingen in de achterhoofden verdwijnen dan we hebben geen beeld van zo hoor je te leven of zo hoort een gezin te zijn of zo we hebben daar geen sociale codes of context we hebben geen druk op dat vlak ik stap eruit, Ontstaat er bij u dus terug helemaal ruimte. Echt? Ja. Zo vallend. Ik zei wie dat je zei, Eva. Ja, uiteraard. Ik wist dat al. Jij zegt van niet, maar ik weet dat jij op een bepaald moment dat zaadje zo van... Het zou toch wel tof zijn, die tenten. Heeft hij zo één keer tussen zijn tanden gezicht. Een paar weken later. Dat was toch... Het is zalig wel. Het is echt leuk. Maar het is waar, die ruimte was heel opvallend. En dat heeft ook wel te maken, door dat af te bakenen, zijn er heel veel dingen waarvan hij dacht, de vorige jaren, we doen dat samen, maar ik kan dat tempo niet aan, waardoor hij dan teleurgesteld is dat ik hem niet geholpen heb daarin, en dan er kleine conflicten, en dat soort conflicten van veronderstellingen. En teleurstellingen invullingen voor de ander zonder duidelijk uit te spreken dat pakt zoveel energie en tijd en ruimte in en inderdaad door te zeggen dat is de afbakening ontstaat er inderdaad veel ruimte, en nu is de ruimte allemaal dichtgeplakt maar het is wel heel tof om te doen je laat er helemaal van op, ik heb dat van dat café je hebt allebei nu je ding Ja, zo voelt dat heel erg nu. Het jaar werk ik als fotograaf. En sinds corona dus de persjob kwijt. Nu heb ik een ander soort klanten die enkel in twee seizoenen, dus najaar en voorjaar, heb ik ik job. De winter is een volledig dode periode. En vanaf juni valt dat ook terug dood tot augustus, de zomer. Dus dat komt eigenlijk heel gelegen. En ik laat er wel van op. Dus ik heb volledig mijn andere rugzak af. Een job met zo'n instant gratification. Ik schenk een lekkere glas wijn, ik geef dat aan u, jij drinkt dat op, jij wordt lollig, jij betaalt mij. Exact. Heel kort en heel... Super. Happiness keten eigenlijk. Wat ik zo... Wij zeggen soms een onderneming is een beetje als een buitenechtelijke relatie. Dat is iets wat heel veel verantwoordelijkheid en mensen worden daartoe gezogen en afspraken als koppel zijn wel belangrijk, van ja, hoeveel plek krijgt die onderneming. En wat er bij mij zo wat aanvoelt is van, bij jullie is dat ook zo, maar dan de de, De persoon tussen aanhalingstekens die jij gekozen hebt, Bas, die klopte niet helemaal met de persoon die Eva gekozen heeft. Dus jij hebt zelf ook iemand gezocht. Waar het meer is dan leer. Ja, ook wel. En ik betrapte mij dat eigenlijk wel, dat is waar. En ik betrapte mij deze week ook op, dat ik dacht, stiekem van, ik vind dat tof dat we elk een lief hebben. Ja, echt. En eigenlijk zou ik het misschien nog meer willen, eens dat open running is echt, zou het misschien tof zijn dat ik me echt helemaal op die tent en ik helemaal... auditorium, op dezelfde plek. Ja, maar misschien is dat zelfs niet nodig om daar nu zo een muur tussen te zetten. Het idee kan niet zonderstandig. Als de baag stopt, stopt nu tenten ook. Ja, ja, maar dat is er tof aan. Dan kunnen we zo complimentair zijn, zoals we in onze relatie ook zijn. Wat veel beter werkt voor ons dan met allebei met twee voeten in diezelfde buitenrechtelijke relatie. Ja, want we zijn begonnen, we werken niet goed samen en nu doe je elk je eigen project. Binnen een celeelconcept, ja, ik vind dat Ja, heel tof. Alleen natuurlijk, die Cyril-avonden zelf, ik vind dat nog altijd stevig en vermoeiend, die café-avonden. Ik vind dat heftig. Sterkerken, hè? Ja, ja. Maar wij zijn toch niet gewoon echt te werken? Allee ja, in ons verleden, kom. Vinden jullie dat niet? Ik heb toch nooit gevoeld dat ik echt hard heb moeten werken. Ik snap wat je wilt zeggen. En ik beaam dat ergens, maar tegelijkertijd dat niet zo hard werken, doen wij dan wel tegen duizend per uur met honderd ideeën. Dat is waar, wij