Ann De Groote
Mike Sack

Koen: Oké. Griet: We zijn vertrokken. Welkom. We willen eigenlijk heel graag starten met eventjes stil te zijn. Dus check maar of je goed zit. We gaan even de pauzeknop indrukken. Je mag even je ogen sluiten zelf. En gewoon observeren hoe het met je ademhaling is op dit moment. Iets waar we nauwelijks bij stilstaan, maar dat ons wel in leven houdt. Voel maar eens hoe het op dit moment met jou is om zo hier aan tafel te zitten met ons vier. En je mag ten stilte eens een vraag stellen aan jezelf. Hoe is het eigenlijk met mij op dit moment? Hoe is het echt met mij? En dan mag je zachtjes je ogen openen, eens naar mekaar kijken. En dan mogen jullie, dan gaan we alle vier eigenlijk eventjes delen hoe het op dit moment is, wat er op dit moment in jou wakker is. Mike: In één of twee woorden of zinnen. Mag ik starten? Jij mag starten. Ja, dat is moeilijk te omschrijven. Het gaat sowieso zeer goed met mij. En ik zeg heel dikwijls, en er gaat een aantal mensen die mij kennen, wel herkennen, de slogan of de woorden, veel beter of dit gaat het niet worden. Je moet alleen proberen om het zo lang mogelijk vol te houden. Dat is iets wat ik tegenwoordig heel dikwijls zeg tegen mensen, tegen mezelf en ook tegen de mensen rond mij. Dus dat geeft weer hoe ik me vandaag voel. Mooi, dankjewel. Griet: Dan mag je een slokje van de cacao nemen, Mike. Ann: Ik ga zien dat het in één keer niet meer goed gaat gaan. Je mag ook ruiken. Ja, dat is een speciale chocomelk. Heel speciaal. Ja. Met mij gaat het goed. Ik amuseer mij kostelijk, met van alles bezig. Veel impulsen, veel indrukken, maar ik kan me zeer mee. De ratrace van vroeger is een beetje gedaan. Niet tenminste dat het nog afkicken is, maar ik kan me zeer mee kostelijk. Dus ik mag ook, denk ik, inslinken. Griet: Ja, je mag ook eens drinken van de cacao. Koen: Ik zit er op een vreemde manier gespannen en ontspannen bij. Gespannen een beetje voor de opname, maar ik voel me hier geweldig welkom. En dus dat brengt heel veel ontspanning. Merci voor de uitnodiging. Mike: Wat de zee al met een mens doet. Griet: Ik voel me ook heel mooi verwelkomd hier. Heel warm ontvangen bij jullie, op jullie plek. Ik deel ook wel een lichte spanning, maar dat is goed, dat brengt u in een bepaalde focus ook. Koen: Absoluut. Dank jullie wel. Yes. Tegenover ons zitten Ann en Mike, die voor mij persoonlijk bijzonder zijn, omdat ik jullie eigenlijk al bijna twintig jaar ken, zonder dat we elkaar echt kennen. Ik was een van de klanten van het eerste uur, en ik heb Saks Zelfbouw zien groeien van een eerste bewoner op de zaad in Temse, Tot een bedrijf met ik denk vijf vestigingen momenteel en een fantastisch mooi verhaal. Met ook twee hele mooie mensen erachter. Mijn eerste vraag is, wie zijn Ann en Mike? Mike: Wie zijn Anne en Mike? Ja, wij kennen elkaar, zoals ik net al gezegd heb, zijn wij een kinderloopskoppel dat ondertussen dertig jaar samen is. Dus wij hebben elkaar leren kennen in Nieuwkerken in de Jeuwbeweging. Anne was in de Giro, ik was in de KSA. En dan was er zo'n niet-omschreven regel die zei als je in de KSA zit, dan moet je je lief gaan zoeken in de Giro. En zo zijn er heel veel koppels ontstaan. En zo hebben we elkaar ook leren kennen. Dan zijn wij in 1999, dat is al heel lang geleden, gestart met een eenmanszaakje, zakzelfbouw. Gewoon op de slaapkamer vanaf nul. Griet: Op de slaapkamer? Mike: Ja, in de slaapkamer. Buren de beste dingen, wauw! Koen: Altijd een zolder of een garage, dus de slaapkamer. Mike: Ja, dat is echt in de slaapkamer, in de ouderlijke woning. En daar zijn we eigenlijk gestart met zakzelfbouw, zonder eigenlijk een groot plan te hebben, maar gewoon alle dagen uw best te doen. En dat is dan uiteindelijk, ja, twintig jaar later geëvolueerd tot een toch wel uit de kluiten gewassen KMO, met iets meer dan zeventig medewerkers. Dus ja, als we erop terugkijken, is dat gewoon heel hard werken geweest, maar we hebben er ook ontzettend veel voor teruggekregen. Ann: Wij zijn voor mij, denk ik, of hoe komen wij over bij anderen? Ik denk dat wij een zeer gepassioneerd koppel zijn. Mike zei het vorige week nog bij vrienden, als we toekwamen. Wij komen buiten en wij razen zo door dat huis. Ik denk dat dat een beetje de rode draad in ons leven is. Het razen, maar niet altijd, ik bedoel niet het onbezonnen razen, maar wel enorm energetisch. Voor ons is het allebei, denk ik. Je wilt het leven halen op alle mogelijke manieren. Ik denk zakelijk hebben we dat gedaan, maar ook menselijk. Ik weet dat wij bijvoorbeeld de zoete invaldijkwes zijn, vorige week ook, in een stomme bui. We nodigen wat volk uit en voordat we het beseffen zitten hier veertien mensen in de living. Mike: Dus dat typeert Ann en Mike, denk ik. We leven graag. Wat we doen, proberen we zo goed mogelijk te doen. 200 per uur. Ja, inderdaad. Dat is de samenvatting van de afgelopen twintig jaar. Dus daar komt het heilig op neer. Koen: Maar er zitten hier voor mij toch geen twee uitgebluste mensen. Want leven aan 200 per uur, daar krijg je dan zo vaak het beeld van, ja, dat is, dan ben je erop. Dus je voelt als ... Griet: Totaal niet opgebrand. Koen: Totaal niet opgebrand. Dus je doet daar iets goed om dat gaan, dat dat toch energie geeft of dat je daar toch ... Mike: Wat ik wel altijd denk, en dat mag niet te onderschatten, wij konden geen kindjes krijgen, dus oké, dat kan, en dan moet je het ook gewoon bij neerleggen. Dus wij hebben volle energie aan dat bedrijf gegeven, maar dan de schaarse momenten die we vrij hadden, die hadden we dan ook wel vrij voor onszelf. En moesten er morgen nog twee, drie kinderen zijn, dan hadden we nooit kunnen realiseren, denk ik, wat we nu hebben gerealiseerd. En dan zouden misschien wel wat meer uitgeblust zijn, want als je na een heel lange werkweek ook nog eens zaterdag of zondag continu als taxichauffeur moet rondrijden om de kinderen naar de voetbal of whatever te brengen, dus bij ons was het wij woonden aan het bedrijf. Dus dat was van maandag tot en met zaterdag alle hands on deck. Nu, je stond om zes uur op, maar om kwart na zes zat je dan op je bureau. Je stopte om negen uur s'avonds, maar om vijf na negen war je dan wel thuis. En we hebben dan ook altijd, omdat we op dat bedrijf woonden, de gewoonte gehad om op zaterdagavond dat te ontvluchten door dan een klein appartementje aan de Belgische kust te kopen. En als tweede verblijver, u dan toch eens even te kunnen lostrekken van die dagdagelijkse. Om dan de dag nadien met volle energie en volle batterijen terug eraan te beginnen, zogezegd. Dus ik denk dat je dat ook niet mag onderschatten. Het voordeel, of het nadeel, of hoe we het noemen, geen kinderen hebben in ons leven, dat geeft u toch wat meer ruimte. En ik denk mensen die kinderen hebben, gaan dat denk ik wel heel goed beseffen. En we hebben het ook al gezien bij vrienden rond ons. We hebben vijf stuks, dus ja. En dan ook het gegeven, aan uw bedrijf wonen, dat is niet altijd, niet zo vanzelfsprekend, maar dat heeft ons altijd heel veel voordelen gegeven. Dat je gewoon heel snel op uw werk zit, dat je niet een half uur of een uur in de auto zit per dag. En dat is er voor de groep dat we ook niet echt uitgeblust zijn, denk ik, dat we dat een goede balans hebben kunnen vinden. Griet: Dus dat ook volledig ontkoppelen op zondag, dat was ook een heel belangrijk iets. Ja, dat is wel nodig. Mike: En dat we de verblijf, ik heb dat tegen Anouk dikwijls gezegd, zonder dat we dat op dat moment zelf wel goed beseften, was echt wel een heel goede remedie. Want als je er boven woont of er echt over woont, later dat bedrijf, dan kijk je daar continu naar, stop daar een kamion, een vrachtwagen, een auto. Je hebt het gezien en je zit er altijd mee bezig. En hier naar knokken komen was voor ons altijd wel een goeie beslissing, achteraf gezien. Ann: Voor mij is het een beetje in hetzelfde verhaal, maar voor mij is heel belangrijk het deconnecteren. Niettemin dat wij altijd, zoals mail loopt continu door, ook nu nog, wij kunnen moeilijk dat deconnecteren. Maar ik bedoel, voor ons denk ik is altijd de remedie geweest, onder toch wel een stressvol bestaan, genoeg te leven. En genoeg te leven in de. Vorm van sport, maar ook investeren in vrienden, andere babbels hebben, zelf heel hard nadenken als er iets gebeurt. Oké, waarom gebeurt dat? Wat doe ik er nu mee? Ook in de negativiteit, omvorm ik dat om naar iets positiefs. Want in de twintig jaar, we hebben ook eens een sterfte gehad binnen de zak, een heel jong iemand, Wesley, die verongelukt is. Oké, dat