Micky Masset
James Bampfield

?: Alle twee hadden kwinks die opstarten was, we hadden vier kinderen, een groot huis, een hond. Dus thuis zijn was vooral praktisch bezig zijn, rennen, vliegen, vijf ballen in de lucht houden. En op een gegeven moment was het aantrekkelijker om niet thuis te zijn. Welkom bij de Bedrijf De Liefde podcast. Music. Hey, wij zijn Grietalies Verhaart en Koen Pellegrims van Full of Wonder en wij nemen ondernemers en hun geliefden mee op reis naar zichzelf en naar elkaar om samen hun droomrelatie waar te maken. Als je tijdens deze uitzending denkt, dat wil ik ook, maar misschien hebben we daar wel wat hulp bij nodig, vraag dan jullie gratis wake-up-call aan via onze website fullofwonder.be. In deze podcast hebben we het over ondernemen en verbinden, over de boardroom en de bedroom, over vallen en opstaan, over lachen en huilen, over kinderen, over honden, over het hoofd en het lijf. Maar vooral over liefde en over passie voor het leven. Oké. We zijn vertrokken. We zijn al vertrokken. Welkom Mieke, welkom James in onze podcast Bedrijf De Liefde en we willen graag de podcast starten met eventjes stil te worden. Maar even onze ogen te sluiten en even te voelen hoe zit ik hierbij, hoe voelt mijn lijf aan vandaag op deze zonnige dag. Hoe is het eigenlijk met mij op dit moment? En je mag ook even je hand op je hart leggen. En dat gevoel dat nu aanwezig is, is helemaal inademen. En dan mag je zachtjes je oog openen en je geliefde eens aankijken, verwelkomen, en ook even met ons contact maken. Oké, zullen we even inchecken. Hoe is het met jullie, op dit moment? Als individu of als koppel? Als individu eerst. Als individu? Ja. Hoe is het met James? Nou, toen jij zei in de stilte, ja, hoe is het met jouw life op dit moment? Mijn life voelt krap. Niet goed. Ja, het is een rare gevoel. Ik heb een heel harde periode van werk achter de rug en er komt nog een volgende week. Dus ik voel me echt gestript, niet alleen qua volume, maar ook qua complexiteit van alle projecten en groepen waar ik plaats houd. Het is een beetje fragiel. Wat ik bemerk, zoals vaak als ik me fragiel voel, ja dat is geen feel good, maar. Ja, ergens heeft dat een soort, ik weet niet hoe het uit te leggen, maar ik voel me dan soms ook iets dichterbij God, de spirituele dimensies. Omdat ik, you know, er zijn meer cracks in het systeem en dan iets meer poro's. Dus er zijn ook interessante momenten, zoals nu net beneden, Wat ik heel geconnecteerd voel. Maar toch niet zo gelukkig of iets. Maar het was... het heeft een schone kant. Dat is hoe ik me voel. En ik ben blij om samen met Mickey en jullie te zijn. Ik voel me veilig met jullie. En ja, ik zit naast mijn vrouw. Dank u. Mijn beurt? Ik heb nu een grote glimlach op mijn gezicht. Het is interessant, want ik kom uit een ochtend... Ja, James had een zware energie, dat beïnvloedt mij altijd, dus dat kost mij dat moeite om in mijn centrum of in mijn eigen te voelen van hoe is het eigenlijk met mij, zonder te veel daarin meegezogen te worden. Ik heb veel praktisch, heel veel van die praktische dingen, eindeloze afvinklijstjes, dat was niet een hele inspirerende ochtend. En dan kom ik hier, het fietstochtje in de zon, en dan jullie zien, en er verandert dan eigenlijk onmiddellijk iets in mij. Dus ik ben wel ... Ik ben ook veel alleen geweest vorige week. James werkt in de Ardennen, en dan merk ik toch dat ik wel een sociaal beest ben. Dat contact met andere mensen, zeker met mensen die ik graag heb, mij heel gemakkelijk terug in een betere energie kan zetten. En als ik dan nog verder uitzoom, dan merk ik dat ik heb twee weken geleden, of eigenlijk, ik weet niet juist, ik ben de tijd wat kwijt, Ik heb een week in een ongelooflijke, inspirerende training gezeten. Weer eens echt deelnemer kunnen zijn. Maar het was echt een hele ... Ja, het heeft zowel mijn lichaam, mijn ziel, mijn hart ... Het was echt zo'n plek waar ik ... Waar alles weer open kon staan. En toen ik terugkwam, ben ik meteen in werkmodus gegaan. En ik denk dat ik die integratie eigenlijk waar zo wat gemist heb. En dat besef ik nu, terwijl ik hier zit. Voila. Dat was het voor nu. Dank u. Ik merk dat ik ook heel blij ben om jullie hier tegenover ons te hebben. James ziet er inderdaad moe uit, maar toch tegelijkertijd gelukkig. Als jullie er juist naar elkaar keken, zo die... Ja, het is fantastisch om dat te zien. En heel dankbaar dat jullie hier voor onze microfoon plaats willen nemen. Het voelt heel huiselijk en vanzelfsprekend dat jullie hier zitten. Alsof de microfoons bijna verdwijnen. Hoe zit ik erbij? Ik heb eigenlijk echt genoten van de uitnodiging van Mickey om te starten met een dansje, een verdiep lager en daar de cacao te drinken. Ja, het deed mij deugd om zo even die energie in mijn lijf te voelen stromen. Dus dank u. En ook wel een beetje tegelijkertijd, ja, ook een beetje fragiel, omdat ik in de eerste dag van mijn bloeden zit. En er voorbij dagen ook wel wat emotionele dagen. Maar de zon is precies helemaal opgeklaard, heeft alles opgeklaard zo, in deze ochtend en nu. Dus voilà. Gelukkig. Oké. Ik vond dat een interessante vraag, James. Is het het individu of is het de relatie? Dus misschien is dat wel een... Hoe is het met de relatie? Jullie zijn een liefdeskoppel en jullie ondernemen ook samen. Het is ook geen klassiek huisje, tuinje, boompje verhaal geweest bij jullie, dus... Hoe is het vandaag met Mickey en James? We mogen goed en niet goed niet gebruiken, zeker. Ja, ik kan alleen maar spreken voor mezelf. James zal wel aanvullen. En wij zitten eigenlijk op een hele goede plek samen. We werken veel apart. En op een of andere manier doet ons dat deugd om elke keer er te kunnen vertrekken van thuis iets te gaan doen dat we alle twee graag doen. En weer terug te komen bij elkaar. Ik vind het zelf ongelooflijk... Ja, ik ben echt ongelooflijk dankbaar dat het soort werk dat ik doe, dat ik daar over dingen zonder altijd in de inhoud te gaan, maar dat James weet waar, op welke plek ik geweest ben en dat we struggles, the joys and the struggles uit onze job met elkaar kunnen. En dat we volgens mij de laatste jaren, ook beter dan vroeger, het ook vaak niet over werk kunnen hebben. Ik zie het hier helemaal opklaaren. Ja, terwijl ik het uitspreek dat ik die realisatie heb, ik zie ons nog zitten aan de keukentafel van ons vorig huis, op zondagochtend, En tegen James zeggen, please, het is zondagochtend, kunnen we het eens niet over werk hebben. In het begin van Quinks en van onze relatie was het toch heel veel wel over werk. En dat is wel veranderd. Ja, ik vind dat wij niet zo veel over werk praten, eigenlijk. Zeker niet te veel. Niet meer. Niet meer. En is daar een aanleiding voor geweest dat dat veranderd is, Miki, of is dat met naar hier te komen, met naar Mechela te komen, is er op het werk iets veranderd, is dat ... Nee, ik denk dat daarvoor al wel die beweging gemaakt is. Een startende organisatie heeft gewoon veel meer aandacht nodig, we hadden meer meetings, ook met Anja. Er waren veel meer dingen waar we in het begin van Quinks veel meer gefocust waren op samen iets in de wereld zetten en afgestemd zijn en op elkaar lijken en het beetje hetzelfde proberen te doen. We waren veel meer aan het zoeken naar de gelijkenissen en ik denk dat, ik kan er geen jaartal op plakken, Maar een jaar of vijf, zes, zeven geleden is er denk ik zeker bij