Patricia Vanoutrive
Hans De Doncker

Patricia: Zijn we al bezig? Koen: Dan zijn we vertrokken. Griet: Denk ik. Dan zijn we vertrokken, denk ik. Je bent wel vertrokken. Patricia: Oké, ik wist niet dat dat al opgenomen was, want dat is goed. Hans: Ja. Ja, ja. Griet: Oké dan. We zijn plot vertrokken. Misschien wel fijn om met de cacao te starten. Neem maar eventjes jullie kopje. Met liefde die op de kopje staat. Hoe mooi is dat? En cacao als hard openend medicijn. het is overal rood en hartjes en valentijn als je buiten komt inderdaad dus ja, misschien ook even een momentje om te voelen waar jij vandaag wil op drinken waar wil je verwelkomen, in jouw leven, en misschien kunnen we dat alle vier even uitspreken en dat dan ook. Patricia: Ga jij beginnen? Hans: Doe maar. Ja, toen jij de vraag stelde, voelde ik zo heel veel dankbaarheid. En dan wilde ik verwelkomen van dit moment hier. Gisteravond ben ik thuisgekomen en ik voelde mij zo opgeladen precies. Zo na drie dagen. Ik heb het verteld van het traject en ik voel veel dankbaarheid voor de stappen die ik gezet heb en waar ik nu gekomen ben. Dus als je vraagt wat er hier binnenkomt is dat gevoel. Dankbaarheid. Ik ben 58 jaar geworden en hoe schoon is het leven vind ik al geweest. Ja, van dankbaarheid. Patricia: Ja. Griet: Oké. Koen: Daar drink ik mee op. Patricia: Ja, op dankbaarheid. Griet: En ondertussen is er een kat die ook wil bijkomen. Ik zal die kat eventjes binnen laten. Koen: Iedereen is welkom in de Bedrijf de Liefde podcast. Patricia: Toch niet? Nee. Katen zijn eigenzinnige bezens. Koen: Ja, inderdaad. Patricia: Ja, ik weet nu niet meer hoe je juist je vraag formuleerde, zoiets van wat wil je voor welkomen. Griet: Ja. Patricia: Ja, en het eerste wat bij mij opkwam was rust en structuur. En dat hangt ermee samen dat de laatste maanden dat het wel behoorlijk pittig geweest is allemaal. een drukke agenda enzovoort, ook in de komende weken, maar dat heeft er ook mee te maken dat ik, Ik ben een ideeënfontein vaak, zoals men dat zegt. En dat is super tof. Maar dat is net niet hetgeen wat dat rust en structuur geeft natuurlijk. Want veel ideeën, dat schudt je een agenda overhoop. Dan denk je, zouden we dat niet ook nog kunnen doen? En dan wil je dat daar weer tussen doen. En dan heb ik vooral veel hoesting om met dat nieuwe bezig te zijn. Omdat dat helemaal mijn energie en mijn vuur wekt. Maar tegelijkertijd loopt ook datgene waar ik enkele weken geleden of vorig jaar heel enthousiast voor was, er ook nog tussendoor. En dan voel ik dat ik dat ook wel heel graag wil doen. En dat zo die puzzel maken met al die dingen, dat is een moeilijke voor mij. Maar wat er in tweede tijd is, dat was het eerste, rust en structuur. En wat er dan zo een paar seconden erachter kwam, dat was dan oogsten. En dat is eigenlijk, we hebben gisteravond, hebben wij twee nog even samen zitten praten over, ah ja, morgen die een podcast. Allee, wat willen wij daar eigenlijk zeggen? Wat is er zoiets waar dat wij, ja, wat voelen we eigenlijk? En toen kwam zo dat woord ook van, wij zitten nu in de iets rijpere levensfase, we zijn nog niet oud, maar we zijn toch wel vijftigers, ik vierenvijftig, Hans achtenvijftig, en dat is eigenlijk de beginherfsttijd van het leven voelen wij, dat is niet meer de tijd van enorme groei, maar dat is de tijd waar wij mogen de vruchten van ons leven plukken en die ook delen met anderen. Hans: Ja, zo voel je het inderdaad. Patricia: Ik zei gisteren, de vruchten plukken, confituur maken en dan die confituur uittelen aan andere mensen. Zoiets. Griet: Ja. Koen: Heerlijk. Patricia: Dat roept jouw vraag op en dat is dus mijn intentie. Griet: Oké. Patricia: De confituur en de confituur. Griet: Dank je wel, Patricia. Koen: Voor mij is het eerste wat eigenlijk binnenkwam, warmte. Luisteraars kunnen dat niet zien, maar we zitten hier eigenlijk met ons rug naar een heerlijke speksteenkachel. Het is ook koud. Op het moment dat we dit aan het opnemen zijn, is het een hele, hele koude week. Mistig ook. Dus zo licht en zon en warmte. Het ontwaken misschien uit de winter. Dat drink ik erop. Griet: Aho. Aho. Patricia: Op de warmte en het ontwaken. Griet: Er komt nu iets helemaal anders dan dat het daarnet was. Mijn woord is stelte. En ik voel dat er heel veel kabaal is rondom mij en in mij. Zo de laatste dagen, weken. Ja, niet per se negatief. Er is ook gewoon heel veel stroming. Maar die stroming gaat soms iets te snel voor mij. Kan zo precies niet volgen. Waardoor ik precies meegenomen word met de stroom. In plaats van ben ik nu mijn eigen stroom in gang aan het steken. of aan het volgen. Dus ja, een enorm verlangen naar echte stilte, omdat ik daar weer goed kan verbinden met mezelf. En mag weer zakken. Dus daar drink ik op. Hans: Stilte. Patricia: Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Griet: Welkom Hans, welkom Patricia. Allee, welkom in jullie zetel. Koen: Welkom wij. Patricia: Welgekomen bij ons. Griet: Ja, het is zoals Koen zegt, heel fijn om het vuur te voelen. Branden, en het is een krachtig vuur. En ja, ik denk dat ik jullie ook wel ken als vuurige mensen. een vol passie voor het leven maar misschien kunnen jullie zelf iets vertellen over wie Hans en Patricia, Zijn. Patricia: Wie is Hans? Wie is Patricia? Wie zijn Hans en Patricia? Dat zijn misschien eigenlijk wel drie verschillende vragen. Griet: Ja. Hans: Mag ik beginnen? Patricia: Mag ik beginnen? Ja. Wie ben ik? Dan is het eerste wat er in mij opkomt, ik ben een moeder van vier prachtige mensen. Eigenlijk is dat voor mij het belangrijkste. Want ik voel ook dat ik in heel mijn professionele carrière, dat dat eigenlijk het grootste baken is geweest. Waarop dat mijn vrijbochtig pad zich toch ontwikkeld heeft. Ik ben dus arts van opleiding en ik heb eerst een aantal jaren gewerkt in een praktijk als huisarts, in een groepspraktijk. En ik heb zelf ook een hele medische geschiedenis als kindje gehad, waardoor ik in de homeopathie terechtgekomen ben, die mij, zoals mijn ouders dat dan zeiden, gered heeft, die mijn leven gered heeft. En van daaruit heb ik ook altijd affiniteit gevoeld met zo dat toch wel holistische denken, met die alternatieve geneeswijzen, zoals dat men ook zegt, zonder daarom afbreuk te doen aan heel dat klassieke domein natuurlijk. En vandaar voor mij, die twee samen, de combi, dat is top. Maar goed, dan begonnen wij kinderen te krijgen en die kinderen werden ziek. En ik moest op huisbezoek naar andere kinderen die veel minder ziek waren dan mijn eigen kinderen. En direct al begon dat te wringen bij mij. Van, ja, dat is niet wat ik wil in mijn leven. En nog een thema in mijn leven is dat er heel veel gebeurt vanzelf, als het ware. als ik maar in overhaven durf te gaan. En in die week dat ik echt aan het worstelen was van wat ben ik hier nu aan het doen in mijn leven? Mijn eigen kind ligt in het ziekenhuis, heel erg ziek en ik moet op huisbezoek bij een kind dat een verkoudheid heeft. Dat klopt niet voor mij, ik kan dat niet verzoenen. Met mijn eigen leven kreeg