overkomt u. En dan is het belangrijk om even stil te staan en te zeggen, oké, dat overkomt ons en het bedrijf, hoe gaan we ermee om? Ja. We hebben toen met de ouders heel veel connectie gehad, ook vandaag nog. En ik denk dat dat er altijd allemaal voor zorgt, dat je dat op een gegeven moment kunt relativeren en dat je er anders naar kijkt. Want ik denk uitgeblust zijn is door een opeen stapeling van zaken die voorvallen en het niet meer kunnen overzien. Ik denk dat we altijd heel goed hebben kunnen overzien, ook door de mix. Wij zijn, zowel Mike als ik, totaal verschillend. Vertel. Ja, vertel toch. Ja, en nee, op een zekere zin niet. Wij bruissen alle twee van energie, alleen leven wij op een ander ritme. Ik bedoel daarmee, Mike wil tikwijls dat ik vertraag, en ik wil dat hij versnelt. In de zin van, Mike zegt bewust, wow, nu, even, nog om een ontbeten. Dat moest ik morgen iemand naast me hebben die op hetzelfde ritme... Dan denk ik dat ik sneller uitgeblust was of was ik al uitgeblust. Dus dit zorgt echt, dat heeft zowel in de bedrijfsleven... Als nu ook, Mike kan echt zeggen, nu ga jij een half uur zitten, jij is hem opzij en ik doe dat ook. Dus ik denk, de mix van de twee... Ik heb ook altijd gezegd, Mike maakt dat ik een betere persoon ben. En dat meen ik ook. Nu, ik ben meestal niet zo vol van complimenten, maar ik vind dat wel. Omdat uiteindelijk ben ik iemand die anders zou razen, zoals u zegt, door het leven. En vele mensen zou wegduwen, maar ook mijn eigen op branden, ik zou het zo zeggen. Mike: Ja, je moet daar wel wat waaks aan verblijven. Uw auto heeft ook benzine nodig. En wij deden ons twaalf of ons veertien uurtjes per dag, dat was eigenlijk de standaard. En dat zullen heel veel mensen, ondernemende mensen, wel herkennen, maar dan moet je wel zorgen dat je smiddags een boterham eet, dan moet je wel zorgen dat je s'avonds iets in een tas verse soep, dan moet je dat wel hebben. En als je aan de liept, dan zou je dat niet doen. En daar heb ik altijd wel op gelet, maar langs de andere kant, ja, waar we toch van morgens vroeg tot s'avonds laat alle twee keer bezig, anders lukt het ook niet. Je moet dat wel op die manier doen. Een belangrijke wist is naast dat tweede verblijf, het ontvluchten van Tempse naar Ierekenokke, om er toch eens 24 uur weg te zijn. Koen: We hebben vandaag trouwens die route mogen beleven. Mike: Ja, we zijn bij de Tempse gekomen vandaag. Dat was eigenlijk, we hadden vroeger een Jack Russell, die is nu gestorven, en die verplichte ons s'avonds om nog eens even zijn plasje en zijn behoeften te doen. En na een uur of negen s'avonds, meestal proberen we toch rond dat tijdstip de dag te eindigen. We waren ondertussen wel eens even overhuis geweest om rap iets te eten. Dan gingen we nog eens een uur wandelen met haar, omdat zij daar nood aan had. En achteraf gezien, ook zonder dat op dat moment te beseffen, was dat ook wel een goeie remedie. Zeker vooran, zij zat twaalf uur op een dag op een computerscherm te kijken. Als je dan thuiskomt en je zet je tv aan, ik denk dat dat voor je ogen niet altijd het beste remedie is, dat je nog eens één of twee uur tv kijkt. Trouwens, tv interesseert ons niet en ook vandaag nog altijd niet zozeer. Maar we gingen dan nog een uur wandelen. We hadden daar in Tempse het veer waar we rondgingen en dat was 6,1 kilometer. We hebben dat ontelbare keren gedaan. Griet: Wauw. Mike: En dat is een moment om even de dag te resumeren. Hoe was uw dag vandaag? Hoe was mijn dag? Ondertussen is dat lichaam op een gezonde manier, denk ik, toch even te ontstressen. En achteraf gezien hebben we ook op die momenten heel veel goeie beslissingen genomen in functie van dat bedrijf. Gaan we een vestiging openen of niet? Gaan we nog een vrachtwagen bijkopen? Is het al een moment ja of nee? Gaan we die medewerker, gaan we die samenwerking stoppen of gaan we die aannemen? En dat kan ik wel heel veel mensen adviseren. Natuurlijk, ik kom er al terug, als je morgen kinderen hebt die op je stonden te wachten, is dat minder evident. Maar voor ons was dat een afsluit van een dag die heel zinvol was. En dan kom je s'avonds thuis, ik keek dan nog altijd eens heel even naar het nieuws, daarachter pakten wij een douche en we krepen in ons bed. En dat is dus morgens ook gewoon fris, man. Griet: Maar toch elke dag samen dat moment nemen om te verbinden met elkaar, om buiten te zijn. Mike: Ja, bijna elke dag. We hebben er niet veel gemist. Zelfs met een paraplu in de regen, maar gewoon omdat we dat hondje verplicht waren. En dat Mathij daar ook op geprogrammeerd was. Hij wist, dat is mijn moment voor mijn behoefte te doen. En ja, we vonden dat we dat ook verschuldigd waren. Koen: Eigenlijk was u een Jack Russell soort van coach, die nu verplichte van... Mike: Achteraf gezien gaf hij een bepaalde regelmaat aan ons leven. Griet: Die jullie wel mekaar bracht en belangrijke strategische beslissingen. Een spaceholder over uw belangrijke strategische beslissingen. Ann: Ja, nu dat is wel de rode draad, wij zijn actief. Ik bedoel, wij zijn mensen, we hebben bijvoorbeeld begin dit jaar Compostella gedaan, dus ons hondje was gestorven, zesde jaar, ja, dat is toch een deel van uw leven. We zijn dertig jaar samen, uiteindelijk is dat een groot deel ervan, en we hebben gezegd, kijk, we gaan naar Compostella. Dus ik denk, actief be-, ik merk dat toch, ik ben nu, maar ik zei het er juist, je zit hier vol energie vandaag, ik ben van de morgen terug gestart met lopen of met sporten, Ik denk actief bezig zijn, dat dat de remedie is. Oké, Luca heeft er altijd voor gezorgd, omdat het is al te gemakkelijk om soms avonds gewoon te zeggen Nee, we doen het niet meer, dus het is altijd wel een effort om te starten. Maar ik denk, de therapie die erachter zit is onbeschrijfelijk. Ik herinner me, Mike heeft ooit, heel lang geleden in 2010, de ziekte van Minière gehad. Tien jaar ziek geweest, aanvallen, geopereerd, een operatie gehad. En eigenlijk wandelen, heeft u erdoor gebracht. Heel veel wandelen, nadenken en dat is ook wat we nu in Compostella... Mensen snappen dat niet. Allee, wat ga je er nu drie weken op je fiets? En dan zeg ik, ja, je komt in een soort cadence. Je moet eigenlijk aan niks meer denken, maar je hebt die cadence van dat trappen en dan laat je enorm je prikkels weg. Je krijgt heel veel prikkels met prikkels van de natuur. Maar eigenlijk zorgt dat ervoor dat je heel veel nadenkt. En dingen soms... Allee, ik herinner mij soms hoe iets gebeurt in het bedrijfsleven. Volledig over mijn toeren, want ik kon echt wel over mijn toeren zijn. Niet meer het, ik noemde altijd het licht zien. En dan ergens 24 uur later eens een uur gaan wandelen en dan zeggen van... What the fuck, over wat was ik nu mijn druk aan het maken? Dus ik denk dat dat wat de rode draad was, die activiteit en ook, ja, samen... Dat wandelen, we doen dat ook heel graag. Mike: We doen dat nog veel, he. We doen dat nog veel, maar wandelen is ook niet echt een inspanning. Maar achter twaalf uur, op een bureau, vergaderingen, medewerkers, de keuze van ik plof mij nu met een zetel nog een uur, me ondertussen dan weer die social media te checken, of ik ga nog eens een uurtje wandelen. Wij doen dat heel graag, maar dat heette ons eigenlijk altijd. En dat gaf energie, maar dat gaf vooral heel veel goeie ideeën. En ik kon ook heel veel zaken in een ander perspectief zien. Je kon veel zaken... En pas op, op dat moment zelf, want we waren nog wel een paar jaren jonger, dan besef je dat ook eigenlijk niet. Dan was dat van, ja, we moeten gaan wandelen met Luca, het is zijn moment. Maar achteraf gezien, nu hebben we het bedrijf verkocht. Besef je de waarden daarvan? Ja, we deden daar enorm veel mee. Koen: Want dat ging eigenlijk een stuk van... Dat was een vraag die ik eigenlijk al had. Als ik jullie zo hoor, als wij werken met koppels of met ondernemers, dan zeggen wij verstillen en vertragen. Deelmomenten die lasten met elkaar. Het lijf in plaats van het hoofd. En dat voelt... Meditatie, dat voelt allemaal zo een beetje... Ja, dat trappen is ook meditatief. Dat je dat artificieel moet introduceren, maar ik zit op mijn fiets en dat is je meditatie, je fiets. En je Jack Russell is je deelmoment. En je wandelen is je... Maar dat kwam vanzelf. Dat is niet dat je daar niet bij stilgestaan bent. Ja, ieder moet dat voor zich invullen. Mike: Maar ik herinner me nu dat we ooit eens in die extreme stressmoment, want we hebben ze ook wel gehad. Ik heb er ook de ziekte van Minière, denk ik, voor een groot stuk aan overgehad, dat ondertussen