mij zo heel erg de realisatie gekomen James en ik hebben een hele andere talenten en energie en we hoeven niet op elkaar te lijken in ons werk. We mogen echt, ik mag mijn individuele pad lopen en hij het zijn. En ik denk dat het sindsdien is dat we veel minder een soort meetingtijd nodig hebben. Nu is het meer sharingtijd. Gewoon delen wat we willen delen, maar zonder dat het nog moet of zo, omdat er informatieoverdracht nodig is. Alsof jullie op een andere plek werken? Of is dat ... Je mag dat zo? Of is het niet ... Ja. Ja. Allebei van uw eigen job thuiskomt en dan deelt over wat er ... Ja, of niet deels. Soms niet. Of niet deels. Het is grappig, toen jij vraagt hoe het zit met de relatie. Ik dacht... Ik denk dat ik het weet hoe het voor haar is en ik denk dat zij weet hoe het voor mij is. En ik dacht, wauw, dat is iets belangrijks. Als ik terugkijk naar ons werk soms met koppels, vaak is het probleem dat zij één niet echt weet hoe het voor de andere is. Misschien is dat omdat wij communicators zijn, vanzelfsprekend, maar het is niet zo vanzelfsprekend. Maar ik vond dat ik wist wie het voor haar was en zij wist wie het voor mij was. Ja, dat is mooi. Er is een extreem versie daarvan. Mag ik een grapje vertellen? Absoluut. Dat moet in Engels zijn. Speelscheid is een van onze kernwoorden. Dat moet in Engels zijn. Engels is ook helemaal toegelaten. De extreme versie daarvan, dat is een oude grapje, is dat er twee behaviorale psychologen zijn, en ze hebben gewoon samen gesexueerd. En een van hen zegt dan, dat was goed voor jou, hoe was het voor mij? Hoe dan ook, ik vind dat grapje altijd leuk. Het is een goeie, maar voor mij raakt het wel aan de essentie, Want je zegt, ik weet hoe het voor Mickey is en zij weten hoe het voor mij is, maar dat is niet een soort van aanvoelen, dat is omdat jullie praten. Ja. Ja, hè? Ja, ja, ja. Ik vind dat wel belangrijk dat we dat... Er is niet een soort van Disney-romance waarvoor jullie allebei perfect weten hoe het met anderen is. Nee, nee, nee. Hoe doen jullie dan concreet? Praten met elkaar. Ja, bij jullie daar. Verspraakende rituele gewoontes. Is dat iets dat vanzelf komt? Ja, zeker als we in de week veel apart gewerkt hebben, dan hebben we toch de gewoonte om in het weekend ergens een deep check-in te doen. Zeker, normaal in het weekend. Zo'n stuk is de sharing en ik denk dat zeker, zo'n één keer per week. En natuurlijk, we zijn nu 20, 22 jaar samen, dus je pikt op de signalen vrij snel, you know. Je checkt de signalen, hallo. Ik ken een bepaalde blik van Mickey. Dat is meestal omdat je me irriteert, dat is niet omdat het... En is dat effectief dat iemand dan zegt, tijd om te stoppen, even, wat is er aan de hand? Ik denk dat we sneller, als we merken dat de ander wat afgesloten is, of er niet helemaal bij is, of dat er iets speelt, dat we dat toch snel gaan checken bij elkaar. En dat we ook geen uren moeten krabben voordat we het dan te weten komen. Dat het trapper aan de oppervlakte komt. Ja, dat het snel komt wel. Ja, zeker. Durven laten zien, durven vooruitkomen. En dat is ook een teken dat het veilig is. Ja, absoluut. En dat is bij jullie vanzelf gekomen? Jullie kwamen elkaar tegen en jullie konden dat allebei... Ja, ja, wij kwamen zeker uit zeer succesvolle relaties waar we dat geoefend hadden en... Nee, dat is natuurlijk een proces geweest van... Ja, run, vallen, opstaan, afsluiten, terug openen. Ja. Ik denk dat in het begin van onze relatie was het patroon veel meer als ik met iets zat dat ik eerst in verwerkingstijd alleen nodig had en dat James daar niet goed mee om kon en dan heel hard kwam krabben. Puteren. Puteren en heel lastig had, zolang ik niet opende en terug in vereniging ging. Ik ben heel slecht met losse einden. Ik ben niet de soort die zou zeggen laten wij gewoon gaan slapen, morgen. Nee, het moet nu zijn. En ik heb een stuk introverte kant die eerst moet verwerken van wat is het precies? Ik moet het eerst voor mezelf reguleren en dan kan ik het pas in contact brengen, maar dat gaat sneller. Wij praten erover, maar ik denk in ons... Ik bedoel, elke relatie moet hun eigen manier vinden, maar we zijn niet over processen. Dat past niet goed bij ons, om alles te moeten processen. Dat ik soms zie in anderen, dat is vermoeiend. Want ons werk is ook continu processen en continu check-ins. En als wij ook dat thuis moeten doen elke dag, oh mijn god. Je bedoelt dat je niet mekaar als therapeut moet? Nee, nee. En zelf niet therapeut, maar elke kleine ding moet processen. Ah ja, ja, ja. Moet je betekenis hebben, of daar moet aan weten? Nee, je moet ook gewoon, you know, just live life. En ja, zo ik ben heel dankbaar dat ik, en ik denk dat wij precies dezelfde mate daarin hebben. Als ik naar sommige koppels kijk die heel veel processen, ik denk, oh mijn god, exhausting. Natuurlijk in het begin van een relatie. Ja, want jullie zijn ook al ruim 20 jaar onderweg. Is processing ook een aspect, een belangrijk aspect geweest? Van Lerike, ja. Ik denk dat we in de jaren dat we elkaar nog zo moesten zoeken en vinden en wie is die ander eigenlijk? Dat duurt toch wel eventjes. Na een paar jaar denk je dat je iemand kent en dan komen er weer laagjes en nog laagjes en dan komen er, ja, ik weet niet, bij jezelf dan ook weer laagjes naar boven die verrassend zijn. Dat vraagt toch wel een hele tijd voordat daar een soort van zelfsprekendheid in ontwikkelt, waardoor dat niet meer elk woord moet uitgepuurd worden of gecheckt worden, of moed van elkaar of weten wanneer moet ik dit nu lossen en er niet op ingaan, Of nu is er eerst wel aandacht nodig. Ja, ik denk dat je dat niet sneller kan laten gaan dan de tijd. Dat dat tijd en ruimte nodig heeft en vroeten en vallen en opstaan. Bijvoorbeeld voor mij, wat ik geleerd heb, maar dat heeft heel lang geduurd, is dat het oké is om... Het is oké om kleine stomme ruzies te hebben, zonder enorme debriefs. Het is puur kathatisch. En dan, oké. En ik heb zelfs gelezen, door een onderzoek, de meest succesvolle koppels hebben korte, regelmatig ruzies. Als een soort van drukventiel. Ja, ik denk het wel. En er is een bepaalde veiligheid daarin. Je weet, ik bedoel als je moet... Energie hé? Ja, en het is zoals met kinderen, of zelfs dieren, ik bedoel, kijk naar honden en dan weg, boep. En ja, dat is een beetje wat ik bedoel, niet alles moet geprocesd worden. En ja... Nou ja, we zeggen ook vaak, als je ergens ruzie over maakt, It shows you care. Dus dat heeft een functie, ik bedoel, als je geen ruzie niet meer maakt... Ik zou mij ook zorgen maken mochten wij geen ruzie niet meer maken. Ja, dat is waar. Ik ook wel. Het maakt mij ook soms wel zorgen als we teveel ruzie maken van Alexander. Ik ook wel. Dat loopt zeer gelijk bij jullie. Hij zit nog heel erg in die snuffelfase. Ja, de snuffelfase. Elke ruzie begint met haar. En achter elk mopje zit een stuk waarheid, James. Care to elaborate? Dan zou ik ook eens een paar mopjes maken. Maar misschien zijn er dingen die typisch terugkomen die jullie aan elkaar irriteren. Zoiets, als je zegt, als er dan ruzie wordt gemaakt, wat... Maar irritaties zitten niet meer bij ons in de ruziefase. Er zijn... Snap je wat ik bedoel? Er zijn dingetjes, gedragingen, dingetjes van James die mij irriteren en dat zal ook nooit veranderen. Maar vroeger zou die irritatie leiden tot daar een opmerking over maken of iets mee moeten doen of hem willen