ik dan de vraag of ik kon komen lesgeven aan de opleiding verpleegkunde hier in Kortrijk. En dan is er eigenlijk een hele verandering gekomen. Ik ben nog deeltijdshuisarts gebleven, maar ben dan gaan lesgeven. Na de geboorte van ons vierde ben ik dan voltijds in het onderwijs terechtgekomen, was de praktijk gestopt, maar na een paar jaar begon dat weer te knagen van, ja maar ik wil toch ook wel verder met mensen werken, maar niet meer zoals in die huisartsenpraktijk. En dan ben ik allerlei opleidingen gaan volgen, NLP, coaching en dergelijke meer, ben ik dat dan in zijberoep, bijberoep gaan opstarten, totdat ik dan in 2012 met een fermen burn-out helemaal geveld werd en dan beslist heb van, ja, nu pak ik terug een grote switch en dan ben ik eigenlijk... terug naar school gegaan, in bijberoep alleen maar, maar dan ben ik in hoofdberoep terug naar praktijk opgestart. En dan heb ik echt gezegd, ik zeg het altijd in het Engels, but now I do it my way. Ik ga echt inzetten op dat holistische altijd lichaam en geest. Ik pak tijd, ik pak een uur en een kwartier per persoon en ik ga zowel dat klassiek medisch perspectief, dat alternatieve, maar ook alles wat ik al geleerd heb over het psychologische, over ontwikkelingsgericht werken, over bewustwording, onderbewustzijn enzovoort mee betrekken. En dan komt dat er zo aan te rollen en dan leer je steeds meer van er is een lichaam, er is een geest, er is bewustzijn, maar hij, dat onderbewuste veld, daar zit er nog zoveel meer. En dan ben ik dat ook beginnen exploreren. Hypnotherapie, shamanisme er ook bij, ademwerk, van alles en nog wat. Ik dacht ook, alleen één op één. Mensen hebben allemaal dezelfde dingen. Als ik nu een keer met groepen, dan ben ik ook een opleiding tot groepstherapeut gaan volgen. En nu eigenlijk probeer ik dat allemaal zo wat bijeen te brengen. En vandaar dat ik daarnet zei, heel veel ideeën om dat allemaal samen te brengen. Maar het moet zo nog een beetje verder vorm krijgen. Er zijn al een aantal dingen die supergoed lopen. Ik ga bijvoorbeeld met vrouwengroepen naar Weeris in de Ardennen. Dat is het Belgische Stonehenge. Dat is echt een magische plek waar we dan als vrouwen verbinden met die energie, met de persoonlijke thema's. Samen met Hans geven we ook een opleiding transformatief ademwerk. Jullie niet onbekend. Griet: Een aanrader. Patricia: Dan zijn wij ook pril een beetje op jullie domein aan het komen, laat ons zeggen. Dat is wel werken met koppels, maar wij doen niet zo'n langdurige trajecten zoals jullie doen. Wij organiseren op dit moment... Een koppelweekends. Maar daar zal jij misschien wel verder iets over vertellen. Hans: Wie zei jij? Zijn dat wat? Ja, toen zei je. Griet: Ja, maar wie ben ik? Patricia: En wel, als ik naar die laag zak, dan denk ik... De tweede groep opleidingswerk is net achter de rug. En ik kreeg daar als permanente feedback van mensen... dat ik een heel grote uitstraling van veiligheid heb. en dat ik veel wijsheid en levenskennis en ervaring heb dat ik kan delen met anderen. Dus dat is misschien naast mijn aspect van moeder en misschien is dat moederaspect wel datgene die het allemaal samenvat. Want misschien daarbij aanvullen, toen ik nog studeerde aan NUNIF zeiden mijn vrienden tegen mij moeder. Al lachend. Dus ja, dat valt het samen. Koen: Dat is wel interessant, Patricia, want er hangt een klein plakkaatje aan de voordeur en daar staat op arts, coach, docent. Misschien moet daar dan nog moeder bij op. Patricia: Dat is inderdaad wel de mooie. Ja. Want dat vat het eigenlijk wel samen. Ja, het moederlijke. Maar zonder te wel betuttelen of zoiets. Griet: Ja, ja. Patricia: Maar zo, ja. Zo niet een moeder die permanent je handje vast houdt. Griet: Nee, maar wel een moeder die vertrouwt in haar kinderen. en vertrouwen geeft. Koen: De wijze vrouw komt er bij mij ook op. En dat heeft misschien ook wel met die leeftijd te maken. Dat denk ik ook wel. Patricia: Dat is een energie die ik graag omarm en waarvan ik ook voel van daarbij past ook dat ik meer geduld heb gekregen, verdraagzamer, milder kan zijn. Dat is door de jaren. Hans: Een beetje een uitdager ook zo. Patricia: Ja. Hans: Gaat het ander toch niet makkelijk... Het is misschien omdat ik nu mijn eigen daar al wat spiegel of zo. Of dat ik mijn eigen daarin zie van... Ik was dat de keer dat je het aan het vertellen was, dacht ik... Allee, beeld hier dat ik je niet had tegengekomen. Ik was waarschijnlijk een heel saai persoon geworden. Misschien ben ik het. Nee, maar je kunt ook mensen uit de comfortzone een beetje halen, wat uitdagen. En je gaat dat je iets hoort, het niet zomaar loslaten. Het is zo'n manier waarop je toch naar dat diepere kan gaan. Ja, een beetje peuteren. Totdat het juist een klein beetje pijn doet soms. Koen: Maar vanuit liefde. Hans: Vanuit liefde, ja. Griet: De discomfort uitnodigen vanuit liefde. Hans: Ja, ja, ja. Koen: Heel mooi. Hans: Ik denk ook naar de kinderen toe, maar ook naar mij toe. Ik denk dat we daar al veel... Ja, veel gesprekken rond te halen, waar jij veilig een beetje de rol neemt vanuitdager. En dat is niet altijd een dankbare rol. Patricia: Dat is juist. En in die zin is dat ook wel iets wat ik soms zeg van, ja, dat is de pittige rol, ook als letterlijke ouder, dan naar je kinderen toe. Ja, dat komt ook wel meestal op mij terecht, maar dat is ook omdat ik dat graag doe ergens. maar je hebt het plezier ik kan heel groot plezier vinden als ik zie dat mijn kinderen bijvoorbeeld dat aanpakken en dat ze echt een stap vooruit zetten maar ja, dat levert ook wel spanning op en je kunt daar ook wel een keer ruzie rond hebben en zo wat vrevel van de een of van de andere kant en ook in onze relatie ik ga jou ook niet zomaar gerust laten nee, ja dat is oké ja, het is dat. Hans: Dat je dat op voorhand zou weten zou denken van ja dat wordt toch al pittig waarschijnlijk die dertig jaar of meer dan dertig jaar maar als je dan in de omgekeerde richting terugkijkt dan denkt je van, wauw door die interactie door elkaar uit te dagen op verschillende vlakken dan groeide echt absoluut en dus vandaar dat ik zeg een uitdager mooie aanvulling. Griet: Dank u ja En jij Hans? Hans: Wie is Hans? Ja, toen hij de vraag stelde, toen kwam een woord binnen. Blijkbaar, ik heb geleerd ondertussen woorden die binnenkomen te pakken. Het woord dat binnenkwam was een wandelaar. Als kind was ik graag buiten. Ik had veel asma als kind, dus zuurstof is een thema rond mij, ademen. Dat is een thema van mij. Ik was het speciale dat graag buiten was. Hans, dat is een andere. Dat is een speciale, een beetje meer emotioneel. Je was bezorgd over de sfeer in het gezin. Heeft iedereen het goed? Ben een derde in de rij. Misschien heeft het ook daarmee te maken. Ja, ik was altijd wel bezig met andere mensen. Ken je dat West-Vlaanderen? Je kunt iets, je studeert goed. Ja, dan doe je burgerlijk geen jure. Maar ja, je doet dat dan om veilig loyaal te zijn aan die ouders, maar veilig, Hans was een beetje een ander. Er zat wel wat meer in een emotionele laag