achter de rug is. Maar we hebben ons ooit iets ingeschreven in een cursus yoga. Ik herinner me dat nog. Dus een ganse dag stressen, stressen, stressen. Dan nog iets stressen om in dat yoga-lesje terecht te komen. Koen: Op tijd te komen. Mike: En achter een kwartier lag ik te slapen en gillen en brullen en lachen en plezier. Maar dan beseften we, dat is hier niks voor ons. Dat gaat hier te traag, dat is hier te alternatief. Allee, iedereen moet dat voor zich weten. Dus dat kan voor sommige mensen ook een absolute remedie zijn, maar voor ons was dat wandelen en fietsen op ons tempo, dat was voor ons de absolute remedie. Ann: Wel, ik denk dat ondernemers moeten uitzoeken voor zichzelf. Verbinden wij door te vertragen, of door een boek te lezen, of door over... Bij ons was het activiteit. Wij buiten, fietsen, weg. Heel veel reizen, we hebben altijd veel gereisd ook. Vind ik ook heel belangrijk, maar ik heb dat denk ik minder mee van thuis, ik heb dat wel mee van thuis. Maar ik vind altijd gewoon een andere taal, andere mensen, andere guren, kleuren en dat geeft al energie. En er zijn voor mij een aantal zaken, maar nu, zoals Mike zei, nu kijk je er zo op terug, omdat ik denk dat is deel van het ouder worden, maar toen onderga je dat en organiseer je dat zonder echt de waarden ervan te weten. Maar ik denk dat dat de zaken geweest zijn, voldoende tijd inplannen met wie. Wij kunnen ook echt... We gaan volgend jaar twee maanden op weg een reis maken. Ik heb mensen die zeggen, twee maanden, 24 op 24, wij doen al 30 jaar. En wij kakelen veel, wij maken veel ruzie, maar dat is allemaal twee minuten en wij zijn heel snel teruggekomen. We zijn niet koppig. Koen: Nee, ik zou er wel eens graag naartoe willen gaan, want als ik naar jullie kijk, ik zeg het, ik volg jullie al op een afstandje, al twintig jaar, als ik aan Gretalice vertelde met wie we gingen samenzitten, ik zeg ja, ik zie die echt als een soort van powerkoppel, maar ook met heel veel zachtheid, maar aan de voorkant lijkt dat allemaal maar vanzelf te gaan. Maar daar zit ongetwijfeld wel iets achter. Mogen we daar eens achterpiepen? Mogen we daar eens achterpiepen? Ann: Hoe gaat het eraan toe tussen jullie? Dus voor mensen die ons, als wij morgen, we hebben al heel veel gebouwd, als wij een vergadering hebben, ik zeg maar een werkvergadering of iender wat, of vroeger, B-sack, dan denk ik dat mensen buiten gingen en zeggen wow, eh... Die gaan niet lang samenblijven. Of wij gaan niet lang samenblijven, ofwel eh... omdat we vrij rechttoerecht aanzien. Er is geen filtering. Dat kan soms voor derden hard klinken. Voor ons is dat een manier van communicatie, maar op een andere zijde. Mike: Wij hebben elkaar geen halve... Ann: Als hij zobiet vertrekt, binnen het uur heb ik gebeld. En dan zeg ik... Ik mis hem. Ik zeg niet dat ik hem mis, maar dat ik al moet weten. Dus wij zijn enorm complement. Ik denk dat we heel veel liepen. Mike: Wat we hebben in heel veel van die discussies, zijn dat niet meer, in onderhandelingen of op een werkvergadering of whatever, en vroeger bij SAC ook, dat wij tegen elkaar heen gingen. Maar dan kwam er meestal wel de beste beslissing naar boven. En Anne zei, we gaan naar links, ik zei nee, we gaan naar rechts, en we begonnen dan te discussiëren. Dat is heel belangrijk. Wij kunnen zeggen van, oké, dit was het, en dan had ik zijn trucje, kijk, ik ga tot tien tellen, of ik ga tot drie tellen, en dan stoppen we met kakelen. En dan één, twee, drie, en dan zei Anne zo'n, het is nog iets te vroeg, ik zeg, in twee uur ben ik er al bij. En dan lotten we dat ook achter. Ik denk dat we ook op onze eenhand kunnen tellen dat wij echt met ruzie in ons bed gekrepen zijn. Dat kan tijdens het poetsen van de tanden nog proberen u gelijk te halen in een bepaald iets. Van nee, ik had dat zo gedaan, ja maar dat is niet waar en die en dat. Maar dan kun je, in ons bed, en dan zeggen kom stop erover, het is goed geweest. En dat moeten wel met tweeënen zijn, zie je? Ann: Eigenlijk doe je het ook voor hetzelfde doel hé? Wel, en je doet het ook voor hetzelfde doel. Ik kom zelf uit een gezin waar het eigenlijk redelijk gebroken is. Allee, dat is een beetje de rode draad in de hele familie. En ik heb ook wel op jonge liefde gezien, het is niet altijd groener. En wij zijn ook heel realistisch, of ik spreek nu voor mezelf, wij gaan heel veel ook apart op reis. Ik vind dat heel belangrijk. Ik heb mijn vriendinnen, ik heb naast partnerheid ook een liefde, dus wij gaan heel veel apart, regelmatig toch weg. Ik kies mijn vriendin en jij eet nu tien dagen met een vriend naar Andalusië. Ik vind dat moet kunnen. Griet: En dat maakt, je bent buitenpartner ook een persoon. Mike: Ik vind dat belangrijk om dat vertrouwen te hebben en ook om af en toe dan toch eens afstand te kunnen nemen. Om die beweging van... Ja. Ik hoorde niet te verstikken. We hebben toegang op... Ik vind dat heel belangrijk. Ik heb toegang op Anne's agenda en dan op die van mij, uiteraard, uiteraard. En ja, als Anne zegt, ik zit vanavond voor VOCA of ik moet een teenzetting gaan doen of ik moet ergens gaan spreken, dat is wat nu wel al is gebeurd na het verhaal van Hans Hoofdstuk-Vasak. Ja, dat is een evidentie. Er is niks in mij die dan gaat zeggen van, kun je niet thuis blijven? Met elkaar de vrijheid aan uitgeven. Ja, je moet die vrijheid geven. En je hebt nog momenten genoeg om samen door te maken. Maar het kan bij ons ook al eens kletteren. Maar het duurt meestal niet zo lang. en de discussies die we... Hebben, die waren vroeger uiteraard bijna altijd, gingen die over zak en heel veel over de medewerkers, van ik vind dat die dat wel goed doet en dan zei ik dat die dat niet goed doet en omgekeerd. Vandaag zijn we wat meer bezig met bouwen van vastgoed en daar hebben we dan die werfvergaderingen waar uiteraard altijd een deadline heeft die niet gerespecteerd wordt en whatever. En waar we dan ook uiteraard soms al iets botsen, maar dan is het ook wel met de bedoeling om te zorgen dat dat project zo snel mogelijk klaar is, dat dat kan beginnen renderen. En dat was vroeger bij SAC ook. Het was altijd mijn één doel, zorgen dat de klant tevreden was en dat het bedrijf en zijn medewerkers erop vooruitgingen. Dat was eigenlijk het enige. En al de rest was voor mij bijzaak. En wij namen elke beslissing in functie daarvan. Koen: Ik heb dat als klant trouwens ook heel erg gevoeld. Ik ben in mijn laatste twintig jaar, denk ik, Ik ben drie keer klant geweest bij jullie. De liefde, de zorgzaamheid daarin zat... Ik zie u nog zo met uw kameretje langskomen, Mike. Ja, de eerste keer. Dat was komen uitstallen en uitleggen hoe het marcheerde en als er een probleem was, dan... Allee, geluwaard er altijd. En ik heb dat in het bedrijf ook wel gevoeld. Ik voelde dat aan die medewerkers. Als je belde, als je... Dus dat is de belichaming van wie jullie als meesgevallen zijn. Ann: Ja, ik geloof enorm in karma, ik zeg altijd. En dat wij niet zeggen dat wij precies twee heiligen zijn, dat zeker niet, maar ik probeer echt mij zeer bewust, het wordt beter ook met ouder worden, want dat zeg ik wel dikwijls, als jong iemand, razen door. En eigenlijk iedereen die op je pad komt, bij wijze van spreken, walst daarover. Dus je wordt wel slimmer met ouder worden. Maar ik loof enorm in, in het gegeven van al wat we... Als je iemand tegen de borst stoot, ooit komt dat terug. Dus we hebben ook in het loop, maar dat is ook bij vrienden, maar ook bij Saki, heel veel medewerkers gehad, ook mensen die komen en gaan, en eigenlijk altijd proberen op goede verstandhouding. En in een aantal keren is dat niet gelukt. En eigenlijk meestal hebben we dat goed kunnen rechttrekken, dat ding onder het mond van, oké, het was zakelijk, het was niet persoonlijk, Maar als persoon zien wij u wel nog graag, maar als werknemer is het niet gelukt. En ik loof er ook enorm in. Ik denk echt mensen uit uw leven bannen en niet meer... Van mens tot mens. Ja, ja. Mike: Uiteindelijk moet ik op een bepaald moment ook heel veel relativeren. Dan zei ik, het gaat uiteindelijk maar over de job, over dat bedrijf. Ik bedoel, het is hier ... En we gaan dat met z'n allen zo goed mogelijk proberen doen. En wij moeten daar het voortouw in nemen. We zijn toevallig in deze rol terechtgekomen. En wij doen dat met heel veel enthousiasme en met heel veel passie. En dat straalt je dan vroeg of laat wel over. Ann: Authenticiteit, denk ik, is hier belangrijk. Mike: En het menselijke. Ik bedoel, als morgen een technieker met een familiaal probleem zat, dan wist ik het toch redelijk