waarschijnlijk proberen te veranderen of zo. En ik denk dat ik nu in de fase zit van, ja, dat is gewoon James. En ik ben ik, ik zal me daaraan blijven ergeren, maar ik hoef daar niks mee. Ik irriteer me eraan, maar er komt geen ruzie van. Voilà. Ja. Die laat het zijn. Ja. Of ik ga een beetje weg, ik neem wat afstand. Een typisch is, als ik naar terugkijk, een typisch is dat, ik denk, Wat mij irriteert in Miki is dat zij kan kritisch zijn op merkingen en ik ben er heel gevoelig voor. En ik denk wat mij haar irriteert is dat ik kan een beetje afwezig zijn. En verdwijnen in de laptop of niet echt hier. Dat is een soort klassieke irritatie. Maar wij nemen het allebei niet meer zo serieus. En nu als Mickey zegt, waar ben jij? Of wat dan ook. Eigenlijk, ik welkom het meer. Vroeger ging ik meteen in verdediging. Dus geen afwijzing meer? Nee, maar nu is het meer, ja, all right, all right. Het is een jalfuntier. Ik heb vaak liever contact. Ja, ja, want ik denk dat je vroeger dat had nog ontkennen, zei, ik ben hier en gewoon doorleed met wat je... Terwijl je nu, merk ik dat dat voor jou een soort waarschuwingsfunctie is, van, oh ja, dat is waar. Dank u. Ja, zoiets, ja. Dat is wel mooi eigenlijk, die heeft dat te maken, dat soort van relationele maturiteit, van dat je zegt, de ander komt niet op mijn knopjes drukken of raakt mij niet in mijn ego, maar is bijna een soort van kanarie in de koolmijn en die ik ook kan toelaten. Ja, zoiets. Ah ja, zonder dat aanvallend, dat is denk ik toch iets ook, zonder dat dat aanvallend moet zijn. Dat is veel beter geworden, ja. Veel beter. Wij zeggen soms, want ik vind dat een mooi bruggetje, wij zeggen soms een relatie is de snelweg naar persoonlijke ontwikkeling. Past dat daarin? Klopt dat? Is dat voor jullie ook zo? Is dat de... Ja, absoluut. Voor mij zijn alle patronen die je voor de relatie nog niet hebt aangepakt, die krijg je uitvergroot terug. En partner en kinderen zijn de mensen die het dichtst bijkomen, zijn degene die het meest te spiegelen en diegene die het meeste uitnodigen om te veranderen, stappen te zetten, dingen onder ogen te zien. Ja, absoluut. Ja, ik zeg altijd, de onderzoekers in mijn leven, 50%, je weet, de gurus, de spirituele onderzoekers, 50%, partners. En Mickey is de belangrijkste partner van mijn leven. Dat is echt 50-50. Wij hebben elkaar in 2000 leren kennen, dus we zijn 23 jaar samen. Deze zomer 20 jaar getrouwd. En dat is, ik besefte niet lang geleden, dat is eigenlijk langer dan dat mijn ouders mij opgevoed hebben. Ah ja. Dus dat begint nu. Dus dat is eigenlijk een soort van heropvoeding of zo in een relatie. Want je vormt elkaar toch ook een stuk, hè? Ja, dat is een heel rake observatie. Je bent eigenlijk, als je terugblikt op het einde van je leven, waarschijnlijk langer bij je partner geweest dan bij... Ja, met een beetje geluk. Met een beetje geluk ben je langer bij je partner geweest dan bij eender wie anders. Want zelfs kinderen blijven twintig jaar in huis en dan zwermen die hopelijk ook uit. Dus ja, dat is wel... En wat is voor jullie dan de sleutel geweest in die twintig jaar? Allee, drieëntwintig jaar, Mieke. Het feit dat jullie hier alle twee daar net in elkaar ogen keken en ik zag die fonkeling in jullie twee, allee, jullie vier ogen. Ja, dat raakte mij wel zo, na drieëntwintig jaar, dat dat heel levendig voelt. Wat is daar... Is dat al altijd zo geweest? Is het altijd zo geweest? Of zijn het waarschijnlijk momenten geweest dat het minder was? Ja, moeilijke momenten, maar het is eigenlijk gewoon steeds beter geworden. Ik vind het eigenlijk op zijn best nu. Wauw. Ik denk één slutel waar ik aan denk wat voor mij een grote shift is geweest, is dat ik. Waar ik dat heb opgezogen, weet ik niet. Misschien bij mijn ouders en daarna in mijn eerste relatie is een relatie... De ander moet mij eigenlijk geven wat ik nodig heb. Ik zat in een meer egoïstisch patroon van de relatie en als dat dan niet kwam, dan was het niet goed of ontevredenheid. De ander is verantwoordelijk voor het invullen van mijn behoefte? Ja, of moet mij compleet maken, of is ook een stuk, ja, dat er toch een soort bezit, zo iets bezitterijs is van de ander mag dit of mag dat als ik het goed vind. Ja, ik denk dat ik dat vooral van thuis uit heb gezien, dat is hoe volwassenen met elkaar omgaan. En één keer dat je getrouwd bent, is de ander je bezit en dan mag je dingen eisen. En dat is echt iets dat ik heb kunnen transformeren in mijn relatie met James. Ook door mij vallen en opstaan en ook door tegenwind te krijgen. Dus ik denk een sleutel is... Ik mag het goed hebben, James, maar ik vind het ook heel belangrijk dat James het goed heeft. En dat betekent dat ik soms iets toegeef dat ik per se niet zo fijn vind, maar wel fijn vind dat hij het goed heeft. Niet helemaal vanuit, ik over me op, dat James, dat bedoel ik niet. Maar het is geen genen eigenlijk meer, het gunnen. Ja, een hele goede balans om elkaar iets te gunnen. Kan je zo'n voorbeeldje geven? Ja, James is recent begonnen met golf spelen, tennis, dat neemt veel plek in de agenda in een weekend. Ik dacht fysiek, denk ik. Ja, in ons apartement vult hij dat met sticks en met eh... Nee, tuurlijk, dat kwa timing zal wel. Maar ja, of naar een retreat gaan, of een opleiding volgen, ik ben vorige week in Nederland geweest. James gunt mij dat. Als ik voel dat het belangrijk is op dat moment om die opleiding te gaan doen, dan is daar een hoge gunfactor van beide kanten. Want dat is bij mij wel een groeiproces geweest. Ik denk drie sleutels. Eén is chemiën. Ik denk dat je echt wil doen, je moet het willen doen. Doe het zoals ze het doen op Discovery Channel. Echt waar, zonder dat kan ik me niet voorstellen. Een soort van basale aantrekkingskracht. Het is een vrij basale chemie. Het tweede is waarde, het delen van waarde. En het derde is evolutie, het laten groeien. Of dat is een van de hoofdwaarden misschien. Maar de waarde te delen is ook belangrijk. Ik denk dat die mijn drie sleutels zijn. Maar die evolutie, want daarstraks, Mickey, had jij het ook al over, je verandert onderweg en je besnuffelt elkaar, maar als je elkaar dan kent, is de ander weer een beetje. Dus het is niet vanzelfsprekend dat dat voor eeuwig en altijd werkt. Zijn jullie voor eeuwig en altijd samen? Gaan wij... Is dit vorever en nooit? Ik denk het wel. Ik bedoel, niets is zeker, maar zolang er iets zeker is, zal het me echt verrassen. Schokken, als het niet lukt. Het is wel onze intentie en ik merk ook zo, als ik zie waar we door gegaan zijn in 23 jaar, dan denk ik, dat opnieuw gaan doen met iemand. Geen zin om iemand nieuw te besnuffelen. Nee, dat is dat wel, misschien wel, maar de work of art, de hele commitment om elkaar te leren kennen en al die lagen samen door te werken, dat is toch een groot werk, echt een groot werk. Dus ik hoop echt dat ik dat niet opnieuw moet doen met iemand anders. Je wordt er al moe van als je... Maar je moet opletten dat het niet klinkt, Nuki, als, ja, dan blijf ik maar badge. Nee, nee, op dit moment is er geen haar op ons hoofd die op dit moment denkt van, we blijven maar bij elkaar voor het comfort of zo. Nee, hoewel... Ik bedoel... Je komt er een vrachting. maar er is een stuk. Gewoon commitment. Ja, things change, maar ik geef een voorbeeld. Micky heeft veel problemen met haar oog gehad. Die blijven, ik bedoel, echt slecht. Met de operatie die