op, zo, meer een andere manier. Koen: De groene, als ze zouden zeggen. Hans: Wat? Koen: De groene, als ze in de inside zouden zeggen. Hans: Ja, voilà, zo. Ja, zo een beetje, maar wat voor thema kom je heen, wat voor filosofie, dat interesseerde mij aan Nunif. In het middelbaar een leraar hier in Sint-Josef die filosofie gaf ik was daar enorm door gegrepen en andere mensen verstonden dan die filosofie maar ja, wat doe je? je gaat op pad en je wandelt het pad zoals dat voor je uitgestippeld wordt want ja, je kunt het, dus dan doet het wel dus in een heel rationele richting dan terecht te komen burgelijke ingenieur, ja, dan startte in de bedrijfswereld ook verder op het pad van een beetje van mijn vader, ja, mijn vader zat in RTT, ik ben bij Proximus gaan werken dus ja, dat is een stuk loyaliteit, maar je blijft op de gebaande wegen een beetje, het pad is uitgestippeld voor u, Maar aan de weg zo, op het werk had ik zo veel meer dat stukje met mensen werken. Coaching van de teams, dat technische, oké, kon dat wel, maar dat interesseerde mij minder. Meer en meer in de jobs dat ik deed, was ik bezig met mensen, hoe kun je ze motiveren, wat kunnen we betekenen voor mensen. De relaties ook met sociale partners uitbouwen. en zo ben ik van burdelijke ingenieur tenslotte in HR terecht gekomen wat dat al heel ver stond van. Het gebaande pad wat dat is uit te steppen een paar vrienden van mij die ingenieur zijn die zeggen, HR in godsnaam wat doe jij binnen HR maar feitelijk was dat kleine Hanske dat langzaam maar zeker terug, het pad aan het pakken was, aan het wandelen was dat hij initieel. Koen: Zijn eigen gps heeft aangezet. Hans: Ja, voilà en dan ja dat begon te verringen dat begon in mijn lijf echt letterlijk in mijn lijf ja, wat hij zei. Patricia: Ik ga ziek. Hans: Worden ik ga ziek worden dus eigenlijk voelde dat er iets anders was dat mij trok vuur is een thema van mij ik word daardoor gepassioneerd. Ik ben daar graag mee bezig. Ook als kind, als je mijn moeder zou vragen, met Lucifer spelen en een vuurje maken. Dat was wel mijn ding. Ik kende dat zo in de nof van achteren met vuur spelen. Dan ben ik, vuurfirekeeper gaan volgen. En dan vuurloop begeleider gevolgd. Toen flipte ze helemaal op het werk van wat voor opleiding zei hij aan het volgen. Ja, en toen dacht ik, ja, nu is het de moment om corporate life... Af te ronden en veilig op een andere manier in het leven te gaan staan en te kijken hoe kan ik mensen of teams begeleiden vanuit een andere insteek. Op momenten. Griet: Your way. Hans: Ja, my way. En dat voelt super en tegelijk heel spannend natuurlijk. Dat is een gigantische gouden kooi dat je doorbreekt en dat je achterlaat ook. Maar heel content. Eigenlijk supercontent. Griet: En hoe lang is het geleden dat je uit de Gouden Kooi gestapt bent? Hans: Twee jaar en een half, denk ik. Twee jaar en een half. Patricia: En wat jij zei van your way of my way, ik weet niet meer hoe je het zei, triggert mij, omdat ik denk, ik wil nog aanvullen bij jouw verhaal, de twee grootste switches dat je gemaakt hebt in je carrière, heb je eigenlijk gedaan nadat je op pad geweest bent. Hans: Letterlijk, met jezelf. Patricia: Want als je ongeveer veertig was. Hans: Heb je een fiets zocht? Ik ben met de fiets naar Zwitserland gereden. Op zoek naar, wat zijn mijn passies? Ik had zo'n boekje mee zo. Ontdek je passies. Patricia: Met de passietest erin. Hans: Met de passietest. En ja, dat was wel heel confronterend. Eigenlijk kan je dan de vraag stellen, maar hoeveel dingen ben ik nu aan het doen die in lijntje met mijn passies? Dat was echt ontgoocheld. De kinderen hebben mij daarmee geconfronteerd, ook aan het kampvuur dan, ik herinner mij dat in Zwitserland zo van, ja de vraag zo van, waar heb je nu het meeste spijt van poeh dan kom je wel even binnen toen, en dat was zo de eerste keer zo'n wijk op kool van. Patricia: Hmm toen was je ongeveer veertig ik weet niet meer, juist exact maar rond de veertig, ook rond de leeftijd dat je vader overleden is ja en ja. Hans: Dan voelde dat wringen en dan ja, begint je pad wat dan heb ik ook getriggerd door jou een pad naar zelfontwikkeling ik ben vanaf dan heel veel met zelfontwikkeling bezig geweest dus, In het begin, toen Patricia NLP en al van die zaken volgde, vanuit mijn rationele blik, de ingenieur, die zit in een sect. Ik dacht, jezus, waar is hij mee bezig? En dat is een punt geweest, denk ik, in onze relatie, dat op een bepaald moment... Patricia: Daar kon het misgegaan zijn. Hans: We stonden heel ver van mekaar. Dat heeft een serieuze clash niet, maar heftig geweest. En daar hebben we toen een moment gevonden om onze paden weer dichter bij elkaar te zijn. En dan ben ik ook naar de zelfontwikkeling gegaan. Griet: Dus de crisis heeft jullie dichter bij elkaar gebracht. Patricia: Absoluut. Hans: Ja, ja, ja. Patricia: Maar inderdaad, in die tijd, voor mij was dat broodnodig, want ik denk dat ik zo wat een postnatale depressie had gehad na de geboorte van ons jongste, die nooit ten volle uitgesproken of doorvoeld of behandeld is geweest. Maar ik heb daar mijn eigen weg dan in wel gevonden, onder andere door die opleiding NLP te gaan volgen, die een enorme eye-opener was. Dat was voor mij zo van, het stroomt weer in mijn leven. Koen: Voeding. Patricia: Allee, echt voeding. Ja, ik voelde van, er gaat hier een heel nieuwe deur open in mijn leven en ik kom tek van alles. Ja, voilà. Maar dan heb je op dat moment een partner die iedere keer als je van zo'n opleidingsdag thuis komt, zegt... Griet: Vol enthousiasme kom jij thuis. Patricia: Ja, van, ja, alles kritisch, alles wantrouwend. Je zit daar in een sekte zeker. En dus ik klapte toe. Ik vertelde niks meer over wat er daar gebeurde. Maar als je niet meer communiceert, ja, dat is een doodvonnis, hé. wat je eigenlijk heeft aan je relatie. En ik weet op een bepaald moment in die jaren dat ik dacht van, dat komt hier niet goed. Maar we hebben nooit, en ze staat... Daar ergens? Hans: Nee, de huwelijkskaars. Patricia: We hebben een huwelijkskaars op onze huwelijksceremonie in een tijd gedaan. Pak dat er even bij, maar dat is eigenlijk een belangrijke geweest voor ons. En in onze huwelijksceremonie werd dan een tekst uitgesproken dat als het moeilijk gaat in uw relatie, dat je de kaars terug moet aansteken. En ze moet blijven branden totdat je ze wang aan wang kunt uitblazen terug. En dat is zo altijd iets geweest van, is het al zover dat ik moet die kaars aansteken? Dat was voor mij echt zo een aftoetser. En ik heb eigenlijk wel nooit die kaars aangestoken. Dus we hebben toch altijd zonder de kaars de weg teruggevonden. Ook al is het op bepaalde momenten wel moeilijk geweest, maar het is dus nooit zo moeilijk geweest dat we de kaars moesten aansteken. En ik denk, voor mij is dat een heel belangrijk symbool geweest. en eigenlijk zou ik dat aan iedereen aanraden maar ja. Griet: Het komt kei diep binnen ja. Hans: Van mij ook, het raakt ik was het vergeten, maar het raakt mij wel even. Patricia: Dat is zo'n belangrijke