snel. En als het binnen mijn mogelijkheden lag, of binnen ons mogelijkheden, dan probeerden we toch voor die man het nodige te doen. En dan krijg je dat vroeg of laat altijd wel op een goede manier terug. Griet: Ik vind het heel mooi dat je zegt van, nee, dan wist ik het snel. Ik denk dat jullie dat ook, wat je daarnet zegt, dat jullie dat ook voorleven. Aan elkaar alles open en eerlijk delen, of dat dat nu knettert, of niet, alles op tafel leggen, als je dat voorleeft, dan trek je dat ook aan. En dan gaan mensen ook makkelijker... Een hart komen luchten, of ... Ann: Het heeft geen zin om aan uw medewerkers openheid te vragen, als je het zelf niet laat zien. En dat voel ik wel heel erg bij jullie. Dat was ook een van de waarden van SAC, open communicatie. En mensen zijn dat niet gewoon om dat te doen, dus wij moesten dat enorm stimuleren. Als bijvoorbeeld twee collega's een dispuut hadden, echt zeggen, uitspreken, dat wordt hier uitgesproken voordat je doorgaat. En ook naar ons toe is dat zo. Ik denk dat wij heel veel tegen elkaar kunnen zeggen. Vrienden zeggen dat soms, wat jij tegen je man zegt, ik versta dat niet. Ik ben er open in. Ik bedoel, als ik morgen, ik zeg niet altijd, maar stel, moest het gebeuren en ik word morgen verliefd op iemand anders, ik denk dat ik dat kan zeggen. Griet: Ja. Ann: Ik denk dat ik dat kan zeggen, maar dat moet ook, vind ik. Maar dat is niet evident. Er is nog niet meer naar huis gekomen. Maar dat moet kunnen. Griet: Alles kan gezegd worden. Mike: Ja, maar dat de medewerkers ook. Allee, zak is nu verkocht, dat is een hoofdstuk dat afgesloten is, dat is ons ook maar overkomen. Wij dachten dat nog vele jaren te doen, maar het is ons overkomen. Maar ik heb gisteren nog een technieker gebeld, die verjaarden. Ik moet dat eigenlijk niet meer, maar ik bel die dan. Gewoon, dat duurt niet lang. Ik zat in mijn wagen, ik bel die dan eens heel even op en dat wordt wel geapprecieerd. Ja, maar dat is gewoon omdat dat is een evidentie. Oké, je aanmoet mij dan meestal, omdat ik geen social media heb, moet je mij wel zeggen van, Ronnie Verjaard vandaag, hem zeker eens even bellen, maar dan zit dat ook tussen mijn twee oren en dan gaat hij ook die dag gebeld worden en dat is altijd een fijne babbel en dat deden wij, gans dat rek, bij zak altijd. En dat kregen we bijna altijd een goede return. Ann: Ik denk dat dat belangrijk is. Mensen voelen, je meent het of je meent het niet. We hebben in de laatste fase van SAC een aantal managementfuncties gehad. En mensen die daar bekleden, die effectief... Cursussen, woorden zijn, dat ik zei, man, ons medewerkers voelen, dat is niet authentiek, je moet dat hebben. En ik wil u dat leren, hoe je dat moet, maar gewoon zeggen, ik ben blij dat je in mijn team zit, je moet dat ook menen, ik bedoel. En ik denk dat dat het grote verschil is tussen ondernemingen die succes hebben of geen succes. Ik denk, de ondernemingen die succes hebben, meestal staat er iemand om het hoofd, of wordt geleid door mensen die zakelijk zijn, want wij waren ook geen vz2, er moest geld in het raadje komen. Er moet de boterham gegeten worden. Zakelijk zijn, professioneel, maar mensen wel thuis hoeven te voelen. Griet: Want je zit daar uiteindelijk tien uur of acht uur per dag samen te werken. Dus authenticiteit als sleutel tot succes? Koen: Ja, voor mij is dat zo. Ann: Succesvol ondernemen. Niet alleen authenticiteiten, want het is meer dan dat. Het is ook financiële medezingen. Maar dat is voor mij de key. Koen: Soms horen we al van ondernemers dat dat haaks op elkaar staat. Ann: Op het bedrijf moet je professioneel en zakelijk en je emoties laten maar thuis, maar dat... Ik vind dat niet bij ons. Bijvoorbeeld, ik herinner me, als mensen bij ons binnenkwamen die zeiden Dat is hier zo strak, te professioneel in het voelen van de processen. Maar als klant... Ik heb heel veel klanten, wat u zei, heel veel klanten gehoord, die zeiden, hier hangt iets, ik kan het niet defineren, maar hier hangt iets warms. Niet tenminste dat op bureau het heel zakelijk en strikt aan toe ging. Dus voor mij konden die twee combineren, het heeft hier niet met het ander te maken. Ik heb heel veel met collega's op bureau moeilijke gesprekken gehad. En met diezelfde collega, een dag later, zit hij weer in Namast zijn kat gestorven was. En ik herinner me een citaat van een medewerkster die recent vertrokken is, Jules, ik zie ze nog altijd, Ik heb u enorm gehaat, maar ik heb u heel graag gezien. En dat is voor mij de mix tussen gehaat op zakelijke waarde, geen simpele, maar ik heb u graag gezien omdat je een mens waart. Mike: En ik denk dat dat de... Wat we ook bijna altijd deden, is middagstijd, de middagpauze, hadden wij dus een grote refter en wij zaten daar gewoon als één van, met ons boterhammen op te eten. En ik had dan ook bewust een boterhammendoos bij, dus niet de broodjes en whatever. En dan, bij ons was de pauze tussen 12 uur 30 en 13 uur, dus ik zorgde dat ik er om 12 uur 30 zat, Ik had min of meer mijn veste plaats en ik was één van de vele mensen die gewoon zijn boterham kon opeten. Anne kwam klassiek altijd een kwartier later binnen, want haar middagpauze was ook niet zo heel belangrijk. Maar ze zette haar neer, ze at dan rap rap haar boterham op en op dat moment hadden wij een heel normaal gesprek met die mensen. En over boertjes en kalfjes. Connectie. En dan gingen wij die refter of die ruimte uit en dan waren wij terug, ja, de twee bazen zogezegd, die moesten sturen en moesten leiden. Koen: Maar ik vind dat wel interessant, Mike, omdat dat soort relatie tussen... In hierarchie, dus een manager en een... Dat zie je in, wat ze noemen, white collar, consultancy en toestanden, zie je dat wel vaak, dat dat zo gelijkwaardig is. Maar ik hoor soms van mensen, met arbeiders of technici ligt dat anders, daar zit meer hierarchie, maar ik hoor u hier juist het omgekeerde zeggen. Je bent wel de baas, maar uiteindelijk zit je gewoon mee aan tafel en dat is... Mike: Eigenlijk hebben we dat onbewust gedaan, maar wij voelden er ook het best bij. Bij ons was het ook heel eenvoudig, het was geen multinational, Dat was een familiale KMO met 75 of 70 medewerkers. Bij mij was dat heel eenvoudig. Als er morgen een vrachtwagen stil stond, omdat de chauffeur ziek was, dan keek ik even in mijn agenda, ik deed mijn botine aan, ik zat in die vrachtwagen en ik ging die job doen. En dan was dat sowieso in eerste instantie om te zorgen dat die klant zijn materialen had en dat die op afgesproken tijdstip verder kon. Maar onbewust, achteraf gezien, krijg je dan toch wel een bepaalde appreciatie. Een chauffeur moest tegen mij bijvoorbeeld niet zeggen, jij weet niet hoe ons job is of jij kent dat niet. Dan zei ik, ja jongen, ten eerste, ik heb dat tien jaar gedaan, want in de beginjaren van SAC waren we maar alleen en moest ik het doen. Ten tweede, als het morgen druk was, en dat kon bij ons wel heel druk zijn, dan huurden wij soms vrachtwagens bij. En dan werd Mike, de zaakvoerder van het geheel, werd mee ingeschakeld als chauffeur. Was dan morgen bij Anne op een bepaalde afdeling, dat ze even over het werk zaten en ze voelde dat heel snel aan. Dan ging ze naar die afdeling, ze pakte de dossiers mee en ze zei, zal ik dit deze al voor jullie doen? Tegen vanavond of tegen morgenvroeg is dat klaar. Wij wisten ook hoe die job in elkaar zat. Wij deden dat nogmaals om te zorgen dat die klant de perfecte service had en dat het allemaal in orde was in functie van dat bedrijf. Onrechtstreeks, op dat moment had Anne aan medewerkers die in de miserie zaten, een stukje verder kunnen helpen. En dan krijg je een appreciatie. Hebben we daar een cursus voor gevolgd? Nee. Maar dat is gewoon hoe we zijn. We hebben ook dat bedrijf begonnen vanaf nul. Dat is een eerste generatie bedrijf. Ann: Dus alle taken die in de zak gebeuren, die hebben we zelf uitgevonden. En die hebben we uiteraard ook zelf uitgevonden. Ja, maar het is wel, wat u zei Koen, authenticiteit of connecteren met je mensen, en aan de andere zijde zakelijk, kan veel zeggen dat dat niet samen kan, voor mij is dat echt, Lari en Apelkoel, ik ga u zeggen, dat is hetzelfde als met kinderen. Dus eigenlijk zeg je, ik mag niet te veel liefde geven, Want als ik die moet terechtwezen, dan is dat een moeilijke situatie. Voor mij is dat... Mensen moeten weten, in die situatie is het zakelijk en in die situatie kan er geconnecteerd. Ik herinner me, en dat is inderdaad moeilijk, bij middenwerkers was dat soms moeilijk, wij gingen elk jaar op weekend in, dan uurden wij een