verkeerd ging op haar oog. Dat is gewoon een paar dagen geleden. Zij kwam heel verdrietig terug van de ooghaarts. En blijkbaar heeft de ooghaarts gezegd, ja misschien is het niet te herstellen. En ja, dat was heel deprimerend, maar ik bemerkte meteen, had ik de gedacht, Wel, shit, als ik één dag in 10, 20 jaar tijd je moet lezen, omdat je het niet kunt lezen, dan is dat geweldig. Dat is mijn commitment. Dat is een commitment, ja. En dat gaf mij een goed gevoel eigenlijk. Het is makkelijk om van iemand te houden als alles perfect loopt, maar dan... Ja, dat geeft mij zo'n plezier, gewoon de gedacht dat ik voor haar zou daar kunnen zijn. Ja, er is evolutie, maar er is ook de commitment. Gelijkertijd. Wij weten allemaal dat, you know, een relatie is, you know, zijn drie soorten draden van ontwikkeling. Er is de ontwikkeling van de relatie, maar er is de ontwikkeling van de individu. En wie weet waar dat zal de andere individu uitbrengen. Maar alleen het eigen komt ertoe, natuurlijk. Dus alle gedachten van totale zekerheid zijn gewoon vreselijk. Maar zo ver als we het kunnen zien. De intentie is dat. Zeker, ja. Er gebeurt soms dat er dan, want je zegt het net, je weet niet, er zijn drie draden, de relatie en dan elk van de individuen. Ja, dat pad loopt niet altijd gelijk, dus... Nee. Het zijn er al kronkels in geweest waarvan je denkt, oei, verre van elkaar weg, schier onoverbrugbaar, of loopt dat altijd nogal kort bij elkaar bij jullie? Ja, we doen soms andere dingen. James is de afgelopen jaren veel meer in een soort naar spirituele retreats gegaan, meditatie-retreats gegaan. James doet qigong, ik niet. Ik ben dan weer met andere dingen bezig, maar we zitten wel in hetzelfde veld van interesse. Ik heb niet de indruk dat er zo, dat er ergens zo een draad is waarvan we denken, oei, dat is zo onoverbrugbaar. Opgewezen met je waarheid. Ik bedoel, lang geleden wel, hè. Ja, maar... Ik bedoel, toen wij allebei verliefd waren op iemand anders, ja, het was heel... Dat was de enige gevaarlijke moment, hè. Ik bedoel, hoe lang is dat geleden? 12, 15 jaar geleden? Ja, maar zelfs daar was een parallel. Ik bedoel, het was niet dat er één een relatie had met iemand anders en de ander thuis verdrietig zat te wezen. Ook daar was een soort van parallel waarin dat toch... Ja, dat klopt, dat was een paar ongelukken bij wijze van spelen. Ja, maar het was niet plain sailing, ik bedoel. Nee, nee, dat is een... Ik denk, in onze 23 jaar samen is er een hele korte fase daar geweest dat we niet goed wisten of we het gingen halen. Ja, precies. Maar dat heeft ook niet zo lang geduurd. Nee, nee, nee. En is dat dan het commitment geweest, zoals je daarnet zei, dat jullie er door heeft gehaald? Of hoe is dat... Allee, want dat lijkt me heel beangstigend. Ja, dat was toch iets van... Dat was een punt waarin jullie alle twee verliefd waren op iemand anders? Ja, voor twee jaar. Twee jaar? En wisten jullie dat toen van elkaar? Ja, ja, ja. Dat was heel open. Ja, het was eng, het was ook bewust. Het is ook ergens waar we onze relatie nodig hadden. Als wij naar terugkijken, heel oncomfortabel soms. Maar wij waren al vijf, zes jaar samen en ik denk dat een shake-up nodig was. Dat is niet de reden waarom wij het gedaan hebben. Dat is de meaning making daarna. Ik denk voor mij was verliefd op iemand anders. Dat was de moment waar ik echt geleerd heb het verschil tussen de hart volgen en de buik volgen. De buik of nog een beetje lager? Dat was ook heel betrokken voor ons allebei. Maar iedereen zegt, oh, volg je hart, volg je hart. Ik zeg bullshit, het is erg gevaarlijk om je hart te volgen. Volg je buik. En mijn hart ging heel erg naar een andere plek. Maar, waar ook mijn hart of mijn geest heen ging... Ik voel nog steeds mijn destiny, dat is wat in mijn buik zit, mijn destiny is met deze vrouw. En ik voel nog steeds dat, wat er anders fluctueert op een hart- of geestelijke niveau. Dat destiny-voeling is zo sterk. Ik had het heel snel, toen ik Mickey ontmoette, na een week of twee, ik had dit gevoel, this is it. Hm-hm. So it's een stuk commitment, dat is de wilskracht om vol te houden, Maar het is ook een stuk destiny in de zin van, dat er iets groters is dan ons, ons samen te houden. En niet alleen een kind. Dat is niet hetzelfde. Want natuurlijk zegt iedereen, ja, wij willen samen blijven voor het kind. Dat was niet, ik geloof niet echt daarin. Is meer hoe we moeten zijn om samen te zijn. En dat heb ik min of meer altijd gevoeld. Ja, bij mij zit dat eigenlijk in het DNA van onze kennismaking. Ik weet nog dat ik een aantal weken nadat James en ik elkaar ontmoet hadden, dat ik een gesprek had met een vriendin en ik zei, het is zo vreemd, maar ik ben helemaal niet zo verliefd. En toch moet ik met deze man zijn. Dus ik ben veel verliefder geweest in mijn leven dan dat ik toen op James was. En toch was er een soort van weten, we hebben iets samen te doen. Er was zeker aantrekkingskracht, die is er nog altijd. Maar zo die blinde verliefdheid, waarna je eruit wakker wordt, denkt van, what was I thinking? Een beetje een katergevoel benoemd. Ja, hoe komt dat eigenlijk? Dat hebben wij eigenlijk nooit gehad. Er was meteen een soort van gevoel van gemeenschappelijke grond, misschien onbewuste, die gemeenschappelijke waarden die we hebben, rond blijven leren en evolutie en op het pad zijn en zoeken, dat is toch een heel belangrijk factor geweest in ons samen te brengen. Ja. En dat is dus toen ook, toen we in onze crisis zaten, is dat ook hetgene dat ons, Het is blijven voelen van, er trekt misschien daar wel iets, maar dit trekt nog veel, wat tussen ons is, bleef dan toch blijkbaar harder trekken. En hebben jullie dan ook iets specifiek gedaan, of zo, om die crisis op een bepaald punt af te sluiten en een nieuwe start te pakken samen, of ... Hoe eindigt dat dan zo? Hij zegt twee jaar, hoe voel je je er dan? Dat je een oude koei wordt. Nu gaan we er weer voor. Nee, het was niet ... Nee, het was niet ... Oké, dat is af. Het was ... Ik weet niet hoe dat te beschrijven. Ik denk dat wat ik me van die periode heel erg herinner, Ik denk dat onze eerste gesprekken waren, ik heb zelfs een beeld van waar we zaten, onze eerste weekendgesprekken waar we echt in de diepte gingen met elkaar. Waar er een nieuwe laag van diepte kwam over ... Hoe het met elk van ons was, maar hoe is het tussen ons en wat speelt er? En dat er een nieuwe laag van eerlijkheid kwam met elkaar. En dat die nieuwe laag van eerlijkheid ons uiteindelijk heeft toen beslissen, wij kiezen voor elkaar. Ja. Maar die moeilijke stuk en de nodige stuk is, Want natuurlijk, als je verliefd bent, alles is perfect in de andere. En dat schijnt een licht op wat niet-perfect was in onze wereld. En om eerlijk daarover met elkaar te zijn, en dat is heel pijnlijk. Je zegt eigenlijk dat het beter is met de andere. Ja, maar dat was wat was nodig. Ik denk dat we allebei echt veranderingen hebben gemaakt. Zonder een officieel lijn te tekenen. Wij hebben dan vanaf de soort risicomoment gewoon steeds meer aandacht aan ons relatie gegeven. Dus de crisis was een startpunt naar veel meer verdieping? Ja, absoluut. Absoluut. En dat waren ook dingen die aan te pakken waren, want je kunt jezelf natuurlijk ook verlogenen en zeggen we gaan het hier dan anders aanpakken. Ja, ja. En weet je, we hadden alle twee, we hadden Quinks die op starten was, we hadden vier