ik heb in die periode zo dikwijls echt gedacht van, moet ik hier nu die kaars al aansteken maar eigenlijk is dat niet de vraag, de vraag is van is het hier nu echt, ja, crisis dat is eigenlijk de vraag en blijkbaar was er nog altijd hoop want ik denk dat de kaars aansteken gaat over Ik zie geen licht meer, ik zie geen hoop meer. Griet: One-hope. Patricia: Ja. Griet: Het licht, het is heel donker. Patricia: Voilà. Hans: En dan, ja... Superveel gebabbeld, hè. Ja. Superveel gebabbeld, hè. We zijn dan naar de Morvan geweest, zeker. Was dat dan niet? Patricia: Elk jaar gingen we wel een paar dagen samen weg om te reconnecteren. Hans: En dan hebben we veel gewandeld, veel gebabbeld, veel geconfronteerd. Het was wel confronterend, maar dat was mooi. En dat heeft ons wel gesterkt voor later. Ik weet niet hoe dat is bij jullie, maar af en toe een clash terwijl ik reed. Iets in een relatie. Koen: Wij nooit. Hans: Jullie nooit. Maar dat heeft wel een basislaag gecreëerd van vertrouwen, wat er ook gebeurt. We blijven in verbinding, communicatie en we zoeken de weg vooruit. Patricia: En voor mij een beeld dat ik ook daar, ik ben nogal een metaforische denker en een beelddenker. En ik zie dan zo altijd een beeld voor mij van, als partners heb je eigenlijk elk uur een trein waarmee je elk op je eigen spoor rijdt. En soms lopen die twee treinsporen heel mooi naast elkaar en zie je elkaar zijn trein constant. En zij zijn eigenlijk in verbinding, ook al zij elk apart aan het rijden. Maar dan gaan die sporen uiteen en soms zitten zelfs elk aan de andere kant van een berg aan het rijden. en dan is de kunst van op die moment dan toch een wissel te zoeken om terug samen te komen als sporen want voordat je het weet zij dan is in één richting Rusland aan het rijden en in één richting Spanje en dan is het misschien te ver weg voor nog bij mekaar te komen dus eigenlijk die bewustwording van oei, onze sporen zijn uit mekaar aan het gaan we gaan moeten actie ondernemen dat ook niet erg vinden als dat een keer gebeurt maar wel op tijd zoals ik zeg, een wissel zoeken op die sporen. Griet: En wat was daar dan de sleutel in? Hoe vind je die wissel? Patricia: Ik denk dat het gaat over durven uitspreken wat je voelt. Griet: Echt die radical honesty. Patricia: En ook een keer ruzie maken en een keer durven van mijn kant dan inderdaad, denk ik het veller. Het ruzie maken en het... Hans: En in die spanning, want het is wel spannend en je wilt daarvan weglopen en je wilt veilig dat dat niet... Maar juist in die spanning te blijven staan en te zeggen, ik ga nu ademen, ik ga blijven erin staan. Oké, en luisteren dan. Echt luisteren van wat wordt er nu gezegd. Want je bent bezig met je eigen, je zit in die spanning. Voordat je het weet, doe je alle luikjes toe en ben je niet meer aan het luisteren wat dat ander aan het zeggen is. Dus ja, dat was wel... Griet: Oprecht luisteren. Hans: Oprecht luisteren. Griet: Naar elkaar. Hans: Over wat gaat dat hier nu echt veilig. Patricia: Ja en dat van over wat gaat dat hier nu echt dat is niet alleen luisteren naar mekaar maar wat dat zeker kan alleen voor mezelf spreekt nee maar ik weet dat ik er nood aan heb om dingen uit te spreken en door te spreken en vaak gaat het erover dat ik moet mijn eigen verstaan dat ik eigenlijk moet daar uit dat gesprek tot het punt komen dat ik snap voor mezelf van ah maar daarover gaat dat in het hier en nu, maar ook vaak van, daar zit een achterliggende kwetsuur die hier nu getriggerd wordt en dat is inderdaad wel luisteren naar elkaar maar ik denk ook luisteren naar jezelf en door de gronden en wij hebben hier nog een paar keer tot had en nacht zitten praten en soms een keer ruzie maken en zitten huilen staan het is niet dat wij een dramatische relatie hebben maar af en toe in je leven is dat wel zo En dan voel ik dat, wanneer dat kantelmoment daar is. Dat is zo, oké, ik heb het door van u en ik heb het door van mij. En een keer dat ik het door heb, dan kan ik ik weer verder. En als dat dan tegelijk ook bij jou gebeurt, van, jij hebt het door bij jou en jij hebt het door bij mij, dan kun je weer verder en dan kunnen we samen weer verder. En dan, klak, dan is er zo gelijk een dam die opgeheft wordt en het water stroomt weer. Koen: Dat is eigenlijk ruzie maken, niet om gelijk te hebben maar om beter te begrijpen dat is het en. Griet: Ruzie is ook een energie die aan heeft van, ik geef hier wel op ons, want apathie, zwijgen en wij een genoekje verder doen met leven ja, dat is ondodelijk voor een lager dat is pas. Hans: Soms hebben we de neiging om, dat wordt hier spannend en er komt hier wat boosheid, oef. Griet: Ja, dimmen, dimmen. Hans: Boosheid, ik kan daar niet meer om, of wat is er aan te gebeuren, oei, conflict. Maar dan ga je er niet door, dan ben je het veilig aan het uitoven voordat het echt tevallen een keer vastgepakt is. Griet: Ja, een crisis aan die boosheid. Dan kan je echt weer naar een nieuwe orde brengen in je systeem. Patricia: Ja, eigenlijk is dat een groeimoment. Als je tenminste toelaat dat het zich volledig mag ontwikkelen. Griet: Mag openen en ontwikkelen. Patricia: Ja, boosheid begint met een van de twee die iets zegt of iets doet. En dan is de kunst van dat tot op het laatste puntje eigenlijk door te gaan en door te voelen totdat je het hebt waar dat overgaat. Hans: En dat is zo, de ruimte en de tijd daarvoor vinden, ik denk dat dat ook wel een belangrijk iets is van, wanneer kun je zoiets doen? en dat voelen we wel soms en we hebben een aantal andere mensen zien, dat mensen zeggen het is maanden geleden dat we nog echt de volgende keer de tijd gepakt hebben om echt uit te spreken wat we voor elkaar betekenen of wat dat er vringt jullie zijn dat ook wel in jullie koppelwerk, soms is het gewoon die moment een keer hebben, pakken en zeg nu een keer echt waarover dat gaat Maar dat ontbreekt bij zo. Griet: Ja, tijd en ruimte maken voor elkaar. Als er geen tijd is, of geen tijd gemaakt wordt, is het ook zo'n stukje van... Ik geef er niet om, hè. Hans: Ja, dat is. Koen: Nou ja, soms is het de idee fix dat er van alles anders belangrijk is. Ja, voilà, dit is niet belangrijk genoeg. Griet: Of een... Inderdaad, een valsaansprekendheid. Ja, dat bedoel je. Patricia: Ja, en ook, ik denk dat er zo ook iets is van, we worden niet echt van kindsbeen af in de maatschappij, misschien in je eigen gezin wel, maar ook niet overal geleerd van, oké, als er iets spannend is, ga dan in die spanning gaan staan en zoek uit wat die spanning jou te vertellen heeft. We zijn in onze maatschappij eigenlijk vooral aan het vluchten van spanning. zeker sinds dat de social media er zijn we vluchten in onze gsm we vluchten in ons werk we vluchten ook in hobby's je kunt vluchten in alcohol je kunt in van alles en nog wat, vluchten natuurlijk maar ik denk dat de essentie zelfs nog niet eens is van hoe communiceren maar durven in de spanning te gaan staan mag. Griet: Je angster zijn. Patricia: Mag je verdriet er zijn mag je kwaadheid er zijn al die emoties Die