huis af, wij zaten allemaal in de pyjama's, morgen stond bijten en mensen zeiden dan dikwijls, ja maar ja, van het weekend was dat en dan zeg ik, ja maar nu zitten we in die setting. Dat is een andere setting. Dus soms moet je, maar dan vind ik het, als zaakvoerder of manager, belangrijk om mensen erop te wijzen. Van kijk, we zitten nu in een professionele setting, nu is het over dit dat we spreken, maar gaan we eens zobiet terug eten, kan er gelachen worden en gezeverd, maar het is hier niet met ander. En ik denk dat je dat ook, ik heb geen kinderen, maar ook bij je kinderen doet. Je zegt, nu kan dat wel en nu kan dat niet. En medewerkers zijn wel slim genoeg, ook arbeiders, want we hebben heel veel, ik heb onnoemelijk veel respect voor ons arbeiders, al onze techniekers, dat waren echt mensen waar wij, die ook al meer dan vijftien jaar allemaal in dienst waren, onnoemelijk veel respect voor, en die mensen, alleen, mensen hebben wel verstand, die kunnen dat koppelen. Die wisten wel, die wisten wel heel goed. Mike: En dat is eigenlijk nooit een issue geweest. Ann: Dus mensen wisten heel goed. En in het bedrijf was het ook echt, als ik spreek nu voor mezelf, als ik sprak, zo is, dat was het ook zo. En of ik dan in het weekend een pint of op een tafel stond in verkleed kleren, dat deed je niet met alles helemaal. Ik vind dat wel een eng iets. Koen: Ja, dat is super belangrijk. Ann: Maar als leider is dat heel krachtig. Griet: Omdat je op die manier heel goed straalt bijna uit wat de setting is. Koen: Absoluut. En dat geeft heel veel duidelijkheid voor de anderen. Ann: Dat werkt ook. Voor mij of voor ons werkte dat niet. Ik heb eigenlijk nooit bij zakken het gevoel gehad dat ik mijn eigen niet kon zijn. Ja. Ik heb dat nooit gehad. Oké, als we in de twintig jaar, heb ik wel geëvolueerd, voor mezelf, naar heel ruwe kanten, of heel hoekige kanten, naar afgeronder kanten. Maar ik ook geleerd heb, je krijgt inzicht, je spreekt met mensen, ik heb ook eens een tijd iemand mij laten coachen en dan begin je wel te zien, misschien met die tactiek, de simpele regel, laat eens een e-mail 24 uur liggen, met die simpele tips kun je ook slimmer worden. Dat is ook met ouder worden, dat je minder scherp bent. Dus vallen en opstaan, maar aan de andere kant vind ik dat authenticiteit niks te maken met leiderschap. Je kan een sterke leider zijn en ook jezelf zijn en menselijk. En ik vlijk dat mijn ouders. Ik denk iemand die, als ik zie bij mijn vrienden... Ik heb zo'n Virginie en Bert hebben een dochter. Ja, hoe zij dat opvoeden, ik vind dat voor mij een voorbeeld. Dat is zeer to the point. Als het niet oké is, Je hebt veel liefde en dat kind kan dat heel goed scheiden. Koen: Ja, dat is mooi. Fantastisch, ja. Dus je trekt van dertig jaar samen, dat ik me niet vergis. Liefdes. Griet: Liefdes trekt, ja. 31, ondertussen. Ann: 31, wauw. Nee, 92. Koen: Amai, ja. En een ondernemer trekt van pakweg. 25 ongeveer, ja. Misschien zijn daar hoogtepunten en dieptepunten waar je iets over hebt gezegd, van daar hebben we spijt van, of daar zaten we ernaast. Griet: Hadden we liever anders gehad? Koen: Hadden we liever anders gehad. Mike: Klinkt misschien hier raar, maar... Ik was zeventien en dan was ik zestien. En dan, om je een idee te geven, toen wij een jaar samen waren, hebben wij ons eerste heel kleine rijwoninkje gekocht. Wij hebben dat samen gerenoveerd. De bedoeling was om daar dan samen in te gaan wonen, maar ja, wij waren nog niet toe om samen te gaan wonen, hebben dat beginnen verhuren. En zo zijn wij eigenlijk ... Griet: De ondernemerschap was al ... Dat zat erin gebouwd, ja. Ann: Ik was nog afstuderen op de humaniora. Ik had al een huis op. Mike: En wij hadden een huisje gekocht en wij hebben dat gerenoveerd en we hebben dat dan verhuurd en dan was het succes. En dan sparen, sparen, sparen, opnieuw een huisje gekocht, terug gerenoveerd en hebben we dat verkocht. En zo zijn we ook een klein beetje mee gehoopt. Zijn er momenten dat je zegt dat ze wat anders doen? Ann: Nee. Het enige, als ik iets van een moment, maar ik weet dat, ik vind dat we elkaar vroeg, allee, was effectief mijn eerste veuve, dat ik buiten mocht, kom ik die tegen, dus ik had een aantal jaar willen wachten om ook de jeugd, mijn jeugd echt te beleven. Ik zeg dikwijls, wij zijn heel snel serieus. Zoals we zeggen, ik moest nog achttien worden en we waren al ontverbouwen, al bezig met leningen. Maar ik heb het tegen de onbezonnenheid zo. De onbezonnenheid van haar festival en is weet ik veel wat. Ja, maar... Anne zegt dat. Mike: Ik wil daarin geloven, maar zo is die totaal niet. Ik bedoel, vandaag hebben wij zakzelfbouw verkocht. Hebben wij een agenda die er totaal anders uitziet. Dus wij hebben veel meer vrije tijd uiteraard. We vullen die met een aantal zaken in. Maar Anne heeft het vandaag nog altijd druk. Anne heeft het bijzonder druk nog altijd. Dus Anne moet morgens ook op tijd op haar bureau zijn. Smiddags even rap iets komen eten en dan ga ik terug naar mijn bureau en dan heb ik die meeting, die vergadering en dan stel ik me de vraag wat heb je nu eigenlijk druk? Ik ben met mijn eindwerk van school bezig, we hebben heel veel vastgoed, dus we moeten het administratieve en dat is allemaal wel wat. Maar ze moet me dat niet wijsmaken dat dat op hetzelfde niveau is. Dus ze blijft altijd heel gepassioneerd met haar job bezig. Dus het idee dat zij zei van ik had vroeger nog wat willen rondfladderen om dan uiteindelijk ik geloof daar eigenlijk zuiver niks van, die zullen opnieuw hetzelfde doen en dat geldt ook voor mij. Nu, langs de andere kant, 46, 47 en we hebben het allemaal al achter de rug, samen begonnen, huizen gerenoveerd, een bedrijf begonnen, uitgebouwd, verkocht, ondertussen een heel mooi vastgoed gebeuren bij elkaar gesprokkeld En we zijn er uiteindelijk nog, we moeten nog vijftig worden. Dus het feit dat we aan alles zo vroeg begonnen zijn, zorgt ervoor dat we vandaag nu al in het leven staan waar we staan. En er zullen er uiteraard nog zijn, maar ik kom er toch niet zo heel veel tegen die op 46-jarige leeftijd dit al bij elkaar hebben gefietst. En daar ben ik dan ook gewoon ontzettend dankbaar voor. En dat moet ik ook gewoon alle dagen zijn. Ann: Maar er is niet echt iets daarbij, ik denk, alé, voor mezelf niet. Mike: Ja, die is het keer dat ik ziek geweest ben. Dus ik heb de ziekte van mijn nieren gehad. Dat hoeft ook niet te komen nu, hé. Ik heb een operatie gehad, ik heb terug moeten leren stappen, evenwichtsorganen. Dat had een grote impact. Ja, dat was een serieuze impact. En dat was ook... De twee jaar ervoor werd ik altijd meer zieker en zieker. En dat had ook wel wat impact op ons sociaal leven. En dat had ook wel impact op onze relatie. Dat was geen gemakkelijke periode. Je groeide misschien beter met elkaar, maar ik was ziek, punt en andere lijn. En als je dan bezig bent met een bedrijf uit te bouwen, dan kun je niet op een pauzeknop of je kunt niet zeggen van, meneer Den Baas, ik ga niet zes maanden ervan tussenuit. Dat ging niet. Dus dat was wel een moeilijkere periode, maar ja, Wat ook, vind ik, een belangrijke is, is dat SAC heeft in die twintig jaar, we hebben er ook door geworsteld en uiteindelijk is dat ook goed. Heeft eigenlijk jaar na jaar gegroeid in omzet en in winst. En dat was gewoon een verdomd gezond bedrijf. Dat was financieel, zat dat gewoon zeer goed. We hebben ook altijd heel goed onze kost verdiend. En dat maakt ook heel veel zaken makkelijker. Eén zaak hebben wij ons eigenlijk nooit zorgen over maken, is het financiële. Er werd elk jaar, jaar na jaar, winst gemaakt, veel winst gemaakt. En dat maakt ondernemen ook gewoon een stuk eenvoudiger. En dat is ook een druk die denk ik bij heel veel mensen vandaag wel aanwezig is. Van oei, we gaan er niet geraken deze maand. Of juist wel, bij ondernemers. Dat hebben wij wel nooit gehad. Ann: Oké, we hebben dat zelf afgedwongen, door gewoon ons best te doen. Zij zelf die verantwoordelijkheid. Ja, ja. En dat moet ik ook dat durven zeggen, we hebben dat ook gewoon goed gedaan. Discipline. Chapeau. Ik heb 22 jaar in bedrijf. Heel gedisciplineerd. We zijn allebei, en daar vinden wij elkaar enorm in, wij zijn zeer gedisciplineerd. Wij liever nooit iets half af, of als we zeggen we komen, komen wij ook. Ik denk dat ik niet met liever nog nooit een afspraak bij wij zou spreken. Heel committend. Allee, niet na kom, niet. En dus, wij hebben heel veel raakpunten. Wij zijn heel complementair en toch heel verschillend. En dat maakt, en ik denk dat de succescocktail is, spreken