kinderen, een groot huis, een hond. Dus thuiszijn was vooral praktisch bezig zijn, rennen, vliegen, vijf ballen in de lucht houden. En op een gegeven moment was het aantrekkelijker om niet thuis te zijn. En dat veld terug creëren van thuiszijn is niet alleen maar zorgen en de machine draaiende houden, Maar ook aandacht geven aan de relatie, dat is daar denk ik heel erg ontstaan in die periode. Terug meer echt tijd samenbrengen, doorbrengen met elkaar. Maar die keuze om op dat moment niet tussen aanhalingstekens gemakkelijke weg te pakken en te zeggen, ik ben weg, tabula rasa, en hier is het mooier, maar ik kom er hier aan werken. Jullie kunnen uiteraard niet voor anderen spreken, maar hebben jullie ook de indruk dat die gemakkelijke weg meer gekozen wordt dan het werk te doen? Dat het aantal echtscheidingen gaat de lucht in? Ik ben alleszins schuldig aan de andere kant van het verhaal aan het gaan lopen in plaats van er ten gronde door te gaan. Is dat een maatschappelijk ding, volgens jullie, of is dat een... Wel, als je naar de statistiek kijkt, ja, het is gewoon zo. Een trend, more and more. Maar ik denk is niet alleen dat mensen niet volhouden of niet committed genoeg zijn. Ik denk, mensen willen meer. En ik denk, hoe mensen samenkomen in het begin, is soms heel onbewust. Zie je wat ik bedoel? En er zijn niet veel relaties, en ze zijn niet gebouwd op een solide grond. Maar ze kennen elkaar niet echt. Of er zijn zoveel verschillende motivaties om te trouwen en zeker als mensen jong trouwen, they don't really know themselves. En zij beseffen op een gegeven moment, God, dit is gewoon niet de kwaliteit van leven dat ik nodig heb. Dus ik wil niet alleen de schuld plaatsen op het feit dat er niet genoeg commitment is. Nee, maar ik vind het wel mooi om de tijd te nemen om echt te zoeken, af te stemmen, te snuffelen. Kiezen we echt voor elkaar. Klopt deze persoon en dan pas de... Ik denk ook de bewustzijn om naar haar eigen, dus die persoonlijke ontwikkeling. En we nemen toch heel veel patronen vanuit onze jeugd, van wat we thuis gezien hebben, nemen we mee in de relatie en onbewust wordt er heel veel, ja, er is toch heel veel transference, overdracht. Ja, hoe mijn vader met mij deed en ik met hem deed, zo ga ik ook met mijn partner. Mensen beseffen niet hoeveel geladenheid ze meenemen van thuisuit en dat gewoon verder zetten in hun relatie. Dus persoonlijk opkuiswerk is bijna nodig om goed in een relatie te zitten. En dat kan je niet altijd als koppel, dat moet je soms ook apart doen. En ik geloof dat relaties... Wij komen in ons veld, in ons werk natuurlijk heel veel mensen tegen die wat bewuster in het leven staan. Ehm... En dan daardoor, door zelf wat opkeuswerk te doen, dat ook in hun relatie dingen kunnen transformeren en beter doen. Ik zie ook veel mensen die wel keihard proberen, maar gewoon niet de juiste tools hebben om het te proberen. Dus dan toch af en toe op pauze duwen en iets gaan bijleren en dat terug in de relatie brengen, dat kan veel meer helpen dan nog harder je best doen op de verkeerde manier. En wat denk je dan van tools, of wat zou je mensen dan aanbevelen? Sowieso naar familiepatronen en individuele patronen kijken, dynamieken. Wat Always Takes Two to Tango was mijn aandeel, als het vastloopt in ruzie of communicatie of onbegrip, naar eigen aandeel kijken. Je kunt je daar ook laten coachen, in therapie gaan, workshops genoeg op de markt en een goede zelfrelatie leren ontwikkelen. Niet iedereen kan dat vanzelf. Als je dat niet van thuis uit hebt meegekregen, dan is het toch ook belangrijk om daarin ondersteund te worden. De liefdesrelatie met jezelf. Je lichaam eren, weten wat je nodig hebt om te ontladen, weten wat je nodig hebt als je batterij plat is. En dan niet allemaal verwachten dat als je thuis komt dat je partner dat gaat oplossen. Of dat je daar even kunt gaan downloaden. Verantwoordelijkheid nemen voor je eigen. Als het spannend wordt of als je in een kramp komt of opgejaagd van het werk thuiskomt, dan is het niet altijd de schuld van de kinderen die lawaai maken of van je partner. Dan moet je ook toch ook naar je eigen triggers kunnen kijken en zien van wat ga ik doen om dit eerst te ontladen voordat ik dit hier nu even uitbraak thuis. Ja, en ik denk dat verantwoordelijkheid een van de belangrijkste is. Gewoon te kunnen je diepere behoeften te identificeren en communiceren. Ik bedoel, het is ABC, maar het is zo... en dat blijft waar. En de kwetsbaarheid van je eigen... ...verantwoordelijkheid voor je eigen behoeften, maar de kwetsbaarheid daarin te kunnen zeggen aan de anderen, Ik denk dat is fundamenteel. En ik denk dat veel mensen dat ook niet eenvoudig vinden. Nee, wij ook niet. Het is niet gemakkelijk. De veiligheid aan de andere kant vinden, het er al aan kunnen, heel veel mensen die zeggen... We zijn het ook niet aangeleerd. Ik weet eigenlijk niet goed wat ik nodig heb, of wat ik voel, of enzo die... Ja, alleen dat al. Voor mij is het al een heel leerproces geweest om te kunnen zeggen, ik weet niet wat ik nodig heb, Maar laat mij even en ik leg het niet bij jou. Want daarvoor was het van, als ik hier iets van onrust voel of in een kramp kom, ja dan had James het gedaan. Ja, dat is natuurlijk onzin. Maar eigenlijk kwam dat omdat ik niet wist wat ik nodig had. En ja, dus als James dan vroeg van ja, wat heb je nodig? Ja, eigenlijk, als je het niet weet, is het al genoeg om te zeggen ik weet het niet, maar het ligt wel bij mij. Of dan samen misschien uitzoeken wat er zou kunnen zijn of wat ons iets... Ja, maar ik denk dat hij nu, ik weet het niet, ik vind dat een heel mooi advies of een hele mooie stap, Omdat ik hoor heel vaak, vooral mannen eigenlijk heel vaak, die zeggen van ik kan niet goed aan mijn gevoel, maar ik weet het niet goed, is eigenlijk een eerste stap. Dat geeft op het minste woorden aan wat er is, wat ik bewaar of ik ben, enzo die. Dus dat is wel een mooie om mee te pakken. En bij mij werkten er dan twee dingen, zeker in de periode dat ik het speelde, dat ik het vaak niet wist wat er speelde. Eén of alleen gelaten worden en wandelingetje met de hond kunnen doen en alleen. Om wat te reguleren en wat dingen op een rijtje te zetten en of aangeraakt worden. Ja. En dan wist ik het zelf vaak niet dat ik dat nodig had, maar als ik dan, als James dan zei van kom even hier of een knuffel of eventjes tegen elkaar aanzitten of liggen, Dat er dan iets in mij ontspande en dat ik het dan wel wist. Maar dat de oplossing niet van mijn hoofd kon komen ofzo. Ja, het ging helemaal door mijn lijf. De aanrakingen, ik voelde het helemaal. Ja, voor mij is het bijna altijd tijd alleen. Tijd alleen? Ja, terug naar mijn centrum komen, bewegen, sporten, just come back to myself. En dan kan mijn hart terug openen en in dialoog gaan en aanrakingen enzovoort. Maar normaal begint het eerst met mezelf. Als er momenten zijn waar ik denk, ik voel niet genoeg liefde voor Michi of iets, dan, ik heb geleerd, is bijna altijd de relatie met mezelf. Dat ik eigenlijk niet veel liefde voor mezelf of voor het leven heb op dat moment. En zodra ik dat herstel, of terug in orde breng, dan komt de liefde gewoon natuurlijk terug. Maar niet door te proberen meer te lief te zijn. Of dingen verwachten van de ander. Nee, precies. Ah, mooi. Hoe laden jullie op bij elkaar? Op welke manier tanken jullie bij elkaar? Ik denk vooral