verwelkomen. Echt te voelen. Ze moeten misschien zelfs niet welkom zijn, maar ze te durven aankijken en ze te durven doorvoelen op je eentje. En als het te maken heeft met je relatie, ook te samen. En communicatie dan. En daar tijd en energie voor nemen. Griet: Of zo. Koen: En het beseffen dat het niet aangaan in de long run veel meer tijd en energie. Patricia: Ja. Voilà. Hans: Dat is grappig dat je dat vermeldt. In bedrijven zie je dat soms ook. Ze zeggen, we hebben daar nu geen tijd voor. We hebben daar nu geen tijd voor, want we moeten vooruit. Koen: We moeten vooruit. Hans: Ja, we moeten vooruit. Maar dat je zegt, nee, jullie moeten nu even vertragen. Hier samen zitten met jullie team, dat tackelen. Want als jullie het teamprobleem niet gaan aanpakken, gaat dat binnen een paar maanden gigantisch exploderen op een moment dat je het liefst niet hebt. Dus zo, vooruit, vooruit, zeker niet blijven stilstaan. Maar dan hebben mensen het gevoel dat ze niks aan het doen zijn. Dat is ook een raar denkbeeldje van even stilstaan en bezig zijn met wat er aan het gebeuren is. We zijn tijd aan het verliezen. Griet: Ja, maar de snelheid zorgt ook dat we niet veel voelen. En dat we dus geen contact maken met wat er echt nodig is. Patricia: Ja, dat is wel mooi. En we zijn allemaal uit op korte termijn rust in onszelf, vrede in onszelf, alleszins geen spanning in onszelf. Maar gelijk dat jij zegt, Koen, korte termijn rust is meestal lange termijn onrust. En als je korte termijn onrust toelaat, dan heb je hopelijk op lange termijn meer kans op rust. Maar vaak zeg ik aan mijn patiënten ook, ik schreef dat dan zo op, dan zijn ze aan het kijken wat ik schreef. En dan zeg ik, leven is gelijk aan onrust. Rust is gelijk aan, en dan kijk ik even, en dan zijn ze zo van, wat gaat er nu komen? En dan schrijf ik zo een kruisje, dood. Wanneer ga je echt rust hebben? In je kist. Dus accepteer het dat leven vol zit met onrust. Maar vanuit die onrust komt er groei, komt er uitdaging, komt er verandering, komt er ook speelsheid, komt er van alles en nog wat. dus omarm die onrust en ga ermee aan de slag in plaats van, we hebben het hier, Grit en ik hebben het alle twee uitgesproken als we de cacao dronken, als ik nu denk hij zei, stilte, rust ik ook, rust en structuur ja, oké, ik moet eigenlijk naar mijn eigen woorden luisteren, nee, komaan, onrust is live. Koen: Ik vind dat een hele mooie metafoor trouwens, Patricia filosofie, Hans het leven is letterlijk dat het leven is de zoektocht naar, hoe past het organisme zich aan aan omstandigheden en aan de veranderingen aan de wereld, en dat is wat leven is, dus ja, leven is onrust dat is een hele mooie om mee te nemen ja. Hans: En er komt altijd iets op je pad dan. Dat weer iets anders. Dus denken dat je een pad bewandelt dat vlak is, dat is niet. Laat me eerlijk zijn, het zou toch saai zijn. Ik bedoel dat je in de beren op een asfaltbaantje loopt. Het is zojuist dat onverwachtse dat je triggert. Dat je wat zegt, oei, langs wat moet ik niet. Ja, nee, dat vind ik wel. Koen: Dus de vraag als ik op het einde, als je dan terugkijkt naar je leven, wat zijn de dingen die je gemist hebt, of wat zijn de dingen waar je blij van bent. Patricia: Ja, dat is een hele mooie vraag. En dat is trouwens, want je zei van, of we hebben gezegd, aan je veertigs ongeveer, heb je je fietsdocht gedaan, en dan is er een kentering gekomen, dan twee en een half jaar geleden heb je terug een fietsdocht gedaan, die dan het einde van je corporate life heeft ingeluid. Maar wat jij zegt, Koen, die vraag van, kijk terug van op het einde van je leven naar wat het geweest is, dat heb jij eigenlijk al gehad als je eind twintiger, begin dertiger was. Ben je vanuit het bedrijf naar Lausanne geweest? Weet ik nog, heb je daar een training van 14 dagen gehad? Hans: Je moest daar op een berg gaan zitten. Kun je dat inbeelden? in een ingenieur gaat op een training en moet daar op een berg gaan zitten en dus wat hij meekreeg, hij moest feindelijk, een soort vision quest een soort vision quest, ja van van ja als er mensen naar je begrafenis komen wat gaan ze dan zeggen over je dat is wel gekend natuurlijk dat was wel een mooie 21, just 30 of zo ja maar ja, inderdaad wat zijn de sleutel wat zijn die, Trish Gold, wat zijn de momenten in je leven die je echt een shift gemaakt hebt? En daarop kunnen terugkijken en zeggen, ah, maar daar is er iets gebeurd. Of dienen leraar heeft voor mij iets betekend. En dat moment in de Morvan, daar is er bij ons iets gebeurd. Dan is er bij mij de shift gebeurd naar zelfontwikkeling. Zo zijn onze paden weer dichter bij elkaar gekomen. Ja, dan zijn we nu met mensen bezig. In plaats van met cijfers, met machines. Ik bou nog altijd graag dingen, maar voor de rest. En ik vind dat zo mooi. Ja, vind ik dat heel dankbaar. Dankbaarheid komt opnieuw bij me. Het is super dankbaar dat je zo mensen kunt. Even meestappen met hen. En na die twee dagen, dan zie je zo die twinklings terug in het rogen. dat je zei, maar hoe zou je, 1 december hadden we dat, wat... Patricia: Een vuurloopweekend voor koppels. Hans: Ja. We hebben er zo zitten van genieten, het raakt mij nog. Griet: Als ik het vertel. Hans: Vind ik. Dat was zo, je ziet die mensen teruggaan en dan denk je, ja, dat vuurtje brand opnieuw. Patricia: Ja, en onlangs zag ik een van die koppels terug en die zeiden, alles is veranderd voor ons. het ging echt niet meer goed tussen ons en nu het stroomt weer, we kunnen weer babbeln en onze kinderen zeggen ook, wat is er gebeurd met jullie er zijn hier geen spanningen meer en dan dat is waarvoor je het doet natuurlijk zo te kunnen, mensen dat plaatsje geven we hebben. Hans: Dat juist gesproken over die rust en stil zo gewoon dat plaatsje bieden waar mensen even kunnen landen en van daaruit weer verder wandelen een. Patricia: Beetje de veiligheid veiligheid is inderdaad dat is een beetje ons missie mensen in transformatie laten gaan in verbinding met zichzelf met de natuur en ook met anderen die daar aanwezig zijn vanuit veilige. Hans: Plaatsen en momenten dat we creëren daar willen we te vol op inzetten. Patricia: Die die voor wie bereid is om de transformatie aan te gaan, want ook alle respect voor wie daar geen hoesting in heeft natuurlijk maar dat is de groep waar wij ons op richten, voor diegenen die zeggen van, we kunnen het niet alleen, we durven het misschien nog niet maar bevoelen, dat we uitgedaagd worden om toch die stap te zetten. Koen: Patricia komt eens puiteren. Patricia: Ja. Koen: En Hans en Hans ook intussen en ik ga ze dan jij moet zalven het vuur aan de schenen Ah ja, fantastisch. Griet: Zeg, de naam van jullie bedrijf is anders ook wel... Een mooie. Hans: Ja, Fenix. Your life, your transformation. Ja, dat was zo... Op het punt dat ik stopte met... Ja, bij Proximus te werken na dertig jaar. Was zo van... Ja, en nu, hè. Ja, de Fenix, die wordt erboren, gereizen uit de as. En dat vonden zo... Patricia: Dat is ook dat vuurelement. Hans: Dat stuk transformatie zit erin. Ja, dat... En dat