met elkaar, momenten met mekaar relassen. Voor ons is het niet moeilijk om met mekaar op te schieten, ik hoor soms van vrienden, ja maar als ik met mijn vrouw een week weg ben, weet ik niet wat ik moet zeggen. Ja, ik zeg niet dat we altijd spraakwatervallen zijn, maar door het feit dat je uit een omgeving gaat, altijd indrukken om over te spreken. Dus ik denk, en iets op terug, dat we anders zouden doen, nee. Omdat mijn luus is ook altijd. Nooit spijt hebben van wat gebeurd is. Wat gebeurd is, is gebeurd om een reden. Griet: En wat Maaike ook zegt, die ziekte, ja, fijn, het is niet prettig, maar eigenlijk draagt het wel detot via wegewis. Ja, ik voel een enorme veerkracht ook in dit gesprek. Zo van, als jullie vertellen, een probleem is eigenlijk, ja, iets waar naar gekeken wordt, en waardoor ... Mike: Ja, pas op, pas op, wij hebben ook wel ... Op een bepaald moment bij SAC kwam er op de laatste dag voor een bouwverlof, ergens in december, Erkan bij ons op het bureau, en dat was voor ons een zeer goede medewerker, en die kwam even vertellen, ja, ik stop ermee. En toen, we hebben ook wel eens momenten gehad, dit kan niet, dit laten, dat kan niet. Ik bedoel, als we die kwijt zijn, achteraf, iedereen is vervangbaar, zelfs Anne en Mike zijn vervangbaar, Maar toen wisten we het niet en toen hebben we ook hulp gegeven. Ann: Maar wij zoeken dan hulp. Wij zeggen, oké, dit is buiten ons. Dit overstijgt, wij zitten er te midden in. En binnen 24 uur hebben we iemand opgebeld via VOCA, via het netwerk. En gezegd, kijk, wij zien het niet meer klaar. Help ons. En die man, Christian, die deed ons eigenlijk terug richting zoek geven. Dat was een psycholoog, wat was dat? Mike: Een bedrijfspsycholoog of wat was dat? Ann: En die deed ons richting, en die deed ons uiteindelijk twee jaar begeleid naar de next level. Omdat voor ons was het even niet meer hapbaar. Dus we hebben... Mike: Allee, het is allemaal geen roze guremanes, geen... Nee, nee, maar dan toch weer, ja. Koen: Want voor mij de rode draad hierin is dat je schijnbaar altijd wel net de juiste stap zet. Want bijvoorbeeld hulp vragen is voor heel veel ondernemers ook super moeilijk. En dat je op die 24 uur beslist van, shit, ik zie het niet. Ann: Maar dat vind ik altijd raar van ondernemers, inderdaad. En dat merk ik inderdaad bij veel mensen. Er is hulp. En mensen blijven zo soms in hun eigen sols draaien. En dan denk ik, pak nou gewoon, er is zo... Griet: Iedereen heeft een... Ann: Ik vind dat fijn als mensen mij bellen en zeggen ik zit mee, help mij. Oh fijn, bel me, ik ben er, ik luister en ik zal wel zien of ik u kan helpen. En is het niet, weet ik ook wel, iemand, dat vind ik net te sterk om een mens zijn. En dan... Allee. En dat je niet meer kan profiteren van mensen, maar dat is gewoon... Je hebt mij gestuurd. Gewoon een link het in. Ik vind het belangrijk dat je al terugreageert. Dat was bij Zak vroeger voor mij de rode draad. En in heel mijn leven, als iemand iets stuurt, reageerde. Toch op zijn minst iets luisteren. Kijk, nu zitten we hier rond de tafel en bij wijze van spreken. Allee, blijft er iets hangen of... Dat is voor mij een rode draad in mens zijn, Lanie. Zeg, en wat zijn jullie dromen vandaag? Koen: Gezond blijven. Nee, maar je zegt daarnet, Mike, 46, 47 jaar, eigenlijk hebben we, ik ga het parafraseren, maar we zijn er. Mike: De buit is dicht. Koen: En nu, ja, de buit is dicht en nu, wat zijn jullie dromen nog? Mike: Ja, wel... Gezond blijven. Toen we SAC verkochten, hebben wij, denk ik, 200 pagina's moeten tekenen voor het engagement om daar nog 6 jaar te blijven. Dus, voor alle duidelijkheid, wij hadden ooit wel de bedoeling, gezien we geen kinderen hadden, om dat bedrijf op te bouwen en het dan te verkopen. Dat was toch iets waar we naar werkten. Het is vroeger gekomen dan we gedacht hadden. Dus oké, je wordt gecontacteerd, je pakt de wit blad, je zet de plussen en de minnen. We zijn een aantal keren gecontacteerd en de derde keer was de goeie keer. Maar een heel belangrijk gegeven in die overname was dat die mensen specifiek vroegen om nog zeker zes jaar het bedrijf te blijven runnen. En dan had ik zoiets van, oké, als we dat nog zes jaar doen, dan ben ik een of tweeënvijftig. Oké, dan hebben we dat 25, 27 jaar gedaan. Dan is tijd voor iets nieuws. Uiteindelijk hebben we dat dan nog twee jaar en een half gedaan en toen werd het moeilijker voor beide partijen en hebben we ook gewoon gezegd, het is misschien beter dat we ermee stoppen. En dan, dat is bij mij wel heel raar geweest, want dan kom je dus van een zeer druk leven, met een boordevolle agenda, naar plot niks. Maar ook niks, hé. Dus dat is gewoon bijzonder raar. Oké, je vult dat dan in met even rap reizen te plannen. Oké, je had wel dat vastgoed, maar dat werd allemaal beheerd. En dan hebben we gezegd, ja, we gaan dat allemaal terug zelf beginnen doen. Om toch... Anne is dan onmiddellijk erin geschreven in de Hogeschool Gent voor een postgraduaat. Ik stelde voor dat je niks zou doen, Anne. Koen: Ik had daar geen zin in. Mike: Dus ik heb daar wel wat mee geworsteld. Ik gaf dat heerlijk toe. En vandaag zijn we anderhalf jaar... Griet: Stilvallen. Mike: Ja, gewoon, dat is heel raar. En je mag dat nu eens niet tegen niemand zeggen, want je bent in een situatie gekomen waar je heel veel van droomt. Je bent financieel onafhankelijk geworden. Je moet eigenlijk al niks of niemand nog verantwoording afleggen. En je kunt eigenlijk alle dagen doen wat je wilt. Nu, je moet niet alle dagen een Ferrari kopen, maar je hebt alle middelen om een zeer comfortabel en luxueus leven te leiden. En dan nog voelde ik mij toch wel heel raar. En dan was Andy daar veel gemakkelijker over ging. En daar hebben we wel wat issues over gehad. Zij ging dat invullen met school, met volk aan, met contacten die ze had opgebouwd. Bij mij was eigenlijk enkele en alleen maar zak dat ik kende. Ik heb er ook nooit tegen geïnvesteerd. Dus eigenlijk zijn een tijd genomen, Annie mij daar ook wel wat in geholpen, en ik ben dan ook wel beginnen beseffen van man, allee, we zijn nu gewoon supertevreden in de situatie dat je zit. En ik ben dat dan ook beginnen invullen met sporten, ik ben veel meer beginnen sporten terug. En dan heel raar misschien, maar wij hebben appartementsblokken waar je centrale inkomen hebt of algemene delen hebt. Vandaag heb ik één dag op de week dat ik die samen met mijn vader ga kuisen. Dus ik heb een klein bestelwagentje neergericht, met alles erop en eraan. Ik vertrek hier om zes uur morgens, niet om zeven, maar om zes uur morgens, rijden we al door uiteraard. En ik ga dan eigenlijk gans met een tour doen. Veel mensen zeggen, alleen maar, je gaat toch geen gangen kuisen en wat doe je? Ten eerste is dat een leuke ontspanning om dat eens samen met je vader te doen. Verbindend. Maar aan de andere kant runnen we nu ook weer die verhuring zoals we zakkerenden. Ik ken bijna elke huurder, en ik ken ze niet allemaal, maar ik ken heel veel huurders. Ik kan heel kort op de bal spelen. Oké, als ze mij daar zien lopen, in Tempse is dat... Ze nodigen hem allemaal op de koffie, die andere dames, die zijn allemaal wild van hem. In Tempse is dat een blok met 23 appartementen, dus ik word daar dan één keer op de week door vijftien mensen aangesproken. Ze hebben me iets genaderd van Mike, ik kan dit, ik kan dat, dus ik moet daar ook wel... Maar langs de andere kant creëert je daar ook weer iets waardoor er eigenlijk... Binding zou zijn. Binding geven, ja, connectie. Veel mensen zeggen... Je bent niet de eigenaar en huurder, maar het is eigenlijk de Mike en de... Ann: Maar wat frappant is, als ik aan aanvraag, op het einde van de maand zijn er huurders die niet betalen. Mike: En heel veel zeggen, je huurt al het miserie. Het zijn meer dan honderd panden en er is nul, nul achterstand in huur, nul. Maar dat wil ook zeggen, als er morgen toch iemand niet zou betalen, dan weet ik uiteraard wie hij is. Ik ken hem en hij kent mij. En dan kun je vragen, is er een probleem? En misschien is er een probleem, dan kun je het oplossen. Maar... Dus... Ook weer een sleutel tot succes, hè? Griet: Ja, jawel. En eigenlijk is het ook onbewust geweest. Mike: Maar ik sta daar dan die gang uit te kuisen en dan zeg je, allee, dat is de huisboos van zoveel appartementen, die stond hier te dweilen. Maar ten eerste vind ik dat een leuke ontspanning. Ik doe dat samen met mijn vader heel bewust om dat samen te kunnen doen. Ann: Dat is ook de rol die we noppen. Mike is de persoon die met de dames koffie kan nemen. Mike: Veel aan God