via gesprekken. En gesprekken en aanraking. Ja, ik denk gesprekken en seks. Is seksualiteit belangrijk? Ja. Zeker. Eerst aanraking, dan seks. Ja. Ja, maar seks is altijd belangrijk voor ons geweest. Ja, dat is een fundamentele vorm van intimiteit en expressie. Maar ja, natuurlijk, wat wij, en zeker ik, geleerd hebben, is hoe dat beter te doen. Vertel. Dat bedoel je niet technisch beter doen. Nee, nee, niet technisch. Nee, veel meer over de opbouw en de context creëren enzovoort. Nee, ik was echt een typisch man. Rob en de rover, zeg je in het Nederland. Zoiets, ja. Er was wat educatie nodig. Eets. Eets. Eets. Eets. Ik denk voor mij, het was vooral dat te leren, en ik denk dat voor Mickey, het was vooral om te leren te openen up her whole sexuality. Voor mij die seksuele energie was altijd heel beschikbaar, constant. Maar ik heb jouw relatie met jouw lichaam helemaal zien veranderen en je relatie met je eigen zin en je eigen seksualiteit. En voor mij was het meer rond de context en ... Hoe er dan mee aan de slag te gaan, zo'n beetje. Ja, ja, ja. Eerst het aanraken, bijvoorbeeld. En de subtiliteit. En de soort poëtie. Ja, mooi. Ja, meer de setting creëren. Ja, de poëtie. De heiligheid. De heiligheid. En wij laden ook op door weg te gaan van huis. Ja. Weekendjes, vakanties. Avontuur samen, we zijn heel goed samen op vakantie. Ja, we reizen goed samen. Heel goed. En ook met de kinderen? Want nu kan ik me dat inbeelden dat dat al tussen anderhengstekens vanzelfsprekend is, maar eigenlijk wel. Ja, meestal waren de vakanties met de kinderen ook de goeie periodes in ons gezin. Ja, zelfs nu net in januari, wij waren twee weken in de Dominicaanse Republiek. Eerste week met ons twee en de tweede week is Sydney, ons zoon, bijgekomen en eigenlijk was fantastisch, beide weken. Ja, en dat is niet de eerste keer dat de kinderen zo bijgekomen zijn. Dat is toch ook gelukkig hebben ermee, want ik ken toch ook koppels waar de één zegt, oh die vakantie voor mij, hoeft dat niet. Ik heb, we hebben een mooie tuin, we hebben alles thuis, ik wil niet weg, genieten van thuis te blijven en de ander wil de wereld zien en is heel avontuurlijk en ze vinden elkaar daar niet in, dus dat is toch ook een beetje geluk hebben met... Heeft dat ook te maken met de gedeelde waardes, James, dat je in het begin ook... Yes, die afgestemdheid, van in het begin. Absoluut, absoluut. Het strand of de bergen is niet zo belangrijk, maar thuis of op vakantie is het belangrijk. En liefst geen herhalingen van we hebben één leuk hotel en we gaan elk jaar die week in de zomer daar naartoe. Wij houden van verandering, avontuur, nieuwe plekken. En soms gewoon onverantwoordelijk zijn samen. We houden van festivals, laten we een beetje wild gaan, en, je weet, god, fuck de kinderen voor een keer, en gewoon genieten. Dat stuk vind ik ook belangrijk. Om samen wild te kunnen zijn. Ja, absoluut. Ja, zo'n plezier, dat is… Plezier en ontdekken. Inderlijk kind eigenlijk ook een plek geven. Ja, precies. Ja, absoluut. Precies. Ik zie je ogen… James, je bent altijd moe, maar ik zie je ogen wel helemaal oplichten als je die dingen vertelt. Ja, ik weet het. Ja, ik ben trots op onze relatie. Ik voel het heel erg. Dat is een kunstwerk, een levenslang kunstwerk, een relatie. Maar als ik het verhaal hoor, en ik vind het woord kunstwerk wel mooi, maar het is geen mooi ontworpen, afgeleid geheel. Het is meer een soort van Jackson Pollock, waar alles tegen gegooid is. Maar dat is het leven. Het is onvoorstelbaar en absoluut, absoluut is dat soort klassiek, soort combinatie van orde en chaos. Ik bedoel, dat gezegd, is eigenlijk ook routine. Het is niet dat er geen structuur is. James houdt van de routine. Ik heb routine geleerd dankzij James. Morning tea, my jogging, my afternoon tea. Maar als we thuis werken, samen, dan zijn dat zeer veel spelbare blokken in de dag. Dus zoveel chaos is er dan toch ook niet, hè? Een beetje van allebei. Toen zij er seks tussen komt, dan is de morning tea waarschijnlijk minder belangrijk. Het gebeurt niet zoveel overdag. Dat was wel zo. Ik spreek nu voor onszelf, maar een van de fijne dingen aan samenwerken, vind ik dat je bijvoorbeeld ook overdag kleine momentjes kunt stelen en elkaar kunt vinden. Het is gewoon jonger zijn, seks, maar gewoon die verbinding in het alledaagse, zo in de... Ja, ik weet niet of jullie dat ook zo beleven of genieten van het. Ook qua werk. Ja, het voordeel van ook... Tussen werk door. Tussen werk door, het voordeel van samen in hetzelfde werk te zitten. Ja, het is fijn voor een paar dagen per week. En als dat te veel achter elkaar is... Te dicht op elkaar. Dan kijken we uit naar het moment dat de ander weer vertrekt. Uitslag. We hebben hele atypische werkschema's, soms in het weekend, soms in de avond, soms overdag. En er is heel veel komen en gaan en dat ligt ons gewoon ongelofelijk. Ik kijk altijd uit als James naar huis komt na een paar dagen en ik denk dat dat voor jou ook zo is. Als ik weg ben geweest, dat je blij bent dat ik thuis kom. Maar moesten wij dat zeven dagen op zeven elke week hebben? Dat is too much voor ons. Dus we hebben ook onze eigen ruimte nodig. Ja, ik ben echt geen nesttyp. Ik heb geleerd de waarden van de nest van Mickey. Ik had dat niet van thuis. Ik geniet er van veel meer, maar van oorsprong, ik ben gewoon een zwerver. Dus ik heb altijd een wegmoeilijkheid nodig. Dus ik ben blij dat ik een soort werk heb, dat ik een paar dagen regelmatig weg ben. En een nest hebt. Twee eigenlijk. You know, is dat hele balans tussen autonomie en communie, die zo belangrijk is. Voor elke relatie ziet dat een beetje anders uit. Maar dat is de ... dat is de sleutel. Zijn er nog zaken die jullie liefdesrelatie heel specifiek maken, voor Mickey en James? Ik zei daarnet dat uitswermen en terugkomen, de manier waarop jullie elkaar ook de vrijheid geven, zijn er nog zaken. Want elke relatie is anders. Ik weet het niet. We denken aan onze ontbijtroutine. Ja? Ik heb me daar jaren tegen verzet. Ik ben gewend van thuis uit, drie maaltijden per dag samen. De tafel wordt gedekt. Alles staat op tafel. Mensen worden geroepen. Samen. En dat is echt veranderd bij ons. Als we samen in hetzelfde huis zijn, dan hebben we de avonds eten we samen, koken we samen, eten we samen. Maar ontbijt en lunch is iedereen op zijn eigen tempo. En dat is echt... Ik heb me jarenlang geërgerd aan James, die zijn krant zat te lezen aan tafel, of afwezig was, of zijn eigen ding pakte. En nu heb ik me daarbij neergelegd en het werkt. Dus dat is misschien een heel banaal voorbeeld. Nee, nee, ik kan daar echt van leren, denk ik. Het is tijdsbesparend, want je moet niet altijd, als James nog een late call heeft tijdens de lunch of zo, en ik heb al honger, dan moet ik niet zitten wachten, dus ik kan gewoon doordoen met de dingen waar ik mee bezig ben. Meestal is dat rechtsstaand aanrecht iets eten en weer doorgaan. En als je mij dat twintig jaar geleden had gezegd, dan had ik gezegd van, zeg, nee, dat doen we niet, zo ben ik niet opgevoed. Maar nu, ja, dat is heel organisch toch gegroeid. Ja, ik zie ons zitten aan het ontbijt, met ons kommetje, James Sante, ik mijn koffie, eigenlijk onze eigen krant, verschillende kranten, en het maakt me lachen. Dat niet alles hetzelfde moet zijn. Dat is misschien ook een mooi voorbeeld van die irritaties van haar straks, waarin je wat milder wordt