kunnen op een dinsdag namiddag rustig gaan lunchen in Gent en is er niemand die tegen ons gaat zeggen dat... Ja, woensdag zonder ook, donderdag ook, gewoon niks te doen hebben. Maar we zijn dan wel van ochtend tot avond bezig met dit en projecten. We staan er wel min 2.000 op ons rekening. Maar we hebben wel die dinsdag vrij. Dat is wel tof, hè? En de volgende maand staat er plus de 4.000. Allee, zo. Dat is wel een heel groot contrast met Bas van daarstraks. Hij zei, ik moet, ik moet, ik moet. En deze maand... Maar Bas pakt billetjes in zijn maand. Ah, ja. Bas gaat er nu zo heel rustig mee om. Die etch is er afgeknipt daardoor. Ja. Wat heerlijk. Kijk, in de zon is daar ook straal. Ja, dat is waar. Het is mooi. Je voelt alles helemaal aan te schijnen achter jullie. Fantastisch, heerlijk. Zeg, een vraag die we heel vaak stellen is... Zijn er andere koppels waar jullie naar kijken en denken van... Wat die doen, dat is toch wel knap. Of mooi, of... Ondernemers, waar jullie... Die jullie inspireren. Die jullie inspireren, ja. Ja, ik heb wel zo'n koppel... Je gaat er niet mee zijn. Ja, dat is een Hollands koppel in Spanje. Jawel, jawel. Die wijnmakers zijn. En die eerst op een... Die de wereld al hebben gezien zijn als wijnmakers. En die de kans hebben gehad om een wijngaard op te kopen. En een coöperatieve wijnmakerij. Dus ze hebben nu de wijngaard en het gebouw. En daar kijk ik wel naar op. Dat zijn twee jonge mensen die met hun botten aan aan het boeren zijn. Want wijn maken, dat is een boer zijn. Dat klinkt allemaal heel chic, maar dat is boeren. Dus die staan op het veld, die werken biodynamisch. Dus die zitten de koehoorns met hun eigen mixture te vullen en in zand te steken en de druiven te plukken. Die doen alles en die maken de wijn. Die doen alles, alles, alles, alles. Dat is ongelooflijk. En tegelijkertijd hebben die zeer stevige investeerders uit Amsterdam achter zich, die dat gebouw mee hebben opgekocht. Het restaurant dat ze nu in dat gebouw ook nog aan het maken zijn, mee op de kaart aan het zetten zijn. En ik kijk daar wel naar op, omdat dat is zo'n zelfde soort zin voor avontuur, maar die hebben de zaken wel heel straight. En dat soort groter denken met investeerders, dat hebben wij niet in ons. En dat heeft ook te maken met een ongelooflijk vrijheidsgevoel dat wij nodig hebben, denk ik. Daar hebben we de kennis niet voor, maar wij hebben ook zoveel nood aan ten allentijde vrij zijn en geen voorwaarden aan een tof projectje dat we in ons hoofd hebben. Als je er investeerders behoudt dat zou ik wel tof vinden dat zou zeker zijn, daarom dat ik het aanhaal als voorbeeld en hun naam kijk hun wijngaard heet Vinjes Tortuga, En onder die naam vinden de wijnen ook. Het professionalisme en zo. Ja, het lijken zo mensen. Zoals vreedschille, rustige mensen, zo vreed op het gemak allemaal. En die wonen daar ook in een grote kratas aan het verbouwen zijn. En dat komt dan allemaal wel goed. Maar ondertussen is dat wel... Ze weten nou waar ze naartoe aan het gaan. Ze lijken hun zaken wel onder controle. Ja, zeer zeker. Ik ga niet zeggen dat dat roze geermanen schijnt. Ik denk dat dat pikkenlacht is wat die doen. Ik ga niet zeggen dat ik mij onmiddellijk in hun leven wil verplaatsen. Maar dat soort van next level, in hun ideeën, daar kijk ik naar op. Maar ik moet daar wel direct een kanttekening bij maken. Ik heb al duizend dingen gedaan in mijn leven en ik ben in geen één ding steengoel. Dus ik kan zo opkijken naar, dat is een cliché van een voorbeeld, maar naar de violisten in de Elisabethwedstrijd. Dat je weet van one track mind, die gaan daar zo hard voor en die worden de beste in de wereld. Ik wil dan nooit zijn, zo iemand, omdat ik vind dat de max aan mijn rugzak boordevol zit met ervaringen. Dus ik wil niet anders, maar ik kijk daar wel naar op. En dat is een beetje