kruis. Ann: Plus zeven, hier. En ik ben de persoon, als ze bellen voor de tiende keer op, dan zeg ik, dat is hier geen all-inclusive. We zijn daar dus complementair. Want soms moet je ook wel eens lenen zetten en dat kan dan, denk ik, Mike, moeilijker. Maar je ziet wel, in het moment dat we de zak verkochten, dat we toch wel een jaar... Ik wist op het moment dat we verkochten... En dat was voor mij de reden om te verkopen. Er is een leven naast zak. Ik vul dat sowieso in. Ik weet dat, ik ken mezelf, ik kom zelf uit een gezin waar veel gebeurd is. Mijn papa is ook een keer of twee o in faling gegaan. En die is altijd recht gekomen. Dus ik weet, ik heb ook die veerkracht om terug iets anders te doen. We vinden wel iets. Mike heeft er moeilijker mee gehad. Ik denk dat het nu al veel beter is. Maar dan zie je, in de verkoop, tijdens zak was ik me er niet van bewust van, maar na de verkoop ben ik me echt bewust geworden met die situatie waar we er anders mee om gingen. Ik heb toen ook wel gezegd, dat is misschien raar wat ik wil vergelijken, maar ons hondje is dan ook gestorven en dan zag ik, ik zeg niet dat dat rouwen is, uw zaak verkopen, dat wil ik niet zo zeggen, Maar ik heb dikwijls gezegd, zo gezinnen of koppels die een kind verliezen, ik kan me voorstellen dat die eigenlijk een weg gaan. Ja. Omdat die elkaar niet meer tegenkomen. En ik zag dat ook wel bij SAC. Dat is gebeuren, ja. Griet: We hadden een heel andere manier om dat los te laten en te verwerken. Ann: Ik zag dat als een opportuniteit. Ja. Niet te min dat ik bij SAC heel aanwezig ben geweest. Tot de laatste dag heb ik mij volgesmeten. En vanaf dat ik er buiten was, krueg ik gezegd, want zo bedoel ik het niet, deed dat mij niks niet meer. Nu doen mij dat eigenlijk wel de mensen, maar het bedrijf zelf niet. Ik heb het opgelieverd tot die dag en nu is dat jullie. Bij Mike is dat wel, hij heeft hier lang geconnecteerd gezeten en weinig losgelaten. Koen: Maar ik denk dat die vergelijking met dat rouwen, dat dat zeker niet fout is, en zeker voor jullie, dat is ook een kind, dat is een kind dat je grootgemaakt hebt. Griet: Dat toevallig ook uw naam heeft. En dat je dan loslaat. Koen: Dus dat rauwproces is heel praktisch. Mike: Maar dat is heel raar om dat te vertellen, want nogmaals, je ziet ons hier zitten in welke situatie dat we zitten. Dat is gewoon een heel comfortabel en leuk leven. En als je dan vertelt van ja, ik voel me eigenlijk niet zo goed. Dan zeggen die van, jongens, ben je nou volledig? Wij moeten hier alle dagen in de file gaan staan. Die issue heb je niet meer. Je kunt eigenlijk doen wat je wilt. En daarmee, maar ik ben er ook, dat lukt dan wel. Je moet alles in perspectief. Ann: En het is ramgemoed. Ik zeg dikwijls, en ik moet dat ook dikwijls doen, bewust, wat je tot de orde roept. Van het is al te gemakkelijk om over iets te zeggen, totdat je dan zegt, maar hoe verwas ik ik nou eigenlijk? Allee, ik probeer altijd dan om iets slechter te denken. Ja, maar om iets dat ik gezien heb. Ja. Ja, als ik nu die twee meisjes zien hier vanavond komen uit Oekraïne, dan denk ik, Lijstellen voor dat wij dat nog hebben. Dus, hoe verwassen wij nu Lothar? En als je veel in perspectief zet, roept je eigenlijk dikwijls wat op. Mike: Ik had vroeger bij medewerkers, kwam er uiteraard al eens iemand op het bureau zijn beklacht doen, en dan zei ik, we moeten eens twee minuutjes luisteren naar mij. Ik zeg, waar ben jij geboren? In België. Ik zeg, dat zit al bij de goeie. Aan welke kant in België ben jij geboren? In Vlaanderen. Ik zeg, voor hetzelfde geld was het Luik of Charleroi. In Vlaanderen. Ik zeg, wat voor een bedrijf werkte vandaag? Best zak, winstgevend, goed gestructureerd bedrijf. Ik zeg, en zet u nu neer en nu moet u zeggen wat allemaal uw probleem is, verstaan je? Ik zeg, voor hetzelfde geld zijn wij geboren ergens in Afrika. En dan moet u... Allee, ik bedoel, we zijn ook eens tevreden met wat we hier allemaal al hebben, zonder dat we het eigenlijk goed beseffen. En dat kon je eigenlijk al een gesprek op een totaal andere manier opvatten. En dan zeg ik, ja, wat is nu uw probleem? Ja, ik kom eigenlijk zeggen dat. En dan denk ik, allee, hoppa, dat slaagt toch op niks, of zo. Ja, of niks, of dan wordt het alles anders. Koen: Ja, ja, of in iets is vrees, want uiteindelijk... Ja, heel wat relatiever. Ja, relatiever inderdaad, ja. Maar ik vind dat stuk dat je zegt, Mike, van... Mag ik dat wel zeggen? Dat is wel interessant, want... Zingeving is voor ons als mens superbelangrijk. En als jij zegt, het is hier klaar, en ik ben binnen, en ik zit hier nu in mijn appartement, met een prachtig gezicht, ja, niks te doen, wie zij je dan? Dus ik vind dat super schoon, hoe jij zegt, ik ga dan naar die appartementen en met die mensen, en je voelt dat jij een mensenmens bent. En het stukje wat mij heel erg inspireert, is dat je dat samen met je vader doet. Want excuses die wij vaak krijgen, is van, ja maar ik heb geen tijd om met mijn familie af te spreken, of ik heb geen tijd om met mijn kinderen af te spreken, of ik heb geen tijd... Maar jij voegt dat gewoon samen, en je zegt, weet je, ik ga die... Samen iets zinvol doen. Gewoon samen iets zinvol doen, hoe prachtig dat dat klinkt. Ann: Ja, wel... Ik vind dat super inspirerend. Mike: Dus zijn wij ook bewust, natuurlijk, wij hebben buiten... We hebben geen kinderen, hè. Nee, nee. En ze leven, en ze leven allemaal nog. En mijn ouders, ik spreek nu voor mijn ouders, zijn ook heel actieve mensen. Dus als ik tegen mijn papa zeg, gaan we niet eens afspreken om samen een museum te gaan bezoeken? Dan zegt hij, jongen, jongen, daar gaan we ons een tijd niet in steken. Maar als ik zeg, kun jij samen met mij iets samen doen, in dit geval onderhoud van die algemene deel, dan doet hij dat met plezier. Vroeger ook bij SAC, toen het bedrijf nog van ons was, hij was daar dagelijks. Hij was de man die de post deed, hij was de man die bijna dadelijks naar de bank ging. Vroeger was dat ook nog nodig. Hij had ook zijn bepaalde taken in het magazijn, die hij zichzelf had toegeëigend, die we hem nooit hebben opgedragen. En Fram was dat ook. Hij was op pensioen en Fram was ook iets leuks. Dat is ook weggevallen voor hem, dus dat was denk ik ook niet zo... Hij had dat misschien nog liever wat blijven doen. En hij wou dat ook niet meer voor nieuwe eigenaars doen, wat logisch is. En nu pak ik hem één keer op de week mee. En voor mij is dat voor alle duidelijkheid ook makkelijk, want met twee leg je gewoon veel meer werk af of alleen. Maar ondertussen zit er nog wel iets samen. En ze worden ook alle dagen ouder en ik probeer wel van die momenten... Ann: Maar dat is ook heel belangrijk, denk ik. En ik denk dan heel veel, als ik bij VOCA ga spreken over overnames, dat is een van de zaken die ik zeg bij een overname. Stel, je bedrijf werkt goed en je wilt het verkopen. Maar oké, eigenlijk werkt het goed, dus heb je de centen al niet nodig, dat laat ik nog in het midden. Ken jezelf, voordat je de vraag stelt, ga ik het verkopen om die of die reden, moet je bewust bezig zijn van, heb ik een leven na dit? Want dat is wel, zoals ik zei, ik was van, zeker omdat ik hier veel genetwerk heb, ik zit nu terug op de studentbank en ik vind het ook niet erg om even terug te downsizen, Maar je moet er zin in hebben. Maar ik had er geen zin in. Maar als je je zaak verkoopt en dan is er een lege agenda, en je kunt dat niet invullen, dan ga je er niet gelukkig van worden. Dus voor mij was dat heel bewust. Ik heb twintig jaar verwarming gedaan. Nu wil ik iets in een andere wereld. En nu zit ik in de marketing, want mijn studie gaat over marketing, en er opende een hele nieuwe wereld. Ik vind dat super boeiend en ik denk als onderneem dat dat heel belangrijk is om te weten... Mike: Wat? Ann: Wat ga ik doen na... Want je krijgt centjes, maar dat is het niet enige, hé? Nee. Mike: En als je dat niet weet, van in het begin komt het wel, dat heb ik wel ondervonden. Ann: Ja, sommige mensen, denk ik. Want ik heb toch mensen die kwijt die hun zaak verkopen en die echt het niet oké voelen. Griet: Als je... Ann: Allee, je moet daar echt een effort in doen, hé. Mike: Dat blijft een vraagteken, maar je moet wel inderdaad... Ann: Maar wij... Voor mij ligt de... Allee, om maar op de juiste plaats te stellen, er zijn er dromen. Eigenlijk heb ik... Dat is eerraar, maar wij zeggen dat ik eens tegen elkaar... Als we fietsvakanties doen, je hebt het overigens nog gezegd, Moesten ze nu zeggen? Of, hoe zei je dat, moest ik de lotto winnen of moest ik dit? Eigenlijk