of een beetje schrikt. Ja, precies. Hoe is het? Precies. En eigenlijk, ik ben ook, misschien zie je het niet, ik ben meer bereid tegenwoordig om dat niet te doen. En contact te hebben. Dat is toch interessant in een relatie, hè? Ik was vroeger veel meer gefocust op de aandacht krijgen van James en veel meer op hem gericht. En hij had dan de neiging om meer zich weg te draaien en zijn autonomie te gaan zoeken. En eigenlijk, ik weet niet, ik heb echt geen idee in de fase van onze relatie waar die beweging veranderd is. En ik meer ook naar buiten ben gaan kijken en mijn eigen ding ben gaan doen. En dan merk ik soms van, oh, nu zit James aan mijn mout te trekken. Kun je ook eens thuis zijn? Kan ik ook eens wat aandacht krijgen? En zo werkt dat toch. Dat is een levend organisme dat zich aanpast naar gelang. Als de een beweegt, beweegt de ander ook. Ja, maar ik vind het wel heel mooi hoe je dat zegt, dat levend organisme. En de luisteraars kunnen die armbeweging niet zien, maar het vloeit wel op een of andere manier samen en het is flexibel en stretchbaar en het trekt zichzelf niet uit mekaar. Want dat is ook een beweging die zichzelf kan verscheuren. Dus dat meevloeien, ik denk dat daar... Nee, het komt allemaal wel samen. En dat commitment en die diepe verbinding tussen jullie maken dat dat organisme blijft kloppen zo. En blijven inchecken met elkaar. Ik zie het hier bijna door de ruimte te weven. Er was hier nog een vraagje die op ons lijstje stond, maar we moeten eens kijken of we die richting ook... James zei daarnet, het ging over seksualiteit, of dat voor u zo belangrijk is. We krijgen ook heel vaak mensen die zeggen, ja maar het libido van mijn partner en van mij ligt niet gelijk. Dus dat is lastig. Hoe gaan jullie daarmee op die drive van James? Ik beeld me in, Mickey, dat dat voor jou niet altijd hoeft of dat je daar niet altijd... Dus, welke plek krijgt dat dan? Ik denk dat het alleen recentelijk veranderd is. Ik denk ons libido was altijd, ja, misschien iets meer bij mij, maar ook heel sterk bij jou, maar sinds Mickey Harmona Powers is dat wel veranderd. Niet de kwaliteit van de seks, helemaal niet, maar ja, jouw libido is zeker iets naar beneden gegaan, hè? Ja. De laatste twee jaar of zo. Drie jaar. Ja, ja, absoluut. Voor mij is dat echt van gegaan van... Ik denk dat we vroeger veel meer vreeën en veel meer korte vrijpartijen hebben. En nu hebben we er minder, maar ze zijn wel avondvullend, zal ik zeggen. Mooi. Ik vind het veel fijner. En ik zou het anderen niet hebben willen missen, maar ook dat is evolutie. Dat is mee groeien met wat dat de tijd brengt en... Ja, ik heb mijn plek in die evolutie nog niet echt gevonden. Ik zeg niet dat het een probleem is. Ik blijf daar niet wakker van, maar er is een verschil. En ik weet niet precies hoe ik op dit moment daarmee omga. Dat is iets voor ons te onderzoeken. Maar ik ben niet bang. Ik denk dat dat iets is dat we moeten ontdekken en praten over. We zijn daarmee begonnen erover te praten. Het is niet urgent, maar het is de eerste keer dat er een soort verschil is. Dat is ook een voorbeeld van die veranderingen die we er straks over hadden in het begin, als mensen veranderen, het lichaam verandert uit. Ja, exact. Ja, en zoals jij dan zegt, Mickey, ik vind het dan ook mooi van een avondvullend programma, dus ook de, ja, dat gaat niet altijd te kosten van kwaliteit of de... Wat is de opportuniteit daar dan in? Ja, voilà, je kan weer iets moois brengen, iets nieuws brengen, er kan weer iets nieuws ontstaan. Ja, dat is waar. Ah, mooi. Zijn er koppels waar jullie naar ... Ik vind opkijken eigenlijk niet zo'n mooi woord. Die jullie zelf inspireren. Die jullie inspirerend vinden, ja. Ja, wel iets dat jullie een bepaalde aantrek ... Allee, nee, ik bedoel, een bepaalde ... Ja. Wel door geraakt zijn, of zo, door de manier waarop ze in de wereld ... Er zijn veel koppels waar ik aangetrokken voel. Dat is een ander verhaal. Oh gosh ja, jawel. Bijvoorbeeld Erik en Greet, die wij straks zullen... Ik bedoel, wat zij gecreëerd hebben, hebben op hun plek, met de groepszaal, met de tuin. Ik bedoel, de soort lokalisme van hun leven. De horizon is niet meer weg. Ik bedoel, ik zou dood zijn, maar het is ongelooflijk wat ze gecreëerd hebben. Het is zo'n mooie plek en zo congruent met hun, hun waarden. Ik heb ook veel respect voor hun honesty en transparantie. Dat heb ik ook met jullie twee. Ik vind jullie een echt voorbeeld van de honesty, de openis en ik heb altijd een goed gevoel over jullie relatie gehad. En de speels... Je was er van het begin bij, James. Ja, de diepte, maar ook de speelsheid. Gosh, who else? Ik denk aan een koppel klanten van Qwings. Maar zij ondernemen samen. Hebben een totaal andere relatie als wij. Veel meer de klassieke relatie, maar wel een heel sterk ondernemerskoppel. En hebben ook uitdagingen gehad in hoe in evenwicht te staan naast elkaar, waar hij meer ruimte in nam en zij het gevoel had, en dat ze er altijd achter kwam lopen, terwijl ze echt ook wel heel veel gezocht hebben naar hoe kunnen we gelijkwaardig naast elkaar staan. Dus dat wil ik jullie zeker in contact brengen met hen. Wow, en dat is niet gewoon een onderneming. Dat is een bedrijf van 10.000 mensen. Het is ongelooflijk wat zij bereikt hebben samen, vind ik. Ja. Ik vond het wel interessant, Miki, dat je zei van, niet zoals wij, een meer traditionele relatie. Wat is er dan niet traditioneel aan je relatie? Ik denk dat de vrijheid die wij elkaar geven, dat er veel conventionelere koppels zijn die dat veel te veel zouden vinden. Dat die ruimte te groot en te veel zou zijn en voor veel problemen zou zorgen. Ik heb laatst nog van een koppel gehoord waar dat een van de twee wilde gaan wandelen met een vriend of vriendin, dus iemand van het andere geslacht. En dat heeft voor een crisis gezorgd. Dus als ik zo'n verhaal hoor, dan denk ik, ja, wij zijn zeker niet conventioneel. Ja, maar als dat de regels waren, dan zou onze relatie niet lang duren. Maar ook andere koppels als Mattie en Katrien, ik vind hun balans tussen autonomie en communie ook ongelooflijk hoe zij dat genavigeerd hebben. En ik hou, you know, dit is het thema ook van jullie ondernemers. Ik vind het fantastisch als een koppel iets creëert in de wereld dat niet alleen kinderen is. Mooi. En als wij samenwerken, ik vind het fantastisch. Zeker omdat nu we zijn veel steviger in onszelf. Wij doen niet genoeg dingen samen, denk ik. Ik hoop in de toekomst dat wij meer doen. Nog een projectje. Ja, maar dat is om iets in het wereld te brengen waar je de zijkant bij de zijkant bent. Zoals ik al zei, dat niet alleen kinderen is, ze vinden het fantastisch. Wat kun je op de wereld opgeven? En dat je buiten je eigen bubbel neemt. Zeker ook aan Maarten en Daisy. Oh ja. Ze hebben elkaar leren kennen in het bedrijf dat hij gesticht heeft. Maar zij heeft nu beslist om... Ze hebben geen kinderen samen, hij heeft wel twee kinderen uit zijn eerste relatie, Maar zij heeft beslist om thuis meer de holding space te doen en daar haar... En ja, op een of andere manier klopt het bij hen ook helemaal. Dat hij steeds meer projecten opent en initiatieven start en zij steeds meer die holding space doet. Maar niet vanuit de huisvrouwrol van, dan zal ik maar thuis blijven en zorgen. Maar echt vanuit een waarde. Heel bewust. Ook dat ze voor gezond eten kan zorgen en biologisch