een blog Full of Wonder

Als nu maar, één van ons, ons tweeën Zegt wat er gezegd moet worden Hier, nu of nooit (nu of noooooooooit…....

“Allé, Griet! Dus gij beweert dat ge met uw programma een echtscheiding kunt voorkomen? Komaan... Da kan toch niet!” - haar ogen rolden net niet uit hun kassen....

“Mag ik een vraag stellen zonder dat je mij vermoordt?” Griet Alice richt haar blik op en kijkt me vanonder haar verwarde haren aan. Haar wangen vol dikke strepen uitgelopen mascara....

We ontbijten aan het zwembad. Bij een koffie en croissant verzamelen we alle tips die we van vrienden gekregen hebben voor Ibiza....

“Pak dit maar”, zeg ik vanop mijn trapje, en ik reik haar “Het Nieuwe Normaal” aan. Ik heb er twee stuks van in de boekenkast staan en geef haar het niet gesigneerde exemplaar....

“IK DOE KEIHARD MIJN BEST, WAT VERWACHT JE NOG MEER VAN MIJ?” Achter mijn gebrul schuilde een diep verdriet en onmacht. Maar dat kon ik op dat moment nog niet zien. We zitten ergens in 2013....

Een half uurtje voor we richting retreat vertrekken, heb ik mijn Colruyt-bakken klaar staan aan de voordeur....

“Godverdomme”, mompel ik, terwijl ik voor de zesde keer naar de zekeringkast loop. Het huis is donker en koud en we zitten eigenlijk midden in de ochtendrush. “Wat is er aan de hand, papa?...

Daar lag ze in haar volle glorie. Naakt op tafel. Sashimi op haar buik, maki op haar borst, nigiri op haar bovenbeen en een drupje sojasaus in haar navel....

Dàt ene zinnetje kan ik instant oproepen -inclusief intonatie en haar angstige wakkere blik vanuit haar bed… Mijn dochter Luca, 2 jaar jong - vlak voor het slapengaan....

“Het klinkt allemaal wat te zweverig voor mij”. Als ik een euro kreeg voor elke keer we dat moeten horen, dan konden we gaan luieren in het zuiden van Frankrijk....