heb ik niets dat ik nog wil en alles wat we hebben, het is goed zoals het is. En wij menen dat ook. Wij kunnen genieten aan de ene kant van luxe vakanties, aan de andere kant van back to basics, een rugzak aan en vertrekken voor zoveel weken. Wij kunnen van de twee werelden genieten, wij kunnen van, ja, we hebben eigenlijk alle droom, Juist nog twee nieuwe hondjes. Griet: Twee nieuwe hondjes? Koen: Ja. Ann: Terug Jack Russells? Mike: Ja. Ja, gewoon. Dat is onze volgende droom. We zijn nu aan het bouwen, want dit is een tijdelijke verblijf, we zijn nu aan het bouwen. En we zien dat, dat is mooi, al zei ik het zelf. En er moet volume mee komen, versta je? En het is ook gewoon prettig als je s'avonds thuiskomt, dat je op huis stond te wachten, terug die avondwandelingen beginnen te doen, er terug mee bezig zijn. Ann: Alleen terug de plezier en het gezelschap. Mike: En de vriendschap die je ervan krijgt, ja, dat gaan we zeker doen. Maar voor de rest, ja, we wonen hier mooi, of we gaan hier achtereen heel mooi wonen. We hebben in Frankrijk iets heel mooi. We hebben een agenda die we zelf kunnen bepalen. En voor mensen is het ... We zijn alle twee gezond. Ann: Dat is wel wat we bewuster doen. En tijdens het zakverhaal hebben we hier weinig ... Ik spreek voor mezelf heel veel ... Allee, familie verwaarloosd. Ik bedoel, er was nooit tijd om... Mijn mama bijvoorbeeld, als ze belde, ja nee mama, dat gaat niet, jong. Ik moet... Allee. En nu zijn we er wel heel bewust mee bezig. Ja, in de zetel ligt hier een kussentje, Family First. Griet: Ja, maar daar zijn we echt bewust mee bezig, om tijd te maken. Ann: Hij gaat wekelijks pas hier thuis bij mijn mama voor een koffie. Vroeger was dat niet donder, daar hadden we gewoon geen tijd voor. En dan denk ik, dat is wel fijn om te verkopen, dat je daar nu tijd in kunt... Met een agenda, ja. Griet: Het voelt zelfs een beetje bescheiden wat jullie net zeiden. Want je zegt de familie, maar daarnet, we kwamen hier binnen... Samen al heel warm ontvangen en jullie vertelden vanavond komen er twee Oekraïnse vrouwen hier in ons appartement kijken en die mogen hier vanaf zondag, we kennen ze niet, maar die mogen hier vanaf zondag tot begin juni verblijven. Ik voel dat hart, dat is niet alleen voor elkaar, voor de familie, maar dat andere mensen helpen. Dat is tegen Poetin dat ik dat doe. Mike: Als dat mijn bijdrage is in deze oorlog, dan is dat de Oekraïners... We hebben, toen we nog in Temsche woonden, een gezin vier maanden bij ons gewoond. Na die vier maanden voelden we... Ann: Je doet dat omdat... In een zekere zin, met... Mike: Ja, maar we hebben die mensen... Dat is op ons pad gekomen. We hebben er niet voor gesolliciteerd. Kunnen jullie die opvangen? Je hebt een groot huis, gezin met twee, je doet dat. Na vier maanden voelden we wel dat dit voldoende is geweest. We hadden nog een huisje, we hebben dat gerenoveerd, die mensen wonen er nu in. En nu, hier gisteren, krijgen wij zo'n twee jonge meisjes uit Odessa op ons pad, die eigenlijk geïnteresseerd zijn om bij ons een appartement te huren. We hebben gezegd, oké, voor ons is dat in orde, maar die appartementen zijn nog niet onmiddellijk vrij. En nu bellen die van, ja, we zitten met een probleem, we staan morgen op straat. Ja, dan is dat, ook al zitten we hier nu iets minder ruim, dan zeg ik tegen hen, wat gaan wij nu doen? En dan is dat eigenlijk op twee minuten beslissen. Dat is eigenlijk maar een kleine moeite. Griet: Ik vind dat fantastisch. Mike: Kijk, dat is dan mijn deel om die bijdrage, die juridische dus, te geven. Ann: Maar dat is ook weer dat karma, denk ik dan. Ooit als wij iets voor hebben, zullen andere mensen ook wel weten wat wij voor hen gedaan hebben en komt dat terug. Mike: Misschien wel. Maar we doen dat, dat is ook gewoon een evidentie bij ons. Maar dat komt ook omwille van het feit dat wij, ik denk ook, geen kinderen hebben en gemakkelijk te organiseren. Koen: Ik vind, als ik naar jullie kijk, want zoals ik zei, ik volg jullie op afstand heel lang En het beeld dat ik een beetje had, is wel heel erg bevestigd, zoals aan... Mensen die aan de ene kant hun zaakjes eigenlijk heel goed op orde hebben, in de zin van, je weet wat je aan het doen bent, dat stuk van die efficiëntie... Voeten op de grond. Voeten op de grond, die efficiëntie in dat bedrijf, tjak, tjak, tjak. Ik heb dat ook heel erg gevoeld als ik met jullie samenwerkte. Maar dan daar tegelijkertijd zo'n superwarme menselijke mensen achter. En die twee samen, dat dat dus niet haaks op elkaar moet staan, en dan schillen zij ook supergul. Dat opvangen van die mensen... Ik heb ook een familie in huis gehad, die zijn bij jullie dan taallessen mogen komen volgen, dus... Ann: Je voelt dat je hen geeft ook wat... Griet: Je deelt ook wat je hebt. Ann: Ik vind dat zo mooi om te zien hoe dat... Ik vind dat belangrijk, dat maakt je leven ook waardevoller. Mike: Ja, rijker. Ann: Ja, ik vind dat wel. Ik denk dat wij alle twee ook zo opgevoed zijn, allee. Wij... Maar dat is een evidentie. Ik denk dat het feit dat je als jeugdige, ook al in jeugdbewegingen, krijg je die waarden mee, van delen en ... Mike: Hoe zit het voor je medemens? Voor je medewerkers, die mensen, je moet streng zijn en cordaat, en dan kon je heel streng zijn. Ze zaten dan bij mij om een klapje te doen, maar er moet structuur, dat moet goed in elkaar zitten. Maar als je dan gewoon menselijk bent en blijft, en als de persoon in kwestie of de medewerker in kwestie met iets zat en het lag binnen je mogelijkheden, en je deed dan wat je kon doen, dan kreeg je dat vroeg of laat toch terug. En dat heeft denk ik ook wel geleid tot het succes van Zag Zelf Bouw. Griet: Dat is mooi gezegd. Mike: Ja, maar daar komt het eigenlijk wel op neer, denk ik. Koen: En ik onthoud van jullie ook de sleutel om dat dan te combineren met een liefdesrelatie, is een Jack Russell in huis nemen. Ik heb, om af te sluiten, eigenlijk nog één vraag. Dat is, is er of zijn er koppels of ondernemers waar jullie naar opkijken? Of zeggen van... Griet: Ondernemende koppels? Koen: Ondernemende koppels van mensen waarvan je denkt van, wauw, die... Griet: Waar jullie naar opkijken. Koen: En waarom? Mike: Of waar je je aan spiegelt. Ja, ik weet sowieso dat wij nu aan één of twee koppels onmiddellijk denken. Dat is nog een ander level, dat is Jo Enam. Ja, wat die gepresteerd hebben, dat ligt in de lijn van ons, maar dan natuurlijk wel... Allee, zij werken vandaag met 2500 mensen en ze zijn ook 25 jaar geleden, of 30 jaar geleden, ik weet dat niet, zijn die ook vanaf nul begonnen, dus dat is ook een eerste generatie bedrijf, de Vamoergroep of Vamoer Logistics. Als koppel om samen te werken is dat, ja, die hebben heel mooie dingen verwezen. En die hebben heel veel gelijkenissen, die zijn ook vanuit de Jeuwebeweging, KLE was dat bijna, Zijn die als koppel heel vroeg begonnen. JV is ook een heel maf traject afgelegd. Dat kan ook niet anders. En we hebben dit weekend nog samen een all-time rally mee gaan doen. Dus dat zijn echt goede vrienden. En ik wil mij zeker niet vergelijken met Jo, want dat is echt next level. Dat is buiten proportie, maar ik zie wel wat gelijkenissen bij hen. Zilder heeft het bedrijf nog niet verkocht, maar ze hebben ook twee kinderen waarvan er misschien iemand toch interesse heeft om het bedrijf of een deel van het bedrijf over te nemen. Griet: Dus daar denk ik nu wel ongelukkig aan. Ann: En jij, Ann? Griet: Wie denk jij? Mike: Ik wat zelf. Ann: Oké, ik wil natuurlijk wat ook, Johanna. En gedeelde... Mike: Het is ook pittig, hé. Anne-Philippe. Zekeurslager, dat was dan met minder personeel, maar dat zijn ook mensen die elkaar van heel vroeg kennen en die ook gewoon alle dagen samenwerken. Ann: Ze hebben drie kinderen, dus ... Ja, je mag dat niet onderschatten, hé. Ik denk ... Allee, we hebben het nog zelf ook gedaan, maar mensen die zo'n 24 of 24 uur samen zijn, toch in stresssituaties en ... Het is heel stevig. Het is om stevig in je schoenen te staan. Mike: Dus aan iedereen, laat ons daarmee, aan iedereen die als koppels samenwerkt, dikke chapeau. Ondernemen is al niet gemakkelijk en dan ook samen doen. Ann: Ja, oké, alswat. Griet: Maar uiteindelijk is dat wel goed verlopen, vind ik. Ik had met niemand anders willen doen dan met mijn man. Dat heb je met niemand anders gelukt. Dat heb ik met niemand anders gelukt, oké. Mooie match. Dank jullie wel voor dit heel inspirerend gesprek. Ann: Graag gedaan. Koen: En we wensen jullie nog heel veel plezier in wat er nog komt. Absoluut, dat gaan we zeker doen.