hoe ik naar die ondernemers kijk ook. Ik kijk daarnaar, ik vind dat fantastisch. Ik vind dat, amai, die hebben zoiets gewoon uitgebouwd en duidelijk met hun eigen stempel. Maar tegelijkertijd weet ik niet of ik dat leven wil. Maar dat hoeft ook niet per se. Je kunt inderdaad geïnspireerd worden door anderen zonder dat te verlangen. heel veel van mijn projecten het idee dat er zo'n business angel achter je staat iemand die u ondersteunt heb ik altijd geweld, Ik ben er nooit in geslaagd. Ik heb altijd naar de Rommelmarkt en de Kringloop geweest voor mijn projecten. Uit de grond te stappen, bij wijze van spreken. Ik heb ooit nog een gamebedrijf gehad, ook opgericht even. Waarin ik zo mijn videogame technologie historische sites visualiseerde. En dat je in schilderijen kon stappen en zo. Dat was in 2003. Dat was Free Facebook. Ik had een heel idee uitgewerkt dat je in het museum, ik werkte toen voor het Groeningen Museum in Brugge, als archeoloog, ik was archeoloog eerst, dat je in schilderijen kon stappen en zo bezoeken, en dat je andere bezoekers online kon tegenkomen en ratings geven aan sterren. Dat museum vond het heel... Een beetje de metaverse af van de letteren eigenlijk. Dat was veel uitgebreid en dat museum vond het heel raar. Wie gaat dat nu online dingen doen? Indiëntijd. Sterren geven en commentaar. En er waren een paar, het huis van de toekomst, die mensen dachten, die hadden interesse en zo. Maar ik had niet de bagage en rugzak om investeerders aan te trekken en zo. En dat is dan na een paar jaar op z'n rat gevallen, wegens die kennis niet. Terwijl ik eigenlijk vree voor was. Op van alles dat nog moest komen. In hetzelfde jaar heb ik een plan uitgeschreven dat je eten aan verschillende restaurants, kon meegeven met koeriers die je thuis kon bestellen. Dat ging nooit werken. Nee, dat ging niet werken. Ik heb met een gast die ook zo'n projecten uitdacht besproken. Ja, nee, mensen gaan dat niet. Ze gaan dat nooit doen. Mensen willen nog naar het restaurant gaan. Ik zeg, als je nu Indies kunt laten leveren en Chinees en die dingen. En niet alleen pizza. Ja, nee, dat gaat niet werken. Je hebt dan ook laten varen. Als het eerst een vier was. Helemaal uitgeschreven. Maar dat zou niet het juiste netwerk hebben of geld om daar iets mee te doen. En het derde dat ik toen, dat was twee A4'tjes maar uitgeschreven, is dat je alcohol thuis kunt laten leveren. Dus je zit thuis, een fles wijn is op, en je denkt, godverdomme, ik heb niks meer in huis. Je wilt niet naar de nachtwinkel, je wilt iets goed laten komen. Dat is nog niet op de markt. Dat is nog niet op de markt. Kun je dat kutten? Je hebt al een fles op, dus je kunt niet naar de nachtwinkel. Ook al. Maar ik wil een goede fles. Ja, ook dat. Laat leveren. Of het is nog vals of iets. Ja, ja, ja. En dus de zoektocht naar... Professionalisering of een business angel om zo'n dingen mee in... Ja. Nooit op dat punt gegaan. Nee, ik voel dat wel dat er... Maar wel dat verlangen. Eigenlijk altijd dat verlangen gaat. Want ik ben eigenlijk vrij goed in netwerken. Zeer goede netwerken. En niet om het netwerk. Totaal niet. Dat is gewoon mijn persoonlijkheid. Ik ken massas mensen overal. Maar voor andere redenen. En in mijn ogen een goede netwerk is iemand die je kunt bellen zonder dat je hem nodig hebt. Gewoon. Of die je tegenkomt. Een gros van mijn netwerk is nachtleven of van iets totaal anders. Mensen uit de fotografiewereld, bijvoorbeeld, heb ik al gebeld voor iets rond de vluchtelingen die we hier in huis hadden vorig jaar. En mensen uit de archeologie die ineens dan fotograaf nodig hebben. En zo die kruis zitten. Dus al je levens die je hebt gehad, dat maakt een boeiend netwerk. Mijn socials, dat is een mix tussen privé en persoonlijk en zo. Kan je dan vooral niet gescheiden. Er is maar één persoon, dat ben ik. Dat is ook