was heel raar toen we die naam gekozen hebben. We hebben dat op verschillende manieren nog tegengekomen. Hoe langer hoe meer voelde dat. Het past wel bij ons. De vuurigheid, de passie. Dat vuur bij jou ook. Koen: Maar er zit voor mij ook wel een soort van heftigheid in. Alsof het eerst moet afbranden voor het terug mag reizen. Dat voel ik dan wel heel erg. niet goed of slecht hoor ik daar oordeel of zo nee, nee, nee, dat was het net zeg, niet goed of slecht ik vind dat wel heftig, de metafoor van de Fenix, het oude moet sterven voor het nieuwe het oude moet echt sterven en dan pas kan het nieuwe opstaan vandaar. Patricia: Ook denk ik dat wij echt geschreven hebben, Fenix your life, your transformation zo van, ja maar het moet wel uw keuze zijn, want het is best wel Het is jouw leven. Wij gaan nu niet zeggen wat je moet doen. Het is jouw leven. Jij mag kiezen, maar het is ook aan jou om te kiezen of jij jouw transformatie wil ingaan. En als je dat wil, dan staan wij vol liefde voor je klaar om je daarin te ondersteunen, om inderdaad dat proces van iets laten afbranden en iets nieuws te laten ontwikkelen. Hans: Het is inderdaad wel een moedige stap zetten en zo van. En dat merk je soms bij mensen. Ze voelen wel, er trekt iets. Maar die stap zetten, dat komt er niet van soms. En dat is dan wel dat stukje afbranden. Je moet wel... Je moet niks... Er is een stukje dat je achter te laten hebt om dat niet meer in de wereld te kunnen zetten. Koen: Daarom is je voorbeeld, Hans, van die gouden kooi waar je uitgestapt bent. Dat is wel mooi, want we zien vaak mensen die inderdaad in een gouden kooi zitten, ergens in een werknemersjob, en dan daarnaast die graag iets willen in de wereld zetten en dan dat bijberoep, dat werkt dan niet en dat vertrekt niet. En dan zo met één voet in het oude blijft staan en eigenlijk niet voluit in het nieuwe durfstappen. En dat is vaak een woord te denken. Griet: Dat is veel lastiger dan... Koen: Maar er is wel moed voor nodig om dat oude los te laten, dat deurtje van die kooi toe te trekken en te zeggen ik ben hier weg. Hans: Ja, ja, ja. Maar ik heb het in het begin gezegd. Dat was wel spannend ook om dat te doen, maar het voelde, ja, het was op. Het was op, alleen nu niet dat... De teams waarmee ik gewerkt heb en de mensen waarmee ik gewerkt heb, enorm veel liefde en warmte heb ik daarbij gevoeld. En het laatste team dat ik afscheid van genomen heb, dat waren heel emotionele momenten. Dus het was niet naar de mensen toe, maar het was naar het systeem, zo in het geheel, dat ik voelde van, oh nee, dat is het echt niet meer. ik kan niet meer meedraaien in de en die of ik wil niet meer meedraaien in die malle molen ik wil het stukje rond werken met mensen op een andere manier in de wereld zetten, En ja, dan moet je die stap zetten. Dan moet je je eigen afbranden om opnieuw te gereizen om je woorden te gebruiken. En tezelfde tijd zijn er stukjes zelf, al is de Fenix gerezen uit de as. Het is wel zijn as, dus er zijn stukjes dat je meeneemt. En dan merk je het nu ook wel, er zijn veel zaken dat je kan meenemen uit het verleden die toch bijdragen. Koen: Het is nog altijd gij. Hans: Ja, de materie is dezelfde gebleven, maar het is in een andere vorm naar buiten gekomen. Patricia: Ja, dat is wel heel mooi dat je dat eigenlijk zegt. Ik heb daar eigenlijk tot nu toe nog niet te vollen zo bij stilgestaan, maar dat is ook dat stuk veiligheid. Het verbrandt wel, maar het is eigenlijk... Het is dezelfde metafoor, zoals ze zeggen, de rups die pop wordt en dan vlinder wordt. Ja, dat is allemaal dezelfde moleculen. Die moleculen veranderen niet, maar er ontstaat een nieuwe vorm uit. Griet: Ik vind het echt supermooi dat jullie dat onderlijnen in dit gesprek. Het brengt mij ook wel zo'n beetje naar mijn sprong dat ik gemaakt heb van het bedrijfsleven. En ik had afkeer van dat akkoord, maar echt afkeer. Ik kon daar niks goed over zeggen of doen. En het is pas vandaag dat we dat ook weer als... Ja, maar ja, we hebben daar ook van alles in betekend en dat we kunnen doorgeven. Patricia: Dat zit in je systeem. Hans: Maar ja, maar ja. Griet: Dus het opnieuw omarmen op een andere manier is super waardevol. Hans: Ik denk dat ook. Dank je wel. Ik merk mensen die verbitterd het bedrijf achterlaten en daar continu zo op terugkijken. Dat voedt u ook niet op de juiste manier. Ik heb benoemd dat bij het afscheid, ik had een feestje gegeven bij het afscheid. Ik had dat ook benoemd, wat neem ik hier mee uit dit bedrijf? Ook al weet iedereen de dingen die ik niet wilde hebben. En wat voor clashjes er geweest zijn. Griet: Dankbaarheid. Hans: Maar echt benoemen, ik ben dankbaar voor dat, dat, dat. Alleen, dat heeft mij geholpen om dat uit te spreken. maar dat heeft ook de mensen die achterbleven feitelijk ook wel een stuk in hun waarde gelaten van, ja, hij gaat hier niet weg door dingen die verkeerd zaten tussen ons, ja, nee, er waren die en die zaken die gewoon en dat kunnen zien inderdaad ja. Patricia: En ik denk ook, een ander beeld die daar ook nog bij hoort, is zo van, uw leven is eigenlijk een aaneenschakeling van stepstones zo, en elke stepstone is belangrijk. Je kan eigenlijk van geen ene stap zeggen van dat is nu een verkeerde of een overbodige of zoiets geweest. Als je dat doet, dan delete je als het ware stukken uit je eigen historiek. En dat kan eigenlijk ook nooit goed zijn. Dus hoeveel keren dat de Fenix ook verbrandt, of hoeveel stappen dat je ook zet, ja, hetgene wat achter je ligt, vormt mee wat er voor je ligt. Want als je drie stepstones naar rechts, als het ware, gedaan hebt, ja, dan heb je ook dat veld aan die kant ontdekt. En als je dan uiteindelijk beslist van ja, maar nu ga ik toch weer de andere kant opstappen, dan pakte die inzichten van alles wat je daar gezien, ervaren, geleerd hebt, ook waar je tegen gebotst bent, dat pakte eigenlijk allemaal in je rugzak mee. Want als ik niet had moeten eerst een aantal jaar als gewoon huisarts werken, ja, ging ik op een totaal andere manier hier bijvoorbeeld nu lesgeven. En ook op een totaal andere manier nu... Griet: Naar mensen kijken. Patricia: Ja, voilà. Just, zoals bij jou. Allee, alles. En dat is iets... Ik merk dat bij veel mensen dat daar echt een soort van, hoe moet je gaan zeggen, blinde vlek of zo zit. Mensen, ik hoor dat hier vaak ook in de praktijk, van ik heb moeten van mijn ouders dit of dat studeren of ze hebben mij niet ondersteund. Ah, ik heb verkeerd gedaan. Nee, het is eigenlijk nooit verkeerd. Alles wat er gebeurd is, Alleen loopt er misschien vertraging op. Het is misschien een ander, het is misschien jezelf. Ik denk bijvoorbeeld... Koen: En vertraging impliceert dan ook dat er een soort van... ...snelheid is die je moet halen. Hoe zegt Paz Lorman? In the end, the race is only with yourself. Patricia: En ik denk ook, waar gaat het eigenlijk over? In mijn spirituele visie, want ik ben ook veel met spiritualiteit bezig, gaat het dan vooral over mijn ziel... Leeft vele levens in mijn visie. En mijn ziel wil van alles