danieren. Ja, echt vanuit een waardige drevenheid die balans samen opzoeken. Wauw. Dus je vindt wel best veel mensen waarover die inkomsten meekomen. Ja, dat klinkt boeiend. Ik bedoel, een stomme voorbeeld, maar ik vind de Bill & Melinda Gates Foundation zoveel interessanter dan Microsoft. Ja, dat is waar, absoluut. Dan denk ik, wauw, dat is iets speciaals. Oké, het heeft misschien niet goed uitgewerkt in het einde, maar nog steeds, dat is zo inspirerend. Als een koppel zo in de wereld iets zet. En ik denk dat heeft zoveel mensen beïnvloed. Ik bedoel, in een perverse manier, zelfs Meghan en Harry hebben iets in de wereld gebracht. Niet altijd mijn favoriete koppel, maar tenminste, ze proberen. Ja, absoluut. Dat heeft misschien nog een beetje met je heritage te maken natuurlijk. Dan kijk je daar iets neutraaler naar. Heel erg leuk. Ik heb een theorie over de twee broers Harry en William. En systemisch. Ze zitten vast in een systemische loyaliteit. Dus je kan zien dat William moet kiezen voor de kant van zijn vader en de hele legacy en de monarchy. Maar wat er met hun moeder gebeurd is, met Diana, Harry moet het hele systeem herinneren dat dat gebeurd is. Als hij mee gaat lopen in de pas van de monarchy, dan wordt Diana vergeten. Dus vanuit systemisch perspectief moeten die twee broers eigenlijk voor één kant van de... Ik denk dat het ook heel moeilijk moet zijn voor een William die eigenlijk wel heel close was met zijn moeder. Met zijn moeder en met zijn broer. Hij is ook zijn broer kwijt. Heel verscheurd in... Het is jammer, maar big mischance, maar één van mijn oudste collega's en vrienden in Amerika, Aaron, Hij heeft hem een of twee keer ontmoet, want hij woont in dezelfde streek in Californië. Met Meghan en Harry. Het is waar alle Hollywood mensen, opera, of wat dan ook, bij elkaar komen. En hij kent hen en ik zei aan hem, vraag ze of ze een opstelling willen. Want ik denk dat ze het nodig hebben. Mickey kan wel overvliegen. Ja, ik dacht, dat zou geweldig zijn. daar nou ook bij jullie introduceren. Dat is goed. Deal. Hmm... Ja, ja, maar het is... Ja, ja. Ja, want opstellingen, zo'n krachtig, ongelofelijk instrument, dat is inderdaad ... Wel, dat is wat ons samengebracht heeft. Ik heb haar, Miki, ontmoet bij een opstellingworkshop. Zij was de facilitator. En dat was mijn eerste opstelling. Dus dat is nu 23 jaar geleden en Miki was een van de pioniers. Ik wilde alles proberen, ik had gehoord over opstellingen, so that's how it all started. En dan belde hij een aantal dagen later en hij zei in zijn beste Nederlands, ja, ik ben James, ik wilde graag een afspraak. En ik zei, dat komt dan volgende week dinsdag om tien uur, want ik dacht echt dat het een sessie na de opstelling was. En Jim zei, het is niet dat soort afspraak. Ik wil een date. Een afspraakje. En voilà, sindsdien zijn we samen. Dat was het dan, ja. Heerlijk. Ik voel ook dat je die woorden zo nog in je hoofd kan horen, zoals hij ze toen uitsprak. Ja, dat het systeem is, weet ik, zit diep in ons systeem. In die tijd was Bert Hellinger zelf heel aanwezig, dus wij hebben allebei verschillende cursussen bij hem gevolgd. Dus dat was daar vanaf het begin en dat heeft ons enorm geholpen met de Patchwork Family verhaal. Tuurlijk, want jullie hebben ook geen klassieke eigen zinssamenstelling. Nee, helemaal niet. Je zegt nu Bert Hellinger, rond opstellingen. Jullie hebben ook nog met Osho samengewerkt. Dat pionierswerk in jullie job, die goeroes zelf aan hun lijve te hebben mogen ondervinden, dat is voor heel veel coaches benijnswaardig. Ik heb altijd een ongelooflijk antenne gehad voor de juiste teachers, zelfs toen ik op school was. Ik had één of twee schoolleraars die echt mentors voor mij waren. En dan Kwame Osho, dan Michael Barney, dan Bert Hellinger, en de laatste tijd Mark Gaffney. Ik weet wat de kwaliteit is, wanneer ik het zie, die bepaalde nodigheden, die mensen hebben geen problemen, maar ik weet wanneer ze iets prachtigs hebben. En ik denk, ja, ik kan daarvan leren. En ik denk dat we in ons eigen werk altijd een beetje de soort van pioniers zijn geweest. Het was echt een niche-markt toen wij begonnen waren met Quinks. Nu is het een enorm markt. Of met drogen en psychedelie. Dit gaat ons heel ver terug. Nu doet iedereen het. Toen ook, en dan is het stilgelegd, dus nu is het eigenlijk een soort van revival eigenlijk, op dit moment. Ja, dat is een ander blijven pionieren. Het is eigenlijk altijd voelen, waar is, wij zitten eigenlijk altijd on the edge op. Waar is de next level, waar is de maatschappij klaar voor? Maar dan willen wij wel bij de eerste zijn. Niet vanuit een ego-perspectief, maar vanuit... Nieuwsgierigheid getrokken worden door altijd de next step in evolution. Dat ook nu België kan bijdragen, nu daar naartoe brengt. Jazeker. En gewoon de enthousiasme. We houden van enthousiasme, we houden van intensiteit. En je krijgt dat meer als je op het randje van de weg surft. Ja, ja, als op de fringes. Daar zitten we ook graag, hè. Ja, ik denk jullie ook. Jullie ook, yes. Maar dat is wel niet altijd de gemakkelijkste weg. De vriend is niet altijd de meest eenvoudige. Hoeveel keuze hebben we daar eigenlijk over, hè? Als ik terugkijk naar mijn leven, ook als student en zo, dat zit ook een stuk in persoonlijkheid. Dat is geen keuze van, ah ja, ik ga mij op dat stuk bevinden, Zo altijd op het pioniersrandje, dingen uitproberen en blijven zoeken en leren en mensen die dat minder hebben, die kiezen daar ook niet voor om dat niet te hebben. Volgens mij is er toch ook heel veel voorbestemdheid of zo. Ja, een fundamenteel stuk van jezelf. Ik denk dat dat wel klopt. Ze zijn voorbestemd om dit te blijven doen. Ja, maar ik geloof dat echt. Ik denk dat we... Ik ga een voorspelling doen. Oké, Mieke? James en ik blijven samen en we gaan nog veel workshops en opleidingen blijven volgen ook. Ik denk dat we misschien, als ik tachtig ben, dat ik zal zeggen, ik denk dat het genoeg geweest is. Ja, en beweging blijven, van de honger naar... Ik wil eigenlijk nog afronden met jullie alle twee heel hard te bedanken, niet alleen voor deze podcast, maar ook voor de inspiratie in mijn, ons leven, tot nu toe, ongelofelijk ook in het pad naar persoonlijke groei, hoe ik daarin door jullie gehold ben geweest en nog altijd ben. Dus het voelt altijd heel fijn om dicht bij jullie te mogen zijn. Ooooooh. Dus, dank jullie wel. Dank je wel. En het rijmde ook nog. Is het waar? Het voelt fijn om dicht bij jullie te zijn. O ja, oké. En ik moet dat volmondig behamen. Ooooooh, maar ik ... Dank jullie wel. Ik herinner me ook van mijn eerste ontmoetingen met jullie, met jou, intake for leading by being in the crown in the Plaza Hotel. Ik had stress voor mijn Engels. Ja, maar jouw Engels... En ik had niet door dat je ook Nederlands sprak. Dat zegt hij dan niet, hè? Nee. Jullie zitten in ons hart. Absoluut. En het is altijd fijn om jullie te zien. For always. Aho. Aho. Dankjewel voor je aandacht, lieve luisteraar. Als je nu voelt dit smaakt naar meer, abonneer je dan zeker op deze podcast. Of volg ons op onze socials, want ook op Facebook en Instagram zijn we fullofwonder.be. Je kan deze podcast een duwtje in de rug geven door ons 5 sterren te geven of een review achter te laten in je favoriete podcast-app. Of je kan natuurlijk de liefde verspreiden en de podcast delen met anderen. En blijf vooral verwonderd! Music.