mijn netwerk. Maar dat is ook je zwakte tegelijkertijd. Al je energie kruipt in je eigen persoonlijkheid en in je hoofd. Dus als het met jou niet goed gaat, gaat het met heel je zaak niet goed. Ja, dat is eigenlijk mooi dat je dat zegt Want dat is ook een van onze leuzes Dus er is geen privéleven en zakenleven Er is alleen het leven, En we draaien het meestal ook om Als het persoonlijk stroomt of in uw relatie stroomt Dan stroomt het overal Dus daar volg ik u wel En tegelijkertijd Bas Contrasteert het heel erg met hoe het gesprek begon Namelijk dat je zei, Ik ga het even parafraseren Men mag niet zien dat ik mij niet goed voel, En is dan het, de bas die zich niet goed voelt, ook niet gewoon een stuk van wie je echt bent? Ja, maar ik heb het gevoel dat... Lekker, op een fotoshoot, de sfeer moet tof zijn. Dat is nu helemaal zo. De persoon die voor mij staat dat ik moet portreteren, ik moet die enthousiasmeren. Die moet vertrouwen in mij krijgen. Ik moet die in de ogen kijken, zachtheid, rust uitstralen, dat die op z'n gemak is. Mijn stemtimer gaat aan abonneren. Ik heb zo, hè. Maar als ik opgefokt ben of slecht voel, dan moet ik je dat heel hard spelen. Kan dat? Maar de laatste zes maanden was lastig. En helpt het net niet om dat gewoon even te benoemen van ik heb een mindere dag, of om eraan ook net helemaal in te kunnen gaan. Ik heb dat soms met sessies. Vorige week nog met een koppel. We doen even een check-in met ons vier. En ik zei, ik vind het moeilijk om aan mijn gevoel te komen. En dat was voor haar dan een hele veradeling van ah, jij bent ook maar een mens. Jij kunt ook eens niet aan je gevoel af moeten. of ik zeg van, ik ben slecht gezind en dan, ik had dat gebracht en dan kon ik wel helemaal in die sessie gaan terwijl anders, als ik het gevoel had van, ik moet mijn hele tijd goed voordoen en dat is vermoeiend maar ik denk dat dat in uw geval moeilijk is omdat je soms drie minuten de tijd hebt om een goede portret te nemen, en vaak mensen die geportretteerd moeten worden, zijn al zo waarop je noemen de fotograaf, je gaat niet graag op foto en als die dan voelen van, oké die fotograaf heeft ook geen goede dag, dan is dat geldt dat ook voor de baas in Cyril, nee, die is thuis die is op zijn gemak, die is cafébaas die maakt flauw mopjes, die is de facto gelukkig die is de facto wel gelukkig eigenlijk ja. Ik ben een goede cafébaas denk ik dat is waar, ik lach maar ik bedoel het gewoon ja. We zijn iets meer dan een uur ver wat dat voor de podcast prima is maar ik zou hier nog uren kunnen blijven zitten ik ben hier zo op mijn gemak misschien nog veel liever in de bar gaan in plaats van hier ja. Maar laat mij jullie ongelooflijk bedanken voor het hele fijne, ongedwongen en openhartige gesprek dat ging met heel veel plezier alsof ik met mijn cafébaas aan het praten ik wens jullie echt nog heel veel. Goesting en ook, wacht wat is het juiste woord die gelukkige cafébaas en die vrouw met haar glamping tent, die energie samen, dat mogen ervaren in hun leven dat is wat ik jullie wens Ja, merci. Dank u wel. Dank u. Dank u wel. Wees welkom. Kom af. Kom mee naar het drinken. Waar is het juist, de wijnbar, Cyril? In Nevele. De Nieuwe Kerkstraat nummer zes. De Nieuwe Kerkstraat nummer zes. Juli en Augustus. Op vrijdagavond en zaterdagavond. Ja, klopt. Met Eva en Bas. Bas en Eva. Bas en Eva. Gastheer en gastvrouw. Cheers. Cheers. Bye. Dank je wel voor je aandacht, lieve luisteraar. Als je nu voelt, dit smaakt naar meer, abonneer je dan zeker op deze podcast. Of volg ons op onze socials, want ook op Facebook en Instagram zijn we fullofwonder.be. Je kan deze podcast een duwtje in de rug geven door ons vijf sterren te geven of een review achter te laten in je favoriete podcast-app. Of je kan natuurlijk de liefde verspreiden en de podcast delen met anderen. En blijf vooral verwonderd.