bijleren zelf in dit leven. Maar een tweede missie van mijn ziel is ook bijdragen aan de wereld. En eigenlijk is het maar daarover, dat geeft heel veel rust, vind ik. Ja, mijn ziel wil leren. Oké, alles wat ik meemaak, de juiste stappen, de verkeerde, zogezegd verkeerde stappen, want die zijn misschien nooit verkeerd. Alles wat er gebeurt, draagt bij aan dat lerenproces van mijn ziel. en als ik dan ook nog een keer in dat leerproces rond mezelf ook nog een keer gericht ben op wat kan ik dan vanuit misschien mijn eigen pijn want men zegt, je eigen lijden met lange ei als dat mag leiden tot het lijden met korte ei dan ben je echt bezig aan je missie te vervullen als ik dan op die manier iets kan bijdragen aan de wereld dan is het sowieso een goed leven een leven dat waarde heeft of zoiets. Hans: Er wordt soms gezegd ook je moet loslaten of zo. Dat woord wordt veel gebruikt. Patricia: Ik kan daar niet goed tegen. Hans: Loslaten, ja, maar dat stukjes van je, dat is er. Ik zeg niet dat je dit moet mee bezig, maar het onder ogen zien en kunnen kijken. Ja, dat was een stuk van mijn leven. Het was misschien dat stukje was misschien niet het meest prettige, maar dat heeft mij iets geleerd of dat heeft mij gevormd in een bepaalde richting, maar het is er wel misschien niet meer zo prominent aanwezig dat het mij, het bepaalt mij niet meer maar, of het bepaalt. Patricia: Mij wel nog. Hans: Dat kan ook ja. Koen: Maar dus er is zo'n beeld dat ik heel vaak gebruik als het over fouten gaat maken in het leven of keuzes of dat soort dingen en dat je terugrekt op je leven en je ziet naar het leven als een auto wil je dan met een volledig, ongehavende, prachtig blinkende naar het nieuwe ruikende auto aankomen die zeker niks heeft meegemaakt of mag die vol met bloed zijn en krassen en alles staan dat heb ik hier meegemaakt en dat is daar gebeurd en dat is als hindering aan zeer. Patricia: Mooi beeld ik ga nu naar onze salontafel waar we nu rond zitten een keer wijzen en veel mensen als die hier komen zeggen, mogen wij ons glas of ons kopje daar zomaar op zetten En ik zeg dan ja, heel graag, want er zitten al allerlei vlekken en kringen in, maar van veel van die vlekken en kringen weet ik exact van, dat is als die hier was. En toen hebben we een potje olijfolie, olijfolie, en dat heeft een vlek gemaakt die het niet meer uitgaat. Ik vind dat fantastisch. Koen: Laat hier ook jouw kring achter. Griet: Dank u. Gisteren was pedagogische studie dag en onze dochter had drie vrienden uitgenodigd. en ze waren koekjes aan het maken. Dus ik zei, ja, kneed maar op tafel. We hebben ook een houten keukentafel. En dus nu zit op die houten keukentafel een zesde van die tafel helemaal donker geworden. Koen: Ja, een vet vlek. Griet: En zei, mama, wat is Alia? Koen: Ze vond dat echt erg. Ze vond het echt erg. Griet: Pas op, ik vond het ook niet mooi om naar te kijken. Ik heb nu ook niet gezegd dat ik het echt erg vond. Ik zei, ja, ik heb gezegd dat het mocht ons, dat is oké. Maar kijk... Ik vind het nu eigenlijk wel mooi, want we hebben het gezegd gisteravond in onzankbaarheid. Hoe tof was dat om die kinderen over de vloer te hebben? Patricia: Ja, dat raakt me. Ja, ik vind dat zo mooi, zo waardevol. En binnen vijf jaar, misschien is het er tegen dan uitgesleten, maar misschien zie je nog een vage waas. En dan ga je kunnen zeggen aan je dochter die zoveel ouder is, weet je nog die een keer. Griet: Ja, het is waar. Patricia: En vanuit die ene ervaring, een hele poel aan ervaringen van hoe ze hebben mogen kent zijn en dat we mogen sporen nalaten. Griet: Ja, sporen nalaten. Patricia: Peter Adriaensen, de befaamde kinderpsychiater, zegt dat vaak van in de huidige tijd mogen kinderen eigenlijk geen sporen meer nalaten. Clean houses. Ze dragen propere kleren. Moeders mogen geen buik meer hebben van zwanger geweest te zijn. Ze willen geen striemen meer. Ze willen direct weer op hun gewicht zijn. Enzovoort. Dus mag het nog dat kinderen, maar ook andere dingen dat het leven sporen na laat elk litteken ik bedoel, ieder kind heeft wel ergens een litteken op zijn knie, denk ik, van te vallen maar dan weet je tenminste van ik heb gespeeld als kind ik heb niet alleen maar voor de tv gezeten ik heb gefietst, ik heb gelopen ik heb gevallen en ik ben weer recht gestaan ik probeer iets te doen ja, ja en dat zijn de voren ik heb geliefd, ja dat is echt een thema dat heel dicht bij mij ligt voel dat, dat is afkes emotioneel ja mooi, en Koen: Dat is eigenlijk ook een beetje wat jullie in jullie werk doen dat is dan bij anderen ook sporen aan laten toch? Hans: Dat is juist ja ja we hebben nu al veel mensen over de vloer gehad en ik had het daarnet verteld dat is zo, mogen mee ik zie het altijd anders ik voel dat ik mag meegaan even met hen een eindje meelopen en dat dan dat er iets gebeurt onderweg op die wandeling en de wegen gaan terug uit elkaar en misschien komen we elkaar terug tegen maar ja dan heb je inderdaad een steentje verlegd of sporen achtergelaten bij hen maar ook omgekeerd. Elke groep die komt, of elke persoon die we zien, die raakt ook ons op een of andere manier. Dat is zo mooi. Patricia: Dat vind ik ook wel heel belangrijk dat je dat zegt. Want door het werk dat we doen, ja... Het is niet alleen maar bij andere mensen iets in beweging tot transformatie brengen, maar wij gaan zelf ook in versnelling van processen door dat telkens ook gespiegeld te krijgen en door iedere keer opnieuw, als je wilt goed begeleiden, moet je heel dicht bij jezelf blijven. En ja, thema's van andere mensen kunnen heel vaak ook je eigen thema's zijn. Je kunt niet goed begeleiden. Het moet daarom niet allemaal perfect zijn bij je, maar wel als je durft te kijken. Want dat is ook wel iets, ik heb daar een tijdje mee geworsteld, dat ik zoiets had van, ja, een tandarts moet zelf toch wel goede tanden hebben. Je gaat niet naar een tandarts met rotte tanden. Een longarts die rookt, ja, dat kan niet. en zo heb je nog wel een hoop dingen een diëtiste die zelfs zwaar overgewicht heeft ga je verzekerd ook niet naartoe gaan maar dan had ik zoiets van oh en ik, ik hou mij bezig met zowel lichaam als geest met heel dat holistische bewustzijn onderbewustzijn, moet ik dan op al die vlakken alles onder controle hebben, alles vooraal leer ik het werk mag doen ik heb daar echt lang mee geworsteld, inderdaad, voordat ik dat werk mag doen wie ben ik ik ben het niet waard Ik ben te klein, ik ben te onaf. Terwijl ik, ik ben daar nog niet helemaal door, voor alle eerlijkheid, maar toch wel zo meer van, oké... als ik het al allemaal durf aan te kijken en misschien weer datzelfde in die spanning gaan staan bij mezelf en het durf te proberen aanpakken en soms zien van er lukt iets die in beweging komt en er is iets die niet lukt, of waar ik herval in patronen, oké, ik ben ook maar een mens en dat is ook deel van ons werk van transformatie is niet alleen veranderen is ook kunnen accepteren dat je maar een mens bent Ik zeg dan vaak, we zijn allemaal tjolders. Hans: Tjolders. Patricia: Als een West-Vlaams. Met tjolder het leven. En dat is... Hans: Lekker. Griet: Floetermoeders. Ja, dat voel ik me vaak. Patricia: Ja, maar dat is het. En het idee dat je dan maar goed zou bezig zijn als je het moederschap, om nu maar iets te zeggen, helemaal netjes gestructureerd en onder controle krijgt, dat is eigenlijk ook niet transformeren. Echt transformeren is zien van waar kan ik dingen die echt lastig zijn, die echt niet oké zijn, toch gaan veranderen. En waar kan ik ook accepteren dat leven gewoon ook wel iets onaf is en iets is met haken en ogen en builen en blutsen. Lekker dat je zegt in een auto, waarom zouden we moeten rijden met een blinkende nieuwe auto permanent? Koen: Allee een van de ik heb ook altijd corporate life gezeten en dan als ik zelfstandig werd, heb ik een bepaald moment een tweedehands fort s max gekocht want toen kleine kinderen en dat is de beste aankoop die ik ooit heb gehad want daar kon ik niet, De kinderen met alle gerust in laten brakken en laten doen. En dat mocht dan gemorst worden en speel goed. En daar kon gerief in. En moesten ze op geen enkel moment zorgen maken over de leasing of over de leren zetels. En ja, ze mochten daar hun sporen aan laten. Patricia: Ja, dat is het. Koen: Ze mochten geen zijn. Ja, ze mochten geleefd worden. Patricia: Er mag geleefd worden en er mogen ook sporen, lettekens, haken en ogen zijn. Dat is een part van het game. Hans: Want dat je niet experimenteert of dat je dat niet toelaat ja, hoe weet je dan wat je echt wilt, vind ik, als je nooit in een boom geklommen hebt, ga je nooit weten dat dat iets is dat je graag doet of niet graag doet wat voor ruimte, geef maar een experiment aan onze kinderen, maar ook aan onszelf. Koen: Zoals we tegen onze kinderen zeggen dat ze alles eens moeten proeven ja, hebben we dat is eigenlijk een, ja, maar dus doen we dat zelf durven we zelf ook eens proeven Hans. Griet: Hij zegt van graag doen, niet goed kunnen. Koen: Maar graag doen dat raakte mij in het begin van uw gesprek al Hans, dat je zei van de ingenieur, want dat is iets wat je goed. Hans: Kan maar is niet congruent met wat hoeveel mensen doen er niet zaken omdat ze het goed kunnen maar die feitelijk echt wel niet hun ding zijn dat ze niet graag doen en dat was feitelijk, heel confronterend Dat was een opstellingsoefening die met mij gedaan geweest is. En toen bleek hoe loyaal in mijn leven dat ik geweest ben aan het pad van... Dat mijn vader had uitgestemd. Griet: Ja, aan je systeem. Hans: Waar je feiten, maar wat gaan ze nu zelf eigenlijk? Griet: Ja. Koen: En heb ik dan de moed om daar dan ook in te gaan staan? Hans: Ja. Koen: Het weten is één ding, maar het durven doen is nog een tweede. Patricia: En jij hebt dat nu eigenlijk gedaan vanuit het gewoon voelen, maar wat ik dan zie bij de mensen die ik begeleid, dat het ook heel vaak is vanuit ziekte. Koen: Ah ja. Patricia: Dat het systeem op een bepaald moment zegt van, dit gaan we niet meer ondersteunen. Jij kan dat misschien, maar dat is eigenlijk niet jouw pad. Je kunt dat dan noemen als een zielenpad, maar je kunt ook gewoon zeggen, dit is niet wat je energie geeft, wat je goesting in het leven geeft, wat je blij maakt. Dus ja, je kan die afslagen zelf gaan kiezen, maar ik vind het ook wel belangrijk onder ogen te zien dat die afslagen soms ook wel opgedrongen worden door je systeem. systeem. En soms is dat bijvoorbeeld door een lichamelijke ziekte, maar evengoed kan dat zijn door een echtscheiding bijvoorbeeld. Of ik zie soms ook een geworstel met een of ander kind. Het was nu van de week een student die naar mij kwam en die zei, ja, mijn vader is ook huisarts en ik heb zelf een aantal gezondheidsissues en eigenlijk door haar, gezondheidsissues is die arts zelf op zoek aan het gaan en op een nieuw pad aan het Dus er kunnen veel verschillende dingen zijn die u eigenlijk toch wel naar een nieuwe stepstone laten springen of die zeggen van verbrand maar een keer en herijs maar uit uw as. Hans: En dat is dan de vraag van wanneer opnieuw die momenten van verstelling, van even uitzoomen... Wanneer nemen we die momenten nog om echt te voelen wat ons lijf ons aan het vertellen is of wat ons trekt en ik denk dat dat soms... Patricia: En dan zouden we misschien wel ziekte kunnen voorkomen. Of een echtscheiding. Hans: En dan zo'n momentjes creëren. En dat willen wij dan doen. Griet: En preventie is zeer moeilijk om mensen in beweging te krijgen. Hans: Maar dat is ook op wereldniveau, als je dat bekijkt, hoe een mens beweegt pas als hij heel sterk in crisis is. Ik heb de indruk hetzelfde van de wereld als je nu kijkt. Heel de klimaatproblematiek, we zien, maar we voelen het nog niet. Het is nog niet erg genoeg. En dat is soms dat ik denk, is dat nu echt nodig dat je zo diep in crisis moet gaan tegen dat er een beweging is? Maar bon, ja, blijkbaar, ik heb het ook echt gevoeld. Patricia: Het is de aard van een menselijk beestje. Hans: Om te bewegen, ja. Maar dus, soms zou je hopen inderdaad, qua preventie, dat je ietsje vroeger begint. Koen: En misschien is een of andere diepgaande, inspirerende podcast wel het moment om eens even naar jezelf te kijken. Patricia: Zeker. Koen: En het is misschien ook wel de uitnodiging aan de luisteraars om, als we hier afronden, even tijd te nemen om eens naar zichzelf te luisteren. Hoe is het nu eigenlijk echt met mij? Wat ben ik aan het doen? En klopt dat eigenlijk wel? Elk moment is even goed als een ander, dus bizar om die nu. Patricia: Ik heb daar nog een quoteje voor. Luister naar je hart, want dat klopt. En dat is een letterlijk, je hart klopt, maar wat jouw hart jou invluistert, dat klopt ook. Dus als de luisteraars een momentje willen nemen na deze podcast, zou ik zeggen, gewoon twee minuten je ogen sluiten, je handen op je hart leggen en even luisteren. Gewoon de woorden, zoals Hans zei, de woorden die vanzelf intuïtief opkomen, laten komen en dan gewoon zeggen, ja, dat klopt. Zonder oordeel. Wat dat te hard zegt, dat klopt. Koen: Fantastisch. Heel mooi. Patricia, Hans, merci, merci, merci. Wat een heerlijk fijn gesprek. Griet: Ja. Patricia: Vond het ook tof. Griet: Ja. Ik heb er ook van genoten. en ik wil jullie ook echt oprecht bedanken voor wie jullie zijn voor, hoe jullie de steentjes verleggen in de wereld naar een mooi een mooiere wereld en ook voor mezelf persoonlijk wil ik dat gewoon ook nog een keer benoemen dat, de opleiding dat ik vorig jaar bij jullie gehad heb met het ademwerk dat dat ook echt een steentje in mij verlegd heeft, dus dankjewel daarvoor. Patricia: Heel fijn om dat te horen en zeker ook zoveel maanden na datum te horen dat dat nog steeds voelbaar is. Griet: Ik voel dat het zo helemaal terugkomt, hoor, nu in ieder geval. Patricia: Want dat is waar het over gaat, niet alleen een steentje verleggen, maar dat het ook duurzaam mag verleggen worden. Ja. Hans: Ik krijg er een warm gevoel van. Ritalis. Patricia: Mooi. Koen: Aho. Patricia: Doe verder met jullie mooie werk. Hans: Ja. Griet: Dank u. Mwah. Patricia: Dag.